Sad powszechny, II AKa 398/22

(1)oskarżonej o czyny z: z art. 297 § 1 kk i art. 286 § 1 kk i art. 270 § 1 kk w zw. z art. 11 § 2 kk i art. 65 § 1 kk , z art. 258 § 1 kk , z art. 297 § 1 kk i art. 286 § 1 kk w zw. z art. 11 § 2 kk w zw. z art. 65 § 1 kk na skutek apelacji wniesionych przez oskarżone i prokuratora od wyroku Sądu Okręgowego w Świdnicy z 17 sierpnia 2022 r. sygn. akt III K 153/21 zmienia zaskarżony wyrok co do A. S. w ten sposób, że z przypisanego jej w punkcie X części rozstrzygającej czynu ciągłego eliminuje zachowania opisane w punkcie XLI, XLIII, LI, LIII części wstępnej wyroku (odpowiednio czyny CCLXVII, CCLXIX, CCLXXVIII, CCLXXX aktu oskarżenia) w pozostałym zakresie wyrok co do A. S. oraz M. K.

(1)utrzymuje w mocy; wydatki postępowania odwoławczego związane z apelacją prokuratora zalicza na rachunek Skarbu Państwa; zwalnia oskarżone z obowiązku poniesienia kosztów sądowych za postępowanie odwoławcze, zaliczając wydatki poniesione w tym postępowaniu na rachunek Skarbu Państwa. UZASADNIENIE Formularz UK 2 Sygnatura akt II AKa 398/22 Załącznik dołącza się w każdym przypadku. Podać liczbę załączników: 1 CZĘŚĆ WSTĘPNA Oznaczenie wyroku sądu pierwszej instancji Wyrok Sądu Okręgowego w Świdnicy z 17 sierpnia 2022 r. sygn. akt III K 153/21 dotyczący M. K.

(1)i A. S. Podmiot wnoszący apelację ☒ oskarżyciel publiczny albo prokurator w sprawie o wydanie wyroku łącznego ☐ oskarżyciel posiłkowy ☐ oskarżyciel prywatny ☐ obrońca ☐ oskarżony albo skazany w sprawie o wydanie wyroku łącznego ☐ inny Granice zaskarżenia Kierunek i zakres zaskarżenia ☐ na korzyść ☒ na niekorzyść ☒ w całości ☐ w części ☐ co do winy ☐ co do kary ☐ co do środka karnego lub innego rozstrzygnięcia albo ustalenia Podniesione zarzuty Zaznaczyć zarzuty wskazane przez strony w apelacji ☒ art. 438 pkt 1 k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu ☐ art. 438 pkt 1a k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w innym wypadku niż wskazany w art. 438 pkt 1 k.p.k. , chyba że pomimo błędnej podstawy prawnej orzeczenie odpowiada prawu ☐ art. 438 pkt 2 k.p.k. – obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia ☐ art. 438 pkt 3 k.p.k. – błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia ☐ art. 438 pkt 4 k.p.k. – rażąca niewspółmierność kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka ☐ art. 439 k.p.k. ☐ brak zarzutów Wnioski ☐ uchylenie ☒ zmiana Ustalenie faktów w związku z dowodami przeprowadzonymi przez sąd odwoławczy Ustalenie faktów Fakty uznane za udowodnione Lp. Oskarżony Fakt oraz czyn, do którego fakt się odnosi Dowód Numer karty 2.1.1.1. A. S. , M. K.

(1)brak nowych ustaleń w postępowaniu odwoławczym. Fakty uznane za nieudowodnione Lp. Oskarżony Fakt oraz czyn, do którego fakt się odnosi Dowód Numer karty 2.1.2.

1. Ocena dowodów Dowody będące podstawą ustalenia faktów Lp. faktu z pkt 2.1.1 Dowód Zwięźle o powodach uznania dowodu Dowody nieuwzględnione przy ustaleniu faktów (dowody, które sąd uznał za niewiarygodne oraz niemające znaczenia dla ustalenia faktów) Lp. faktu z pkt 2.1.1 albo 2.1.2 Dowód Zwięźle o powodach nieuwzględnienia dowodu STANOWISKO SĄDU ODWOŁAWCZEGO WOBEC ZGŁOSZONYCH ZARZUTÓW i wniosków Lp. Zarzut 3.
2. Prokurator (...) w Ś. zaskarżył wyrok w całości na niekorzyść oskarżonych: A. S. i M. K.

