Sygn. akt. I 1 C 871/21 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 20 stycznia 2022 r. Sąd Rejonowy w Gdyni - I Wydział Cywilny, Sekcja do spraw rozpoznawanych w postępowaniu uproszczonym w składzie: Przewodniczący: asesor sądowy Mateusz Berent Protokolant: starszy sekretarz sądowy Małgorzata Świst po rozpoznaniu w dniu 13 stycznia 2022 r. w Gdyni na rozprawie sprawy z powództwa (...) Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w W. przeciwko Spółdzielczej Kasie Oszczędnościowo-Kredytowej im. F. S. z siedzibą w G. z udziałem interwenientki ubocznej po stronie pozwanej M. B. o zapłatę oddala powództwo; zasądza od powódki (...) Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w W. na rzecz pozwanej Spółdzielczej Kasy Oszczędnościowo-Kredytowej im. F. S. z siedzibą w G. kwotę kwotę 917 zł (dziewięćset siedemnaście złotych) tytułem kosztów procesu wraz z odsetkami ustawowymi za opóźnienie od dnia uprawomocnienia się wyroku do dnia zapłaty; zasądza od powódki (...) Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w W. na rzecz interwenientki ubocznej M. B. kwotę 40 zł (czterdzieści złotych) tytułem kosztów procesu wraz z odsetkami ustawowymi za opóźnienie od dnia uprawomocnienia się wyroku do dnia zapłaty. Sygn. akt I 1 C 871/21 UZASADNIENIE wyroku z dnia 20 stycznia 2022 r. (żądanie pozwu) Powódka (...) sp. z o.o. z siedzibą w W. wystąpiła przeciwko Spółdzielczej Kasie Oszczędnościowo – Kredytowej im. F. S. z siedzibą w G. z powództwem o zapłatę kwoty 2.415 zł wraz z ustawowymi odsetkami za opóźnienie od dnia 18 września 2019r. do dnia zapłaty. W uzasadnieniu powódka wskazała, że M. B. zawarła z pozwaną w dniu 5 lipca 2016 r. umowę pożyczki nr (...) na okres 60 miesięcy tj. do dnia 30 czerwca 2021 r. Pozwana pobrała od niej w momencie zawarcia umowy prowizję wynoszącą 3.150 zł. W dniu 31 sierpnia 2017 r. M. B. dokonała całkowitej spłaty pożyczki. Zważywszy, iż pożyczkobiorca korzystała z pożyczki jedynie przez okres niepełnych 14 miesięcy, za pozostały okres 46 miesięcy prowizja i inne koszty są nienależne i powinny zostać proporcjonalnie obniżone i zwrócone stosownie do art. 49 ust. 1 ustawy o kredycie konsumenckim. Z uwagi na to, że kwota prowizji wynosiła 3.150 zł i została pobrana z góry, powinna zostać obniżona o kwotę 2.415 zł i w takiej kwocie powinna zostać zwrócona. Na podstawie umowy przelewu z dnia 7 sierpnia 2018 r. powódka nabyła od M. B. dochodzoną wierzytelność, o czym zawiadomił listownie pozwaną. Powódka wezwała następnie pozwaną do zapłaty ww. należności w terminie 7 dni. Zważywszy, iż wezwanie zostało doręczone w dniu 10 września 2018 r. powódka naliczała odsetki od dnia 18 września 2019r. (pozew k. 3-4) Nakazem zapłaty w postępowaniu upominawczym Sąd Rejonowy w Gdyni orzekł zgodnie z żądaniem pozwu. (nakaz zapłaty, k. 32) (stanowisko pozwanej) Pozwana zaskarżyła nakaz zapłaty w całości, wnosząc o oddalenie powództwa w całości. Pozwana wskazała, że w dniu 13 sierpnia 2020 r. otrzymała od pożyczkobiorcy M. B. pismo z żądaniem zwrotu kosztów prowizji i w dniu 6 października 2020 r. dokonała zwrotu części prowizji z tytułu dwóch pożyczek w wysokości 4.432,09 zł. Nadto, wskazała na brak przedłożenia przez nabywcę wierzytelności stosownego pełnomocnictwa z podpisem notarialnie poświadczonym, albowiem zgodnie z § 9 ust. 4 Regulaminu IKS upoważnienie zwalniające z tajemnicy zawodowej cesjonariusza