Sad powszechny, II W 608/23

Sygn. akt II W 608/23 UZASADNIENIE W dniu 21 sierpnia 2022 roku koło godziny 4.50 D. P. poruszał się jako kierujący samochodem marki O. (...) o nr rej. (...) . Jechał do miejscowości W. drogą (...) od strony B. , by odebrać dzieci z sali balowej Z. R. po zakończonej imprezie. W tym samym czasie pojazdem marki V. (...) o nr rej. (...) drogą nr (...) w kierunku od B. w stronę P. , jako kierujący poruszał się A. Ż. . Jako pasażerowie w pojeździe jechali: A. G. (na przednim miejscu pasażera), E. G. (na tylnym miejscu za kierowcą), P. D. (na środkowym miejscu z tyłu), A. D. (z tyłu za siedzeniem pasażera). Na wysokości sali bankietowej Z. R. , D. P. podjął manewr skrętu w lewo. W tym celu zwolnił włączył lewy kierunkowskaz, a następnie znowu zwolnił. W tym czasie A. Ż. podjął manewr wyprzedzania poruszającego się przed nim pojazdu kierowanego przez D. P. . Kierujący pojazdem O. nie widział jadącego za nim pojazdu V. . D. P. wykonując sygnalizowany manewr skrętu w lewo, nie zachował należytej ostrożności, nieuważnie obserwował drogę za pojazdem i współprzyczynił się do zderzenia z samochodem osobowym marki V. (...) o nr rej. (...) , kierowanym przez A. Ż. , który nie zachował należytej ostrożności poprzez zaniechanie odstąpienia od podjętego manewru wyprzedzania jadącego przed nim pojazdu O. (...) o nr rej. (...) pomimo, iż w trakcie wykonywania tego manewru kierujący O. D. P. załączył światła lewych kierunkowskazów, co mogło i powinno zostać odebrane przez A. Ż. także jako sygnalizacja przystąpienia do wykonania manewru zmiany kierunku jazdy O. poprzez zjechanie z drogi na lewo, czym obwiniony spowodował zagrożenie bezpieczeństwa w ruchu drogowym dla kierującego samochodem marki V. A. Ż. oraz pasażerów samochodu V. , tj. A. G. , E. G. , A. D. i P. D. . Obaj kierowcy byli trzeźwi. (wyjaśnienia D. P. k. 99, k. 23-24, częściowo zeznania A. Ż. k. 100, częściowo wyjaśnienia A. Ż. ze sprawy II W 790/22 k. 25-26, zeznania S. O. k. 100, k. 28-29, zeznania A. D. k. 52-53, zeznania P. D. k. 53-54, opinia biegłego k. 6 -16, notatka urzędowa k. 17, 18, protokół oględzin k. 19-20, protokół badania trzeźwości k. 21-22, akta sprawy II W 790/22) Na nagraniu nr (...) z monitoringu widoczne jest jedynie pojawienie się świateł samochodu O. w 3 sekundzie nagrania i w 5 sekundzie zderzenie między pojazdami. Na nagraniu nr (...) z monitoringu przedstawić można następujące sekwencje położenia pojazdów względem drogi oraz czasu. Czas na nagraniu 0: 13 — przejeżdża autobus na wysokości wjazdu, Czas na nagraniu 0:17 i 15 klatek — kierujący samochodem O. włączył lewy kierunkowskaz, na nagraniu O. znajdował się wówczas pomiędzy 1 a 2 filarem, Czas na nagraniu 0:20 i 8 klatek — pojawiają się na nagraniu światła samochodu V. , Czas na nagraniu 0:23 i 15 klatek — chwila zderzenia, Analiza nagrania z kamerki samochodowej - Jakość nagrania jest wystarczająca aby poddać analizie ruch pojazdów. Jednak wykonanie zrzutów i stop klatek w powiększeniu jest mało czytelne. Z nagrania przedstawić można następujące sekwencje położenia pojazdów względem drogi oraz czasu. Czas na nagraniu 5:27:33 — samochód V. rozpoczyna zjazd na lewy pas ruchu, Czas na nagraniu 5:27:34 — samochód O. ponownie hamuje i włącza lewy kierunkowskaz, w tym czasie samochód V. jest na środku jezdni, pasy znajdują się pod tym samochodem, zdjęcie nr l. samochód V. znajdował się wówczas około 88 metrów od samochodu O. , Czas na nagraniu 5:27:36 — samochód V. włączył światła drogowe będąc na lewym pasie ruchu, był około 24 metry od samochodu O. , widoczne są pasy ruchu, zdjęcie nr