(1)i na podstawie art. 427§1 i art. 438 pkt 1 k.p.k orzeczeniu temu zarzucił: - obrazę przepisów prawa karnego materialnego to jest art. 294§1 k.k. poprzez pominięcie tego przepisu ustawy karnej w kwalifikacji prawnej czynów przypisanych oskarżonym: M. K.

(1)w punkcie VI i A. S. w punkcie X części dyspozytywnej wyroku, jak również w opisie, że oskarżone dopuściły się ich w stosunku do mienia znacznej wartości mimo ustalenia, że zarówno A. S. i M. K.

(1)działały w krótkich odstępach czasu i z góry powziętym zamiarem w ramach czynu ciągłego, co rodziło konieczność określenia na nowo wysokości szkody wynikającej z poszczególnych zachowań wchodzących w skład przypisanych im w punktach VI i X czynów ciągłych oraz uznania, że jej wysokość stanowi mienie znacznej wartości. ☐ zasadny ☒ częściowo zasadny ☐ niezasadny Zwięźle o powodach uznania zarzutu za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny Zarzut prokuratora, co do powinności przyjęcia art. 294 § 1 k.k. jest częściowo trafny, zwłaszcza w sytuacji gdy sąd I instancji w miejsce zarzuconych przestępstw pozostających w zbiegu realnym przyjmuje działanie oskarżonych w warunkach czynu ciągłego w rozumieniu art. 12 k.k. o czym świadczy zmiana opisu czynów przypisanych oskarżonym w pkt. VI i w pkt. X części rozstrzygającej wyroku. Rzeczywiście rację ma prokurator, iż przy przyjęciu takiej konstrukcji działania oskarżonych podjętych z góry powziętym zamiarem, w krótkich odstępach czasu (jak przyjmuje to sąd I instancji), prawidłowym postąpieniem powinno być zsumowanie wartości poszczególnych niekorzystnych rozporządzeń mieniem i przyjęcie mienia znacznej wartości w rozumieniu art. 294 § 1 k.k. oraz zastosowanie tej kwalifikacji zarówno w podstawie czynu przypisanego jak też w podstawie wymiaru kary. Z punktu widzenia obrazy prawa materialnego zarzut postawiony przez rzecznika oskarżenia publicznego jest słuszny, jednak uwzględniając kierunek i zakres złożonego środka zaskarżenia nie mógł on doprowadzić do oczekiwanego przez skarżącego rezultatu i zmiany wyroku zgodnie sugestiami zawartymi we wniosku końcowym apelacji. Otóż przypomnieć należy, że zgodnie z art. 433 § 1 k.p.k. Sąd Odwoławczy rozpoznaje sprawę w granicach zaskarżenia, a jeżeli w środku odwoławczym zostały wskazane zarzuty stawiane rozstrzygnięciu - również w granicach podniesionych zarzutów uwzględniając treść art. 447 § 1 − 3 k.p.k. Przepisy te statuują regułę reformationis in peius określoną w art. 434 § 1 pkt. 1 i 2 k.p.k. z której wynika, że Sąd Odwoławczy może orzec na niekorzyść oskarżonego jedynie:

