Sad powszechny, II AKa 442/23

(1)oskarżonego z art. 258 § 1 kk , art. 53 ust. 1 i 2 Ustawy z dnia 29 lipca 2005 roku o przeciwdziałaniu narkomanii w zw. z art. 12 § 1 kk w zw. z art. 65 § 1 kk w zw. z art. 64 § 1 kk , art. 56 ust. 1 i 3 Ustawy z dnia 29 lipca 2005 roku o przeciwdziałaniu narkomanii w związku z art. 12 § 1 kk w zw. z art. 65 § 1 kk w zw. z art. 64 § 1 kk , na skutek apelacji wniesionej przez oskarżonego od wyroku Sądu Okręgowego w Jeleniej Górze z dnia 28 września 2023 r., sygn. akt III K 45/23 I. zaskarżony wyrok utrzymuje w mocy; II. zwalnia oskarżonego z obowiązku uiszczenia kosztów sądowych za postępowanie odwoławcze, poniesionymi wydatkami obciążając Skarb Państwa. UZASADNIENIE Sąd Okręgowy w Jeleniej Górze wyrokiem z 28 września 2023 r., III K 45/23 uznał W. W.

(1)za winnego: I. popełnienia zarzucanego mu czynu opisanego w pkt 1 części wstępnej wyroku z tym, że w miejsce osób: kierującej oraz wchodzącej w skład grupy wskazuje ustalone osoby oraz czyn miał miejsce od końca września 2020 r. tj. występku z art. 258 § 1 k.k. i za to, na mocy art. 258 § 1 k.k. wymierzył mu karę 8 (ośmiu) miesięcy pozbawienia wolności; II. uznał oskarżonego W. W.

(1)za winnego popełnienia zarzucanego mu czynu opisanego w pkt 2 części wstępnej wyroku z tym, że wskazuje, że czyn został popełniony w okresie od końca września 2020r. do grudnia 2020 r. w B. , w L. , w Z. , w K. , we W. i w innych miastach na terenie województwa (...) tj. zbrodni z art. 53 ust. 2 Ustawy z dnia 29 lipca 2005 roku o przeciwdziałaniu narkomanii w zw. z art. 12 § 1 k.k. w zw. z art. 65 § 1 k.k. w zw. z art. 64 § 1 k.k. i za to, na mocy art. 53 ust. 2 Ustawy z dnia 29 lipca 2005 roku o przeciwdziałaniu narkomanii w zw. z art. 12 § 1 k.k. w zw. z art. 65 § 1 k.k. wymierzył mu karę 4 (czterech) lat i 3 (trzech) miesięcy pozbawienia wolności i karę 150 (stu pięćdziesięciu) stawek dziennych grzywny ustalając wysokość jednej stawki dziennej grzywny na 50 (pięćdziesiąt) zł.; III. na mocy art. 70 ust. 4 ustawy z dnia 29.07.2005r. o przeciwdziałaniu narkomanii w związku ze skazaniem za czyn opisany w pkt 2 części wstępnej orzekł wobec oskarżonego W. W.

(1)nawiązkę w wysokości 6.000 (sześciu tysięcy) zł na rzecz (...) w J. na cele związane z zapobieganiem i zwalczaniem narkomanii; IV. uznał oskarżonego W. W.

(1)za winnego popełnienia zarzucanego mu czynu opisanego w pkt 3 części wstępnej wyroku z tym, że wskazuje, że czyn został popełniony w okresie od końca września 2020 r. do grudnia 2020 r. w B. , w L. , w Z. , w K. , we W. i w innych miastach na terenie województwa (...) oraz w miejsce osób, od której odebrał i przekazał substancje psychotropowe wskazuje ustalone osoby tj. występku 56 ust. 3 Ustawy z dnia 29 lipca 2005 roku o przeciwdziałaniu narkomanii w zw. z art. 12 § 1 k.k. w zw. z art. 65 § 1 k.k. w zw. z art. 64 § 1 k.k. i za to, na mocy art. 56 ust. 3 Ustawy z dnia 29 lipca 2005 roku o przeciwdziałaniu narkomanii w zw. z art. 12 § 1 k.k. w zw. z art. 65 § 1 k.k. wymierzył mu karę 2 (dwóch) lat i 8 (ośmiu) miesięcy pozbawienia wolności i karę 120 (stu dwudziestu) stawek dziennych grzywny ustalając wysokość jednej stawki dziennej grzywny na 50 (pięćdziesiąt) zł.; V. na mocy art. 70 ust. 4 ustawy z dnia 29.07.2005r. o przeciwdziałaniu narkomanii w związku ze skazaniem za czyn opisany w pkt 3 części wstępnej orzekł wobec oskarżonego W. W.

