Sygn. akt VIII Ka 192/14 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 21 maja 2014 roku Sąd Okręgowy w Białymstoku VIII Wydział Karny Odwoławczy w składzie: Przewodniczący: SSO Przemysław Wasilewski - spr Sędziowie: SO Krzysztof Kamiński SO Dariusz Niezabitowski Protokolant Agnieszka Malewska przy udziale Prokuratora Prokuratury Okręgowej w Białymstoku Jerzego Duńca po rozpoznaniu w dniu 19 maja 2014 roku sprawy:
- D. K. oskarżonego o czyn z art. 43 ust. 3 ustawy z dnia 24 kwietnia 1997 r. o przeciwdziałaniu narkomanii w zb. z art. 46 ust. 1 tejże ustawy w zw. z art. 12 k.k. w zw. z art. 4 § 1 k.k. ;
- M. S. oskarżonego o czyny z art. 59 ust. 1 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomanii w zw. z art. 12 k.k. ; z art. 48 ust. 3 ustawy z dnia 24 kwietnia 1997 r. o przeciwdziałaniu narkomanii w zw. z art. 12 k.k. w zw. z art. 4 § 1 k.k. ;
- I. G. oskarżonej o czyny z art. 310 § 2 k.k. w zw. z art. 12 k.k. , z art. 43 ust. 3 ustawy z dnia 24 kwietnia 1997 r. o przeciwdziałaniu narkomanii w zw. z art. 12 k.k. w zw. z art. 4 § 1 k.k. ;
- K. P. oskarżonego o czyn z art. 43 ust. 3 ustawy z dnia 24 kwietnia 1997 r. o przeciwdziałaniu narkomanii w zb. z art. 46 ust. 1 tejże ustawy w zw. z art. 12 k.k. w zw. z art. 4 § 1 k.k. ; na skutek apelacji wniesionych przez prokuratora, obrońcę oskarżonego D. K. , obrońcę oskarżonej I. G. , obrońcę oskarżonego K. P. , od wyroku Sądu Rejonowego w Białymstoku z dnia 29 listopada 2013 roku, sygnatura akt XV K 893/10 I. Zaskarżony wyrok zmienia w ten sposób, że za podstawę prawną wymiaru kar oskarżonym D. K. (punkt I części dyspozytywnej wyroku) oraz K. P. (punkt V części dyspozytywnej wyroku) przyjmuje art. 43 ust. 3 ustawy z dnia 24 kwietnia 1997 r. o przeciwdziałaniu narkomanii w zw. z art. 12 k.k. w zw. z art. 11 § 3 k.k. w zw. z art. 33 § 1 i 3 k.k. w zw. z art. 4 § 1 k.k. ; II. W pozostałym zakresie zaskarżony wyrok utrzymuje w mocy, uznając jednocześnie apelacje obrońcy oskarżonego D. K. , obrońcy oskarżonej I. G. , obrońcy oskarżonego K. P. za oczywiście bezzasadne . III. Zasądza od Skarbu Państwa na rzecz adw. H. S. kwotę 516,60 (pięćset szesnaście złotych sześćdziesiąt groszy) złotych, w tym 96,60 (dziewięćdziesiąt sześć złotych sześćdziesiąt groszy) złotych podatku VAT, tytułem kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu w postępowaniu odwoławczym. IV. Zwalnia oskarżonych od ponoszenia kosztów sądowych za postępowanie odwoławcze. UZASADNIENIE D. K. został oskarżony o to, że: w bliżej nieustalonych datach w przeciągu dwu miesięcy wiosną 2001 r. w B. , działając wspólnie i w porozumieniu z inną osobą w celu osiągnięcia korzyści majątkowej, w warunkach czynu ciągłego, w krótkich odstępach czasu, w realizacji z góry powziętego zamiaru, biorąc udział w obrocie znacznymi ilościami narkotyków udzielił innym osobom, w tym P. H. nie mniej niż 50 gram, czyli 250 jednorazowych porcji (...) w cenie po 30 zł za gram i 50 gram czyli 500 jednorazowych porcji (...) w cenie po 40 zł za gram to jest o czyn z art. 59 ust. 1 ustawy z dnia 29 lipca 2005 roku o przeciwdziałaniu narkomanii w zb. z art. 56 ust. 3 tejże ustawy w zw. z art. 12 k.k. M. S. został oskarżony o to, że: w bliżej nieustalonych datach w okresie od listopada 2002 r. do maja 2004 r. w B. , w celu osiągnięcia korzyści majątkowej, w warunkach czynu ciągłego, w krótkich odstępach czasu, w realizacji z góry powziętego zamiaru, uczyniwszy sobie z popełniania przestępstw stałe źródło dochodu, biorąc udział w obrocie znacznymi ilościami narkotyków