Sad powszechny, IV Ka 269/14

(1)oskarżonego z art. 178 a § 1 kk z powodu apelacji wniesionej przez prokuratora od wyroku Sądu Rejonowego w Radomsku z dnia 4 marca 2014 roku sygn. akt VI K 765/13 na podstawie art.437§1 kpk , art.438 pkt 2 i 4 kpk , art.624§1 kpk zmienia zaskarżony wyrok w ten sposób, że na podstawie art.50 kk orzeka środek karny podania wyroku do publicznej wiadomości poprzez zamieszczenie wyciągu z wyroku na stronie internetowej Sądu Rejonowego w Radomsku przez okres 14 (czternaście) dni; w pozostałej części zaskarżony wyrok utrzymuje w mocy; zwalnia oskarżonego z wydatków poniesionych przez Skarb Państwa w postępowaniu odwoławczym. Sygn. akt IV Ka 269/14 UZASADNIENIE J. W.

(1)został oskarżony o to, że w dniu 30 listopada 2013 r., o godz. 14:55 w miejscowości Ż. ul. (...) będąc w stanie nietrzeźwości w stężeniu 0,47 mg/l alkoholu w wydychanym powietrzu jechał jako kierujący samochodem marki A. o nr rej. (...) tj. o przestępstwo określone w art. 178a § 1 k.k. Sąd Rejonowy w Radomsku wyrokiem z dnia 4 marca 2014 roku w sprawie sygn. akt VI K 765/13 1. oskarżonego J. W.

(1)uznał za winnego popełnienia zarzuconego mu czynu i za to na podstawie art. 178a § 1 kk wymierzył mu karę 8 (ośmiu) miesięcy pozbawienia wolności;

1. na podstawie art. 69 § 1 kk w zw. z art. 70 § 1 pkt. 1 kk warunkowo zawiesił wykonanie orzeczonej wobec oskarżonego kary pozbawienia wolności na okres próby 3 (trzy) lata;
2. na podstawie art. 71 § 1 kk wymierzył oskarżonemu karę 100 (stu) stawek dziennych grzywny, ustalając wysokość jednej stawki dziennej na kwotę 10 (dziesięciu ) złotych;
3. na podstawie art. 42 § 2 kk orzekł wobec oskarżonego środek karny w postaci zakazu prowadzenia pojazdów mechanicznych w strefie ruchu lądowego, co do wszystkich kategorii pojazdów na okres 2 (dwóch) lat;
4. na podstawie art. 49 § 2 kk orzekł wobec oskarżonego środek karny w postaci świadczenia pieniężnego w kwocie 100 (sto) złotych na rzecz Funduszu Pomocy Pokrzywdzonym oraz Pomocy Postpenitencjarnej,
5. wymierzył oskarżonemu 260 (dwieście sześćdziesiąt) złotych tytułem opłaty i zasądził od niego na rzecz Skarbu Państwa kwotę 90 (dziewięćdziesiąt) tytułem obowiązku zwrotu wydatków postępowania. Apelację od powyższego wyroku wniósł Prokurator Prokuratury Rejonowej w Radomsku w części dotyczącej orzeczenia o karze na niekorzyść oskarżonego . Apelacja Prokuratora został wywiedziona z podstawy art. 438 pkt 2 k.p.k. i zarzuciła zaskarżonemu wyrokowi obrazę przepisów postępowania, która miała wpływ na treść orzeczenia, obrazę przepisów postępowania, która miała wpływ na treść orzeczenia poprzez naruszenie art. 335§ 1 kpk w zw. z art. 343§7 kpk . polegającą na tym, że Sąd orzekając na posiedzeniu w przedmiocie skazania w trybie art. 335§l kpk nie uwzględnił w całości wniosku złożonego w tym trybie, poprzez pominięcie środka karnego w postaci podania wyroku do publicznej wiadomości. W konkluzji skarżący wnosił o zmianę zaskarżonego wyroku poprzezorzeczenie środka karnego w postaci podania wyroku zapadłego wobec J. W.

