Sad powszechny, III Ca 183/14

Sygn. akt III Ca 183/14 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 22 maja 2014r. Sąd Okręgowy w Nowym Sączu, Wydział III Cywilny Odwoławczy w składzie następującym: Przewodniczący - Sędzia: SO Katarzyna Kwilosz – Babiś Sędzia SO Ewa Adamczyk (sprawozdawca) Sędzia SO Tomasz Białka Protokolant: st. sekr. sąd. Anna Burnagiel po rozpoznaniu w dniu 22 maja 2014r. w Nowym Sączu na rozprawie sprawy z powództwa Skarbu Państwa - Prezydenta Miasta N. przeciwko S. K. o eksmisję na skutek apelacji pozwanej od wyroku Sądu Rejonowego w Nowym Sączu z dnia 27 stycznia 2014 r., sygn. akt I C 518/10

1. oddala apelację;
2. zasądza od Skarbu Państwa (Sądu Rejonowego w Nowym Sączu) na rzecz adw. M. M. kwotę 73,80 zł (siedemdziesiąt trzy złote 80/100) tytułem wynagrodzenia za udzieloną pozwanej pomoc prawną z urzędu w postępowaniu apelacyjnym. Sygn. akt III Ca 183/14 UZASADNIENIE Zaskarżonym wyrokiem Sąd Rejonowy w Nowym Sączu nakazał pozwanej S. K. , aby opuściła i wydała stronie powodowej Skarbowi Państwa – Prezydentowi Miasta N. lokal mieszkalny nr (...) położony w N. przy ul. (...) – w stanie wolnym od osób i rzeczy ( pkt I ), orzekł, iż pozwanej przysługuje prawo do lokalu socjalnego ( pkt II ),wykonanie orzeczenia wstrzymał do czasu złożenia pozwanej przez Miasto N. oferty umowy o najem lokalu socjalnego ( pkt III ), nie obciążył pozwanej obowiązkiem zwrotu kosztów procesu ( pkt IV ), przyznał wynagrodzenie pełnomocnikowi z urzędu pozwanej. Sąd ustalił, że pozwana S. K. , jako wdowa posiadająca uprawnienia do policyjnej renty rodzinnej miała prawo do lokalu mieszkalnego nr (...) położonego przy ul. (...) w N. , należącego do zasobu mieszkaniowego Skarbu Państwa, który w przeszłości pozostawał do dyspozycji K. w N. . Od 31 maja 2007r. zarząd nieruchomością sprawuje Prezydent Miasta N. . Z uwagi na to, iż pozwana nie uiszczała regularnie czynszu najmu, pismem z dnia 22 czerwca 2009r. w imieniu powoda podmiot sprawujący bieżący zarząd nieruchomością wypowiedział pozwanej skutecznie umowę najmu ze skutkiem na dzień 31 lipca 2009r. Oświadczenie o wypowiedzeniu zostało doręczone powódce 23 czerwca 2009r. Od tego czasu pozwana S. K. zajmuje lokal bez tytułu prawnego. Opłaty związane z zajmowanym lokalem uiszczała w sposób nieregularny doprowadzając do powstania z tego tytułu zadłużenia. 12 sierpnia 2011r. podpisała z powodem ugodę pozasądową, na mocy, której doszło do rozłożenia świadczenia na raty. Ponieważ pozwana spłacała zadłużenie w sposób nieregularny, nie uiszczając bieżących opłat związanych z używanym lokalem ugoda zgodnie z postanowieniami §4 utraciła moc. Na dzień 20 września 2012r. zaległości z tytułu używania zajmowanego przez nią lokalu wynosiły 3.738.13 zł. S. K. nie figuruje w ewidencji osób bezrobotnych w Powiatowym Urzędzie Pracy, nie pobiera emerytury ani renty z ZUS. W roku 2009 osiągnęła dochód w kwocie 26.176 zł. W roku 2011 nie korzystała z pomocy społecznej o charakterze materialnym i niematerialnym. W 2011 r. utrzymywała się z policyjnej renty rodzinnej w kwocie ok. 1.370,90 zł, z której dokonywane były potrącenia komornicze. W roku 2012 wypłacano jej świadczenie w kwocie 2.021,42zł. Powódka ma 66 lat, zamieszkuje w przedmiotowym lokalu od ok. 35 lat, w tym od ok. 10 lat samotnie. Nie ma orzeczenia o niepełnosprawności z ZUS ani (...) . Od lat 80-tych leczy się jednak psychiatrycznie z powodu choroby dwubiegunowej oraz ma chore serce. W 2011 r. miewała zaburzenia orientacji przestrzennej, kontakt z nią bywał nielogiczny i niepełny. Zadłużenie lokalu powstało, ponieważ pozwana mieszkała przez ok. 2,5 roku w K. u córki i w tym czasie nie opłacała czynszu. Z uwagi na powyższe Sąd uznał ją za osobę niepełnosprawną i nieporadną życiowo, albowiem nie jest zdolna do samodzielnego wykonywania bieżących czynności życia codziennego. Sąd ocenił żądanie powoda jako skuteczne podając podstawę prawną – art. 222 k.c. Powyższy wyrok zaskarżyła pozwana apelacją, wnosząc o jego zmianę przez oddalenie powództwa i zasądzenie na rzecz pełnomocnika z urzędu kosztów zastępstwa procesowego w postępowaniu apelacyjnym, które nie zostały