nabył łącznie celem dalszej odsprzedaży 195 gram czyli około 1000 jednorazowych porcji (...) , które to narkotyki następnie odsprzedał innym osobom, to jest o czyn z art. 56 ust. 3 ustawy z dnia 29 lipca 2005 roku o przeciwdziałaniu narkomanii w zb. z art. 59 ust. 1 tejże ustawy w zw. z art. 12 k.k. w zw. z art. 65 § 1 k.k. I. G. została oskarżona o to, że: I. w bliżej nieustalonych datach od lipca 2000 r. do połowy sierpnia 2000 r. w B. , S. , E. , G. , K. , A. , Ł. , S. , S. , B. , H. i innych miejscowościach działając w celu osiągnięcia korzyści majątkowej wspólnie i w porozumieniu z innymi osobami, uczyniwszy sobie z popełniania przestępstwa stałe źródło dochodu, czynem ciągłym, w krótkich odstępach czasu, w realizacji z góry powziętego zamiaru puszczała w obieg fałszywe banknoty polskie o nominale po 100 zł w ilości co najmniej 3000 sztuk to jest o czyn z art. 310 § 2 k.k. w zw. z art. 12 k.k. w zw. z art. 65 § 1 k.k. II. w bliżej nieustalonych datach od sierpnia 2000 r. do października 2000 r. w B. , działając w celu osiągnięcia korzyści majątkowej, wspólnie i w porozumieniu z innymi osobami, uczyniwszy sobie z popełniania przestępstwa stałe źródło dochodu, czynem ciągłym, w krótkich odstępach czasu, w realizacji z góry powziętego zamiaru, brała udział w obrocie znacznymi ilościami środków odurzających w postaci (...) w ilości 2100 gram w ten sposób, że przechowywała w/w narkotyki w swoim mieszkaniu przy ul. (...) to jest o czyn z art. 56 ust. 3 ustawy z dnia 29 lipca 2005 roku o przeciwdziałaniu narkomanii w zw. z art. 12 k.k. w zw. z art. 65 § 1 k.k. K. P. został oskarżony o to, że: w bliżej nieustalonych datach w przeciągu dwóch miesięcy wiosną 2001 r. w B. , w celu osiągnięcia korzyści majątkowej, w warunkach czynu ciągłego, w krótkich odstępach czasu, w realizacji z góry powziętego zamiaru, biorąc udział w obrocie znacznymi ilościami narkotyków udzielił innym osobom, w tym P. H. nie mniej niż 50 gram, czyli 250 jednorazowych porcji (...) w cenie po 30 zł za gram i 50 gram czyli 500 jednorazowych porcji (...) w cenie po 40 zł za gram, to jest o czyn z art. 59 ust. 1 ustawy z dnia 29 lipca 2005 roku o przeciwdziałaniu narkomanii w zb. z art. 56 ust. 3 tejże ustawy w zw. z art. 12 k.k. Wyrokiem Sądu Rejonowego w Białymstoku z 29 listopada 2013 r. w sprawie o sygn. akt XV K 893/10 oskarżony D. K. został uznany za winnego tego, że w bliżej nieustalonych datach w przeciągu dwóch miesięcy wiosną 2001 r. w B. , działając wspólnie i w porozumieniu z inną osobą w celu osiągnięcia korzyści majątkowej, w krótkich odstępach czasu, w wykonaniu z góry powziętego zamiaru, wbrew przepisom ustawy, uczestniczył w obrocie znacznymi ilościami środka odurzającego i substancji psychotropowej w ten sposób, że posiadając nabyte uprzednio od nieustalonych osób ziele (...) innych niż włókniste w ilości nie mniej niż 50 gramów o łącznej wartości nie mniej niż 1.500 zł i (...) w ilości 50 gramów o łącznej wartości nie mniej niż 2.000 zł, udzielił ich następnie odpłatnie innym osobom, w tym P. H. i T. R. , w celu dalszej odsprzedaży, a częściowo także do ich użytku, to jest czynu z art. 43 ust. 3 ustawy z dnia 24 kwietnia 1997 roku o przeciwdziałaniu narkomanii w zb. z art. 46 ust. 1 tejże ustawy w zw. z art. 12 k.k. w zw. z art. 4 § 1 k.k. i za to na mocy art. 43 ust. 3 ustawy z dnia 24 kwietnia 1997 roku o przeciwdziałaniu narkomanii w zb. z art. 46 ust. 1 tejże ustawy w zw. z art. 12 k.k. w zw. z art. 11 § 2 k.k. w zw. z art. 4 § 1 k.k. skazał go, zaś na mocy art. 46 ust. 