Sad powszechny, VI Ka 108/24

(1), podczas gdy to oskarżony pierwszy zasygnalizował zmianę kierunku ruchu i tym samym to pokrzywdzony naruszył zasady bezpieczeństwa w ruchu lądowym gdyż wobec dyspozycji art. 24§1 pkt 3 prawa o ruchu drogowym rozpoczął manewr wyprzedzania pomimo zasygnalizowania przez kierującego jadącego przed nim zamiaru zmiany kierunku jazdy, co wprost wynika z wyjaśnień oskarżonego, jak też świadka I. K. . 2. Obraza przepisów postepowania mająca wpływ na treść orzeczenia, tj. art. 7 k.p.k. polegająca na przekroczeniu granic swobodnej oceny dowodów przeprowadzonych w sprawie dokonanej wybiórczo, wbrew zasadom logiki i doświadczenia życiowego skutkującej odmówieniem wiarygodności wyjaśnieniom oskarżonego i zeznaniom I. K. ( 2 z 3 dorosłych uczestników zdarzenia ) tylko na tej podstawie, iż stoją w sprzeczności z relacja pokrzywdzonego, jak też na tej podstawie, iż oskarżony nie będąc zawodowym kierowcą nie był w stanie precyzyjnie określić odległości dzielącej go z pokrzywdzonym. ☐ zasadny ☐ częściowo zasadny ☒ niezasadny Zwięźle o powodach uznania zarzutu za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny Ad.1 Zarzut niezasadny. Przede wszystkim wskazać należy, że zarzut ten został sformułowany błędnie. Zarzut błędu w ustaleniach faktycznych mógłby zostać skutecznie podniesiony tylko wtedy, gdyby w zaskarżonym wyroku poczyniono ustalenia faktyczne nie mające jakiegokolwiek oparcia w przeprowadzonych dowodach, albo gdyby określonych ustaleń nie poczyniono pomimo, że z przeprowadzonych i uznanych za wiarygodne dowodów określone fakty jednoznacznie wynikały. ( zob. wyrok Sądu Najwyższego z dnia 8 lipca 2020r., sygn. I KA 5/20, opublik. LEX nr 3277621 ). Zarzut oparty na podstawie odwoławczej z art. 438 pkt 3 k.p.k. należy formułować tylko wtedy, gdy zdaniem skarżącego w oparciu o prawidłowo zgromadzony materiał dowodowy i trafnie oceniony co do wiarygodności, sąd ustalił fakty, które z tych dowodów nie wynikały (błąd dowolności) lub zaniechał ustalenia faktów, które z nich wynikały i miały znaczenie dla rozstrzygnięcia w sprawie (błąd braku). Gdy skarżący dopatruje się przyczyny błędnych ustaleń w obrazie przepisów procesowych związanych ze sposobem ich gromadzenia, czy też oceny (np. w obrazie art. 7 k.p.k. ), to powinien podnieść zarzut obrazy tych przepisów i jedynie jako ich skutek (wpływ na treść wyroku) wskazać błędne ustalenia faktyczne. ( zob. wyrok Sądu Apelacyjnego w Poznaniu z dnia 27 października 2021r., sygn. II AKa 53/21, opublik. LEX nr 3273034 ). Ad.2 Art. 7 k.p.k. ( określający zasadę swobodnej oceny dowodów ) stanowi, że organy postępowania kształtują swe przekonanie na podstawie wszystkich przeprowadzonych dowodów, ocenianych swobodnie z uwzględnieniem zasad prawidłowego rozumowania oraz wskazań wiedzy i doświadczenia życiowego Przekonanie sądu orzekającego o wiarygodności jednych dowodów i niewiarygodności innych pozostaje pod ochroną wskazanego przepisu tylko wtedy, gdy: a) jest poprzedzone ujawnieniem w toku rozprawy głównej całokształtu okoliczności sprawy ( art. 410 k.p.k. ), i to w sposób podyktowany obowiązkiem dochodzenia prawdy ( art. 2 § 2 k.p.k. ), b) stanowi wynik rozważenia wszystkich okoliczności przemawiających zarówno na korzyść, jak i na niekorzyść oskarżonego ( art. 4 k.p.k. ), c) jest wyczerpujące i logicznie - z uwzględnieniem wskazań wiedzy i doświadczenia życiowego - umotywowane w uzasadnieniu wyroku ( art. 424 § 1 pkt 1 k.p.k. ). Pogląd taki, który Sąd Okręgowy w całości podziela, wyraził Sąd Najwyższy w nadal aktualnym wyroku