Sad powszechny, XV Cz 560/14

POSTANOWIENIE Dnia 16 maja 2014 roku Sąd Okręgowy w Poznaniu Wydział XV Cywilny Odwoławczy w składzie: Przewodniczący: SSO Krzysztof Godlewski (spr.) Sędziowie: SO Agata Szlingiert SO Anna Paszyńska - Michałowska po rozpoznaniu w dniu 16 maja 2014 roku w Poznaniu na posiedzeniu niejawnym sprawy z wniosku: Powiatu (...) – Starosty (...) przy uczestnictwie: M. B. o orzeczenie przepadku na skutek zażalenia wnioskodawcy na postanowienie Sądu Rejonowego Poznań – Grunwald i Jeżyce w Poznaniu z dnia 30 stycznia 2014 roku w sprawie o sygn. akt IX Ns 701/13 postanawia:

1. oddalić zażalenie;
2. kosztami postępowania zażaleniowego obciążyć wnioskodawcę w zakresie przez niego poniesionym. SSO A. Szlingiert SSO K. Godlewski SSO A. Paszyńska - Michałowska UZASADNIENIE Zaskarżonym postanowieniem Sąd Rejonowy oddalił wniosek wnioskodawcy o sprostowanie postanowienia z dnia 24 maja 2013 r. W uzasadnieniu Sąd Rejonowy wskazał, że postanowieniem z dnia 24 maja 2013 r. Sąd orzekł przepadek samochodu osobowego na rzecz Powiatu (...) . Wnioskodawca jako właściciela przedmiotowego pojazdu i jednocześnie uczestnika postępowania wskazał osobę o nazwisku M. B. . W dniu 13.12.2013 r. wnioskodawca złożył wniosek o sprostowanie ww. postanowienia wskazując, iż w orzeczeniu tym błędnie wskazano nazwisko właściciela pojazdu M. B. , które w rzeczywistości brzmi „ B. ”. Sąd Rejonowy wskazał, że zgodnie z art. 350 k.p.c. w związku z art. 13 § 2 k.p.c. Sąd może sprostować z urzędu zaistniałe w orzeczeniu niedokładności, błędy pisarskie i inne oczywiste omyłki. Jak się podkreśla w nauce i orzecznictwie, sprostowanie wyroku ma służyć usunięciu niezgodności pomiędzy rzeczywistą wolą i wiedzą składu orzekającego a ich wyrażeniem na piśmie (K. Piasecki (w:) Kodeks postępowania cywilnego, t. 1, Komentarz do art. 1-366, red. K. Piasecki, Warszawa 2010, s. 1589; uzasadnienie uchwały SN z dnia 9 maja 1995 r., III CZP 55/95, OSNC 1995, nr 9, poz. 126). Sąd Rejonowy podkreślił, że w trybie art. 350 k.p.c. można prostować tylko pomyłki Sądu, natomiast niedopuszczalne jest sprostowanie pomyłki spowodowanej przez stronę (wyrok SN z dnia 8 czerwca 1977 r., IV PRN 4/77, Lex nr 7945). Jeżeli więc błąd w orzeczeniu wynikł z wadliwości informacji przekazanej sądowi przez stronę, o sprostowaniu w trybie komentowanego przepisu nie może być mowy. W orzecznictwie Sądu Najwyższego prezentowane jest słuszne stanowisko, że sprostowanie wyroku nie może prowadzić do zmiany rozstrzygnięcia sprawy (postanowienie SN z dnia 7 lipca 1999 r., III RN 24/99, OSNAP 2000, nr 12, poz. 456). Skoro sprostowanie wyroku nie może nigdy prowadzić do zmiany samego rozstrzygnięcia sporu, to - jak przyjmuje judykatura - nie może ono dotyczyć treści i rozmiarów świadczenia lub ustalenia prawa. Wprawdzie może się zdarzyć, że konkretne rozstrzygnięcie zawarte w wyroku zawiera błąd będący wynikiem pomyłki i nie jest zgodne z intencją składu sędziowskiego, jednak tego rodzaju błąd może być naprawiony jedynie w trybie zaskarżenia w toku instancji (postanowienie SN z dnia 25 listopada 1976 r., II CZ 97/76, Lex nr 7882). W rozpoznawanej sprawie Sąd nie popełnił w postanowienia z dnia 24.05.2013 roku żadnej niedokładności, błędu pisarskiego czy innej oczywistej omyłki, która mogłaby być przedmiotem sprostowania w trybie art. 350 k.p.c. Dokonane przez sąd oznaczenie uczestnika oraz właściciela pojazdu jest zgodne z przedłożonym przez wnioskodawcę wnioskiem o orzeczenie przepadku, a nadto z dołączonymi do niego dokumentami w postaci notatki urzędowej (k. 7) pisma z dnia 6.06.2012 (k. 8) oraz powiadomieniem (k. 9). W tym stanie rzeczy uwzględnienie