1 ustawy z dnia 24 kwietnia 1997 roku o przeciwdziałaniu narkomanii w zw. z art. 12 kk w zw. z art. 11 § 3 k.k. w zw. z art. 33 § 1 i 3 k.k. w zw. z art. 4 § 1 k.k. wymierzył mu karę 1 (jednego) roku i 6 (sześciu) miesięcy pozbawienia wolności i karę grzywny w wymiarze 100 (stu) stawek dziennych przyjmując, że jedna stawka dzienna równa się kwocie 50 (pięćdziesięciu) złotych. Oskarżony M. S. w ramach zarzuconego mu czynu został uznany za winnego tego, że: w bliżej nieustalonych datach w okresie od grudnia 2003 r. do połowy marca 2004 r. w B. , w celu osiągnięcia korzyści majątkowej, w krótkich odstępach czasu, w wykonaniu z góry powziętego zamiaru odpłatnie udzielił innym osobom środek odurzający w postaci ziela (...) innych niż włókniste w ilości co najmniej 15 gramów o łącznej wartości około 450 złotych, to jest czynu z art. 59 ust. 1 ustawy z dnia 29 lipca 2005 roku o przeciwdziałaniu narkomanii w zw. z art. 12 k.k. i za ten czyn na mocy art. 59 ust. 1 ustawy z dnia 29 lipca 2005 roku o przeciwdziałaniu narkomanii w zw. z art. 12 k.k. został skazany na karę 10 (dziesięciu) miesięcy pozbawienia wolności, oraz tego, że: w bliżej nieustalonych datach w okresie od listopada 2002 r. do końca kwietnia 2004 r. w B. , w krótkich odstępach czasu, w realizacji z góry powziętego zamiaru, wbrew przepisom ustawy posiadał znaczną ilość środka odurzającego w postaci ziela (...) innych niż włókniste w ilości 180 gramów, to jest czynu z art. 48 ust. 3 ustawy z dnia 24 kwietnia 1997 roku o przeciwdziałaniu narkomanii w zw. z art. 12 k.k. w zw. z art. 4 § 1 k.k. i za ten czyn na mocy art. 48 ust. 3 ustawy z dnia 24 kwietnia 1997 roku o przeciwdziałaniu narkomanii w zw. z art. 12 k.k. w zw. z art. 4 § 1 k.k. skazał go, zaś na mocy art. 48 ust. 3 ustawy z dnia 24 kwietnia 1997 roku o przeciwdziałaniu narkomanii w zw. z art. 12 k.k. w zw. z art. 33 § 1 i 3 k.k. w zw. z art. 4 § 1 k.k. wymierzył mu karę 10 (dziesięciu) miesięcy pozbawienia wolności i karę grzywny w wymiarze 80 (osiemdziesięciu) stawek dziennych przyjmując, że jedna stawka dzienna równa się kwocie 50 (pięćdziesięciu) złotych. Oskarżona I. G. została uznana za winną popełnienia czynu zarzuconego jej w punkcie I. z tym, że wyeliminowano z opisu czynu zapis o uczynieniu sobie z popełniania przestępstwa stałego źródła dochodu i tak przypisany czyn zakwalifikowano z art. 310 § 2 k.k. w zw. z art. 12 k.k. i za to na mocy art. 310 § 2 k.k. w zw. z art. 12 k.k. skazano ją na karę 1 (jednego) roku i 6 (sześciu) miesięcy pozbawienia wolności. Oskarżona I. G. została ponadto uznana za winną popełnienia czynu zarzuconego jej w punkcie II. z tym, że uznano, że dopuściła się go w bliżej nieustalonych datach od połowy sierpnia 2000 r. do połowy października 2000 r. oraz wyeliminowano z opisu czynu zapis o uczynieniu sobie z popełniania przestępstwa stałego źródła dochodu i tak przypisany czyn zakwalifikowano z art. 43 ust. 3 ustawy z dnia 24 kwietnia 1997 roku o przeciwdziałaniu narkomanii w zw. z art. 12 k.k. w zw. z art. 4 § 1 k.k. i za to na mocy art. 43 ust. 3 ustawy z dnia 24 kwietnia 1997 roku o przeciwdziałaniu narkomanii w zw. z art. 12 k.k. w zw. z art. 4 § 1 k.k. została skazana, zaś na mocy art. 43 ust. 3 ustawy z dnia 24 kwietnia 1997 roku o przeciwdziałaniu narkomanii w zw. z art. 12 k.k. w zw. z art. 33 § 1 i 3 k.k. w zw. z art. 4 § 1 k.k. wymierzono jej karę 1 (jednego) roku i 6 (sześciu) miesięcy pozbawienia wolności i karę grzywny w wymiarze 100 (stu) stawek dziennych przyjmując, że jedna stawka dzienna równa