(1)nawiązkę w wysokości 4 (czterech tysięcy) zł. na rzecz (...) w J. na cele związane z zapobieganiem i zwalczaniem narkomanii; VI. na mocy art. 85 § 1 k.k. i art. 86 § 1 i 2 k.k. połączył orzeczone wobec oskarżonego W. W.

(1)kary pozbawienia wolności orzeczone w pkt I, II i IV oraz kary grzywny orzeczone w pkt II i IV części dyspozytywnej i wymierzył mu karę łączną 5 (pięciu) lat i 6 (sześciu) miesięcy pozbawienia wolności i karę łączną 200 (dwustu) stawek dziennych grzywny ustalając wysokość jednej stawki dziennej grzywny na 50 (pięćdziesiąt) zł. Poza tym, sąd rozstrzygnął o dowodach i kosztach postępowania. Wyrok zaskarżył w całości obrońca oskarżonego adw. P. B. , zarzucając: I. obrazę przepisów postępowania mogącą mieć istotny wpływ na treść orzeczenia, tj.: art. 4 KPK i art. 7 KPK przez przekroczenie granic swobodnej oceny dowodów oraz zasady obiektywizmu, a w konsekwencji: 1. uznanie za wiarygodne zeznania M. Ż. P. S. , S. S. , J. S. , B. R. i J. K. , gdy zeznaniom tym przeczą wyjaśnienia W. W.

(1)i zeznania A. S. ; 2. odmówienie waloru wiarygodności wyjaśnieniom W. W.

(1), gdy jawią się one jako prawdziwe, logiczne, spójne i konsekwentne, a nadto korespondują z pozostałym materiałem dowodowym zebranym w sprawie; II. błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę zaskarżonego wyroku, polegający na bezzasadnym przyjęciu, że oskarżony dopuścił się zarzucanych mu czynów, gdy prawidłowa ocena zgromadzonego materiału dowodowego nie pozwala na dokonanie takich ustaleń; III. rażącą niewspółmierność jednostkowych kar pozbawienia wolności w punktach I, II i IV oraz kary łącznej z punktu VI części rozstrzygającej wyroku, gdy z okoliczności sprawy wynika, że adekwatną byłaby kara w wymiarze dolnego zagrożenia ustawowego za każde z zarzucanych oskarżonemu przestępstw, z uwagi na dotychczasowy sposób jego życia przed popełnieniem przestępstwa, jeszcze stosunkowo młody wiek i ustabilizowaną sytuację życiową. We wniosku odwoławczym skarżący wniósł o zmianę zaskarżonego wyroku przez uniewinnienie oskarżonego od wszystkich zarzucanych mu czynów, ewentualnie o obniżenie kar jednostkowych i wymierzenie mu kary łącznej 3 lat i 6 miesięcy pozbawienia wolności. Sąd Apelacyjny we Wrocławiu zważył, co następuje . Apelacja jest niezasadna, gdyż sąd pierwszej instancji nie popełnił błędów przy ocenie dowodów ujawnionych na rozprawie głównej ani przy ustalaniu faktów istotnych dla rozstrzygnięcia o winie i karze oskarżonego. Przeciwnie, sąd ocenił dowodowy swobodnie, zgodnie z dyrektywą wyrażoną w art. 7 KPK i na ich podstawie ustalił fakty relewantne dla rozstrzygnięcia o przedmiocie procesu. Wymierzona oskarżonemu kara znajduje zaś podstawę i oparcie w jej celach oraz dyrektywach sądowego wymiaru kary wskazanych w przepisie art. 53 KK . Twierdzenia zawarte w apelacji mają wyłącznie polemiczny charakter, a przez to nie mogą skutecznie podważyć zaskarżonego wyroku. W apelacji stwierdza się, że sąd pierwszej instancji oparł się wyłącznie na subiektywnym przekonaniu o prawdziwości zeznań złożonych przez świadków M. Ż. , P. S. , S. S. , J. S. , B. R. i J. K. w zakresie, w jakim obciążyli oni oskarżonego. Doprowadziło to do niezasadnego jego skazania za wszystkie zarzucone mu czyny oraz wymierzenia surowych kar jednostkowych i niewspółmiernie surowej kary łącznej (s. 3 apelacji). Zważyć więc należy, że M. Ż. wyjaśnił w postępowaniu przygotowawczym, a przed sądem zeznał, że na żądanie W. W.