z dnia 22 lutego 1996 r., sygn. akt II KRN 199/95 (OSN PiPr 1996/10/10; por. także - wyrok Sądu Najwyższego z dnia 16 grudnia 1974 r., sygn. akt Rw 618/74, OSNKW 1975/3-4/47; wyrok Sądu Najwyższego z dnia 9 listopada 1990 r. , sygn. akt WRN 149/90, OSNKW 1991/7-9/41). Zarzut obrazy art. 7 k.p.k. nie może sprowadzać się do samej polemiki z ustaleniami sądu, lecz musi prowadzić do wykazania jakich konkretnie uchybień w zakresie zasad logicznego rozumowania dopuścił się Sąd I instancji w ocenie zebranego materiału dowodowego. Sama możliwość przeciwstawienia ustaleniom Sądu I instancji odmiennego poglądu nie może zaś prowadzić do wniosku o popełnieniu przez ten Sąd błędu w ustaleniach faktycznych. (por. wyrok Sądu Najwyższego z dnia 20 lutego 1975r. w sprawie II KR 355/4, OSNPG 1975/9/84). Wniesiona przez obrońcę oskarżonego apelacja zawiera typową polemikę z ustaleniami sądu oraz oceną zgromadzonego w niniejszej sprawie materiału dowodowego. Nie dostrzegł sąd okręgowy dowolności w ocenie dowodów zgromadzonych w niniejszym postepowaniu przeprowadzonej przez sąd rejonowy. Przede wszystkim sąd ten słusznie uznał zeznania pokrzywdzonego M. K.

(1)za wiarygodne. Korespondują one jak słusznie zauważy sąd meriti z zeznaniami K. D. funkcjonariusza policji i M. K.

(2)ratownika górskiego, którzy przybyli na miejsce zdarzenia bezpośrednio po zaistnieniu zdarzenia. Z zeznań pokrzywdzonego wynika wprost, ze poruszał się on za samochodem prowadzonym przez oskarżonego w odległości ok 50 m i jechał ze stosunkowo niewielką prędkością ( ok. 40 km/h ). Co istotne samochód kierowany przez K. K. poruszał się również z niewielką prędkością ( sam oskarżony określał ją na ok. 20 km/h ). Jeśliby zatem oskarżony rzeczywiście odpowiednio wcześnie włączyłby kierunkowskaz i zasygnalizował zamiar skrętu w lewo nie byłoby żadnych przeszkód do tego aby motocyklista dokonał jego wyprzedzenia z prawej strony. Manewr ten w takiej sytuacji drogowej jest bowiem dopuszczalny i powszechnie stosowany. Prawidłowo również sąd rejonowy ocenił wyjaśnienia oskarżonego K. K. oraz zeznania I. K. jego żony, która była pasażerką kierowanego przez niego pojazdu. Z opinii biegłego z zakresu rekonstrukcji wypadków drogowych S. P. wynika, że podane przez oskarżonego „parametry ruchu” nie znajdują potwierdzenia w próbach symulacyjnych. W związku z tym słusznie sąd ten nie uznał relacji podawanych przez małżonków K. za wiarygodne w tym przede wszystkim te odnoszące się do szybkości z jaka poruszał się dostrzeżony przez nich motocyklista, jak i miejsca, w którym doszło do wypadku. Nie budzi tez zastrzeżeń sądu odwoławczego dokonana przez sąd rejonowy ocena zeznań świadków P. K. i M. T. , z których to relacji słusznie sąd ten wywodzi, iż pokrzywdzony jest miłośnikiem starych odrestaurowanych motocykli, którymi porusza się ostrożnie, jak i to, ze inkryminowanego dnia, chwilę przed wypadkiem był w dyżurce (...) w K. i nic nie wskazywało aby gdziekolwiek się spieszył. Wbrew zarzutowi apelacji dowody te zostały ocenione właśnie przez pryzmat logiki i doświadczenia życiowego. Wniosek O zmianę zaskarżonego wyroku poprzez uniewinnienie oskarżonego ☐ zasadny ☐ częściowo zasadny ☒ niezasadny Zwięźle o powodach uznania wniosku za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny. Powyżej już wskazano powody nieuwzględnienia zarzutów apelacyjnych wywiedzionego przez obrońcę oskarżonego środka zaskarżenia. Stad też zawarty w nim wniosek o zmianę zaskarżonego wyroku i uniewinnienie oskarżonego od popełnienia zarzucanego mu czynu nie mógł zostać uwzględniony.

