Sad powszechny, V GC 46/19

Sygn. akt V GC 46/19 upr WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 24 sierpnia 2023 r. Sąd Rejonowy w Radomiu V Wydział Gospodarczy w następującym składzie: Przewodniczący: Sędzia Wojciech Karwat Protokolant: Urszula Janas po rozpoznaniu w dniu 10 sierpnia 2023 roku w Radomiu sprawy z powództwa A. R. przeciwko A. S. o zapłatę 19407,81 zł po rozpoznaniu zarzutów pozwanego od nakazu zapłaty w postępowaniu nakazowym z dnia 16 października 2018 roku w sprawie V GNc 3002/18 I. uchyla w całości nakaz zapłaty w postępowaniu nakazowym Sądu Rejonowego w Radomiu V Wydział Gospodarczy z dnia 16 października 2018 roku, sygn. akt V GNc 3002/18 i oddala powództwo; II. zasądza od A. R. na rzecz A. S. kwotę 5842 zł (pięć tysięcy osiemset czterdzieści dwa złote) tytułem zwrotu kosztów procesu; III. nakazuje pobrać od A. R. na rzecz Skarbu Państwa – Sądu Rejonowego w Radomiu kwotę 6683,36 zł (sześć tysięcy sześćset osiemdziesiąt trzy złote trzydzieści sześć groszy) tytułem nieuiszczonych kosztów sądowych; oraz o zapłatę 11008,76 zł po rozpoznaniu zarzutów pozwanego od nakazu zapłaty w postępowaniu nakazowym z dnia 2 listopada 2018 roku w sprawie V GNc 3047/18 I. utrzymuje w mocy nakaz zapłaty w postępowaniu nakazowym Sądu Rejonowego w Radomiu V Wydział Gospodarczy z dnia 2 listopada 2018 roku, sygn. akt V GNc 3047/18 w części, to jest do kwoty 328,90 zł (trzysta dwadzieścia osiem złotych dziewięćdziesiąt groszy) z odsetkami ustawowymi za opóźnienie w transakcjach handlowych od dnia 28 sierpnia 2018 roku do dnia zapłaty, a w pozostałej części uchyla nakaz zapłaty i oddala powództwo; II. zasądza od A. R. na rzecz A. S. kwotę 3842 zł (trzy tysiące osiemset czterdzieści dwa złote) tytułem zwrotu kosztów procesu. Sygn. akt V GC 46/19 UZASADNIENIE Pozwem złożonym dnia 18 września 2018 roku (data prezentaty Sądu) powódka A. R. , reprezentowana przez pełnomocnika będącego adwokatem, wnosiła o zasądzenie od pozwanego A. S. kwoty 19407,81 zł wraz z odsetkami ustawowymi za opóźnienie w transakcjach handlowych od kwoty 10182,81 zł od dnia 16 sierpnia 2018 roku do dnia zapłaty, od kwoty 6150 zł od dnia 28 sierpnia 2018 roku do dnia zapłaty i od kwoty 3075 zł od dnia 8 września 2018 roku do dnia zapłaty oraz o zasądzenie kosztów procesu, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych. W uzasadnieniu pozwu wskazywała, że w ramach łączącej strony umowy, powódka świadczyła odpłatnie usługi dotyczące sklepu firmowego pozwanego. Zgodnie z aneksem nr (...) do umowy powódce przy obrotach powyżej 65000 zł netto miesięcznie przysługiwało wynagrodzenie w kwocie 2500 zł netto miesięcznie oraz zgodnie z aneksem nr (...) do umowy wynagrodzenie w wysokości 2% netto od sprzedaży mięsa i 5% netto od sprzedaży pozostałego asortymentu. Powódka wystawiała faktury na kwoty wskazane w dokumentach przesyłanych z księgowości pozwanego. Pomimo upływu terminów zapłaty wskazanych w wystawionych przez powódkę fakturach Vat podpisanych przez pozwanego, należność nie została uregulowana (pozew, k. 3-4v.). Od wydanego w sprawie nakazu zapłaty w postępowaniu nakazowym pozwany wniósł zarzuty, domagając się uchylenia nakazu zapłaty w całości i oddalenia powództwa oraz zasądzenia kosztów procesu na jego rzecz. W uzasadnieniu zarzutów podniósł, że nie uznaje wystawionych przez powódkę faktur oraz wskazał na brak wykonywania przez powódkę zobowiązań wynikających z umowy. Zaprzeczył, aby zaakceptował wystawione przez powódkę faktury. Podnosił