Sad powszechny, II Ka 590/23

Sygn. akt II Ka 590/23 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 9 października 2023r. Sąd Okręgowy w Siedlcach II Wydział Karny w składzie: Przewodniczący: sędzia (del.) Paweł Mądry Protokolant: sekr. sąd. Beata Wilkowska po rozpoznaniu w dniu 9 października 2023 r. sprawy S. S. obwinionego o czyn z art. 86 § 1 kw i in. na skutek apelacji wniesionej przez obrońcę obwinionego od wyroku Sądu Rejonowego w Sokołowie Podlaskim z dnia 23 maja 2023 r. sygn. akt II W 270/22 w zaskarżonej części wyrok utrzymuje w mocy; zasądza od obwinionego na rzecz Skarbu Państwa 130 złotych tytułem kosztów sądowych za postępowanie odwoławcze. Sygn. akt II Ka 590/23 UZASADNIENIE S. S. został obwiniony o to, że I. w dniu 27 czerwca 2021 r. około godziny 10:00 na trasie relacji S. P. . – N. , powiat (...) , woj. (...) , prowadząc na drodze publicznej samochód ciężarowy marki R. (...) nr rej. (...) , nie zachował należytej ostrożności polegającej na zachowaniu bezpiecznej odległości od poprzedzającego go pojazdu marki V. (...) nr rej. (...) , w wyniku czego doprowadził do zderzenia z tym pojazdem, czym spowodował zagrożenie bezpieczeństwa w ruchu drogowym, tj. o wykroczenie z art. 86 § 1 kw; II. w miejscu i czasie jak w punkcie pierwszym, prowadząc na drodze publicznej samochód ciężarowy marki R. (...) nr rej. (...) , przewoził ładunek, którego ciężar powodował przekroczenie dopuszczalnej masy całkowitej kierowanego pojazdu, tj. o wykroczenie z art. 97 kw w zw. z art. 61 ust. 1 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o Ruchu Drogowym . Sąd Rejonowy w Sokołowie Podlaskim wyrokiem z dnia 23 maja 2023r. w sprawie II W 270/22 uznał S. S. , w ramach czynu z pkt I wniosku o ukaranie, za winnego tego, że dniu 27 czerwca 2021 r. na trasie relacji S. – N. , pow. (...) , woj. (...) , prowadząc na drodze publicznej samochód ciężarowy marki R. (...) nr rej. (...) , nie zachował należytej ostrożności w ten sposób, iż nieprawidłowo ocenił sytuację na drodze przed prowadzonym pojazdem i zbyt późno wdrożył manewr hamowania, skutkiem czego doprowadził do uderzenia w poprzedzający go pojazd marki V. (...) nr rej. (...) prowadzony przez M. K. , w wyniku czego ten doznał obrażeń ciała w postaci powierzchownego urazu głowy i skręcenia kręgosłupa szyjnego, czym spowodował zagrożenie bezpieczeństwa w ruchu drogowym, tj. czynu wyczerpującego dyspozycję art. 86 § 1 kw w zw. z art. 2 § 1 kw oraz uznał za winnego popełnienia czynu zarzucanego mu w pkt II wniosku, wyczerpującego dyspozycję art. 97 kw w zw. z art. 61 ust. 1 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym (tj. Dz. U. z 2021 r., poz. 450 z późn. zm.) i za te czyny na podstawie art. 86 § 1 kw w zw. z art. 2 § 1 kw w zw. z art. 9 § 2 kw wymierzył obwinionemu karę grzywny w wysokości 800,00 zł. Nadto Sąd Rejonowy w pkt II wyroku zasądził od obwinionego S. S. na rzecz Skarbu Państwa kwotę 80,00 zł tytułem opłaty oraz obciąża go wydatkami postępowania w ½ części, tj. w kwocie 994,36 zł, w pozostałym zakresie obciążając nimi Skarb Państwa. Apelację od wyroku Sądu Rejonowego złożyła obrońca obwinionego zaskarżając wyrok w całości w stosunku do S. S. i podnosząc zarzut błędu w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia poprzez uznanie, iż obwiniony dokonał zarzucanego mu czynu pomimo, że materiał dowodowy zgromadzony w niniejszej sprawie, a w szczególności zeznania świadków nie daje podstaw do takich ustaleń. Podnosząc ten zarzut obrońca wniosła o zmianę zaskarżonego wyroku i uniewinnienie obwinionego od zarzucanego mu czynu. Na rozprawie apelacyjnej obwiniony poparł apelację wniesioną przez jego obrońcę. Sąd Okręgowy zważył, co następuje: Apelacja wniesiona przez obrońcę obwinionego nie jest zasadna, a zawarty w niej wniosek nie zasługuje na uwzględnienie. Obrońca ograniczając zakres zarzutów apelacji jedynie do błędu w ustaleniach faktycznych zaakceptowała tym samym ocenę dowodów dokonaną przez Sąd Rejonowy. Z uzasadnienia wyroku wynika zaś, że zeznania syna obwinionego, tj. P. S. , zostały uznane za wiarygodne jedynie w tej części, która pozostaje zgodna z innymi wiarygodnymi dowodami zgromadzonymi w sprawie. Zatem argument obrońcy, że zeznania P. S. i wyjaśnienia obwinionego pozostają w sprzeczności z zeznaniami innych świadków, nie stanowi podstawy do zmiany ustaleń faktycznych w zgodzie z ich wersją, gdyż właśnie ta część zeznań P. S. została odrzucona przez Sąd Rejonowy jako niewiarygodna, zatem nie może stanowić podstawy do czynienia odmiennych ustaleń faktycznych w sprawie, postulowanych przez obrońcę. Podobnie Sąd Rejonowy nie dał wiary obwinionemu, który twierdził, że pokrzywdzony wyprzedził pojazd obwinionego w bardzo bliskiej odległości, w obszarze oznakowanym znakiem poziomym – linią podwójną ciągłą, a następnie gwałtownie zahamował, doprowadzając w ten sposób do kolizji pojazdów. Nieskuteczne jest zatem cytowanie niewiarygodnych fragmentów wyjaśnień obwinionego jako argumentu przemawiającego za słusznością podnoszonego zarzutu, gdyż stan faktyczny w sprawie nie został przyjęty na podstawie cytowanego wyżej fragmentu wyjaśnień obwinionego. Ten sam sposób argumentowania obrońcy, w zakresie czynu z pkt II wniosku o ukaranie, także nie zasługuje na uwzględnienie, gdyż Sąd Rejonowy odrzucił jako niewiarygodne wyjaśnienia obwinionego co do okoliczności załadunku towaru przewożonego w samochodzie kierowanym przez S. S. . Wobec powyższego należy stwierdzić, że nie zasługuje na uwzględnienie wniosek apelacji o zmianę zaskarżonego wyroku i uniewinnienie S. S. od popełnienia zarzuconych mu czynów. Kwestionowane przez obrońcę ustalenia faktyczne Sądu Rejonowy zostały dokonane na podstawie uznanego za wiarygodny materiału dowodowego, zatem nie są obarczone błędem opisanym w zarzucie apelacji. O kosztach sądowych Sąd Okręgowy orzekł na podstawie art. 8 w zw. z art. 21 pkt 2 ustawy z dnia 23 czerwca 1973 r. o opłatach w sprawach karnych oraz na podstawie art. 636 § 1 kpk w zw. z art. 121 § 1 kpw . Z tych względów Sąd Okręgowy orzekł jak w wyroku.