Sad powszechny, II W 92/24

Sygn. akt II W 92/24 UZASADNIENIE E. K. zamieszkuje wraz ze synem (...) oraz swoimi rodzicami w miejscowości (...) w gminie R. . Ojciec J. M. B. ma ustalone kontakty z synem w każdy II i IV weekend miesiąca oraz w każdą środę miesiąca. /zeznania E. K. k. 78, k. 11/ M. B. nie przestrzegał wyznaczonych terminów widzeń z synem oraz godzin spotkań. Zdarzało się, że E. K. w terminach widzeń obwinionego z synem, nie wydawała mu dziecka min. z powodu gróźb kierowanych przez M. B. wobec niej i jej syna. /zeznania E. K. k. 78, k. 11/ W dniu 18 grudnia 2023 r. (dzień niebędący dniem widzeń M. B. z synem) około godziny 19.00 M. B. przyjechał pod dom E. K. . Wykrzykiwał wielokrotnie słowa: „ E. , oddaj mi syna”, „ J. , J. ”. M. B. , krzycząc, nazywał wielokrotnie E. K. oszustką i złodziejką. Obwiniony ustawił na swoim telefonie automatycznie wybieranie numeru E. K. i bez przerwy wykonywał do niej połączenia. W ten sposób chciał ją zmusić do tego, by umożliwiła mu kontakt z synem. Trwało to do godziny około 21.00. / wyjaśnienia obwinionego k. 77odwrót, zeznania E. K. k. 78, k. 11/ E. K. wezwała Policję. Po przybyciu na miejsce obwiniony nadal krzyczał. W rozmowie z funkcjonariuszami używał słów wulgarnych oraz obelżywych wobec E. K. . Cały czas podkreślał, że będzie przyjeżdżał pod dom swojej byłem partnerki, dopóki nie zobaczy się z dzieckiem. Miał świadomość tego, że w tym dniu nie ma wyznaczonego dnia kontaktu z dzieckiem. W trakcie rozmowy z funkcjonariuszami, obwiniony wypowiadał się wulgarnie o E. K. , używając słów powszechnie uznanych za obelżywe. /zeznania E. K. k. 78, k. 11, zeznania R. K. k. 78odwrót, k. 14, zeznania G. K. k. 78odwrót, k. 16, notatka urzędowa k. 6/ M. B. ma (...) lata. Przed osadzeniem w zakładzie karnym zatrudniony był jako robotnik budowlany. Nie posiada majątku. Jest kawalerem. Był uprzednio karany. /oświadczenie obwinionego k. 77, karta karna k. 28-32, odpisy orzeczeń k. 33-55/ M. B. wyjaśnił, że w dniu 18 grudnia 2023 r. udał się pod dom E. K. celem przeprowadzenia manifestacji. O powyższym informował Wydział Rodzinny Sądu Rejonowego w Bełchatowie, KPP w B. , Prokuraturę Rejonową w Bełchatowie oraz zgłosił ten fakt do prowadzącym programy telewizyjne: Uwaga i Interwencja. Poinformował o manifestacji Urząd Gminy R. oraz dzwonił do Centrum Interwencji Kryzysowej. Potwierdził, iż ustawił automatyczne wybieranie numeru E. K. , ponieważ chciał zapytać, czemu nie wydaje mu syna na widzenia. Oświadczył, że wykrzykiwał pod adresem E. K. słowa „fałszerka, złodziejka”. / wyjaśnienia obwinionego k. 77odwrót/ Sąd Rejonowy zważył co następuje: Sąd ustalił stan faktyczny w niniejszej sprawie w oparciu o zeznania E. K. oraz zeznania interweniującego w sprawie funkcjonariusza, a także o treść sporządzonej notatki urzędowej z interwencji. Powyższe dowody były spójne, logiczne i korespondowały ze sobą. Funkcjonariusz potwierdzał depozycje E. K. . Sam obwiniony przyznał, iż tego dnia postanowił urządzić manifestacje pod domem pokrzywdzonej. Chciał spowodować, by E. K. umożliwiła mu kontakt z synem. Sąd za niewiarygodne uznał jego wyjaśnienia co do tego, że urządzał on legalną manifestację. Powyższe stanowi przyjętą linię obrony i próbę uniknięcia odpowiedzialności za wykroczenie, podczas gdy z okoliczności sprawy min. z tego, że M. B. w tym czasie ustawił automatyczne wybieranie numeru telefonu pokrzywdzonej, prowadzą do wniosku, iż chodziło mu wyłącznie