także, że powódka zagarnęła pieniądze w utargów ze sklepu w W. za wskazany okres na kwotę 57079,64 zł (zarzuty, k. 34-39). Pozwem złożonym w dniu 21 września 2018 roku (data prezentaty Sądu) powódka A. R. , reprezentowana przez pełnomocnika będącego adwokatem, wnosiła o zasądzenie od pozwanego A. S. kwoty 11008,76 zł z odsetkami ustawowymi za opóźnienie w transakcjach handlowych od dnia 28 sierpnia 2018 roku do dnia zapłaty oraz o zasądzenie kosztów procesu, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych. W uzasadnieniu pozwu wskazywała, że w ramach łączącej strony umowy, powódka świadczyła odpłatnie usługi dotyczące sklepu firmowego pozwanego. Zgodnie z aneksem nr (...) do umowy powódce przy obrotach powyżej 65000 zł netto miesięcznie przysługiwało wynagrodzenie w kwocie 2500 zł netto miesięcznie oraz zgodnie z aneksem nr (...) do umowy wynagrodzenie w wysokości 2% netto od sprzedaży mięsa i 5% netto od sprzedaży pozostałego asortymentu. Pomimo upływu terminu zapłaty wskazanego w wystawionej przez powódkę fakturze Vat, pozwany nie uregulował należności (pozew, k. 150-151v.). Od wydanego w sprawie nakazu zapłaty w postępowaniu nakazowym pozwany wniósł zarzuty, domagając się uchylenia nakazu zapłaty w całości i oddalenia powództwa oraz zasądzenia kosztów procesu na jego rzecz. W uzasadnieniu zarzutów podniósł, że nie uznaje wystawionych przez powódkę faktur oraz wskazał na brak wykonywania przez powódkę zobowiązań wynikających z umowy. Zaprzeczył, aby zaakceptował wystawione przez powódkę faktury (zarzuty, k. 180-185). Postanowieniem wydanym na rozprawie w dniu 12 września 2019 roku w sprawie o sygn. akt V GC 46/19 Sąd połączył niniejszą sprawę ze sprawą o sygn. akt V GC 1447/18 do wspólnego rozpoznania i rozstrzygnięcia i prowadził dalej łącznie pod sygn. akt V GC 46/19 (protokół rozprawy, k. 318). Postanowieniem z dnia 21 kwietnia 2022 roku Sąd zawiesił postępowanie do czasu prawomocnego zakończenia postępowania w sprawie o sygn. akt V GC 18/19 Sądu Rejonowego w Radomiu - postępowanie apelacyjne w sprawie IX Ga 1036/21 Sądu Okręgowego w Lublinie (k. 725). Postanowieniem z dnia 12 maja 2023 roku Sąd podjął zawieszone postępowanie (k. 735). W toku dalszego postępowania, strony popierały swoje stanowiska. Sąd Rejonowy ustalił następujący stan faktyczny: Okolicznością bezsporną w niniejszej sprawie pozostawał fakt, że strony łączyła umowa o świadczenie usług zawarta w dniu 1 grudnia 2014 roku, na podstawie której A. R. zobowiązała się do świadczenia usług na rzecz A. S. w zakresie rozwijania sprzedaży i reprezentowania go na rynku, m.in. do pozyskiwania odbiorców na wyroby, prowadzenia negocjacji z klientami, prowadzenia działań marketingowych mających na celu wzrost sprzedaży. Wynagrodzenie A. R. ustalono za każdy miesiąc świadczenia usług jako 2% netto od sprzedaży mięsa i 5% netto od sprzedaży pozostałego asortymentu (d: umowa – k. 10-11). W trakcie trwania współpracy strony dwukrotnie dokonały zmiany łączącej je umowy. W dniu 1 lutego 2015 roku, w aneksie nr (...) , pozwana zobowiązała się m. in. do: zbierania utargów ze sklepów oraz ich wpłaty do firmy za pośrednictwem osoby do tego upoważnionej, a wpłaty każdorazowo miały być dokumentowane przez wydającego i odbierającego dokumentem KW, nadzoru i monitoringu przesunięć towarów zarówno pomiędzy sklepami jak i magazynem firmowym, nadzoru na prawidłowym prowadzeniem remanentów. Ponadto strony w tym aneksie ustaliły, że wynagrodzenie prowizyjne w