się kwocie 20 (dwudziestu) złotych. Oskarżony K. P. został uznany za winnego tego, że w bliżej nieustalonych datach w przeciągu dwóch miesięcy wiosną 2001 r. w B. , działając wspólnie i w porozumieniu z inną osobą w celu osiągnięcia korzyści majątkowej, w krótkich odstępach czasu, w wykonaniu z góry powziętego zamiaru, wbrew przepisom ustawy, uczestniczył w obrocie znacznymi ilościami środka odurzającego i substancji psychotropowej w ten sposób, że posiadając nabyte uprzednio od nieustalonych osób ziele (...) innych niż włókniste w ilości nie mniej niż 50 gramów o łącznej wartości nie mniej niż 1.500 zł i amfetaminę w ilości 50 gramów o łącznej wartości nie mniej niż 2.000 zł, udzielił ich następnie odpłatnie innym osobom, w tym P. H. i T. R. , w celu dalszej odsprzedaży, a częściowo także do ich użytku, to jest czynu z art. 43 ust. 3 ustawy z dnia 24 kwietnia 1997 roku o przeciwdziałaniu narkomanii w zb. z art. 46 ust. 1 tejże ustawy w zw. z art. 12 k.k. w zw. z art. 4 § 1 k.k. i za to na mocy art. 43 ust. 3 ustawy z dnia 24 kwietnia 1997 roku o przeciwdziałaniu narkomanii w zb. z art. 46 ust. 1 tejże ustawy w zw. z art. 12 k.k. w zw. z art. 11 § 2 k.k. w zw. z art. 4 § 1 k.k. został skazany, zaś na mocy art. 46 ust. 1 ustawy z dnia 24 kwietnia 1997 roku o przeciwdziałaniu narkomanii w zw. z art. 12 k.k. w zw. z art. 11 § 3 k.k. w zw. z art. 33 § 1 i 3 k.k. w zw. z art. 4 § 1 k.k. wymierzono mu karę 1 (jednego) roku i 6 (sześciu) miesięcy pozbawienia wolności i karę grzywny w wymiarze 100 (stu) stawek dziennych przyjmując, że jedna stawka dzienna równa się kwocie 50 (pięćdziesięciu) złotych. Na mocy art. 85 k.k. , art. 86 § 1 k.k. wymierzył oskarżonemu M. S. karę łączną pozbawienia wolności w wymiarze 1 (jednego) roku i 6 (sześciu) miesięcy. Na mocy art. 85 k.k. , art. 86 § 1 k.k. wymierzył oskarżonej I. G. karę łączną pozbawienia wolności w wymiarze 2 (dwóch) lat. Na mocy art. 69 § 1 i 2 k.k. , art. 70 § 1 pkt 1 k.k. wykonanie orzeczonych kar pozbawienia wolności, a w wypadku oskarżonego M. S. i oskarżonej I. G. - orzeczonych kar łącznych pozbawienia wolności - warunkowo zawiesił wszystkim oskarżonym na okres próby wynoszący 4 (cztery) lata. Na mocy art. 63 § 1 k.k. zaliczył oskarżonym na poczet orzeczonych kar grzywien okres rzeczywistego pozbawienia wolności w sprawie: a/ D. K. od dnia 27 kwietnia 2005 r. do dnia 15 czerwca 2005 r. b/ M. S. od dnia 5 maja 2005 r. do dnia 13 czerwca 2005 r. c/ K. P. od dnia 22 sierpnia 2005 r. do dnia 10 października 2005r., przyjmując, że jeden dzień pozbawienia wolności równa się dwóm stawkom dziennym grzywny, przy czym w przypadku wszystkich tych oskarżonych uznał grzywny za wykonane w całości. Zasądził od Skarbu Państwa na rzecz adwokata H. S. kwotę 3.099,60 zł (trzy tysiące dziewięćdziesiąt dziewięć złotych 60/100), w tym kwotę 579,60 zł (pięćset siedemdziesiąt dziewięć złotych 60/100) podatku VAT, tytułem wynagrodzenia za obronę z urzędu oskarżonego D. K. . Zwolnił oskarżonych od obowiązku zwrotu na rzecz Skarbu Państwa kosztów sądowych. Na zasadzie art. 425 § 1 i 2 k.p.k. i art. 444 k.p.k. prokurator wniósł apelację od powyższego orzeczenia o karze wobec oskarżonych D. K. , M. S. i K. P. w następującym zakresie: - wobec D. K. co do czynu opisanego w pkt. I sentencji wyroku na jego niekorzyść, - wobec M. S. w zakresie czynów opisanych w pkt. II ppkt. 1 i ppkt. 2 sentencji wyroku oraz w zakresie kary łącznej na jego niekorzyść, - wobec K. P. w zakresie czynu opisanego w pkt. V sentencji wyroku na jego niekorzyść, Powołując