o dokuczenie E. K. . Za wiarygodny materiał dowodowy Sąd uznał kartę karną oraz odpisy orzeczeń zapadłych w określonych sprawach. Dokumentacja ta sporządzona została przez uprawnione podmioty w ramach ich kompetencji. Sąd pragnie zauważyć, iż obwiniony swoje zachowanie potraktował jako manifestację (zgromadzenie) podlegające przepisom prawa. Jego zachowanie nie wpisywało się jednak w warunki zgromadzeń określone w ustawie z dnia 24 lipca 2015 r. Prawo o zgromadzeniach. Celem zachowania obwinionego było dokuczenie E. K. , która uniemożliwiała mu zobaczenie się z synem, a nie wyrażenie stanowiska w sprawach publicznych (art. 3 wymienionej ustawy). Działania podejmowane przez M. B. tj. krzyczenie, w szczególności używając pod adresem E. K. słów obraźliwych, jak również wykonywanie ciągłych połączeń telefonicznych na numer telefonu pokrzywdzonej, należy rozpatrywać w kontekście art. 107 kw. Usiłowanie przez obwinionego, by wpisywało się ono w kanon zgromadzenia zorganizowanego na podstawie przepisów prawa i pozostającego pod ich ochroną, jest jedynie przyjętą przez niego linią obrony i próbą uniknięcia odpowiedzialności za wykroczenie. Zgodnie z treścią art. 107 kw, odpowiedzialności podlega ten, kto w celu dokuczenia innej osobie złośliwie wprowadza ją w błąd lub w inny sposób złośliwie niepokoi. Niepokojenie innej osoby obejmuje swoim zakresem różnego rodzaju zachowania sprawcy, które służą zakłóceniu spokoju psychicznego (równowagi psychicznej) człowieka przez wywołanie u niego uczucia przykrości, zdenerwowania, rozdrażnienia itp. Najczęściej w grę będzie tu wchodziło działanie, polegające np. na wykonywaniu tzw. głuchych telefonów, pukaniu do drzwi i uciekaniu, przekazywaniu ustnie lub pisemnie irytujących informacji. Zestawienie znamion wykroczenia art. 107 kw z treścią przyjętego opisu zachowania obwinionego wskazuje, że jego czyn wypełnia wszystkie znamiona określone w tym przepisie. Obwiniony działał umyślnie, jego zachowanie było nacechowane złą wolą i chęcią dokuczenia pokrzywdzonej. W świetle powyższego sąd uznał obwinionego za winnego popełnienia zarzucanego mu wykroczenia modyfikując jego opis, by odpowiadał zaistniałemu zdarzeniu faktycznemu i wymierzył mu karę 2.000 zł tytułem grzywny. Do okoliczności obciążających sąd zaliczył wysoki stopień społecznej szkodliwości czynu obwinionego, dokuczliwość jego zachowania i nasilenie złej woli. Za okoliczność obciążającą uznał Sąd również niewyrażenie żadnej skruchy za popełniony czyn i bezkrytyczne podejście obwinionego do tego czynu. Sąd nie dopatrzył się w zachowaniu obwinionego szczególnych okoliczności łagodzących. Obwiniony był wielokrotnie karany. Zdaniem Sądu tak orzeczona kara jest adekwatna do stopnia zawinienia obwinionego i odpowiada wymogom kary w zakresie prewencyjno-wychowawczego oddziaływania. Rozstrzygniecie o kosztach postępowania oparto na treści art. 118 § 1 kpw , zgodnie z którym w wypadku skazania obwinionego obciąża się zryczałtowanymi wydatkami postępowania, których wysokość ustalono na podstawie § 1 pkt 1 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 10.10.2001r. (Dz. U. nr 118 poz. 1269 w sprawie wysokości zryczałtowanych wydatków postępowania (…). Natomiast wysokość opłaty ustalono na podstawie art. 21 pkt 2 w zw. z art. 3 ust. 1 ustawy art. 3 ust. 1 ustawy z dnia 23 czerwca 1973 roku o opłatach w sprawach karnych . Zarządzenie 8.05.2024 r. Odpis wyroku wraz z uzasadnieniem doręczyć obwinionemu.