uiszczone ani w całości ani w części, względnie uchylenie wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji. Apelująca zarzuciła naruszenie prawa materialnego art. 222 § 1 k.c. w zw. z art. 5 k.c. , przez błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie przez nakazanie pozwanej opuszczenia zajmowanego lokalu w sytuacji, gdy przejściowy brak dokonywania opłat czynszowych wynikał z jej bezradności życiowej, a orzeczenie eksmisji pozbawi ją mieszkania w którym zamieszkuje przez większość swojego życia. Zarzuciła też naruszenie art. 233 § 1 k.p.c. , poprzez błędną ocenę materiału dowodowego i przyjęcie, że pozwana od kilku lat nie opłaca należności czynszowych. Sąd Okręgowy zważył, co następuje : Apelacja jest niezasadna. Podniesione w apelacji zarzuty uznać należy za nieskuteczne. W szczególności nie można zarzucić Sądowi Rejonowemu by naruszył przepisy prawa materialnego i procesowego powoływane w apelacji. Sąd Okręgowy akceptuje ustalenia faktyczne Sądu I instancji i przyjmuje je za własne. Podstawą prawną wydanego orzeczenia był przepis art. 222 k.c. Powód jako właściciel miał skuteczne roszczenie wobec pozwanej, która nie przedstawiła uprawnienia do władania rzeczą. Sąd I instancji ustalił prawidłowo, że stosunek najmu lokalu mieszkalnego został wypowiedziany skutecznie pozwanej z dniem 31 lipca 2009 r. Od tego czasu pozwana zajmuje lokal bezumownie. Tych ustaleń pozwana w złożonej apelacji nie zakwestionowała. Sugestie zawarte w apelacji, że regularne dokonywanie opłat czynszowych, w tym spłaty zadłużenia spowodowało, że pozwana posiada skuteczne roszczenie wobec powoda o przyzwolenie na dalsze zamieszkiwanie w lokalu nie ma uzasadnienia w stanowisku powoda, który swoje żądania podtrzymywał do końca procesu. Podkreślić należy, że nawet w w/w stwierdzeniu pozwana przyznaje, że zajmuje lokal bez tytułu prawnego. Do chwili wydania wyroku w niniejszej sprawie, pozwana nie uregulowała prawnie swojej sytuacji związanej z zajmowaniem lokalu mieszkalnego mimo, iż postępowanie w niniejszej sprawie toczyło się od 15 września 2010 r. Zatem, uwzględnienie powództwa znajdowało swoje uzasadnienie prawne. Wszelkie pozostałe okoliczności podnoszone w apelacji wydają się być uzasadnieniem powoływanego naruszenia art. 5 k.c. W ocenie Sądu Okręgowego, takiego naruszenia stwierdzić nie można. W szczególności, apelująca nie konkretyzuje jakie zasady współżycia społecznego zostały naruszone przy wydaniu zaskarżonego orzeczenia. Opłacanie opłat czynszowych przez pozwaną następuje w niepełnej wysokości, ustalonej między innymi w ugodzie z dnia 12 sierpnia 2011 r. Świadczy o tym dobitnie wzrastająca zaległość należności z tytułu zajmowania lokalu wobec powoda. We wrześniu 2009 r. stan zadłużenia pozwanej wynosił 3 116 zł , w lipcu 2011 r. – 3 504 zł, we wrześniu 2012 r. – 3 738 zł, a w listopadzie 2012 r. – 4 351 zł, zaś w czerwcu 2013 r. – 5 000 zł. Powyższe wskazuje, że jakkolwiek pozwana spłaca zadłużenie to jednak w niepełnej wysokości reguluje świadczenia bieżące i zaległe, co powoduje stały wzrost zaległości. Stan zdrowia pozwanej nie może stanowić samoistnej podstawy uznania, że dochodzone przez powoda roszczenie jest sprzeczne z art. 5 k.c. Na szczególne podkreślenie zasługuje fakt, że sama pozwana, będąc przesłuchana w charakterze strony oświadczyła, że chciałaby mieć mniejsze mieszkanie bo byłoby jej łatwiej, gdyż tego które obecnie posiada nie jest w stanie nawet posprzątać. Wszystkie te okoliczności oraz uznanie przez Sąd, że pozwanej przysługuje prawo do lokalu socjalnego i wstrzymanie orzeczenia do czasu złożenia przez Miasto N. oferty o najem lokalu socjalnego - daje podstawę do przyjęcia, że orzeczenie Sądu I instancji jest zgodne z przepisami prawa materialnego i procesowego. Z tych przyczyn, Sąd Okręgowy orzekł jak w sentencji wyroku oddalając apelację na podstawie art. 385 k.p.c. i orzekając o wynagrodzeniu dla pełnomocnika z urzędu za udzieloną pozwanej pomoc prawną w postępowaniu apelacyjnym na podstawie § 10 pkt 1 w zw. z § 13 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r., w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu. (...) (...)