powinno być złożone co najmniej w takiej formie. Taka odpowiedź została też udzielona powodowi w piśmie z dnia 3 października 2018 r. Mimo to powód nie uzupełnił braku pisma i nie było podstaw do zwrotu należności. Zgodnie z orzecznictwem (...) pozwana dokonuje obniżki całkowitego kosztu kredytu bez konieczności występowania na drogę postępowania sądowego. (sprzeciw od nakazu zapłaty k. 34-35) W dniu 8 września 2021 r. Sąd postanowił rozpoznać sprawę z pominięciem przepisów o postępowaniu uproszczonym. (postanowienie z dnia 8 września 2021 r., k. 62) (stanowisko interwenientki ubocznej) Interwenientka uboczna po stronie pozwanej M. B. wniosła o oddalenie powództwa. Jak wskazała powódka nie wywiązała się z zawartej z nią umowy i w ciągu dwóch lat od jej zawarcia nie podjęła żadnych czynności celem jej wykonania. W dniu 5 czerwca 2020 r. interwenientka skierowała pismo do powoda o wskazanie stanu sprawy, niemniej nie odniosło ono skutku. W związku z tym, wypowiedziała umowę, a następnie sama odzyskała prowizję od pozwanego. (interwencja uboczna k. 54-54v) Sąd ustalił następujący stan faktyczny: W dniu 5 lipca 2016r. M. B. jako konsument zawarła z pozwaną Spółdzielczą Kasą Oszczędnościowo – Kredytową im. F. S. z siedzibą w G. umowę pożyczki (kredytu konsumenckiego) nr (...) . Umowa zawarta została na okres od dnia 5 lipca 2016 r. do dnia 30 czerwca 2021 r. W umowie wskazano, że całkowita kwota kredytu wynosi 18.000 zł. Koszty związane z zawarciem umowy stanowiła prowizja z tytułu udzielania pożyczki w kwocie 3.150 zł. Pożyczka została udzielona na cele konsumpcyjne. Całkowita kwota do zapłaty w dniu zawarcia umowy obliczona została na 25.900,29 zł, a rzeczywista roczna stopa oprocentowania ( (...) ) obliczona została na 19,52 %. (dowód: umowa pożyczki (kredytu konsumenckiego) nr (...) , k. 15-19) W dniu 31 sierpnia 2017r. M. B. dokonała całkowitej spłaty pożyczki. (dowód: rozliczenie kredytu k. 20, oświadczenie o dokonaniu całkowitej spłaty kredytu konsumenckiego k. 22) M. B. znalazła ogłoszenie powoda na portalu społecznościowym i skontaktowała się z nim. W dniu 7 sierpnia 2018 r. M. B. zawarła z powódką (...) Spółką z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w W. umowę powierniczego przelewu wierzytelności przysługującej jej w stosunku do Spółdzielczej Kasy Oszczędnościowo – Kredytowej im. F. S. z siedzibą w G. wynikającej z wcześniejszej spłaty kredytu konsumenckiego nr (...) z dnia 5 lipca 2016r . wraz ze wszystkimi związanymi z nią prawami. Na podstawie §3 umowy cesjonariusz zobowiązał się do przekazania cedentowi wyegzekwowanej od dłużnika wierzytelności będącej przedmiotem przelewu w terminie do 10 dnia miesiąca po miesiącu, w którym ją wyegzekwowano. (dowód: umowa przelewu wierzytelności z dnia 7 sierpnia 2018 r., k. 11-14, zeznania świadka M. B. , k. 102-103, płyta CD k. 105) Pismem z dnia 4 września 2018 r. powódka wezwała pozwaną Spółdzielczą Kasę Oszczędnościowo – Kredytową im. F. S. z siedzibą w G. do zapłaty kwoty 2.415 zł tytułem części nienależnie pobranej prowizji ze względu na wcześniejszą spłatę kredytu wraz z odsetkami ustawowymi za opóźnienie w terminie 7 dni od doręczenia wezwania. Do wezwania powód dołączył zawiadomienie o przelewie wierzytelności oraz oświadczenie o zwolnieniu z tajemnicy bankowej. Wezwanie zostało pozwanej doręczone w dniu 10 września 2018 r. W odpowiedzi, pismem z dnia 3 października 