Sad powszechny, II Ka 368/23

Sygn. akt II Ka 368/23 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 4 października 2023r. Sąd Okręgowy w Siedlcach II Wydział Karny w składzie: Przewodniczący: SSO Agata Kowalska Sędziowie: SO Dariusz Półtorak (spr.) SO Agnieszka Karłowicz Protokolant: st. sekr. sąd. Paulina Jarczak przy udziale Prokuratora Jarosława Borkowskiego po rozpoznaniu w dniu 4 października 2023 r. sprawy J. K. oskarżonego z art. 280 § 1 kk i in. na skutek apelacji, wniesionej przez obrońcę oskarżonego od wyroku Sądu Rejonowego w Sokołowie Podlaskim z dnia 9 lutego 2023 r. sygn. akt II K 88/21 w zaskarżonej części wyrok utrzymuje w mocy; zasądza od oskarżonego J. K. na rzecz Skarbu Państwa 300 złotych opłaty za II instancję oraz obciąża go wydatkami postępowania odwoławczego w kwocie 20 złotych. UZASADNIENIE Formularz UK 2 Sygnatura akt II Ka 368/23 Załącznik dołącza się w każdym przypadku. Podać liczbę załączników: CZĘŚĆ WSTĘPNA 1.

1. Oznaczenie wyroku sądu pierwszej instancji Wyrok Sądu Rejonowego w Sokołowie Podlaskim z dnia 9 lutego 2023 r. w sprawie II K 88/21 1.
2. Podmiot wnoszący apelację ☐ oskarżyciel publiczny albo prokurator w sprawie o wydanie wyroku łącznego ☐ oskarżyciel posiłkowy ☐ oskarżyciel prywatny ☒ obrońca ☐ oskarżony albo skazany w sprawie o wydanie wyroku łącznego ☐ inny 1.
3. Granice zaskarżenia 1.3.
4. Kierunek i zakres zaskarżenia ☒ na korzyść ☐ na niekorzyść ☒ w całości ☐ w części ☐ co do winy ☐ co do kary ☐ co do środka karnego lub innego rozstrzygnięcia albo ustalenia 1.3.
5. Podniesione zarzuty Zaznaczyć zarzuty wskazane przez strony w apelacji ☐ art. 438 pkt 1 k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu ☐ art. 438 pkt 1a k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w innym wypadku niż wskazany w art. 438 pkt 1 k.p.k. , chyba że pomimo błędnej podstawy prawnej orzeczenie odpowiada prawu ☒ art. 438 pkt 2 k.p.k. – obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia ☒ art. 438 pkt 3 k.p.k. – błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia ☒ art. 438 pkt 4 k.p.k. – rażąca niewspółmierność kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka ☐ art. 439 k.p.k. ☐ brak zarzutów 1.
6. Wnioski ☐ uchylenie ☐ zmiana Ustalenie faktów w związku z dowodami przeprowadzonymi przez sąd odwoławczy 2.
7. Ustalenie faktów 2.1.
8. Fakty uznane za udowodnione Lp. Oskarżony Fakt oraz czyn, do którego fakt się odnosi Dowód Numer karty 2.1.
9. Fakty uznane za nieudowodnione Lp. Oskarżony Fakt oraz czyn, do którego fakt się odnosi Dowód Numer karty 2.
10. Ocena dowodów 2.2.
11. Dowody będące podstawą ustalenia faktów Lp. faktu z pkt 2.1.1 Dowód Zwięźle o powodach uznania dowodu 2.2.
12. Dowody nieuwzględnione przy ustaleniu faktów (dowody, które sąd uznał za niewiarygodne oraz niemające znaczenia dla ustalenia faktów) Lp. faktu z pkt 2.1.1 albo 2.1.2 Dowód Zwięźle o powodach nieuwzględnienia dowodu STANOWISKO SĄDU ODWOŁAWCZEGO WOBEC ZGŁOSZONYCH ZARZUTÓW i wniosków Lp. Zarzut Z pkt II-ego apelacji ☐ zasadny ☐ częściowo zasadny ☒ niezasadny Zwięźle o powodach uznania zarzutu za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny Zarzut nie jest zasadny i nie zasługuje na uwzględnienie, albowiem nie można zgodzić się z zarzutem apelacji, jakoby ocena dowodów, jakiej dokonał sąd I instancji niezgodna była ze wskazaniami art. 7 kpk , tj. zasadami logiki oraz doświadczenia życiowego. Rozpatrując przedmiotową sprawę sąd I instancji dysponował 3 dowodami osobowymi o najbardziej istotnym znaczeniu tzn. wyjaśnieniami oskarżonych oraz zeznaniami oskarżyciela posiłkowego. Wynikało to po prostu z faktu, że nie było postronnych obserwatorów zdarzenia jakie rozegrało się 17 czerwca 2020 r. pomiędzy G. M. z jednej strony a J. K. i D. B. z drugiej (pozostali świadkowie składali zeznania o drugorzędnym znaczeniu). Stąd oczywiste jest, że każdy z wyżej wymienionych starał się przedstawić wersję dla siebie jak najbardziej korzystną, a jednocześnie „przerzucającą odpowiedzialność” za zdarzenie i jego przebieg na drugą stronę. Okoliczność ta bynajmniej