← Polska

Sad powszechny, III AUa 599/23

Sygn. akt III AUa 599/23 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 30 czerwca 2023 r. Sąd Apelacyjny w Gdańsku - III Wydział Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w składzie: Przewodniczący: SSA Michał Bober Sędziowie: SA Grażyna Czyżak SA Maciej Piankowski po rozpoznaniu w dniu 30 czerwca 2023 r. w Gdańsku sprawy R. T. przeciwko Zakładowi Ubezpieczeń Społecznych Oddział w B. o podjęcie wypłaty emerytury na skutek apelacji Zakładu Ubezpieczeń Społecznych Oddział w B. od wyroku Sądu Okręgowego w Bydgoszczy VI Wydział Pracy i Ubezpieczeń Społecznych z dnia 11 maja 2020 r., sygn. akt VI U 1356/20 zmienia zaskarżony wyrok i oddala odwołanie; nie obciąża R. T. kosztami postępowania za I instancję; nie obciąża R. T. kosztami postępowania apelacyjnego; nie obciąża R. T. kosztami postępowania kasacyjnego. SSA Grażyna Czyżak SSA Michał Bober SSA Maciej Piankowski UZASADNIENIE do pkt III i IV wyroku We wstępie rozważań zaznaczyć należy, że zawężenie wniosku pełnomocnika o uzasadnienie rozstrzygnięcia wyłącznie do dwóch postanowień - o kosztach postępowania kasacyjnego i apelacyjnego – oczywiście w pełni uprawnione w świetle art. 328 § 3 k.p.c. – nie pozwala na całkowite pominięcie wskazania przesłanek merytorycznych rozstrzygnięcia, a w szczególności tych okoliczności, które wiążą się ze sposobem rozpoznania sprawy przez Sąd Najwyższy. Miało to bowiem istotny wpływ także na dalsze rozstrzygnięcia o kosztach. Tak też istotą postępowania było roszczenie wnioskodawcy o zobowiązanie organu rentowego do podjęcia wypłaty emerytury z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych zawieszonej z uwagi na zbieg prawa do więcej niż jednego świadczenia wobec uznania, że może być wypłacane tylko jedno świadczenie - wyższe lub wybrane przez ubezpieczonego. Sąd Okręgowy zmienił decyzję organu rentowego i zobowiązał Zakład Ubezpieczeń Społecznych Oddział w B. do podjęcia zawieszonej emerytury z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych i jej wypłaty wnioskodawcy poczynając od dnia 1 stycznia 2020 r. Wobec oddalenia apelacji przez Sąd Apelacyjny, pozwany organ rentowy wywiódł od tego orzeczenia skargę kasacyjną, uwzględnioną przez Sąd Najwyższy, który wyrokiem z dnia 14 lutego 2023 r. w sprawie sygn. akt II USKP 244/21 uchylił zaskarżony wyrok i sprawę przekazał Sądowi Apelacyjnemu w Gdańsku do ponownego rozpoznania i orzeczenia o kosztach postępowania kasacyjnego. . Stosownie do art. 398 20 zd. 1 k.p.c. Sąd, któremu sprawa została przekazana, związany jest wykładnią prawa dokonaną w tej sprawie przez Sąd Najwyższy. Związanie wykładnią Sądu Najwyższego w rozumieniu ww. przepisu oznacza, że sąd, któremu sprawa została przekazana do ponownego rozpoznania, nie może przepisów prawa interpretować odmiennie niż to wynika z uzasadnienia orzeczenia Sądu Najwyższego wydanego w rozpoznawanej sprawie. (por.: wyrok SN z dnia 13.01.2010r. w sprawie II CSK 374/09) Powinno to oznaczać, że w świetle wykładni przepisów ustawy emerytalnej przedstawionej przez Sąd Najwyższy – opartej na szeroko przywołanych rozważaniach poczynionych w uchwale Sądu Najwyższego w składzie siedmiu sędziów z 15 grudnia 2021 roku (III UZP 7/21, LEX nr 3274620) - brak jest przesłanek do przyjęcia, że w sytuacji, kiedy występuje brak możliwości obliczenia emerytury wojskowej przy uwzględnieniu „cywilnego” stażu emerytalnego, ubezpieczony ma możliwość pobierania dwóch świadczeń emerytalnych z odrębnych