1. wtedy, gdy wniesiono na jego niekorzyść środek odwoławczy, oraz
2. w granicach zaskarżenia, chyba że ustawa nakazuje wydanie orzeczenia niezależnie od jego granic. Mając na uwadze wskazane powyżej ustawowe ograniczenia w zakresie rozstrzygnięcia reformatoryjnego w toku postępowania odwoławczego i uwzględniając, że skarżący prokurator postawił wyłącznie zarzut obrazy prawa materialnego na podstawie art. 438 punkt 1 k.p.k. , który dotyczył niezastosowania art. 294 § 1 k.k. , a także uwzględniając iż apelacja nie została sformułowana w żadnym szerszym zakresie − bo wynika to z treści uzasadnienia apelacji to niemożliwe było prawne dokonanie korekty wyroku zgodnie z postulowanym w apelacji wnioskiem skarżącego. Wskazać należy, że skarżący prokurator w uzasadnieniu podniesionego zarzutu − strona 3 apelacji wskazuje: „Poza zakresem zarzutów apelacyjnych pozostają rozstrzygnięcia Sądu I instancji w przedmiocie wymiaru kar pozbawienia wolności orzeczonych wobec oskarżonych, skorzystania przez sąd z dobrodziejstwa zawieszenia wykonania kar łącznych pozbawienia wolności oraz wysokości orzeczonych na podstawie art. 33 § 2 k.k. kar grzywny, które to rozstrzygnięcia zostały przez oskarżyciela publicznego uznany za słuszne. Skarżący nie kwestionuje także zmiany kwalifikacji prawnej czynów przypisanych oskarżonym i uznania, iż zarzucone im aktem oskarżenia czyny zostały popełnione w wykonaniu z góry powziętego zamiaru i w krótkich odstępach czasu to jest w ramach czynu ciągłego określonego w art. 12 k.k. - w brzmieniu obwiązującym do 30 czerwca 2015 r." Dalej na stronie 4 uzasadnienia skarżący wskazuje, iż szczegółowe i logiczne w tym względzie ustalenia faktyczne poczynione przez sąd I instancji znajdują akceptację skarżącego, który nie podważa dokonanej oceny do dowodów i dokonanych w oparciu o nie oceny tych ustaleń". Z wyżej przytoczonego stanowiska skarżącego prokuratora wynika istotna dla rozstrzygnięcia apelacji okoliczność, iż po pierwsze skarżący nie kwestionuje i nie stawia zarzutu błędu w ustaleniach faktycznych, po drugie nie kwestionuje wymierzonej oskarżonym kary pozbawienia wolności i kary grzywny, jak sam podkreśla stawia zatem wyłącznie zarzut obrazy prawa materialnego dotyczącego niezastosowania art. 294 § 1 k.k. O, ile jak wskazano na wstępie zarzut ten wydaje się słuszny to jednak z uwagi na ograniczenia prawne oraz rzeczywistą treść wywiedzionej apelacji nie może być uwzględniony. Za słusznością takiego rozumowania pośrednio przemawia także treść art. 455 k.p.k. , który daje Sądowi Odwoławczemu możliwość poprawienia błędnej kwalifikacji prawnej niezależnie od granic zaskarżenia i podniesionych zarzutów, ale tylko wtedy gdy nie zmienia ustaleń faktycznych. W przedmiotowej sprawie, co wskazano powyżej niemożliwe było dokonanie zmiany ustaleń faktycznych w postulowanym przez skarżącego kierunku art. 294 § 1 k.k. , albowiem z treści apelacji wynika, iż skarżący prokurator wyzbył się takiego zarzutu. Zob. Postanowienie Sądu Najwyższego - Izba Karna z dnia 10 marca 2020 r., V KK 185/19 ( L. ). Wniosek Prokurator wniósł o: zmianę zaskarżonego wyroku poprzez zastosowanie art. 294§1 k.k. , zarówno w opisie jak i w kwalifikacji prawnej czynów przypisanych A. S. i M. K.

(1)w punkcie VI i X części dyspozytywnej orzeczenia i uznania że dopuściły się one przestępstw określonych w art. 286§1k .k. i art. 297§1 k.k. w zw. z art. 294 §1 k.k. , w zw. z art. 11§2 k.k. , w zw. z art. 65§1 k.k. i w zw. z art. 12 k.k. w stosunku do mienia znacznej wartości w rozumieniu powołanego przepisu art. 294§1 kk . ☐ zasadny ☐ częściowo zasadny ☒ niezasadny Zwięźle o powodach uznania wniosku za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny. Wniosek oskarżyciela publicznego o zastosowanie w czynie przypisanym oskarżonym art. 294 § 1 k.k. poprzez „dopisanie" w opisie czynu przypisanego obu oskarżonym, że doprowadziły do niekorzystnego rozporządzenia mieniem znacznej wartości nie jest dopuszczalne prawnie, albowiem byłoby rozstrzygnięciem wbrew zasadzie wynikającej z art. 434 § 1 pkt. 2 k.p.k. Niedopuszczalne jest bowiem dokonywanie zmiany opisu czynu (a do tego sprowadzałoby się uwzględnienie zarzutu i wprowadzenie art. 294 § 1 k.k. ) o jakikolwiek element niekorzystny dla sprawcy, w sytuacji gdy skarżący prokurator nie zarzucił równocześnie błędu w ustaleniach faktycznych. Wbrew sugestiom skarżącego postulowana zmiana i przyjęcie w czynie przypisanym oraz podstawie wymiaru kary art. 294 § 1 k.k. nie jest wyłącznie poprawieniem błędnej kwalifikacji prawnej przy prawidłowo ustalonym stanie faktycznym, bowiem w tym ustalonym przez sąd I instancji i niekwestionowanym przez skarżącego ustaleniu faktycznym w żadnym momencie tych ustaleń nie pojawia się ustalenie, iż oskarżone działały z zamiarem doprowadzenia do niekorzystnego rozporządzenia mieniem znacznej wartości (zamiar bezpośredni kierunkowy). Zdaniem Sądu Odwoławczego nie chodzi tutaj o brak arytmetycznego zsumowania poszczególnych udzielonych pożyczek, bowiem te rzeczywiście przekraczają 200.000 zł, ale chodzi o to, że dla przyjęcia odpowiedzialności również z art. 294 § 1 k.k. konieczne jest wskazanie w opisie czynu przypisanego ustawowego znamienia tego typu przestępstwa, że dotyczy to mienia znacznej wartości. Takiej zmiany wyroku nie sposób zaś poczynić wobec braku zarzutu błędu w ustaleniach faktycznych, zarzutu tego rodzaju prokurator nie stawia, co w sposób oczywisty wynika z zacytowanego fragmentu uzasadnienia apelacji, w którym przyznaje, iż akceptuje ustalenia Sądu I instancji. O tym, że apelacja wywiedziona przez skarżącego prokuratora nie była dość wnikliwie przemyślana świadczy także wniosek końcowy - o akceptacji kar wymierzonych oskarżonym, chociaż skarżący postuluje przyjęcie odpowiedzialności z art. 294 § 1 k.k. . Dość przypomnieć, że przestępstwo to zagrożone jest karą od roku do lat 10 pozbawienia wolności i w przypadku akceptacji kary wymierzonej M. K.