żądania sformułowanego przez wnioskodawcę w istocie prowadziłoby do zmiany rozstrzygnięcia w przedmiotowej sprawie, co wyklucza możliwość sprostowania orzeczenia z dnia 24.05.2013 roku. Mając powyższe na względzie należało orzec jak w sentencji na podstawie art. 350 k.p.c. w związku z art. 13 § 2 k.p.c. Zażalenie na postanowienie złożył wnioskodawca reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika, wnosząc o zmianę zaskarżonego orzeczenia poprzez jego sprostowanie zgodnie ze złożonym wnioskiem. Nadto domagał się zasądzenia na swoją rzecz od uczestnika postępowania kosztów postępowania zażaleniowego według norm przepisanych. W uzasadnieniu pełnomocnik skarżącego wskazał, że nie kwestionuje, iż we wniosku inicjującym postępowanie w sprawie wskazał jako uczestnika postępowania „ M. B. ” zamiast „ M. B. ”, jednakże omyłka ta wynikała z błędnego zapisu nazwiska tejże osoby w dokumentacji przedłożonej wnioskodawcy przez Straż Gminną w K. . Przyjęcie założenia, że wnioskodawca za każdym razem powinien weryfikować dane osobowe uczestników postępowania przed wniesieniem sprawy do sądu spowodowałoby znaczne wydłużenie postępowania i narażałoby uczestników postępowania na jeszcze większe koszty związane z przechowywaniem pojazdów. Pełnomocnik skarżącego powołał się na pogląd doktryny i judykatury, iż za omyłkę która podlega sprostowaniu po wydaniu wyroku uznaje się między innymi zmianę imienia strony, choćby było ono zgodne z umieszczonym w pozwie. W takim przypadku niewątpliwy musi być fakt, iż strona która brała udział w procesie nosi rzeczywiście imię o innym brzmieniu (Andrzej Jakubecki, Komentarz do art. 350 k.p.c., LEX 2013, orzeczenie SN z dnia 13.01.1964 r., II CR 184/63). W ocenie skarżącego, w realiach niniejszej sprawy sprostowanie nazwiska uczestnika postępowania zgodnie z wnioskiem nie spowoduje podmiotowego przekształcenia, z uwagi na to, że właśnie ta osoba brała udział w postępowaniu. Taki pogląd został wyrażony w wyroku Sądu Najwyższego z dnia 13.06.1980 r., IV CR 182/80). Sąd Okręgowy, zważył co następuje: Zażalenie okazało się bezzasadne. Sąd Okręgowy podziela wszelkie argumenty wskazane w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia. Jak słusznie podniósł Sąd Rejonowy przywołując poglądy judykatury i przedstawicieli doktryny, w nauce i orzecznictwie wskazuje się, że sprostowanie wyroku ma służyć usunięciu niezgodności pomiędzy rzeczywistą wolą i wiedzą składu orzekającego a ich wyrażeniem na piśmie. Jeżeli błąd w orzeczeniu wynikł z wadliwości informacji przekazanej sądowi przez stronę, o sprostowaniu w trybie przepisu art. 350 k.p.c. nie może być mowy. Pomyłka strony może być sprostowana w toku postępowania na żądanie strony lub z inicjatywy sądu, nie może wszakże być sprostowana już po wydaniu wyroku. Sąd Okręgowy podziela wspomniany pogląd, uznając, że ewentualne omyłki uczestnika postępowania w oznaczeniu innych uczestników mogą być prostowane, ale jedynie do momentu wydania merytorycznego rozstrzygnięcia. W niniejszej sprawie postanowienie rozstrzygające wniosek inicjujący postępowanie w sprawie zostało wydanie dnia 24.05.2013 r. i jest już prawomocne (k. 11-12). Nie można wykluczyć, że uczestnik postępowania określony w niniejszym postanowieniu jako „ M. B. ”, któremu doręczono to postanowienie dnia 11.06.2013 r. (k.17) nie zaskarżył go apelacją, uznając, że nie dotyczy jego osoby, gdyż nazywa się „ M. B. ”. Zwrócić przy tym należy uwagę, że zwrotne poświadczenie odbioru postanowienia z dnia 24.05.2013 r. zostało opatrzone podpisem adresata „ B. ”. Z kolei zwrotne potwierdzenie odbioru przesyłki zawierającej zaskarżone postanowienie odebrała J. B.