systemów ubezpieczeniowego i zaopatrzeniowego. Użycie w powyższym akapicie słowa „powinno” jest nieprzypadkowe. Nie trzeba wyjaśniać, że Sąd obowiązany jest działać w granicach obowiązującego prawa. Również stosowanie przepisów procedury cywilnej musi się odbywać z uwzględnieniem brzmienia obwiązującej ustawy – Kodeksu postępowania cywilnego . Nieobojętne jest jednak dla właściwego zastosowania prawa orzecznictwo, tak Sądu Najwyższego, jak też europejskich Trybunałów – (Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej – (...) i Europejskiego Trybunału Praw Człowieka – ETPCz). Z tej perspektywy w tym miejscu należy przywołać w pierwszym rzędzie treść uchwały Sądu Najwyższego w składzie połączonych I. : Cywilnej, Karnej oraz Pracy i (...) z dnia 23.01.2020 r. w sprawie (...) I- 4110-1/20 https://forumfws.eu/aktualnosci/2020/01/23/sn-uchwala/ , której Sąd Najwyższy nadał moc zasady prawnej. Zgodnie z tezami tejże uchwały (cyt. w zakresie niezbędnym z perspektywy niniejszego uzasadnienia):

  1. (…) sprzeczność składu sądu z przepisami prawa w rozumieniu art. 379 pkt 4 k.p.c. zachodzi także wtedy, gdy w składzie sądu bierze udział osoba powołana na urząd sędziego Sądu Najwyższego na wniosek Krajowej Rady Sądownictwa ukształtowanej w trybie określonym przepisami ustawy z dnia 8 grudnia 2017 r. o zmianie ustawy o Krajowej Radzie Sądownictwa oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. z 2018 r., poz. 3). (…)
  2. Wykładnia (…) art. 379 pkt 4 k.p.c. przyjęta w punktach 1 (…) niniejszej uchwały nie ma zastosowania do orzeczeń wydanych przez sądy przed dniem jej podjęcia (…).
  3. Punkt 1 niniejszej uchwały ma zastosowanie do orzeczeń wydanych z udziałem sędziów I. Dyscyplinarnej utworzonej w Sądzie Najwyższym na podstawie ustawy z dnia 8 grudnia 2017 r. o Sądzie Najwyższym (Dz.U. z 2018 r., poz. 5 ze zm.) bez względu na datę wydania tych orzeczeń. W składzie Sądu Najwyższego rozpoznającym sprawę II USKP 244/21 wzięło udział dwóch sędziów powołanych na urząd sędziego Sądu Najwyższego na wniosek Krajowej Rady Sądownictwa ukształtowanej w trybie określonym przepisami ustawy z dnia 8 grudnia 2017 r. o zmianie ustawy o Krajowej Radzie Sądownictwa oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. z 2018 r., poz. 3). Są to sędziowie L.B. i J.S., przy czym J.S. został powołany na urząd sędziego w Izbie Dyscyplinarnej, jako odrębnej jednostce organizacyjnej powołanej w ramach Sądu Najwyższego, która nigdy nie spełniała przymiotów „niezawisłego i bezstronnego sądu ustanowionego ustawą” w rozumieniu art. 6 ust. 1 Konwencji o Ochronie Praw Człowieka i Podstawowych Wolności oraz art. 47 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej, a więc także art. 45 ust. 1 Konstytucji RP . (por.: uzasadnienie uchwały Sądu Najwyższego jak wyżej, ale także: - wyrok (...) z dnia 19 listopada 2019 w sprawach połączonych C‑585/18, C‑624/18 i C‑625/18: https://curia.europa.eu/juris/document/document.jsf?text=&docid= (...) &pageIndex=0&doclang=pl&mode=lst&dir=&occ=first&part=1&cid= (...) ; - wyrok (...) z dnia 22 lipca 2021 r. w sprawie 43447/19 R. p-ko Polsce: https://forumfws.eu/aktualnosci/2021/07/22/etpcz-reczkowicz/ ; - wyrok (...) z dnia 8 listopada 2021r. w sprawie 49868/19 i 57511/19 D. - F. i O. p-ko Polsce: https://forumfws.eu/aktualnosci/2021/11/08/etpc-dolinska-ozimek/ ; wyrok (...) z dnia 6.10.2022 r. w sprawie 35599/20 J. p-ko Polsce: https://forumfws.eu/aktualnosci/2022/10/06/juszczyszyn-zawieszenie/ ; czy choćby ostatnio (co szczególnie istotne z uwagi na udział w wydaniu orzeczenia sędziego J.S.): - wyrok (...) z dnia 6.10.2022 r. w sprawach połączonych (...) i (...) T. p-ko Polsce: https://forumfws.eu/aktualnosci/2023/07/06/tuleya-postepowanie-dyscyplinarne/ ; - wyrok (...) z 13.07.2023 r. w sprawach połączonych C‑615/20 i C‑671/20: https://forumfws.eu/aktualnosci/2023/07/13/id-brak-kompetencji/ . ) (por. także: - postanowienie Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 4 maja 2020 r. o powołaniu L.B. do pełnienia urzędu na stanowisku sędziego Sądu Najwyższego https://monitorpolski.gov.pl/MP/rok/2020/pozycja/539 oraz uchwała Krajowej Rady Sądownictwa nr (...) niedostępna w bazie (...) https://bip.krs.pl/art,127,uchwaly-krajowej-rady-sadownictwa-w-przedmiocie-wniosku-o-powolanie-do-pelnienia-urzedu-na-stanowisku-sedziowskim ; - postanowienie Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 4 maja 2020 r. o powołaniu J.S. do pełnienia urzędu na stanowisku sędziego Sądu Najwyższego https://monitorpolski.gov.pl/MP/rok/2020/pozycja/535 oraz uchwała Krajowej Rady Sądownictwa nr (...) w bazie (...) https://bip.krs.pl/art,89,uchwaly-krajowej-rady-sadownictwa-w-przedmiocie-wniosku-o-powolanie-do-pelnienia-urzedu-na-stanowisku-sedziowskim ) W świetle naprowadzonego orzecznictwa nie może budzić wątpliwości, że sąd z udziałem wadliwie powołanych sędziów L.B. i J.S. nie spełnia wymogów „niezawisłego i bezstronnego sądu ustanowionego ustawą” w rozumieniu art. 6 ust. 1 Konwencji o Ochronie Praw Człowieka i Podstawowych Wolności oraz art. 47 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej oraz art. 45 ust. 1 Konstytucji RP . W tej sytuacji otwiera się w pierwszej kolejności pytanie o skutki takiego orzeczenia. W ocenie Sądu Apelacyjnego w składzie rozpoznającym niniejszą sprawę, nie sposób było uznać takiego orzeczenia za niebyłe, czy też nieistniejące. Dla właściwej oceny skutków orzeczenia wydanego w wadliwym składzie, w naturalny sposób należy sięgnąć do naprowadzonej uchwały Sądu Najwyższego w składzie połączonych I. : Cywilnej, Karnej oraz Pracy i (...) z dnia 23.01.2020 r. w sprawie (...) I- 4110-1/
  4. Uchwała ta w tezie
  5. wskazuje wprost, że takie orzeczenie należy traktować jako orzeczenie wydane w warunkach sprzeczności składu sądu z przepisami prawa w rozumieniu art. 379 pkt 4 k.p.c. – co (stosownie do przywołanego przepisu) przekłada się wprost na nieważność postępowania, którą Sąd musiał brać pod uwagę z urzędu ( art. 378 § 1 k.p.c. ) O ile jednak w odniesieniu do orzeczenia kontrolowanego – orzeczenia Sądu I instancji – okoliczność taka skutkowałaby koniecznością uchylenia zaskarżonego wyroku, zniesienia postępowania w zakresie dotkniętym nieważnością i przekazania sprawy sądowi pierwszej instancji do ponownego rozpoznania ( art. 386 § 2 k.p.c. ), o tyle nie ma żadnej prawnej drogi do wyeliminowania z obrotu prawnego wyroku Sądu Najwyższego przez sąd powszechny. Takiej możliwości w praktyce nie ma żaden sąd w Rzeczypospolitej, w tym Sąd Najwyższy, który wprawdzie dysponuje możliwością dokonania stosownej oceny w ramach skargi nadzwyczajnej stosownie do art. 89 ustawy z dnia 8 grudnia 2017 r. o Sądzie Najwyższym, ale zważywszy na właściwość I. Kontroli Nadzwyczajnej i Spraw Publicznych (...) , która składa się wyłącznie z sędziów wadliwie powołanych (na analogicznej zasadzie jak L.B. i J.S.), możliwość skorzystania z tej instytucji na potrzeby niniejszej sprawy jest iluzoryczna. W konsekwencji więc takie orzeczenie – wprawdzie dotknięte nieważnością postępowania – pozostaje w mocy i wywołuje przewidziane w jego sentencji skutki w postaci uchylenia poprzedniego wyroku Sądu Apelacyjnego. W przekonaniu jednak Sądu Apelacyjnego, pomimo jednoznacznej treści art. 398 20 zd. 1 k.p.c. , uchybieniem byłoby poprzestanie tego Sądu na dokonanej przez Sąd Najwyższy wykładni oraz wytycznych zawartych w uzasadnieniu wyroku, czy też jakiekolwiek oparcie się na tej wykładni bez samodzielnych rozważań materii prawnej. W praktyce bowiem organ nie spełniający wymogów „niezawisłego i bezstronnego sądu ustanowionego ustawą” nie tylko wyeliminowałby z obrotu poprzednie orzeczenie Sądu Apelacyjnego, ale też gdyby dokonując wykładni odmiennej od zawartej w tym orzeczeniu miał związać nią Sąd Apelacyjny w składzie obecnym, w praktyce wyeliminowałby swobodną ocenę kontrolowanego orzeczenia w ramach dwuinstancyjnego postępowania. Przepis art. 176 ust. 1 Konstytucji RP stanowi, że postępowanie sądowe jest co najmniej dwuinstancyjne. Godzi się wskazać, że prawo do skutecznego środka prawnego, jakie gwarantuje zarówno prawo Unii, jak i prawo wynikające z EKPCz, nie wymaga wprowadzenia dwuinstancyjnego postępowania sądowego. Jeśli jednak takie dwuinstancyjne postępowanie jest przewidziane, wówczas tak sąd I instancji, jak też sąd odwoławczy muszą spełniać wymogi „niezawisłego i bezstronnego sądu ustanowionego ustawą”. Związanie sądu odwoławczego – stosownie do art. 398 20 zd. 1 k.p.c. – kasatoryjnym orzeczeniem Sądu Najwyższego wydanym w warunkach opisanych w tezie 1 uchwały Sądu Najwyższego w składzie połączonych I. : Cywilnej, Karnej oraz Pracy i (...) z dnia 23.01.2020 r. w sprawie (...) I- 4110-1/20, a więc w warunkach nieważności postępowania z uwagi na wadliwość składu nie spełniającego wymogu „niezawisłego i bezstronnego sądu ustanowionego ustawą”, powodowałoby w konsekwencji iluzoryczność całego postępowania sądowego (wobec ukształtowania ostatecznego rozstrzygnięcia przez organ pozbawiony atrybutów sądu), co w naturalny sposób otwierałoby stronie drogę do poszukiwania skutecznej ochrony przed Europejskim Trybunałem Praw Człowieka, a w dalszej perspektywie ryzyko odpowiedzialności odszkodowawczej Rzeczypospolitej za naruszenie art. 6 Konwencji. Takie konsekwencje rozpoznania sprawy z udziałem sądu obsadzonego w sposób wadliwy, nie dający rękojmi „niezawisłego i bezstronnego sądu ustanowionego ustawą” dotyczyły już orzeczenia zapadłego przy udziale tego samego sędziego J.S. - wyroku wydanego w Izbie Dyscyplinarnej SN w dniu 18 listopada 2020 r. w sprawie II DO 74/20 - http://www.sn.pl/orzecznictwo/SitePages/Baza_orzeczen.aspx?DataWDniu=2020-11-18 (...) =Izba%20Dyscyplinarna . Skutkowało to naprowadzonym wyżej wyrokiem Europejskiego Trybunału Praw Człowieka zasądzającym na rzecz strony odszkodowanie w kwocie 30.000 Euro oraz koszty postępowania przy jednoczesnym stwierdzeniu naruszenia m.in. art. 6 EKPCz. W tej sytuacji – celem realnego zapewnienia wnioskodawcy faktycznego postępowania dwuinstancyjnego – Sąd Apelacyjny zdecydował się na dokonanie samodzielnej wykładni obowiązujących przepisów z odwołaniem się do utrwalonych już poglądów judykatury, w tym prezentowanych zarówno w orzecznictwie Sądu Najwyższego, jak i Sądu Apelacyjnego w Gdańsku (tak np. niepublikowane orzeczenia w sprawach III AUa 2330/21 – wyrok z dnia 24 kwietnia 2023 r., III AUa 1512/20 - wyrok z dnia 15 lutego 2022 r., III AUa 823/21 – wyrok z dnia 3 listopada 2022 r.) Nadto, Sąd Apelacyjny szeroko odwołał się do motywacji Sądu Najwyższego przedstawionej w analogicznej sprawie ( (...) 