2018r. pozwana (...) wezwała powoda do przesłania uwierzytelnionego odpisu pełnomocnictwa. (dowód: wezwanie do zapłaty z dnia 4 września 2018r., k. 24-25 wraz z dowodem nadania, k. 26, zawiadomienie o przelewie, k. 23, oświadczenie o zwolnieniu z tajemnicy bankowej, k. 21, pismo pozwanej z dnia 3 października 2018 r,. k. 27) W październiku 2018 r. powód zapewniał M. B. , że sprawa trafi do sądu. Po upływie niemal dwóch lat od zawarcia umowy M. B. dowiedziała się, że powód dotąd nie skierował pozwu do sądu. (dowód: zeznania świadka M. B. , k. 102-103, płyta CD k. 105) W związku z powyższym, pismem z dnia 5 czerwca 2020r. M. B. wezwała powoda do przedłożenia w terminie 7 dni od doręczenia tegoż wezwania, pisemnej informacji o wszystkich czynności, jakie zostały podjęte w celu wykonania umowy i o skutkach tych działań, w tym przedłożenia kopii pozwu wraz z załącznikami i podania sygnatury sprawy sądowej. (dowód: wezwanie z dnia 5 czerwca 2020r. k. 58, zeznania świadka M. B. , k. 102-103, płyta CD k. 105) Wobec bezskuteczności wezwania, pismem z dnia 3 lipca 2020 r. M. B. wypowiedziała umowę przelewu powierniczego wierzytelności z dnia 7 sierpnia 2018r. (dowód: wypowiedzenie umowy przelewu k. 57, zeznania świadka M. B. , k. 102-103, płyta CD k. 105) Pismem z dnia 12 sierpnia 2020 r. M. B. zwróciła się bezpośrednio do pozwanej o zwrot kosztów prowizji z uwagi na wcześniejszą spłatę kredytu konsumenckiego nr (...) . (dowód: pismo M. B. z dnia 12 sierpnia 2020 r. k. 46) W dniu 6 października 2020r. pozwana dokonała zwrotu na rachunek M. B. łącznie kwoty 4.432,09 zł z tytułu dwóch umów pożyczki. (dowód: pismo pozwanej z dnia 7 października 2020r. k. 47, wtórnik dokumentu zlecenia wypłaty k. 48) Sąd zważył, co następuje: Powyższy stan faktyczny Sąd ustalił na podstawie dowodów z dokumentów przedłożonych przez strony, a także dowodu z zeznań świadka M. B. . (ocena dowodów) Oceniając zebrany w niniejszej sprawie materiał dowodowy Sąd nie znalazł podstaw, aby odmówić wiarygodności dowodom z dokumentów prywatnych przedstawionych przez strony i interwenientkę uboczną. Sąd miał na uwadze, że żadna ze stron niniejszego postępowania nie kwestionowała w trybie art. 253 k.p.c. autentyczności powyższych dokumentów, ani też nie zaprzeczyła, że osoby podpisane pod tymi dokumentami nie złożyły oświadczeń w nich zawartych. Powyższe dokumenty nie budziły także żadnych wątpliwości Sądu, albowiem nie nosiły żadnych śladów przerobienia, podrobienia czy innej ingerencji w ich treść. Sąd uznał, że wymienione powyżej dokumenty odzwierciedlają rzeczywistą treść stosunków prawnych nawiązanych przez interwenientkę uboczną najpierw z pozwaną, a następnie z powódką, a także okoliczności związane z ich wykonaniem i ustaniem. Nadto, Sąd dał wiarę zeznaniom przesłuchanej w charakterze świadka interwenientki ubocznej M. B. . W powyższym zakresie zeznania świadka należało uznać za szczere, wewnętrznie spójne i logiczne. Nadto, zeznania te korelowały z treścią złożonych do akt sprawy dokumentów. (rozstrzygnięcie) Powództwo nie zasługiwało na uwzględnienie. (podstawa prawna roszczenia) W niniejszej sprawie powodowa spółka dochodziła zwrotu części prowizji w związku z wcześniejszą spłatą przez konsumenta kredytu konsumenckiego, wskazując, że na podstawie umowy przelewu powierniczego nabyła roszczenie od uprawnionego kredytobiorcy. Zważyć należy, iż zgodnie z art. 49 ust. 