(1)wynajął mieszkanie od znajomego B. R. , w celu produkowania tam amfetaminy. Do tego mieszkania oskarżony przywiózł aparaturę do produkcji tego narkotyku oraz chemikalia, w tym tabletki C. . Wytwarzaniem metamfetaminy zajmował się S. S. , który potwierdził udział w tym procederze oraz swoją w nim rolę. Świadek ten podał, że W. W.

(1)zaproponował mu wspólne produkowanie amfetaminy. Na rozprawie głównej w dniu 8 września 2023 r. B. R. zeznał, że wynajął na kilka dni pokój M. Ż. . Ponieważ ten zwlekał z oddaniem kluczy do mieszkania, udał się na miejsce, spotkał tam M. Ż. i obcego mężczyznę, a w pokoju śmierdziało chemikaliami i benzyną. Od razu domyślił się, że była tam produkowana metamfetamina, choć nie brał w tym udziału. Na tej samej rozprawie J. K. , była partnerka oskarżonego zeznała, że w czasie, gdy był on tymczasowo aresztowany przyszedł do niej A. S. . Powiedział, że sfinansował produkcję narkotyków, że włożył w to dużo pieniędzy i chce je odzyskać. Chodziło o kilkadziesiąt tysięcy złotych. Wypytywał o to, gdzie W. W.