1. Czas na nagraniu 5:27:38 - chwila zderzenia. Na jezdni w miejscu zdarzenia znajdowała się linia pojedyncza przerywana — długa. Zgodnie ze szczegółowymi warunkami technicznymi dla znaków drogowych poziomych i warunkach ich umieszczania na drogach (Załączniki nr 1—4 do Rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 3 lipca 2003 r.) linię pojedynczą przerywaną długą „stosuje się do wyznaczenia pasów ruchu pomiędzy skrzyżowaniami na drogach o dopuszczalnej prędkości powyżej 70 km/h. ” L. ta jest o długości 4 metrów, a pomiędzy tymi liniami jest odległość 8 metrów. Na powyższej podstawie wyliczono, że w chwili gdy samochód V. rozpoczynał wyprzedzanie i znajdował się na środku jezdni (zdjęcie nr l) samochód O. znajdował się wówczas około 88 metrów od samochodu V. o (8 pasów ruchu plus 7 przerw). Analogicznie wyliczono, że w chwili gdy kierujący samochodem V. włączył światła drogowe będąc na lewym pasie ruchu, był wówczas około 24 metry od samochodu O. . Gdyby A. Ż. jechał z deklarowaną prędkością 90 km/h i podjął manewr hamowania w momencie zauważenia lewego kierunkowskazu w pojeździe O. , uniknąłby zderzenia. Ponadto, gdyby kierujący pojazdem V. zmniejszył prędkość, D. P. zdążyłby wykonać manewr skrętu w lewo. W chwili wypadku jezdnia była o nawierzchni asfaltowej, suchej przy świecącym słońcu. Droga w miejscu wypadku była drogą dwukierunkową o płaskim i prostym odcinku. Miejsce zdarzenia było obszarem niezabudowanym, gdzie dopuszczalna prędkość ograniczona była do 70 km/h. Kierujący samochodem O. nie zachował szczególnej ostrożności podczas wykonywania manewru skrętu w lewo, co pozostawało w związku przyczynowym z zaistnieniem przedmiotowego zdarzenia. Kierujący samochodem O. widząc na lewym pasie ruchu jadący z włączonymi światłami samochód V. nie powinien wykonywać manewru skrętu w lewo. Jadąc z niewielką prędkością mógł zatrzymać pojazd i zrezygnować z wykonywania tego manewru. Kierujący samochodem V. nie zachował szczególnej ostrożności podczas wykonywania manewru wyprzedzania, co również pozostawało w bezpośrednim związku przyczynowym z zaistnieniem przedmiotowego zdarzenia. Kierujący samochodem V. widząc włączony lewy kierunkowskaz w samochodzie O. nie powinien kontynuować manewru wyprzedzania. (opinia biegłego z zakresu ruchu drogowego k. 149-159 , nagrania z monitoringu k. 29, protokół oględzin nagrania z monitoringu k 30-31, nagranie z kamerki samochodowej k. 106, protokół oględzin rzeczy – pojazdu k. 7, k. 8 wszystkie dowody z akt sprawy II W 790/22) W wyniku zdarzenia D. P. doznał urazu głowy z wstrząśnieniem bez zmian w tomografii komputerowej i bez klinicznych objawów ogniskowych i oponowych. Obrażenia te naruszył czynności narządów jego ciała na okres poniżej 7 dni. (opinia biegłego R. E. k. 87 akta sprawy II W 790/22) Obwiniony D. P. ma (...) lat nie był leczony (...) . Nie figuruje w ewidencji kierowców. W toku postępowania przyznał się do zarzucanego czynu wyjaśnił, że popiera opinię biegłego i że obaj z A. Ż. przyczynili się do zaistniałego zdarzenia drogowego. (wyjaśnienia obwinionego k.99 wypis z ewidencji kierowców k. 64) Stan faktyczny został prawomocnie przesądzony w sprawie II W 790/22 i IV Ka 778/23 (akta sprawy II W 790/22 wyrok SO w Piotrkowie Tryb. w sprawie IV Ka 778/23) Sąd Rejonowy zważył co następuje: Na wstępie podnieść należy, że stan faktyczny w niniejszej sprawie jest tożsamy, ze stanem faktycznym w sprawie II W 790/22 i został prawomocnie przesądzony wyrokiem Sądu Okręgowego w sprawie IV Ka 778/