1 ustawy z dnia z dnia 12 maja 2011 r. o kredycie konsumenckim (tj. Dz.U. z 2019 r. poz. 1083) w przypadku spłaty całości kredytu przed terminem określonym w umowie, całkowity koszt kredytu ulega obniżeniu o te koszty, które dotyczą okresu, o który skrócono czas obowiązywania umowy, chociażby konsument poniósł je przed tą spłatą. Podkreślić należy, że ustawa o kredycie konsumenckim stanowi transpozycję dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2008/48/WE z dnia 23 kwietnia 2008 r. w sprawie umów o kredyt konsumencki oraz uchylającej dyrektywę Rady 87/102/EWG (Dz.Urz.UE.L z 2008 r., Nr 133, s. 66). Zgodnie z art. 16 ust. 1 tej dyrektywy konsument ma prawo w każdym czasie spłacić w całości lub w części swoje zobowiązania wynikające z umowy o kredyt. W takich przypadkach jest on uprawniony do uzyskania obniżki całkowitego kosztu kredytu, na którą składają się odsetki i koszty przypadające na pozostały okres obowiązywania umowy. W orzecznictwie Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej wyjaśniono, że artykuł 16 ust. 1 ww. dyrektywy 2008/48/WE należy interpretować w ten sposób, że prawo konsumenta do obniżki całkowitego kosztu kredytu w przypadku wcześniejszej spłaty kredytu obejmuje wszystkie koszty, które zostały nałożone na konsumenta. W polskim orzecznictwie przesądzono natomiast, że przewidziane w art. 49 ust. 1 ustawy z dnia 12 maja 2011r. o kredycie konsumenckim (t.j. Dz.U. 2019 r. poz. 1083, dalej jako: u. k.k. ) uprawnienie konsumenta do obniżenia całkowitego kosztu kredytu w przypadku jego spłaty w całości przed terminem określonym w umowie obejmuje także prowizję za udzielenie kredytu. Mechanizm, o jakim mowa w art. 49 ustawy o kredycie konsumenckim , pozbawia podstawy prawnej wszelkie koszty kredytu za okres, o który skróceniu uległ czas jego spłaty – także te, które zostały już spełnione na rzecz kredytodawcy ( ust. 1 in fine ). W razie spełnienia przez konsumenta świadczeń, które następnie utraciły podstawę prawną na podstawie art. 49 ustawy o kredycie konsumenckim , może on żądać ich zwrotu w ramach ogólnej konstrukcji świadczenia nienależnego ( art. 410 kc ) ( vide: K. Osajda (red.), Ustawa o kredycie konsumenckim. Komentarz , wyd. 2, 2019). W tym stanie rzeczy podstawę prawną powództwa stanowił art. 410 § 1 k.c. w zw. z art. 405 k.c. i art. 509 k.c. . W myśl art. 405 k.c . kto bez podstawy prawnej uzyskał korzyść majątkową kosztem innej osoby, obowiązany jest do wydania korzyści w naturze, a gdyby to nie było możliwe, do zwrotu jej wartości. Stosownie do art. 410 § 1 k.c. cytowany powyżej przepis stosuje się w szczególności do świadczenia nienależnego. Świadczenie jest nienależne, jeżeli podstawa świadczenia odpadła ( art. 410 §2 k.c. , condictio causa finita ). (brak legitymacji czynnej) W ocenie Sądu powództwo było bezzasadne, albowiem powodowi nie przysługuje legitymacja do dochodzenia roszczenia o zwrot części prowizji w związku z wcześniejszą spłatą kredytu konsumenckiego. W świetle zebranego materiału dowodowego nie ulega wątpliwości, że w dniu 7 sierpnia 2018 r. pomiędzy kredytobiorcą M. B. a powodową spółką została zawarta umowa przelewu powierniczego, której przedmiotem była wierzytelność przysługująca konsumentowi w stosunku do pozwanej Kasy o zwrot części prowizji z tytułu wcześniejszej spłaty kredytu konsumenckiego nr (...) . W oparciu o tę umowę powód zobowiązał się względem