(1)produkował narkotyki i kiedy „wyjdzie z aresztu”. Mówił, że jeżeli nie odzyska pieniędzy od W. , to będzie je musiała spłacić sama. J. K. podała, że produkcją narkotyków zajmowały się dwie osoby, tj. chłopak ze Z. i z J. . W samochodzie W. i na jego odzieży cały czas czuła specyficzny zapach. Oceniając zeznania wymienionych świadków sąd a quo prawidłowo ustalił, że na zlecenia A. S. oskarżony podjął się wytwarzania metamfetaminy. W tym celu skontaktował się z S. S. , który już wcześniej produkował ten narkotyk, któremu zlecił jego wytworzenie, przy wykorzystaniu tabletek C. . Zleconym procederem S. S. zajmował się razem z M. Ż. , dzięki któremu wynajął mieszkanie od B. R. . Wbrew zarzutowi apelacji, ocena zeznań wymienionych świadków nie jest w najmniejszym stopniu dowolna, gdyż uzupełniają się wzajemnie, a tym samym informacje podane przez jedną osobą znajdują potwierdzenie w zeznaniach drugiej osoby. Jeżeli J. K. podała, że A. S. zlecił oskarżonemu produkowanie amfetaminy oraz wyłożył na to pieniądze, to zeznania te zostały potwierdzone przez S. S. i M. Ż. , a zeznania złożone przez nich zostały potwierdzone przez B. R. . Twierdzenia apelacji, że ocena zeznań świadków oraz dalszych dowodów ujawnionych na rozprawie głównej jest dowolna (subiektywna według autora skargi) nie mają zatem należytego i wystarczającego oparcia w materiale dowodowym. Wyrażana w art. 7 KPK zasada swobodnej oceny dowodów wymaga, aby organy postępowania przekonanie o sposobie rozstrzygnięcia określonej kwestii kształtowały na podstawie wszystkich dowodów, które zostały w sprawie przeprowadzone, oceniając je swobodnie, mając jednak na względzie zasady prawidłowego rozumowania, wskazania wiedzy i doświadczenia życiowego. Organy procesowe, oceniając dowody, powinny kierować się własnym przekonaniem, opierając się na dowodach przeprowadzonych i ujawnionych zgodnie z przepisami procedury karnej oraz należycie uzasadnić dokonaną ocenę. Ocena powinna zaś uwzględniać pozaustawowe kryteria w postaci zasad logiki, wskazań wiedzy i doświadczenia życiowego. Przekonanie o wiarygodności jednych dowodów i niewiarygodności innych musi być: 1) poprzedzone ujawnieniem w toku rozprawy głównej, w sposób podyktowany obowiązkiem dochodzenia prawdy ( art. 2 § 2 KPK ), całokształtu okoliczności sprawy ( art. 410 KPK ), a także 2) efektem rozważenia wszystkich okoliczności przemawiających zarówno na korzyść, jak i na niekorzyść oskarżonego, stosownie do art. 4 KPK oraz 3) wyczerpująco i logicznie, z uwzględnieniem zasad prawidłowego rozumowania oraz wskazań wiedzy i doświadczenia życiowego, przedstawione w uzasadnieniu wyroku ( art. 424 KPK ). Zarzut naruszenia art. 7 KPK nie może jednak ograniczać się do wskazania wadliwości sędziowskiego przekonania o wiarygodności jednych, a niewiarygodności innych źródeł czy środków dowodowych, lecz powinien wykazać konkretne błędy w samym sposobie dochodzenia do określonych ocen, przemawiające w zasadniczy sposób przeciwko dokonanemu rozstrzygnięciu. W grę może wchodzić np. pominięcie istotnych środków dowodowych, niedostrzeżenie ważnych rozbieżności, uchylenie się od oceny wewnętrznych czy wzajemnych sprzeczności (zob. post. SN z 26.07.2007 r., IV KK 175/05, KZS 2008, Nr 1, poz. 30). W orzecznictwie sądowym wskazuje się, że chybiona jest praktyka zarzucania sądowi zaakceptowania pewnego dowodu, skoro zgłaszający ten zarzut, będąc obecny w trakcie całego postępowania, akceptował taki stan rzeczy, nie podnosił w trakcie rozprawy żadnych wątpliwych kwestii, nie domagał się wówczas dopuszczenia innego dowodu, oświadczając, że nie żąda uzupełnienia materiału dowodowego, a zatem godził się, by wyrok zapadł na podstawie przeprowadzonych już dowodów (zob. wyr. SA w Szczecinie z 6.05.2010 r., II AKa 66/10, KZS 2011, Nr 5, poz. 100). Uwiarygodnienie zarzutu dowolnej oceny dowodów wymaga zatem wykazania w oparciu o fakty i ich pogłębioną logiczną analizę, że rzeczywiście sąd pominął dowody istotne (nie jakiekolwiek, lecz istotne) dla rozstrzygnięcia o winie, że włączył do podstawy ustaleń dowody nieujawnione, że uchybił regułom prawidłowego logicznego rozumowania, że uchybił wskazaniom wiedzy lub życiowego doświadczenia (zob. wyr. SA we Wrocławiu z 19.04.2012 r., II AKa 67/12, KZS 2013, Nr 10, poz. 90). Z kolei, wyrażona w art. 4 KPK zasada obiektywizmu nakłada na sąd obowiązek badania oraz uwzględniania okoliczności przemawiających zarówno na korzyść, jak i na niekorzyść oskarżonego. Nie budzi wątpliwości, że wymienionym obowiązkom sąd pierwszej instancji sprostał, co wynika z uzasadnienia zaskarżonego wyroku. Sąd ocenił wszystkie dowody ujawnione na rozprawie głównej, z uwzględnieniem kryteriów wskazanych w art. 7 KPK , w tym przez pryzmat doświadczenia życiowego. Sąd skonfrontował dowody przeprowadzone na rozprawie głównej z tymi, które zostały przeprowadzone w postępowaniu przygotowawczym, a także poszczególne dowody przeprowadzone na rozprawie głównej z innymi dowodami przeprowadzonymi na tym forum. Oceniając dowody, sąd uwzględnił okoliczności przemawiające na korzyść, jak i na niekorzyść oskarżonego. Na podstawie uzyskanych środków dowodowych ustalił fakty odpowiadające rzeczywistemu stanowi rzeczy. Sąd meriti wyjaśnił, które dowody uznał za wiarygodne i wskazał powody takiej ich oceny. Sąd podał również powody uznania za niewiarygodne wyjaśnień W. W.