się na treść art. 427 § 1 i 2 k.p.k. , art. 438 pkt. 1 i 4 k.p.k. i art. 437 § 1 i 2 k.p.k. wyrokowi zarzucił: 1) w zakresie czynu opisanego w pkt. II ppkt. I zaskarżonego wyroku - obrazę przepisu prawa materialnego, a mianowicie art. 59 ust. 1 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomanii poprzez wymierzenie oskarżonemu M. S. na podstawie tegoż przepisu – kary pozbawienia wolności w wymiarze 10 miesięcy pozbawienia wolności tj. poniżej dolnej granicy zagrożenia, bowiem powołany przepis jako sankcję przewiduje karę pozbawienia wolności w wymiarze od 1 roku do 10 lat, co w konsekwencji rzutowało również na wymiar orzeczonej wobec oskarżonego kary łącznej 2) rażącą niewspółmierność kary orzeczonej oskarżonemu M. S. za czyn opisany w pkt. II ppkt. 2 wyroku poprzez wymierzenie mu na podstawie art. 48 ust. 3 ustawy z dnia 24 kwietnia 1997 r. o przeciwdziałaniu narkomanii w zw. z art. 12 k.k. w zw. z art. 33 § 1 i 3 k.k. w zw. z art. 4 § 1 k.k. kary 10 miesięcy pozbawienia wolności i kary grzywny w wysokości 80 stawek dziennych po 50 zł każda, a także rażącą niewspółmierność orzeczonej wobec oskarżonego kary łącznej w wymiarze 1 roku i 6 miesięcy pozbawienia wolności, podczas gdy stopień społecznej szkodliwości i okoliczności popełnionego czynu, zwłaszcza znaczna ilość posiadanych narkotyków w postaci ziela (...) innych niż włókniste, nabywanych wielokrotnie i w dłuższym okresie, a także postawa oskarżonego, negującego na rozprawie sądowej jakikolwiek swój kontakt z substancjami psychoaktywnymi, nawet w postaci nabywania ich na własny użytek- przemawia za wymierzeniem mu za czyn z pkt. II ppkt. 1 kart surowszej – w wymiarze 1 roku i 6 miesięcy pozbawienia wolności oraz kary łącznej w wymiarze 2 lat pozbawienia wolności 3) w zakresie czynów opisanych w pkt. I i w pkt. V zaskarżonego wyroku- obrazę przepisu prawa materialnego, a mianowicie art. 11 § 3 k.k. w zw. z art. 43 ust. 3 ustawy z dnia 24 kwietnia 1997 roku o przeciwdziałaniu narkomanii i w zw. z art. 46 ust. 1 cyt. ustawy – poprzez nie wskazanie przepisu art. 43 ust. 3 ustawy z dnia 24 kwietnia 1997 r. o przeciwdziałaniu narkomanii jako podstawy wymiaru kary orzeczonej oskarżonemu D. K. za czyn z pkt. I sentencji wyroku, a oskarżonemu K. P. za czyn z pkt. V sentencji wyroku, a błędne wykazanie jako podstawy prawnej wymiaru kary art. 46 ust. 1 ustawy z dnia 24 kwietnia 1997 r. o przeciwdziałaniu narkomanii , podczas gdy surowszą sankcję przewidywał przepis art. 43 ust. 3 ustawy z dnia 24 kwietnia 1997 r. o przeciwdziałaniu narkomanii wskazany również przez Sąd w kumulatywnej kwalifikacji prawnej powyższych czynów jako podstawa skazania, wobec czego przy wymierzaniu oskarżonym kary przy zastosowaniu art. 11 § 3 k.k. powinien być wskazany przepis przewidujący najsurowszą sankcję czyli w tym przypadku - art. 43 ust. 3 ustawy z dnia 24 kwietnia 1997 r. o przeciwdziałaniu narkomanii . Wniósł o zmianę zaskarżonego wyroku poprzez: - rozwiązanie kary łącznej orzeczonej wobec oskarżonego M. S. i wymierzenie mu za czyn opisany w pkt. II ppkt 1 sentencji wyroku kary 1 roku pozbawienia wolności, natomiast za czyn opisany w pkt. II ppkt. 2 wyroku kary 1 roku i 6 miesięcy pozbawienia wolności i w konsekwencji orzeczenie kary łącznej 2 lat pozbawienia wolności - wskazanie jako podstawy wymiaru kary orzeczonej wobec oskarżonego D. K. za czyn z pkt. I sentencji wyroku oraz wobec oskarżonego K. P. za czyn z pkt. V sentencji wyroku - art. 43 ust. 3 ustawy z dnia 24 kwietnia 1997 r. o przeciwdziałaniu narkomanii