(2)na poziomie 10 miesięcy pozbawienia wolności, to zastosowanie art. 294 § 1 k.k. spowodowałoby konieczność podwyższenia tej kary, co byłoby wykroczeniem poza zakres zaskarżenia. Z przytoczonych wcześniej względów z uwagi na ograniczenia procesowe, co do zakresu i kierunku rozstrzygnięcia na niekorzyść oskarżonych jedynym prawnym rozstrzygnięciem było nieuwzględnienie wniosku prokuratora o zmianę wyroku w postulowanym zakresie. OKOLICZNOŚCI PODLEGAJĄCE UWZGLĘDNIENIU Z URZĘDU 4.

1. Nie stwierdzono występowania okoliczności podlegających uwzględnieniu z urzędu określonych w art. 439 k.p.k. , art. 455 k.p.k. Ponieważ nie wpłynął wniosek o sporządzenie uzasadnienia od obrońców oskarżonych na podstawie art. 423 § 1a k.p.k. w związku z art. 457 § 2 k.p.k. , Sąd Apelacyjny ograniczył zakres podmiotowy i przedmiotowy uzasadnienia do apelacji prokuratora, który jedyny złożył wniosek o jego sporządzenie i doręczenie. Zwięźle o powodach uwzględnienia okoliczności Sąd Odwoławczy po stwierdzeniu wystąpienia podwójnych zarzutów pod którymi zarówno w akcie oskarżenia jak i też części wstępnej wyroku stanęła oskarżona A. S. na podstawie art. 440 k.p.k. zobligowany był do wyeliminowania tych powtórnie opisanych czynów dotyczących tych samych zdarzeń i tych samych osób, a to czynu opisanego w pkt. XLI i pożyczkobiorcy G. R. , zarzutu opisanego w pkt. XLIII i pożyczkobiorcy R. A. , zarzutu opisanego w pkt. LI i pożyczkobiorcy K. O. , zarzutu opisanego w pkt. LIII i pożyczkobiorcy H. S. . ROZSTRZYGNIĘCIE SĄDU ODWOŁAWCZEGO Utrzymanie w mocy wyroku sądu pierwszej instancji 5.1.
2. Przedmiot utrzymania w mocy Sąd Apelacyjny utrzymał wyrok Sądu I instancji w następującym zakresie: V. M. K.

(1)uznaje za winną popełnienia czynu opisanego w punkcie CCXXIII aktu oskarżenia, to jest za winną popełnienia czynu z art. 258 § 1 k.k. i za to na podstawie powołanego przepisu wymierza oskarżonej karę 6 (sześciu) miesięcy pozbawienia wolności, VI. M. K.