wysokości 2% netto od sprzedaży mięs i 5% netto od pozostałej sprzedaży będzie liczone od wartości netto. Dodatkowo ustalono, że za prowadzenie sklepu spożywczego w miejscowości W. , A. R. otrzyma wynagrodzenie netto w wysokości 1000 zł zaś dalsze premiowanie zostanie ustalone po osiągnięciu obrotu w wysokości 65000 zł netto (d: aneks nr (...) do umowy z dnia 1 grudnia 2014 roku – k. 12). W dniu 30 czerwca 2015 roku strony ustaliły natomiast, że za prowadzenia sklepu ogólnospożywczego w W. A. R. otrzyma wynagrodzenie w wysokości 1000 zł netto w sytuacji osiągnięcia obrotów do 65000 zł netto oraz 2500 zł netto przy obrocie powyżej 65000 zł netto (d: aneks nr (...) do umowy z dnia 1 grudnia 2014 roku – k. 13). Od 1 grudnia 2016 roku A. R. otrzymywała także wynagrodzenie za prowadzenie sklepu (...) i sklepu firmowego w R. przy ul .(...) (d: aneks nr (...) do umowy z dnia 1 grudnia 2014 roku – k. 14). A. R. zajmowała się prowadzeniem sklepu firmowego w W. należącego do A. S. . Głównymi obowiązkami A. R. było m. in. wprowadzanie faktur do systemu, rekrutacja osób do pracy w sklepie i nadzór nad nimi, kontakt z przedstawicielami handlowymi, poszukiwanie korzystnych ofert dla sklepu, przygotowywanie przetargów oraz pobieranie utargów (d: umowa oraz aneksy – k. 10-14, zeznania A. R. – k. 678-679v., zeznania A. S. – k. 679v.-681). W wykonywaniu umowy pomagał jej mąż J. R. , który m.in. przekazywał utarg kierowcy M. Z. (d: zeznania świadka J. R. – k. 319-320, dowody wypłat – k. 316 i 317). Dostarczaniem towaru do sklepu w W. zajmował się M. Z. . Za towar płacił gotówką od państwa R. , którą pobierał rano od ekspedientki sklepu. Nie ewidencjonowano jaką kwotę pobierał na zakup towaru. Zdarzało się, że kierowca odbierał utarg ze sklepu co było dokumentowane dowodem kp (d: zeznania świadka M. Z. – k. 320v.-321, dowody wypłat – k. 316 i 317). Na początku 2018 roku przestały wpływać pieniądze z utargu do pozwanego. Brak wpływów z obrotu A. R. tłumaczyła koniecznością wydatkowania gotówki na zakup towaru do sklepu (d: zeznania A. S. – k. 680). W miesiącu sierpniu 2018 roku A. R. wystawiła cztery faktury Vat: fakturę r (...) na kwotę 10182,81 zł za miesiąc luty 2018 rok obejmującą wynagrodzenie za prowadzenie sklepu w W. zgodnie z aneksem nr (...) do umowy w wysokości 2500 zł netto oraz prowizję za realizację umowy w wysokości 5778,71 zł netto, fakturę nr (...) na kwotę 13047,16 zł za miesiąc marzec 2018 rok obejmującą wynagrodzenie za prowadzenie sklepu w W. zgodnie z aneksem nr (...) do umowy w wysokości 2500 zł netto oraz prowizję za realizację umowy w wysokości 8107,45 zł netto, fakturę nr (...) na kwotę 6150 zł obejmującą wynagrodzenie za prowadzenie sklepu w W. zgodnie z aneksem nr (...) do umowy za miesiąc czerwiec 2500 zł netto i lipiec 2500 zł netto oraz fakturę nr (...) na kwotę brutto 3075 zł obejmującą wynagrodzenie za prowadzenie sklepu w W. zgodnie z aneksem nr (...) do umowy za miesiąc sierpień 2018 rok w wysokości 2500 zł netto. Faktury wystawiane były na podstawie dokumentów księgowych przesyłanych z biura A. S. (d: mail – k. 18-23 i k. 163-168). W/w faktury zostały podpisane przez A. S. (d: faktury Vat – k. 15-17 i 68). Pomimo upływu terminów wskazanych w fakturach oraz wezwaniach do zapłaty (d: wezwanie do zapłaty wraz z potwierdzeniem nadania i potwierdzeniem odbioru – k. 24-26 i 169-171) A. S. nie uregulował należności wynikających z powyższych faktur (okoliczność bezsporna). W piśmie datowanym na dzień 5 września 