w zw. z art. 12 k.k. w zw. z art. 11 § 3 k.k. w zw. z art. 33 § 1 i 3 k.k. w zw. z art. 4 § 1 k.k. oraz utrzymanie wyroku w mocy w pozostałym zakresie. Na zasadzie art. 444 k.p.k. w zw. z art. 425 § 1-3 k.p.k. obrońca oskarżonego D. K. zaskarżył w całości orzeczenie w zakresie dotyczącym D. K. tj. w pkt. I przedmiotowego orzeczenia uznającym, iż oskarżony D. K. dopuścił się popełnienia zarzucanego mu czynu zabronionego. Na podstawie art. 427 § 2 k.p.k. w zw. z art. 438 § 3 k.p.k. zaskarżonemu wyrokowi zarzucił mającą wpływ na jego treść obrazę przepisów postępowania tj. art. 7 k.p.k. , polegającą na: a) dowolnym przyznaniu przymiotu prawdziwości i wiarygodności, zeznaniom świadka T. R. , w tym zwłaszcza potwierdzonych przez w/w 5 lipca 2013 r. na rozprawie wyjaśnień złożonych w charakterze podejrzanego w sprawie, prowadzonej przez Prokuraturę Okręgową w Białymstoku o sygn. VI Ds. 77/04/Sp w części dotyczącej D. K. , podczas gdy przy uwzględnieniu zasad prawidłowego rozumowania, wskazań wiedzy i doświadczenia życiowego oraz przy uwzględnianiu faktu, iż T. R. jest osobą o osobowości dyssocjalnej charakteryzującej się m. in. postawą ochronną oraz manipulacyjną, złożone przez niego w 2005 r., po blisko 4 latach od domniemanego zdarzenia, fragmentaryczne wyjaśnienia obciążające oskarżonego, które to następnie nie odnosząc się do ich szczegółów potwierdził on na w/w rozprawie, wobec faktu zasłaniania się przez niego niepamięcią, ocenione winny być jako niewiarygodne i nieodnoszące się do zdarzeń mających faktyczne miejsce w ich rzeczywistości, b) dowolnym nieprzyznaniu przymiotu prawdziwości i wiarygodności, zeznaniom świadka P. H. w których to, jak osoba współdziałająca wraz z T. R. w rzekomym nabywaniu środka odurzającego w postaci ziela (...) innych niż włókniste i substancji psychotropowej w postaci (...) od oskarżonego, konsekwentnie przyznał na rozprawie w dniu 5 lipca 2013 r., iż nie zna osoby D. K. ps. (...) , a w potwierdzonych przez niego złożonych uprzednio przed Sądem Rejonowym w Białymstoku w sprawie o sygn. III K 1912/07 zeznań wynika, że nic mu nie jest wiadome by D. K. miał coś wspólnego z narkotykami. Prawidłowa ocena w/w dowodu skonfrontowanego z zeznaniami T. R. pozwala wywieść wniosek, iż są one spójne, w pełni logiczne i odpowiadają prawdzie. Na zasadzie art. 427 § 1 w zw. z art. 437 § 1 i 2 k.p.k. wniósł o uchylenie wyroku w zaskarżonym zakresie i uniewinnienie D. K. od zarzucanego mu czynu i zasądzenie od Skarbu Państwa kosztów zastępstwa procesowego w związku z postępowaniem apelacyjnym według norm przypisanych. Apelację od powyższego orzeczenia wniósł obrońca oskarżonego K. P. , zaskarżając wyrok w części dotyczącej oskarżonego w całości, zarzucając mu:
- błąd w ustaleniach faktycznych polegający na uznaniu oskarżonego K. P. winnym popełnienia przypisanego mu czynu,
- naruszenie przepisów postępowania mające wpływ na treść wyroku, a mianowicie art. 7 k.p.k. poprzez dowolną ocenę zebranego w sprawie materiału dowodowego w szczególności: - zeznań świadka T. R. , w szczególności w kontekście złożonej do akt sprawy opinii biegłego psychologa, z której wynika, iż świadek ten cechuje się osobowością dyssocjalną, której przejawem jest między innymi postawa obronna i manipulacyjna, co może wskazywać na to, że składane przez świadka zeznania, w których obciąża oskarżonego nie są zeznaniami zgodnymi z prawdą, tym bardziej, iż relacje świadka dotyczą zdarzeń mających miejsce około 4 lat przez składaniem zeznań, składając je świadek w wielu miejscach