Sad powszechny, III AUa 1046/12

Sygn. akt III AUa 1046/12 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 24 stycznia 2013 r. Sąd Apelacyjny w Rzeszowie, III Wydział Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w składzie: Przewodniczący: SSA Roman Skrzypek Sędziowie: SSA Janina Czyż (spr.) SSA Irena Mazurek Protokolant st.sekr.sądowy Elżbieta Stachowicz po rozpoznaniu w dniu 24 stycznia 2013 r. na rozprawie sprawyz wniosku A. W. przeciwko Zakładowi Ubezpieczeń Społecznych Oddział w J. o rentę z tytułu niezdolności do pracy na skutek apelacji pozwanego od wyroku Sądu Okręgowego w Krośnie z dnia 6 września 2012 r. sygn. akt IV U 486/12 o d d a l a apelację. Sygn. akt III AUa 1046/12 UZASADNIENIE Decyzją z dnia 9 marca 2012 r. Zakład Ubezpieczeń Społecznych Oddział w J. na podstawie art. 107 ustawy z dnia 17 grudnia 1998 r. o emeryturach i rentach z FUS odmówił A. W. prawa do renty z tytułu niezdolności do pracy. W odwołaniu od powyższej decyzji wnioskodawca wniósł o jej zmianę i przyznanie dochodzonego świadczenia na dalszy okres, podnosząc że do renty uprawniony jest od 1995 r., a stan jego zdrowia nie uległ poprawie. Odpowiadając na odwołanie organ rentowy wniósł o jego oddalenie, podnosząc, że zarówno lekarz orzecznik ZUS w orzeczeniu z dnia 10 stycznia 2012 r., jak i komisja lekarska ZUS w orzeczeniu z dnia 2 marca 2012 r. uznały wnioskodawcę za zdolnego do pracy. Wyrokiem z dnia 6 września 2012 r., sygn. akt IV U 486/12 Sąd Okręgowy w Krośnie, Sąd Pracy i Ubezpieczeń Społecznych zmienił zaskarżoną decyzję i przyznał wnioskodawcy prawo do renty z tytułu częściowej niezdolności do pracy od daty jej wstrzymania do czerwca 2013 r. oraz stwierdził odpowiedzialność organu rentowego. Sąd ustalił, że A. W. , ur. (...) , od 12 grudnia 1995 r. do października 2011 r. był uprawniony do renty inwalidzkiej 3 grupy inwalidów, a następnie do renty z tytułu częściowej niezdolności do pracy. Celem zweryfikowania oceny stanu zdrowia wnioskodawcy przeprowadzonej w postępowaniu administracyjnym Sąd przeprowadził dowód z opinii biegłych neurologa i ortopedy, którzy rozpoznali u wnioskodawcy chorobę zwyrodnieniową kręgosłupa szyjnego i lędźwiowo – krzyżowego z wielopoziomową dyskopatią i niewydolnością ruchową, neuropatię udową prawostronną oraz stan po złamaniu podudzia prawego i zespół bólowy kolana i stawu skokowego prawego i stwierdzili, że badany jest w dalszym ciągu niezdolny do pracy do czerwca 2013 r. W ocenie biegłych stan zdrowia wnioskodawcy nie uległ istotnej poprawie od czasu poprzedniego badania w 2010 r. Sąd Okręgowy nie podzielił zarzutów przewodniczącego komisji lekarskich ZUS w R. , uznając opinię biegłych za wiarygodną podstawę czynienia ustaleń faktycznych. W ocenie Sądu, skoro na dzień wydania zaskarżonej decyzji organ rentowy dysponował pełnym materiałem dowodowym, umożliwiającym prawidłową ocenę zdrowia wnioskodawcy, a pomimo tego wydana została decyzja odmowna, zgodnie z art. 118 ust. 1a ustawy o emeryturach i rentach z FUS należało stwierdzić odpowiedzialność organu rentowego. W apelacji od powyższego wyroku organ rentowy zarzucił naruszenie art. 107 ustawy z dnia 17.12.1998 r. o emeryturach i rentach z FUS, poprzez oparcie wyroku na wadliwie wyprowadzonych wnioskach z przeprowadzonego dowodu z opinii biegłych neurologa i ortopedy, którzy stwierdzili, że wnioskodawca jest nadal częściowo niezdolny do pracy na okres do czerwca 2013 r. Organ rentowy wniósł o uzupełnienie postępowania dowodowego, poprzez dopuszczenie dowodu z opinii biegłego neurologa i specjalisty medycyny pracy, bądź też uchylenie wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji. Zdaniem organu rentowego wnioskodawca, posiadający wykształcenie zawodowe, pracujący ostatnio jako garbarz i pomocnik murarza może wykonywać każdą pracę zarobkową przy uwzględnieniu przeciwwskazań do ciężkiej i średnio – ciężkiej pracy fizycznej. Sąd Apelacyjny w Rzeszowie zważył, co następuje: Apelacja