(1)uznaje za winną popełnienia czynów opisanych w punktach CCXXIV oraz CCXXVI - CCXLIV aktu oskarżenia z tym, że przyjmuje nadto, iż oskarżona działała wspólnie i w porozumieniu z innymi ustalonymi osobami oraz w krótkich odstępach czasu i ze z góry powziętym zamiarem, to jest za winną popełnienia czynu z art. 297 § 1 k.k. w zw. z art. 286 § 1 k.k. w zw. z art. 11 § 2 k.k. w zw. z art. 65 § 1 k.k. w zw. z art. 12 k.k. i za to na mocy art. 286 § 1 k.k. w zw. z art. 11 § 3 k.k. w zw. z art. 65 § 1 k.k. wymierza oskarżonej karę 10 (dziesięciu) miesięcy pobawienia wolności, zaś w oparciu o art. 33 § 2 k.k. wymierza 100 (sto) stawek dziennych grzywny po ustaleniu wysokości jednej stawki na 50 (pięćdziesiąt) złotych, VII. na podstawie art. 85 k.k. orzeka wobec M. K.

(1)karę łączną 1 (jednego) roku pozbawienia wolności, VIII. na podstawie art. 69 § 1 k.k. i art. 70 § 2 k.k. zawiesza oskarżonej M. K.

(1)warunkowo wykonanie orzeczonej wyżej kary łącznej pozbawienia wolności na okres lat 3 (trzech), IX. A. S. uznaje za winną popełnienia czynu opisanego w punkcie CCXLV aktu oskarżenia, to jest za winną popełnienia przestępstwa z art. 258 § 1 k.k. i za to na podstawie powołanego przepisu wymierza oskarżonej karę 6 (sześciu) miesięcy pozbawienia wolności, X. A. S. uznaje za winną popełnienia czynów opisanych w punktach CCXLVI – CCLXXVI oraz CCLXXVIII – CCLXXXIV aktu oskarżenia z tym, że nadto przyjmuje, iż popełniła je wspólnie i w porozumieniu z innym ustalonymi osobami, działając ze z góry powziętym zamiarem i w krótkich odstępach czasu oraz stwierdza, że zachowania opisane w punktach CCLXV oraz CCLXXVIII aktu oskarżenia są tożsame, to jest winną popełnienia czynu z art. 297 § 1 k.k. w zw. z art. 286 § 1 k.k. w zw. z art. 11 § 2 k.k. w zw. z art. 65 § 1 k.k. w zw. z art. 12 k.k. i za to na mocy art. 286 § 1 k.k. w zw. z art. 11 § 3 k.k. w zw. z art. 65 § 1 k.k. wymierza oskarżonej karę 1 (jednego) roku i 2 (dwóch) miesięcy pozbawienia wolności, zaś w oparciu o art. 33 § 2 k.k. wymierza 100 (sto) stawek dziennych grzywny, po ustaleniu wysokości jednej stawki na 50 (pięćdziesiąt) złotych, XI. na podstawie art. 85 k.k. wymierza A. S. karę łączną 1 (jednego) roku i 2 (dwóch) miesięcy pozbawienia wolności, XII. na podstawie art. 69 § 1 k.k. i art. 70 § 2 k.k. zawiesza warunkowo A. S. wykonanie orzeczonej kary łącznej pozbawienia wolności na okres lat 3 (trzech), XIII. na podstawie art. 63 § 1 k.k. zalicza oskarżonej A. S. na poczet orzeczonej kary grzywny jej zatrzymanie w dniu 26.08.2014 roku, przyjmując, iż ten dzień jest równoważny dwóm stawkom dziennym grzywny, XIV. zasądza od oskarżonych R. T. , M. K.