(1)do publicznej wiadomości, a w pozostałym zakresie o utrzymanie wyroku w mocy . Na rozprawie apelacyjnej w dniu 21 maja 2014 roku Prokurator Okręgowy popierał skargę apelacyjną Prokuratora Rejonowego w Radomsku i wnioski w niej zawarte Sąd Okręgowy zważył, co następuje: Skarga apelacyjna Prokuratora Prokuratury Rejonowej w Radomsku okazała się zasadna w takim stopniu, że na skutek jej wniesienia powstały podstawy do zmiany zaskarżonego wyroku w ten sposób, że na podstawie art.50 kk orzeczono środek karny podania wyroku do publicznej wiadomości poprzez zamieszczenie wyciągu z wyroku na stronie internetowej Sądu Rejonowego w Radomsku przez okres 14 dni. Analiza zebranego w sprawie materiału dowodowego oraz przebiegu dotychczasowego postępowania rozpoznawczego prowadzi bowiem do wniosku, iż Sąd I instancji w trakcie rozpoznania sprawy dopuścił się tego rodzaju obrazy przepisów prawa procesowego, która mogła mieć istotny wpływ na treść wydanego rozstrzygnięcia merytorycznego. Bowiem podnieść należy, iż na kanwie niniejszej sprawy Sąd I instancji dopuścił się obrazy przepisów prawa procesowego wskutek naruszenia normy wyrażonej w art. 335§1 k.p.k. Chodzi tu oczywiście o uwzględnienie przez Sąd Rejonowy wniosku złożonego w trybie art. 335§1 k.p.k. przez prokuratora i jednocześnie nieorzeczenia środka karnego w postaci podania wyroku do publicznej wiadomości. W tym miejscu zważyć trzeba, iż przed wydaniem orzeczenia o skazaniu sąd nie przeprowadza w zasadzie postępowania dowodowego ( art. 343§4 k.p.k. ), poza ujawnianiem albo uznaniem za ujawnione dokumentów wymienionych w art. 394 k.p.k. , w trybie określonym w tych przepisach, co poprzedzone jest jednak ustaleniem na podstawie akt sprawy, że spełnione zostały wymogi określone w art. 335§1 k.p.k. , w tym przede wszystkim ten, że oskarżony opuścił się zarzucanego mu przestępstwa (por. wyrok SN z dnia 22.08.2001 r., III KKN 372/99, Prok. i Pr. 2002, nr 2, poz. 6) i wyraził zgodę na umieszczenie przez prokuratora w akcie oskarżenia wniosku o skazanie. Sąd orzekający w tym trybie jest związany wnioskiem umieszczonym przez prokuratora w akcie oskarżenia , gdyż jego treść jest wynikiem porozumienia oskarżyciela i oskarżonego, którzy zgadzają się jedynie na takie jak we wniosku rozstrzygnięcie w sprawie, w szczególności co do kar i środków karnych. Nie ma jednak przeszkód, by wniosek taki został skorygowany przez prokuratora na posiedzeniu, za zgodą oskarżonego . Nie ma też przeszkód, by sąd w toku posiedzenia przedstawił sugestię co do tego, jakie warunki porozumienia (wniosku prokuratora) gotów jest zaakceptować (por. wyrok SN z dnia 26.08.2003 r., V KK 78/03, LEX nr 80703). Zarówno w takiej sytuacji, jak i wówczas, gdy sąd rozważa zasadność takiego wniosku w niezmienionej postaci po wniesieniu aktu oskarżenia - w wypadku uznania, że nie ma podstaw do jego uwzględnienia sprawa winna zostać skierowana na rozprawę ( art. 343§7 k.p.k. ). Przenosząc powyższe rozważania na grunt analizowanej sprawy zauważyć należy, iż wniosek prokuratora został sformułowany w sposób prawidłowy i dokładnie określał warunki dobrowolnego poddania się odpowiedzialności karnej przez oskarżonego. Jednakże Sąd I instancji na posiedzeniu w dniu 4 marca 2014 roku uwzględnił wniosek o wydanie wyroku skazującego w trybie art. 335§1 k.p.k. w sposób nieprawidłowy. Bowiem nie orzekł wobec oskarżonego J. W.

(1)środka karnego w postaci podania wyroku do publicznej wiadomości. Sąd nie może samodzielnie dokonywać zmian w treści wniosku złożonego na podstawie art. 335 § 1 k.p.k. Zmiana treści wniosku dokonana samodzielnie przez sąd stanowi wszak zmianę warunków porozumienia zawartego pomiędzy prokuratorem a oskarżonym. Każda modyfikacja treści wniosku wymaga zatem zgody stron, a bez uzyskania ich akceptacji odnośnie do dokonanych zmian, wniosek nie może stanowić podstawy wydania wyroku na podstawie art. 343 § 1 i 6 k.p.k. Jeżeli zaś sąd samodzielnie, bez zgody uprawnionych stron, dokonuje zmiany warunków zawartego porozumienia, to w konsekwencji wymierza oskarżonemu karę , na którą prokurator i oskarżony nie wyrazili zgody. Słusznie więc zauważył skarżący, iż doszło do naruszenia porozumienia zawartego pomiędzy prokuratorem i oskarżonym. W związku z tym przedstawione uchybienia stworzyły potrzebę zmiany zaskarżonego wyroku poprzez orzeczenie na podstawie art. 50 k.k. środka karnego podania wyroku do publicznej wiadomości poprzez zamieszczenie wyciągu z wyroku na stronie internetowej Sądu Rejonowego w Radomsku przez okres 14 (czternaście) dni. Mając na względzie powyższe okoliczności, Sąd Okręgowy orzekł jak w sentencji wyroku. Na podstawie przepisów powołanych w sentencji Sąd Odwoławczy zwolnił oskarżonego J. W.

(2)od zwrotu wydatków poniesionych przez Skarb Państwa w postępowaniu odwoławczym.