2019 roku A. S. dokonał potrącenia wierzytelności w kwocie 93241,20 zł w tym 83730,14 zł z noty obciążeniowej nr (...) z dnia 29 października 2018 roku, 675 zł z tytułu opłat sądowych i 8836,06 zł z tytułu postępowań zabezpieczających z wierzytelnością A. R. w kwocie 40944,62 zł, w tym z faktur nr (...) (d: oświadczenie o potrąceniu – k. 143-144). Pismo to zostało wysłane do A. R. listem poleconym (d: potwierdzenie nadania – k. 145). W piśmie z dnia 12 września 2018 roku A. S. poinformował A. R. o braku wpłat utargów dziennych wynikających z rozliczenia kasy oraz o niewykonywaniu przez nią obowiązków (d: pismo – k. 187-188). A. R. w dniu 7 września 2018 roku złożyła wypowiedzenie umowy, wysyłając dokument A. S. pocztą oraz informując go za pośrednictwem wiadomości sms i kolejnego dnia nie stawiła się w sklepie bez uprzedniego przeprowadzenia remanentu (d: zeznania A. S. – k. 680, zeznania A. R. – k. 679). Remanent w sklepie odbył się w dniu 17 września 2018 roku bez obecności A. R. , która uznała, iż jej obecność nie jest potrzebna skoro sklep funkcjonował przez okres 10 dni podczas jej nieobecności (d: zeznania powódki – k. 679). Wyniki przeprowadzonego remanentu wykazały niedobór w kwocie 23787,05 zł (d: rozliczenie – k. 243). A. R. została uniewinniona od zarzutu, że w okresie od 17 stycznia do 15 września 2018 roku w miejscowości W. wspólnie i w porozumieniu z mężem J. R. dokonała przywłaszczenia powierzonego mienia w postaci m. in. środków pieniężnych pochodzących z utargów na szkodę A. S. , tj. o przestępstwo z art. 284 § 2 k.k. (wyrok Sądu Rejonowego w Przysusze w sprawie o sygn. akt II K 153/19 – k. 557-557v., wyrok Sądu Okręgowego Radomiu V Wydziału Karnego Odwoławczego w sprawie o sygn. akt V Ka 80/20 – k. 653). Powyższy stan faktyczny Sąd ustalił po rozważeniu całokształtu materiału dowodowego, opierając się na dokumentach zebranych w aktach sprawy, których prawdziwość nie budziła wątpliwości i zeznaniach świadka M. Z. (k. 320v.-321), świadka R. K. (k. 320-320v.), świadka J. R. (k. 319-320) oraz zeznaniach powódki A. R. (k. 678-679v.) i zeznaniach pozwanego A. S. (k. 679v.-681). Sąd uznał za wiarygodne zeznania świadków oraz stron w zakresie, w jakim nie pozostawały w sprzeczności z dokumentami zgromadzonymi w aktach, w szczególności treścią umowy stron i zawartych aneksów. Zeznania nie zawierały istotnych sprzeczności w zakresie okoliczności faktycznych sprawy, a spór sprowadzał się do rozstrzygnięcia w zakresie wzajemnych rozliczeń stron w związku z prowadzeniem sklepu oraz oceny prawnej praw i obowiązków powódki w ramach łączącej strony umowy. Wiarygodnym i miarodajnym dowodem w sprawie była opinia biegłej U. P. , która – po kilkukrotnym uzupełnianiu i składaniu wyjaśnień – ostatecznie nie była kwestionowana przez strony postępowania (k. 714v). Sąd oddalił wniosek pełnomocnika pozwanego o zapoznanie się przez biegłą z księgami źródłowymi, gdyż biegła wskazała, że nie miałoby to żadnego wpływu na wnioski opinii (k. 714v). Opinia została sporządzona w sposób klarowny, rzetelny. Biegła w toku przesłuchania na rozprawie wyjaśniła wszelkie wątpliwości oraz sposób wyliczenia kwoty wskazanej we wnioskach opinii. Podkreślenia wymaga, że opinia sporządzona w niniejszej sprawie była podstawą ustaleń i rozstrzygnięcia w analogicznej (toczącej się między tymi samymi stronami o roszczenie z tego samego stosunku prawnego) sprawie Sądu Okręgowego w Lublinie IX Ga 1036/21, gdzie Sąd uczynił przedmiotową opinię podstawą