mija się z rzeczywistością chociażby odnośnie czasu, po którym ponownie trafił do aresztu śledczego co samo w sobie wskazuje na niepamięć świadka, a nadto zeznania te nie zostały potwierdzone przez pozostały materiał dowodowy, - opinii biegłej psycholog dotyczącej osoby świadka T. R. . Wskazując na powyższe zarzuty wniósł o: 1) zmianę zaskarżonego wyroku poprzez uniewinnienie oskarżonego K. P. od popełnienia zarzucanego mu czynu, ewentualnie wniósł o: 2) uchylenie wyroku w zaskarżonej części i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi Rejonowemu w Białymstoku. Na podstawie art. 425 § 1, 2 k.p.k. i art. 444 k.p.k. obrońca oskarżonej I. G. zaskarżył powyższy wyrok w części dotyczącej I. G. - w całości. Powołując się na przepisy art. 427 § 1 i 2 k.p.k. , art. 437 § 2 k.p.k. oraz art. 438 pkt 3 k.p.k. wyrokowi temu zarzucił: - błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę wyroku, mający wpływ na jego treść, a polegający na uznaniu, że zeznania T. R. są w pełni wiarygodnym źródłem dowodowym, pozwalającym na uznanie winy I. G. w zakresie zarzucanych jej czynów, pomimo, że jego wyjaśnienia obciążające oskarżoną złożone w postępowaniu przygotowawczym, można rozpatrywać jedynie w kategoriach pomówienia - nie potwierdzonego w zeznaniach złożonych na rozprawie i nie mającego oparcia w żadnych innych ujawnionych dowodach bezpośrednich, czy chociażby pośrednich - pozostającego nadto w sprzeczności z konsekwentnymi i wzajemnie spójnymi wyjaśnieniami oskarżonego i zeznaniami R. K. vel. N. , a zatem w konfrontacji z innymi dowodami i okolicznościami sprawy pomówienie to nie może stanowić podstawy skazania. Powołując się na powyższy zarzut wniósł o: - uniewinnienie oskarżonej I. G. od popełnienia czynów przypisanych jej w pkt. III i IV wyroku ewentualnie - o uchylenie wyroku w zaskarżonej części i przekazanie sprawy Sądowi Rejonowemu w Białymstoku do ponownego rozpoznania. Sąd Okręgowy zważył i ustalił co następuje: Ponieważ wniosek o uzasadnienie orzeczenia wniósł jedynie oskarżyciel publiczny na mocy art. 457 § 2 k.p.k. w zw. z art. 423 § 1a k.p.k. ograniczono zakres uzasadnienia do tych części wyroku, których wniosek w/w dotyczył. Zasadną okazała się apelacja prokuratora w części, w jakiej zmierzała do zmiany orzeczenia i przyjęcia wskazywanej przez rzecznika oskarżenia podstawy prawnej wymiaru kar orzeczonych w stosunku do oskarżonych D. K. i K. P. . Obraza przepisów prawa materialnego (error iuris) może polegać na błędnej wykładni przepisu, zastosowaniu niewłaściwego przepisu lub zastosowaniu go w niewłaściwy sposób, zastosowaniu danego przepisu, mimo zakazu określonego rozstrzygania lub niezastosowaniu normy, której stosowanie było obowiązkowe. Podzielić zatem należy tezę, że naruszenie prawa materialnego polega na jego wadliwym zastosowaniu (niezastosowaniu) w orzeczeniu, które oparte jest na trafnych i niekwestionowanych ustaleniach faktycznych ( vide postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 29 maja 2008 roku, o sygn. V KK 89/08, OSNwSK 2008/1/1183, LEX 549359). Przenosząc powyższe rozważania na grunt stanu faktycznego niniejszej sprawy Sąd Okręgowy stwierdził, iż zarówno zarzut apelacji oskarżyciela publicznego, jak i wywody przytoczone na jego poparcie oraz refleksja Sądu orzekającego w I Instancji, zawarta w pisemnych motywach (str. 13-14, k. 845/845v, 40, k. 858v), w pełni zasługują na aprobatę. Sąd Okręgowy podzielił również sformułowany przez autora apelacji wniosek odwoławczy. Czyn oskarżonego D. K. i K. P. zakwalifikowany