13/22). Wyrok w tej sprawie, (wydany przez Sąd Najwyższy w składzie spełniającym wszelkie gwarancje procesowe) Sąd Najwyższy wydawał w zbliżonym okresie (8 lutego 2023 r.), a także do uchwały Sądu Najwyższego w składzie siedmiu sędziów z 15 grudnia 2021 roku (III UZP 7/21, LEX nr 3274620). W konsekwencji pełnej aprobaty dla powyższej oceny wyrażanej także przez Sąd Najwyższy przy rozpoznawaniu wielu tożsamych spraw, Sąd Apelacyjny zmienił zaskarżony wyrok Sądu Okręgowego stosownie do art. 386 § 1 k.p.c. i oddalił odwołanie wnioskodawcy. * Rozstrzygając o kosztach procesu w postepowaniu kasacyjnym Sąd Apelacyjny uznał, że istnieją przesłanki do zastosowania dobrodziejstwa z art. 102 k.p.c. i nie obciążył wnioskodawcy także tymi kosztami. Stosownie do art. 102 k.p.c. W wypadkach szczególnie uzasadnionych sąd może zasądzić od strony przegrywającej tylko część kosztów albo nie obciążać jej w ogóle kosztami. W bogatym orzecznictwie Sądu Najwyższego zwraca się uwagę na możliwość skorzystania z dobrodziejstwa art. 102 k.p.c. wówczas, gdy system skomplikowanych norm prawnych lub wysoce skomplikowany stan faktyczny wpływa na subiektywne przekonanie wnioskodawcy o swej racji pomimo zachowania należytej staranności przy wyrobieniu oceny zagadnienia oraz własnych szans procesowych (por. postanowienie SN z 7 stycznia 1982 roku, II CZ 191/81; wyrok SN z 1 października 1974 roku, II PR 207/74; postanowienie SN z 4 lipca 1974 roku, I CZ 88/74). Podobnie z tego dobrodziejstwa można skorzystać gdy przeciwnik procesowy swym niesumiennym i niewłaściwym zachowaniem wywołał koszty procesu (por. postanowienie SN z 5 sierpnia 1981 roku, II CZ 98/81, OSNC 1982/2-3/36; wyrok SN z 18 kwietnia 1975 roku, II PR 250/74; wyrok SN z 4 kwietnia 1975 roku, I PR 4/75, OSNC 1976/2/35; wyrok Sn z 25 lutego 1975 roku, II PR 302/74). Z innym wreszcie przypadkiem zasadności zastosowania wynikającego z art. 102 k.p.c. całkowitego nieobciążania kosztami procesu możemy mieć do czynienia w sytuacji, gdy wytoczenie powództwa było jedynym sposobem prawnego wyjaśnienia określonych kwestii (zob. postanowienie SN z 9 października 1967 roku, I CR 81/67 OSNC, 1968/4/72; postanowienie SN z 25 marca 1970 roku, II CZ 14/70, OSNC 1970/11/211). Dodatkowo trzeba wskazać, że za zastosowaniem regulacji z art. 102 k.p.c. mogą też przemawiać takie okolicznością jak podstawa oddalenia żądania, zgodność zamiarów stron w sprawach dotyczących stosunku prawnego, który może być ukształtowany tylko wyrokiem, szczególną zawiłość lub precedensowy charakter sprawy albo subiektywne przekonanie powoda, co do zasadności zgłoszonego roszczenia, a ponadto sposób prowadzenia procesu przez stronę przegrywającą albo niesumienne lub oczywiście niewłaściwe postępowanie strony wygrywającej, która w ten sposób wywołała proces i koszty połączone z jego prowadzeniem. Oczywiście tak w poglądach judykatury, jak i doktryny prawa próżno jest szukać pewnego wzorca dla zastosowania art. 102 k.p.c. w sytuacji, gdy przedmiotem oceny z perspektywy wskazanej normy miały być koszty postępowania przeprowadzonego w warunkach nieważności przez organ nie spełniający wymogu „niezawisłego i bezstronnego sądu ustanowionego ustawą”. Wynika to z tego, że demontaż wymiaru sprawiedliwości nie ma bogatych tradycji w demokratycznym państwie prawa. Nie budziło jednak wątpliwości Sądu Apelacyjnego, że samo postępowanie przed takim organem stwarza