swoich ustaleń i nie zakwestionował jej prawdziwości i rzetelności. Sąd Rejonowy zważył, co następuje: Powódka domagała się w każdej z połączonych spraw zapłaty wynagrodzenia i prowizji za czynności wykonywane w ramach zawartej przez strony umowy o świadczenie usług, zmodyfikowanej aneksami. Żądane kwoty zostały wskazane w wystawionych fakturach VAT, które zostały doręczone pozwanemu, a ten ostatni potwierdził ich otrzymanie. Pozwany A. S. nie kwestionował wysokości kwot wskazanych na dołączonych fakturach VAT, natomiast wskazywał na brak wykonywania przez powódkę zobowiązań umownych, a także powoływał się na nierozliczenie się powódki z zebranych utargów i ich przywłaszczenie. Złożył także oświadczenie o potrąceniu obejmujące swoją wierzytelność z tytułu roszczeń określonych w nocie obciążeniowej (...) , czyli pobranych i nie wpłaconych utargów ze sklepu na kwotę 57079,64 zł, strat w sklepie na kwotę 2863,45 zł, niedoboru w sklepie w W. na kwotę 23787,05 zł (nota obciążeniowa – k. 78) z wierzytelnościami dochodzonymi przez powódkę w sprawach połączonych do rozpoznania w niniejszym postępowaniu (oświadczenie o potrąceniu – k. 143-144). Przedmiotowe oświadczenie o potrąceniu zostało, w ocenie Sądu, złożone w sposób ważny, wysłane prawidłowo listem poleconym na adres powódki, natomiast okolicznością sporną pozostawało istnienie wierzytelności zgłoszonych do potrącenia. Wysokość tych wierzytelności wynikała z dokumentów księgowych związanych z prowadzeniem przedmiotowego sklepu, dlatego – celem prawidłowej weryfikacji dokumentów księgowych – Sąd dopuścił dowód w opinii biegłej z zakresu księgowości na okoliczność wzajemnych rozliczeń, w tym sprawdzenia czy w spornym okresie powstał we wzajemnych rozliczeniach stron wynikających z łączącej strony umowy, albo z innego tytułu, niedobór po stronie powódki, a jeżeli tak to w jakiej wysokości. Ze złożonej przez biegłą opinii, po jej uzupełnieniu i złożeniu ustnych wyjaśnień, wynikało iż po uwzględnieniu wszelkich wzajemnych rozliczeń do zapłaty na rzecz powódki pozostawała kwota 328,90 zł (opinia – k. 713v). Kwota ta nie obejmowała należności wynikającej z faktury nr (...) , dotyczącej prowizji za kwiecień w wysokości 6059,39 zł oraz wynagrodzenia 2500 zł, ale kwoty te zostały uwzględnione w wyroku Sądu Okręgowego w Lublinie w sprawie IX Ga 1036/21. W ocenie Sądu nie zasługiwały na uwzględnienie argumenty pełnomocnika powódki, że powódka nie była odpowiedzialna za pobieranie utargów, gdyż strony w ramach ustnego porozumienia odstąpiły od umowy w tym zakresie, a także twierdzenia, iż brak możliwości przypisania kwot pobranego przez powódkę wynagrodzenia po 2500 zł miesięcznie, gdyż następowało ono przed wystawieniem faktur i brak potwierdzeń pobrania tych kwot przez powódkę. Odnosząc się do pierwszego zarzutu należy wskazać, że zgodnie z § 8 ust. 2 łączącej strony umowy, wszelkie zmiany w umowie jak też jej wypowiedzenie wymagają formy pisemnej pod rygorem nieważności. W takiej sytuacji nieważne i nie wywołujące skutków prawnych były wszelkie uzgodnienia stron nie dokonane w formie pisemnej. Powódka natomiast, zgodnie z postanowieniami aneksu nr (...) do umowy zobowiązana była do zbierania utargów ze sklepów oraz ich wpłaty do firmy pozwanego i każdorazowego dokumentowania tych okoliczności dokumentem KW (aneks – k. 12). W takiej sytuacji niedopełnienie przez powódkę obowiązku w zakresie przekazywania utargów stanowiło obciążenie po jej stronie. To samo dotyczy pobieranych