organu rentowego jest nieuzasadniona i podlega oddaleniu, ponieważ zaskarżony wyrok Sądu Okręgowego w Krośnie jest trafny i nie narusza prawa. Zdaniem Sądu Apelacyjnego, Sąd I instancji przeprowadził wyczerpujące postępowanie dowodowe w sprawie zmierzające do ustalenia, czy wnioskodawca w dalszym ciągu spełnia ustawowe przesłanki do dochodzonego świadczenia tj. do renty z tytułu częściowej niezdolności do pracy, a zebrane dowody należycie ocenił w ramach przysługującego mu w tym względzie uprawnienia swobodnej oceny dowodów, o jakim stanowi art. 233 § 1 kpc . Spór w sprawie dotyczył uprawnienia A. W. do renty z tytułu niezdolności do pracy na podstawie przepisów ustawy z dnia 17 grudnia 1998 roku o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych (t. jedn. 2009, nr 153, poz. 1227 ). Wnioskodawca był uprawniony do świadczenia rentowego począwszy od dnia 12 grudnia 1995 r. Zgodnie zatem z art. 107 w/w ustawy ustalenie zmiany, czy też ustania tego prawa uzależnione jest od stwierdzenia – w wyniku badania lekarskiego – zmiany stopnia niezdolności do pracy lub jej braku. W sprawach dotyczących oceny stanu zdrowia, w których ustaleń faktycznych dokonuje się na podstawie dowodów, wymagających wiedzy medycznej, a więc wiadomości specjalnych, zasadniczym dowodem w postępowaniu jest dowód z opinii biegłego lekarza lub zespołu biegłych, mający na celu ustalenie stanu zdrowia osoby odwołującej się, pod kątem zasadności przesłanki warunkującej nabycie prawa do świadczenia, jaką w rozpoznawanej sprawie jest niezdolność do pracy. Sąd I instancji celem ustalenia stanu zdrowia wnioskodawcy oraz kontroli orzeczeń, które poprzedziły wydanie zaskarżonej decyzji ZUS, dopuścił dowód z opinii biegłych z zakresu neurologii i ortopedii, którzy ustalili, że wnioskodawca jest nadal okresowo częściowo niezdolny do pracy zgodnie z poziomem posiadanych kwalifikacji, a swoją opinię uzasadnili w sposób spójny i rzeczowy. Opinia biegłych nie została w sposób skuteczny podważona przez ZUS. W tym miejscu podkreślić należy, że ocena niezdolności do pracy wymaga wiadomości specjalnych i musi znaleźć oparcie w dowodzie z opinii biegłych, dysponujących specjalistyczną wiedzą medyczną. Natomiast wynik opinii biegłego w żadnej mierze nie może być przedmiotem odmiennych ustaleń Sądu – wynikających jedynie z polemiki z wnioskami biegłego w dziedzinie wymagającej wiedzy specjalistycznej. W przeciwnym wypadku bowiem doszłoby do naruszenia art. 233 § 1 kpc ( por. wyrok Sądu Najwyższego z dnia 7.07.2005 r. II UK 277/04 publ. OSNP 2006/5-6/97 ). W świetle opinii biegłych zarzuty organu rentowego zawarte w apelacji są nieuprawnione i brak podstaw do dalszego badania wnioskodawcy przez kolejne zespoły biegłych, skoro stan zdrowia został wyjaśniony. Zauważyć również wypadnie, iż Sąd nie jest zobowiązany do uwzględniania kolejnych wniosków o przeprowadzenie dowodu z opinii innego biegłego do czasu, gdy zostanie udowodniona okoliczność korzystna dla strony, a także wtedy, jeśli potrzeba powołania innego biegłego nie wynika z okoliczności sprawy, a jedynie z samego niezadowolenia strony z dotychczas złożonej opinii, a wcześniej sporządzona opinia w sprawie jest prawidłowa. (por. wyrok SN z dn. 19.03.1997 r. II UKN 45/97, OSNP 1998/1/24, wyrok SA w Poznaniu z 7.06.2006 r. I ACa 1407/05, Lex 278415). Z podanych przyczyn tut. Sąd nie uwzględnił wniosków dowodowych organu rentowego W tej sytuacji należało w postępowaniu odwoławczym w zupełności podzielić ustalenia Sądu Okręgowego w Krośnie, że wnioskodawca jest nadal częściowo niezdolny do pracy, a to skutkować musiało pełną akceptacją dokonanej przez Sąd I instancji oceny prawnej sprawy, sprowadzającej się do stwierdzenia, że odwołujący spełnia warunki określone w art. 107 ustawy o emeryturach i rentach z FUS. Z podanych przyczyn brak jest podstaw faktycznych i prawnych do uwzględnienia apelacji i dlatego na mocy art. 385 kpc Sąd Apelacyjny orzekł jak w sentencji wyroku.