interwenientki ubocznej jako cedenta do wyegzekwowania od pozwanej przedmiotowej wierzytelności, a następnie do jej przekazania cedentowi w terminie do 10 dnia miesiąca po miesiącu, w którym ją wyegzekwowano. Jak wskazuje się w judykaturze konstrukcja powierniczego przelewu wierzytelności w celu jej ściągnięcia polega na tym, że wierzyciel na podstawie stosunku wewnętrznego - z reguły umowy zlecenia z inną osobą, zamiast udzielenia jej pełnomocnictwa, przelewa wierzytelność na zleceniobiorcę (cesjonariusza), który zobowiązuje się ściągnąć wierzytelność od dłużnika i wydać wierzycielowi uzyskane świadczenie. W następstwie takiej umowy zleceniobiorca staje się nabywcą wierzytelności. Od zwykłego przelewu wierzytelności przelew powierniczy odróżnia fakt, iż mimo sprzedaży prawa ryzyko niewypłacalności cały czas spoczywa na pierwotnym wierzycielu, a tak jest w niniejszej sprawie. Przy takiej konstrukcji występują bowiem dwa stosunki prawne: między dłużnikiem a nabywcą wierzytelności oraz między nabywcą a zbywcą wierzytelności ( vide: wyrok Sądu Apelacyjnego w Warszawie z dnia 27 lipca 2017 r., VI ACa 534/16, L. ). W ocenie Sądu treść zobowiązania powódki i interwenientki ubocznej ( vide: pkt 24) pozwala zakwalifikować łączący je stosunek jako zlecenie ( art. 734 §1 k.c. ). Z uwagi na fakt, iż stosunek wewnętrzny pomiędzy pierwotnym wierzycielem a cesjonariuszem jest stosunkiem prawnym zlecenia, to do jego rozwiązania znajdzie zastosowanie przepis art. 746 § 1 k.c. , który stanowi, że dający zlecenie może je wypowiedzieć w każdym czasie. W rozpatrywanym przypadku zleceniodawczyni (cedentka) M. B. pismem z dnia 3 lipca 2020 r. złożyła oświadczenie woli o wypowiedzeniu umowy przelewu, co zostało wykazane dokumentem prywatnym. Strona powodowa nie kwestionowała, że oświadczenie cedenta doszło do niej w taki sposób, że mogła zapoznać się z jego treścią. Zważyć należy, iż oświadczenie o wypowiedzeniu wywołuje ex lege skutek prawnokształtujący – w postaci wygaśnięcia zobowiązania – natychmiast, tj. w chwili, gdy dotarło ono do drugiej strony w taki sposób, że mogła ona zapoznać się z jego treścią ( art. 61 § 1 kc ) (por. K. Osajda (red. serii), W. Borysiak (red. tomu), Kodeks cywilny. Komentarz . Wyd. 29, Warszawa 2021, podobnie wyrok SA w Łodzi z dnia 5 marca 2014r., I ACa 1189/13, Legalis). Stosownie do treści art. 510 §2 k.c. jeżeli zawarcie umowy przelewu następuje w wykonaniu zobowiązania wynikającego z uprzednio zawartej umowy zobowiązującej do przeniesienia wierzytelności, z zapisu zwykłego, z bezpodstawnego wzbogacenia lub z innego zdarzenia, ważność umowy przelewu zależy od istnienia tego zobowiązania. Z przepisu tego wynika, że umowa cesji jest umową kauzalną, tj. umową rozporządzającą, której ważność zależy od istnienia przyczyny prawnej, tj. w niniejszym przypadku obowiązku przeniesienia wierzytelności. Treść wskazanego przepisu pozwala na przyjęcie, że istnienie obowiązku przeniesienia wierzytelności (który może mieć źródło zarówno w umowie, jak i zdarzeniu prawnym pozaumownym) w każdym czasie warunkuje ważność cesji. W konsekwencji, odpadnięcie podstawy prawnej cesji, skutkuje jej zwrotnym przejściem na cedenta bez konieczności dokonywania odrębnej czynności prawnej w postaci zwrotnego przelewu wierzytelności. Skoro ustawodawca w zakresie umowy cesji przyjął zasadę kauzalności czynności prawnej (w opozycji do zasady abstrakcyjności