kwot wynagrodzenia. Skoro w dokumentacji księgowej brak dowodów przekazania kwot odpowiadających wysokości wynagrodzenia (po 2500 zł miesięcznie) na rzecz innego podmiotu, to powódka – odpowiedzialna na należyte dokumentowanie wszelkich wpłat – nie mogła wywodzić w procesie korzystnych dla siebie skutków prawnych w tym zakresie i brak tych dokumentów obciążał powódkę w tym znaczeniu, że biegła słusznie i prawidłowo przypisała te kwoty jako pobrane przez A. R. . Bez znaczenia pozostawała tu kwestia późniejszego wystawienia przez powódkę faktur zbiorczo, za kilka miesięcy. W sytuacji gdy – jak twierdziła strona powodowa – sposób zatrudniania pracowników i okoliczności odbierania przetargów uniemożliwiały powódce prawidłowe realizowanie obowiązków wynikających z umowy, to miała ona możliwość jej wypowiedzenia w każdym czasie, z czego skorzystała we wrześniu 2018 roku. Powódka winna również zadbać o prawidłowe przeprowadzenie remanentu po zakończeniu współpracy z pozwanym, co także wynikało z zakresu jej obowiązków zawartego w aneksie nr (...) do umowy, tymczasem po złożeniu wypowiedzenia w dniu 7 września 2018 r. powódka nie pojawiła się w sklepie, a następnie zarzucała nieprawidłowe przeprowadzenie remanentu w dniu 17 września 2018 r. przez pozwanego. Biorąc pod uwagę przedstawione okoliczności Sąd oparł się na ustaleniach biegłej, poczynionych w opinii w oparciu o dostępne dokumenty księgowe. Biegła przeanalizowała je w sposób dokładny i szczegółowy, prawidłowo przyporządkowując poszczególne zobowiązania każdej ze stron. Wynik tego wyliczenia pozwalał na uznanie, iż powódce należy się jedynie kwota 328,90 zł, obejmująca wynagrodzenie wynikające z faktury nr (...) , dlatego jedynie w tym zakresie podlegał utrzymaniu w mocy nakaz zapłaty wydany w sprawie V GNc 3047/18 Sądu Rejonowego w Radomiu. W pozostałej części powództwo w obu połączonych sprawach podlegało oddaleniu, dlatego Sąd uchylił nakazy zapłaty i oddalił powództwo, orzekając jak w punktach I i IV wyroku, na podstawie art. 496 kpc (w brzmieniu obowiązującym przed wejściem w życie ustawy z 4 lipca 2019 r. o zmianie ustawy – Kodeks postępowania cywilnego oraz niektórych innych ustaw – Dz. U. z 2019 r., nr 1469) w zw. z art. 750 kc w zw. z art. 735 § 1 kc oraz z art. 498 kc. Podstawę zasądzenia odsetek od kwoty 328,90 zł stanowiły przepisy art. 481 § 1 kc oraz art. 7 ustawy z 8 marca 2013 r. o terminach zapłaty w transakcjach handlowych (tekst jednolity Dz. U. z 2022 r., poz. 893 ze zm.). Powódka była stroną przegrywającą proces w zakresie roszczenia zgłoszonego w sprawie V GC 46/19 w całości oraz w zakresie roszczenia zgłoszonego w sprawie V GC 1447/18 niemalże w całości, co uzasadniało obciążenie jej obowiązkiem zwrotu kosztów procesu przeciwnikowi na podstawie art. 98 § 1 kpc oraz 100 zd. 2 kpc . Zasądzone w punktach II i V kwoty obejmowały koszty procesu poniesione przez pozwanego, a w szczególności wynagrodzenie pełnomocnika ustalone według stawek minimalnych przewidzianych w rozporządzeniu Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz opłaty od zarzutów. W punkcie III wyroku Sąd, na podstawie art. 83 ust. 2 w zw. z art. 113 ustawy z dnia 28 lipca 2005 r. o kosztach sądowych w sprawach cywilnych (Dz. U. z 2010 r. nr 90, poz. 594 ze zm.) nakazał ściągnąć od powódki, jako strony przegrywającej, na rzecz Skarbu Państwa wydatki związane z kosztami opinii biegłego nie pokrytymi z zaliczki, poniesione tymczasowo przez Skarb Państwa. Sędzia Wojciech Karwat