został z art. 43 ust. 3 ustawy z dnia 24 kwietnia 1997 r. o przeciwdziałaniu narkomanii w zb. z art. 46 ust. 1 tejże ustawy w zw. z art. 12 k.k. w zw. z art. 4 § 1 k.k. , natomiast Sąd I Instancji jako podstawę prawną wymierzonych oskarżonym kar wskazał art. 46 ust. 1 ustawy z dnia 24 kwietnia 1997 r. o przeciwdziałaniu narkomanii w zw. z art. 12 k.k. w zw. z art. 11 § 3 k.k. w zw. z art. 33 § 1 i 3 k.k. w zw. z art. 4 § 1 k.k. Zgodnie z art. 11 § 2 k.k. jeżeli czyn wyczerpuje znamiona określone w dwóch albo więcej przepisach ustawy karnej, sąd skazuje za jedno przestępstwo na podstawie wszystkich zbiegających się przepisów. Zgodnie zaś z § 3 tego przepisu - w wypadku określonym w § 2 sąd wymierza karę na podstawie przepisu przewidującego karę najsurowszą, co nie stoi na przeszkodzie orzeczeniu innych środków przewidzianych w ustawie na podstawie wszystkich zbiegających się przepisów. Analizując sankcje przewidziane w art. 43 ust. 3 ustawy z dnia 24 kwietnia 1997 r. o przeciwdziałaniu narkomanii (kara grzywny i kara pozbawienia wolności do 10 lat) i 46 ust. 1 tejże ustawy (kara pozbawienia wolności od 1 roku do 10 lat) nie sposób nie zauważyć, że surowszą sankcję przewidywał art. 43 ust. 3 ustawy. Mając na uwadze powyższe koniecznym okazała się zmiana wyroku w zaskarżonej części w ten sposób, że za podstawę prawną wymiaru kary oskarżonemu D. K. (pkt I części dyspozytywnej wyroku) i K. P. (pkt V części dyspozytywnej wyroku) przyjęto art. 43 ust. 3 ustawy z dnia 24 kwietnia 1997 r. o przeciwdziałaniu narkomanii w zw. z art. 12 k.k. w zw. z art. 11 § 3 k.k. w zw. z art. 33 § 1 i 3 k.k. w zw. z art. 4 § 1 k.k. Na marginesie wskazać należy, iż przepisy art. 12 k.k. oraz art. 4 § 1 k.k. nie stanowią podstawy w oparciu o którą Sąd wymierza karę sprawcy. Dlatego nie powinny być powoływane w podstawie prawnej wymiaru kary. Jednakże wobec braku zarzutu odnoszącego się do powyższego uchybienia zawartego w środku zaskarżenia, z uwagi na brzmienie art. 455 k.p.k. (poprawienie błędnej kwalifikacji prawnej), Sąd Odwoławczy nie był uprawniony do czynienia z urzędu korekty orzeczenia w powyższym zakresie. Zaskarżony wyrok nie jest dotknięty innymi wadami, które powinny być brane przez Sąd Odwoławczy z urzędu. Z tych wszystkich względów Sąd Okręgowy orzekł jak w sentencji wyroku. O kosztach nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu rozstrzygnięto na podstawie § 2 ust. 3, § 14 ust. 2 pkt 4 Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz.U. 2013.461 j.t.) O kosztach orzeczono na podstawie art. 624 § 1 k.p.k. mając na względzie zasady słuszności. Końcowo Sąd Odwoławczy podczas sporządzania pisemnych motywów rozstrzygnięcia stwierdził, iż rzecznik oskarżenia zaskarżył orzeczenie również co do oskarżonego M. S. , w zakresie czynów opisanych w pkt. II ppkt. 1 i ppkt. 2 sentencji wyroku oraz w zakresie kary łącznej, na jego niekorzyść. Powyższe uszło uwadze Sądu Odwoławczego i apelacja oskarżyciela publicznego odnosząca się do tegoż oskarżonego nie została rozpoznana. Żaden inny środek odwoławczy nie odnosił się do M. S. , ani rozstrzygnięcie wydane co do pozostałych apelacji nie jest związane z apelacją prokuratora w tym zakresie. W ocenie Sądu Okręgowego powyższa sytuacja procesowa różni się od zaistniałej w sprawie V KK 400/13 Sądu Najwyższego w Warszawie, rozstrzygniętej w dniu 12 lutego 2014 roku (Lex 1439398) i niewykluczona jest możliwość rozpoznania apelacji odnoszącej się do oskarżonego M. S. przez inny skład orzekający Sądu Okręgowego w Białymstoku.