czynności prawnej), brak jest podstaw do przyjęcia, aby wypowiedzenie umowy zlecenia zawartej w celu dochodzenia przez przyjmującego zlecenie wierzytelności we własnym imieniu nie wywołało skutku rozporządzającego. W związku z powyższym należało przyjąć, że wypowiedzenie odniosło skutek w postaci zwrotnego przejścia wierzytelności na cedenta z mocy prawa bez potrzeby zawierania odrębnej umowy w tym przedmiocie. Bez znaczenia pozostawała kwestia świadomości pozwanego dłużnika co do stosunku wewnętrznego łączącego cedenta i cesjonariusza, skoro wierzytelność przeszła na interwenientkę uboczną ex lege . Podkreślenia wymaga, że skuteczność wypowiedzenia stosunku zlecenia nie zależy od wskazania przyczyny wypowiedzenia w jego treści ( vide: wyrok Sądu Najwyższego z dnia 9 lutego 2001 r., III CKN 304/00, L. ) ani nawet od tego, czy taka przyczyna obiektywnie istniała. Ustawa stanowi jedynie, że wypowiedzenie może zostać dokonane w każdym czasie, jednak jest to możliwe tylko dopóki zlecenie nie zostanie wykonane przez przyjmującego (dopóki nie dokona on zleconej czynności). Bez wątpienia do chwili złożenia oświadczenia o wypowiedzeniu umowy powódka nie wyegzekwowała należności od pozwanej, a tym samym nie wykonała zleconej czynności. Mimo braku obowiązku wskazania przyczyny wypowiedzenia, należy uznać, że w rozpatrywanym przypadku istniały podstawy do jego rozwiązania. Jak bowiem wynika z zeznań interwenientki ubocznej przez okres niemal dwóch lat od zawarcia umowy, powódka jako powiernik nie podejmowała działań zmierzających do wyegzekwowania wierzytelności, a następnie przekazania wyegzekwowanej należności na rzecz wierzyciela. W przypadku stosunku prawnego opartego na wzajemnym zaufaniu, jakim niewątpliwie jest zlecenie, taka bezczynność, niewątpliwie stanowiła uzasadnioną podstawę do wypowiedzenia umowy. W związku z powyższym, wobec skutecznego rozwiązania umowy przelewu powierniczego, należało uznać, że wierzycielem w odniesieniu do należności będącej przedmiotem niniejszego sporu, była nie powodowa spółka, lecz M. B. . W konsekwencji należało przyjąć, że pozwana Spółdzielcza Kasa Oszczędnościowo – Kredytowa im. F. S. w G. prawidłowo spełniła świadczenie bezpośrednio do rąk kredytobiorcy. Mając powyższe na względzie, na podstawie art. 49 ust. 1 u.k.k. , art. 410 k.c. w zw. z art. 405 k.c. stosowanych a contrario Sąd oddalił powództwo. (koszty procesu) O kosztach procesu Sąd orzekł na podstawie art. 98 k.p.c. i art. 107 zd. 3 k.p.c. i zgodnie z zasadą odpowiedzialności za wynik sprawy nałożył na przegrywającego niniejszy spór powoda obowiązek zwrotu przeciwnikom poniesionych przez nich kosztów. Na koszty poniesione przez pozwaną składają się: opłata za czynności pełnomocnika będącego radcą prawnym w stawce minimalnej stosownie do § 2 pkt 3 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 roku w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz.U. z 2018 r., poz. 265, t.j.) w kwocie 900 zł oraz opłata skarbowa od pełnomocnictwa (17 zł). Koszty poniesione przez interwenienta ubocznego stanowiła opłata sądowa od interwencji w kwocie 40 zł. W obu przypadkach od zasądzonych kwot tytułem zwrotu kosztów procesu, na podstawie art. 98 § 1 1 k.p.c. należały się odsetki ustawowe za opóźnienie od dnia uprawomocnienia się wyroku do dnia zapłaty.
Wyjaśnienie AI na podstawie urzędowego tekstu ustawy. Orientacyjne, nie zastępuje porady prawnej.