(1), A. S. wydatki w częściach równych spowodowane ich sprawami od chwili wszczęcia postępowania, zaś zwalnia ich od ponoszenie opłat w sprawie. Zwięźle o powodach utrzymania w mocy Kontrola odwoławcza zaskarżonego wyroku w zakresie podniesionego zarzutu i wniosków zawartych w apelacji prokuratora doprowadziła do stwierdzenia, iż sąd I instancji przeprowadził postępowanie dowodowe w sposób rzetelny, dokonał ustaleń faktycznych w zakresie zarzuconych oskarżonym przestępstw, które zostały przez skarżącego zaakceptowane. Ustalenia te wynikają z dowodów osobowych i dowodów z dokumentów. Ocena ta uwzględnia zasady wynikające z art. 410 k.p.k. , art. 7 k.p.k. i art. 5 § 2 k.p.k. , których to przepisów sąd I instancji nie naruszył. Skoro argumenty podniesione w apelacji nie mogły być uwzględnione to należało utrzymać w mocy rozstrzygnięcie dotyczące przesądzenia o sprawstwie i winie oskarżonych (z uwzględnieniem korekty wyroku). Jakkolwiek wyrok został zaskarżony także przez obrońców oskarżonych, to jednak brak wniosku o uzasadnienie od tej strony procesu zwalnia sąd odwoławczy z obowiązku odnoszenia się także do kontroli rozstrzygnięcia o karach jednostkowych i karze łącznej. Sąd Okręgowy uwzględnił wszystkie mające znaczenie w tej materii okoliczności i nadał im właściwe znaczenie. Podziela Sąd Apelacyjny przywołane przez Sąd Okręgowy w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku argumenty, nie widząc potrzeby ich powielania. Zmiana wyroku sądu pierwszej instancji 5.2.1. Przedmiot i zakres zmiany Na skutek apelacji prokuratora i oskarżonych Sąd Odwoławczy orzekł następująco: I. zmienia zaskarżony wyrok co do A. S. w ten sposób, że z przypisanego jej w punkcie X części rozstrzygającej czynu ciągłego eliminuje zachowania opisane w punkcie XLI, XLIII, LI, LIII części wstępnej wyroku (odpowiednio czyny CCLXVII, CCLXIX, CCLXXVIII, CCLXXX aktu oskarżenia) II. w pozostałym zakresie wyrok co do A. S. oraz M. K.

(1)utrzymuje w mocy; Zwięźle o powodach zmiany Konieczność wyeliminowania czynów opisanych w punkcie XLI, XLIII, LI, LIII części wstępnej wyroku (odpowiednio czyny CCLXVII, CCLXIX, CCLXXVIII, CCLXXX aktu oskarżenia) wynika z faktu, że są to powtórzone czyny opisane w pkt XXXVII, XXXVIII, XXXIX, XL części wstępnej wyroku. Uchylenie wyroku sądu pierwszej instancji Przyczyna, zakres i podstawa prawna uchylenia 5.3.1.1.

1. ☐ art. 439 k.p.k. Zwięźle o powodach uchylenia 5.3.1.2.
2. Konieczność przeprowadzenia na nowo przewodu w całości ☐ art. 437 § 2 k.p.k. Zwięźle o powodach uchylenia 5.3.1.3.
3. Konieczność umorzenia postępowania ☐ art. 437 § 2 k.p.k. Zwięźle o powodach uchylenia i umorzenia ze wskazaniem szczególnej podstawy prawnej umorzenia 5.3.1.4.
4. ☐ art. 454 § 1 k.p.k. Zwięźle o powodach uchylenia Zapatrywania prawne i wskazania co do dalszego postępowania Inne rozstrzygnięcia zawarte w wyroku Punkt rozstrzygnięcia z wyroku Przytoczyć okoliczności Koszty Procesu Punkt rozstrzygnięcia z wyroku Przytoczyć okoliczności III. wydatki postępowania odwoławczego związane z apelacją prokuratora zalicza na rachunek Skarbu Państwa; IV. zwalnia oskarżone z obowiązku poniesienia kosztów sądowych za postępowanie odwoławcze, zaliczając wydatki poniesione w tym postępowaniu na rachunek Skarbu Państwa. PODPIS SSA Edyta Gajgał SSA Jarosław Mazurek SSA Janusz Godzwon Granice zaskarżenia Kolejny numer załącznika 1 Podmiot wnoszący apelację Prokurator (...) w Ś. Rozstrzygnięcie, brak rozstrzygnięcia albo ustalenie, którego dotyczy apelacja rozstrzygnięcia dotyczące A. S. i M. K.

(1)1.3.

1. Kierunek i zakres zaskarżenia ☐ na korzyść ☒ na niekorzyść ☒ w całości ☐ w części ☐ co do winy ☐ co do kary ☐ co do środka karnego lub innego rozstrzygnięcia albo ustalenia 1.3.
2. Podniesione zarzuty Zaznaczyć zarzuty wskazane przez strony w apelacji ☒ art. 438 pkt 1 k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu ☐ art. 438 pkt 1a k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w innym wypadku niż wskazany w art. 438 pkt 1 k.p.k. , chyba że pomimo błędnej podstawy prawnej orzeczenie odpowiada prawu ☐ art. 438 pkt 2 k.p.k. – obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia ☐ art. 438 pkt 3 k.p.k. – błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia ☐ art. 438 pkt 4 k.p.k. – rażąca niewspółmierność kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka ☐ art. 439 k.p.k. ☐ brak zarzutów 1.
3. Wnioski ☐ uchylenie ☒ zmiana