wypadek szczególnie uzasadniający, by strona nie ponosiła ciężaru kosztów tego postępowania. Rozstrzygnięcie o kosztach procesu w części obejmującej koszty postępowania kasacyjnego - gdyby strona była obciążana kosztami wadliwie przeprowadzonego postępowania w warunkach jego nieważności - kolidowałoby w przekonaniu Sądu Apelacyjnego - w świetle naprowadzonych przesłanek rozstrzygnięcia - z zasadą sprawiedliwości w demokratycznym państwie prawa. Trudno jest zresztą sobie wyobrazić sensowne uzasadnienie dla obciążenia strony kosztami postępowania przeprowadzonego przez Sąd w warunkach nie gwarantujących rozpoznania sprawy przez „niezawisły i bezstronny sąd ustanowiony ustawą”. Ta konstatacja pozwoliła na nieobciążanie wnioskodawcy kosztami postępowania kasacyjnego stosownie do art. 102 k.p.c. ( pkt IV ) W konsekwencji zaś dokonania przez Sąd Apelacyjny samodzielnej kontroli orzeczenia Sądu I instancji z pominięciem wykładni, jaką przedstawił Sąd Najwyższy - Sąd Apelacyjny niejako „wrócił do punktu wyjścia” tj. do tej oceny, jaka powinna być zaprezentowana przy pierwotnym rozpoznaniu apelacji pozwanego. W takiej zaś sytuacji Sąd Apelacyjny właśnie wobec istotnych wątpliwości orzeczniczych, także zmieniając wyroki sądów okręgowych korzystne dla ubezpieczonych, sięgał do art. 102 k.p.c. i nie obciążał wnioskodawców jako stron przegrywających kosztami postępowania. Jak wskazywał wielokrotnie Sąd Apelacyjny (choćby w przywołanej sprawie III AUa 1149/20): „Oczywiście wnioskodawca mógł odwołanie wycofać także na etapie postępowania apelacyjnego. W sytuacji jednak, gdy zapadł korzystny dla wnioskodawcy wyrok przed Sądem I instancji i sprawa zawisła przed Sądem Apelacyjnym z apelacji pozwanego, nie można oczekiwać od strony, by była ona obowiązana do rezygnacji z uzyskania stanowiska przez ten Sąd, który sprawę rozstrzyga na etapie postępowania apelacyjnego tym bardziej, że pogląd Sądu I instancji korzystny dla wnioskodawcy bazuje na obszernym orzecznictwie sądów powszechnych i Sądu Najwyższego. Tu przywołać wypada wielokrotnie już wskazywane w analogicznych sprawach orzeczenia zbieżne ze stanowiskiem, jakie prezentował wnioskodawca: wyrok SA w Gdańsku z 17 grudnia 2020 roku, III AUa 1777/20, niepublikowany; wyrok SA w Białymstoku z 29 lipca 2020 roku, III AUa 365/20, LEX nr 3063805; wyrok SA w Szczecinie z 23 kwietnia 2020 roku, III AUa 626/19, LEX nr 3049613; wyrok SA w Łodzi z 23 stycznia 2020 roku, III AUa 333/19, LEX nr 2788528; wyrok SA w Katowicach z 26 lipca 2019 roku, III AUa 1045/18, Biul.SAKa (...) -36, czy w szczególności pogląd Sądu Najwyższego zawarty w wyroku z dnia 24 stycznia 2019 r. w sprawie I UK 426/17 (LEX nr 2610283) jaki legł u podstaw poprzedniego orzeczenia Sądu Apelacyjnego, że o zastosowaniu wyjątku od zasady wypłacania jednego świadczenia decyduje brak możliwości obliczenia emerytury wojskowej przy uwzględnieniu "cywilnego" stażu emerytalnego, a nie data przyjęcia żołnierza zawodowego do służby wojskowej ( art. 95 ust. 2 ustawy z dnia 17 grudnia 1998 r. o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych ). W konsekwencji takiej postawie wnioskodawcy nie sposób zarzucać pieniactwa, czy braku rozsądku procesowego”. Tym samym Sąd Apelacyjny również co do kosztów postępowania apelacyjnego ( pkt III ) zastosował art. 102 k.p.c. SSA Grażyna Czyżak SSA Michał Bober SSA Maciej Piankowski

🔗 Do źródła urzędowego

Wyjaśnienie AI na podstawie urzędowego tekstu ustawy. Orientacyjne, nie zastępuje porady prawnej.