(1)i zeznań A. S. . Z uzasadnienia zaskarżonego wyroku na s. 12 wynika, że oświadczenia tych osób są sprzeczne z zeznaniami M. Ż. , S. S. , P. S. i J. S. , a także B. R. i J. K. . Nie powinno też budzić wątpliwości, że sąd a quo ocenił dowody korzystne i niekorzystne dla oskarżonego. Sąd miał bowiem w polu widzenia zarówno wyjaśnienia oskarżonego i zeznania A. S. , jak i zeznania podanych wyżej świadków oraz dokumenty i informacje pochodzące od organów podatkowych i kuratora sądowego, a także zapisy z czynności operacyjno – rozpoznawczych prowadzonych w stosunku do A. S. , których legalność nie jest kwestionowana. W tym stanie rzeczy, bezzasadny jest nie tylko zarzut obrazy przepisów art. 4 KPK i art. 7 KPK , ale także zarzut błędu w ustaleniach faktycznych, gdyż fakty mające istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia o winie oskarżonego zostały ustalone na podstawie wiarygodnych i prawidłowo ocenionych dowodów. Ustalając fakty relewantne dla winy oskarżonego, sąd a quo nie pominął żadnego dowodu. Sąd nie dokonał też ustaleń, na podstawie dowodów, które nie zostały ujawnione na rozprawie głównej, ani na podstawie okoliczności, które nie wynikają z ujawnionych dowodów, czyniąc tym samym zadość dyrektywie wyrażonej w art. 410 KPK . Bezzasadny jest zarzut rażącej niewspółmierności kar jednostkowych i kary łącznej wymierzonych W. W.

(1). Przede wszystkim należy zauważyć, że z treści skargi wynika, że za wymierzeniem oskarżonemu łagodniejszych kar przemawiają następujące okoliczności: sposób życia przed popełnieniem zarzuconych mu przestępstw, stosunkowo młody wiek i ustabilizowana sytuacja życiowa. Podnosi się również, że „z okoliczności sprawy wynika, że adekwatna byłaby kara w wymiarze dolnego ustawowego zagrożenia za każde z zarzuconych przestępstw”. Autor apelacji dodaje, że oskarżony „zdaje sobie sprawę, że popełnił […] kolejny życiowy błąd, jednak nie kierował, ani nie pełnił w jakikolwiek sposób żadnej istotnej czy wiodącej roli w zarzucanym procederze” (s. 5 apelacji). Umknęło skarżącemu, że sąd meriti wymierzając oskarżonemu karę miał na względzie następujące okoliczności: 1) popełnienie czynów o wysokim stopniu szkodliwości społecznej, 2) popełnienie tych czynów krótko po odbyciu kary pozbawienia wolności i opuszczeniu zakładu karnego, 3) pełnienie w grupie przestępczej A. S. istotnej roli i aktywny w niej udział, 4) determinacja w realizowaniu celu działania grupy przestępczej zarówno przy wytwarzaniu narkotyków, jak i wprowadzaniu ich do obrotu, 5) znaczna ilość wytworzonych i wprowadzonych do obrotu narkotyków, szkodliwych dla zdrowia ludzi, 6) działanie w zaplanowany i przemyślany sposób, 7) uprzednia karalność za przestępstwa skierowane przeciwko różnym dobrom prawnym, w tym wolności od narkotyków, 8) spędzenie znacznej ilości czasu w zakładzie karnym na odbywaniu kar pozbawienia wolności, 9) powracanie do popełniania przestępstw (recydywa), 10) wysoka demoralizacja. W apelacji brak jest jakichkolwiek merytorycznych twierdzeń kwestionujących powyższe okoliczności. Mając zatem na względzie powyższe okoliczności, orzeczono jak na wstępie. SSA Cezariusz Baćkowski SSA Jerzy Skorupka SSA Artur Tomaszewski