2. W niniejszej sprawie podobnie jak w sprawie II W 790/22 Sąd ustalił stan faktyczny przede wszystkim w oparciu o nagrania z kamer monitoringu oraz kamery samochodowej, a także opinii biegłego, który w sposób kompleksowy dokonał oględzin powyższych nagrań oraz przeprowadził ich szczegółową analizę w kontekście odpowiedzialności za spowodowane zdarzenie drogowe. Pomocnicze znaczenie miały częściowo wyjaśnienia obwinionego D. P. raz pozostałych świadków Treść nagrań z monitoringu oraz z kamerki samochodowej nie była kwestionowana przez strony i stanowi wiarygodne źródło dowodowe. W związku z powyższym Sąd uznał za bezcelowe powtarzanie oceny dowodów dokonanej w sprawie II W 790/22 skoro stan faktyczny został już prawomocnie przesądzony. Biorąc pod uwagę powyższe Sąd uznał obwinionego D. P. za winnego tego, że wykonując sygnalizowany manewr skrętu w lewo, nie zachował należytej ostrożności, nieuważnie obserwował drogę za pojazdem i współprzyczynił się do zderzenia z samochodem osobowym marki V. (...) o nr rej. (...) , kierowanym przez A. Ż. , który nie zachował należytej ostrożności poprzez zaniechanie odstąpienia od podjętego manewru wyprzedzania jadącego przed nim pojazdu O. (...) o nr rej. (...) pomimo, iż w trakcie wykonywania tego manewru kierujący O. D. P. załączył światła lewych kierunkowskazów, co mogło i powinno zostać odebrane przez A. Ż. także jako sygnalizacja przystąpienia do wykonania manewru zmiany kierunku jazdy O. poprzez zjechanie z drogi na lewo, czym obwiniony spowodował zagrożenie bezpieczeństwa w ruchu drogowym dla kierującego samochodem marki V. A. Ż. oraz pasażerów samochodu V. , tj. A. G. , E. G. , A. D. i P. D. . Sąd uzupełnił opis czynu o ustalenia faktyczne poczynione przez Sąd Odwoławczy dokonane w sprawie IV Ka 778/
3. Odpowiedzialności za czyn z art. 86 § 1 kw polega ten kto na drodze publicznej, w strefie zamieszkania lub strefie ruchu, nie zachowując należytej ostrożności, powoduje zagrożenie bezpieczeństwa w ruchu drogowym. Obwiniony wykonując manewr skręty w lewo winien się upewnić czy może to uczynić bez zagrożenia dla innych uczestników ruchu. W realiach niniejszej sprawy winien spojrzeć w lusterko i odstąpić od manewru gdyż inny pojazd sygnalizował manewr wyprzedzania. A. P. zatem wypełnił dyspozycję art. 86 § 1 k.w. Sąd wymierzył obwinionemu karę według swojego uznania, w granicach przewidzianych przez ustawę, oceniając stopień społecznej szkodliwości czynu i biorąc pod uwagę cele kary w zakresie społecznego oddziaływania oraz cele zapobiegawcze i wychowawcze, które ma ona osiągnąć w stosunku do ukaranego biorąc pod uwagę w szczególności rodzaj i rozmiar szkody wyrządzonej wykroczeniem, stopień winy, pobudki, sposób działania, stosunek do pokrzywdzonego, jak również właściwości, warunki osobiste i majątkowe sprawcy, jego stosunki rodzinne, sposób życia przed popełnieniem i zachowanie się po popełnieniu wykroczenia. W związku z tym Sąd wymierzył obwinionemu karę grzywny 1500 zł. Jest to kara adekwatna do stopnia zawinienia i społecznej szkodliwości czynu. Spełni swe cele w zakresie prewencji ogólnej jak i indywidualnej. Sąd zasądził od obwinionego na rzecz oskarżyciela posiłkowego 720 zł tytułem poniesionych przez niego wydatków w tym z tytułu ustanowienia pełnomocnika. Sąd zasądził od obwinionego opłatę 150 zł oraz 100 zł tytułem zwrotu zryczałtowanych wydatków uznając, że ich uiszczenie nie będzie dla obwinionego nadmiernie uciążliwe.