nie uszła uwadze sądu meriti, który wszystkim uczestnikom zdarzenia dał wiarę jedynie częściowo, a to w jakim zakresie i z jakich przyczyn, w wyczerpujący sposób wskazał w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku, w którym w jasny, czytelny i przekonywujący sposób dokonał oceny depozycji wszystkich wymienionych wyżej osób. Ocena ta jest klarowna, odpowiada zasadom logiki, doświadczenia życiowego oraz znajduje oparcie w pozostałym materiale dowodowym, do którego sąd meriti się odwołuje. Wniesiona apelacja nie zawiera tego rodzaju argumentacji, która byłaby w stanie tę ocenę zakwestionować. W szczególności brak jest, według Sądu Okręgowego, podstaw do podważenia oceny kluczowego dowodu jakim są zeznania pokrzywdzonego, które w znacznej części zasługują na wiarę. Wprawdzie G. M. zaprzeczył, aby wcześniej tego samego dnia, przy użyciu przemocy dokonał zaboru telefonu na szkodę J. K. , ale ten fragment zeznań został poddany krytycznej ocenie przed sąd rejonowy, który zasadnie uznał go za niewiarygodny. Takie stanowisko pokrzywdzonego wydaje się logiczne i uzasadnione ze strony jego interesu, skoro w innym postępowaniu występował on w charakterze oskarżonego za czyn, którego dopuścił się wobec oskarżonego (postępowanie to zostało prawomocnie zakończone skazaniem G. M. ). Niemniej okoliczność ta nie może deprecjonować pozostałych zeznań pokrzywdzonego, który konsekwentnie i kategorycznie opisał zachowanie obu pokrzywdzonych poprzedzające zabór samochodu. Jeżeli nawet w zeznaniach tych pojawiają się pewne drobne rozbieżności, to dotyczą one drugorzędnych okoliczności, nie mających znaczenia w realiach sprawy. Trudno bowiem wymagać, aby każde kolejne przesłuchanie było powtarzane „słowo w słowo”, było „kalką” poprzedniego tym bardziej, że trzeba pamiętać, że samo zdarzenie miało bardzo szybki, dynamiczny charakter. Na pewno nie można zarzucić braku konsekwencji ze strony G. M. , jeżeli mówi o takich kwestiach, jak: że w pierwszej kolejności został zaatakowany przez J. K. , był przez niego bity pięściami i kopnięty w klatkę piersiową (w żadnym wypadku nie można mówić w tej sytuacji o „szarpaniu się” jak twierdzi autor apelacji), początkowo opierał się tej napaści, a dopiero cios zadany przez D. B. spowodował, że upadł na ziemię, próbował uniemożliwić napastnikom odjazd busem, którego drzwi się trzymał i w wyniku tego uderzył w słup betonowy, odniósł w następstwie pobicia określone obrażenia ciała stwierdzone w zaświadczeniu lekarskim. Odnosząc się do zawartych w apelacji uwag dotyczących postury i warunków fizycznych D. B. , to Sąd Okręgowy nie miał możliwości osobiście ich ocenić, niemniej zeznania pokrzywdzonego faktycznie potwierdzają, że drugi z oskarżonych jest dobrze zbudowanym mężczyzną. To przecież dopiero po uderzeniu zadanym przez D. B. pokrzywdzony zaprzestał skutecznej do tej pory obrony przed atakami J. K. i wcale taki cios nie musiał spowodować u pokrzywdzonego jakichś poważnych obrażeń ciała. Zresztą wiele wymowny jest fakt, że D. B. nie zaskarżył wyroku I -instancyjnego, tym samym akceptując zawarte tam ustalenia, w tym dotyczące jego udziału w popełnionym przestępstwie. Nie można zgodzić się z poglądem obrońcy, jakoby jedynymi uszkodzeniami ciała jakie odniósł pokrzywdzony były obrażenia twarzy. Na k. 517 znajduje się dokumentacja medyczna dotycząca G. M. , z której wynika, że stwierdzono u niego nie tylko uraz głowy, ale także obrażenia szyi oraz przedniej ściany klatki piersiowej (to ostatnie obrażenia korelują z zeznaniami pokrzywdzonego o kopnięciu go przez oskarżonego w tę właśnie część ciała). Z konsekwentnych i kategorycznych zeznań oskarżyciela posiłkowego wynika, że opisane wyżej obrażenia powstały w wyniku uderzeń zadawanych wspólnie przez obu oskarżonych, a nie wskutek uderzenia pokrzywdzonego w słup betonowy. Gdyby faktycznie taki był mechanizm powstania obrażeń (co twierdzi autor apelacji), to zapewne pokrzywdzony w ogóle nie wspominałby, że taki fakt miał miejsce. Sąd Okręgowy nie podziela zawartych w apelacji zastrzeżeń odnoszących się do oceny zeznań D. P.