1. OKOLICZNOŚCI PODLEGAJĄCE UWZGLĘDNIENIU Z URZĘDU
2. Zwięźle o powodach uwzględnienia okoliczności
3. ROZSTRZYGNIĘCIE SĄDU ODWOŁAWCZEGO 5.
4. Utrzymanie w mocy wyroku sądu pierwszej instancji Przedmiot utrzymania w mocy Zaskarżony wyrok w całości Zwięźle o powodach utrzymania w mocy Wszystkie argumenty, dla których sąd odwoławczy nie uwzględnił złożonej apelacji i zaskarżony wyrok utrzymał w mocy zostały przedstawione już wcześniej. Sąd odwoławczy nie znalazł też uchybień branych pod uwagę z urzędu ani też nie dostrzegł okoliczności z art. 440 k.p.k. wskazujących na rażącą niesprawiedliwość orzeczenia. 5.
5. Zmiana wyroku sądu pierwszej instancji Przedmiot i zakres zmiany Zwięźle o powodach zmiany 5.
6. Uchylenie wyroku sądu pierwszej instancji 5.3.
7. Przyczyna, zakres i podstawa prawna uchylenia 1.
8. ☐ art. 439 k.p.k. Zwięźle o powodach uchylenia 2.
9. Konieczność przeprowadzenia na nowo przewodu w całości ☐ art. 437 § 2 k.p.k. Zwięźle o powodach uchylenia 3.
10. Konieczność umorzenia postępowania ☐ art. 437 § 2 k.p.k. Zwięźle o powodach uchylenia i umorzenia ze wskazaniem szczególnej podstawy prawnej umorzenia 4.
11. ☐ art. 454 § 1 k.p.k. Zwięźle o powodach uchylenia 5.3.
12. Zapatrywania prawne i wskazania co do dalszego postępowania 5.
13. Inne rozstrzygnięcia zawarte w wyroku Punkt rozstrzygnięcia z wyroku Przytoczyć okoliczności
14. Koszty Procesu Punkt rozstrzygnięcia z wyroku Przytoczyć okoliczności II W związku z tym, że apelację od wyroku sądu I instancji złożył tylko obrońca oskarżonego i nie została ona uwzględniona sąd okręgowy na podstawie art. 636§1 k.p.k. kosztami sądowymi za postepowanie odwoławcze obciążył oskarżonego. Na koszty te składają się ryczałt za postępowanie odwoławcze w kwocie 20 zł. oraz opłata za II instancję w kwocie 600zł. ( art. 3 ust. 1 w zw. z art. 8 ustawy z dnia 23 czerwca 1973r. o opłatach w sprawach karnych ).
15. PODPIS 1.
16. Granice zaskarżenia Kolejny numer załącznika 1 Podmiot wnoszący apelację Obrońca oskarżonego Rozstrzygnięcie, brak rozstrzygnięcia albo ustalenie, którego dotyczy apelacja Uznanie oskarżonego za winnego zarzucanego mu czynu 1.3.
17. Kierunek i zakres zaskarżenia ☒ na korzyść ☐ na niekorzyść ☒ w całości ☐ w części ☐ co do winy ☐ co do kary ☐ co do środka karnego lub innego rozstrzygnięcia albo ustalenia 1.3.
18. Podniesione zarzuty Zaznaczyć zarzuty wskazane przez strony w apelacji ☐ art. 438 pkt 1 k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu ☐ art. 438 pkt 1a k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w innym wypadku niż wskazany w art. 438 pkt 1 k.p.k. , chyba że pomimo błędnej podstawy prawnej orzeczenie odpowiada prawu ☒ art. 438 pkt 2 k.p.k. – obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia ☒ art. 438 pkt 3 k.p.k. – błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia ☐ art. 438 pkt 4 k.p.k. – rażąca niewspółmierność kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka ☐ art. 439 k.p.k. ☐ brak zarzutów 1.
19. Wnioski ☐ uchylenie ☒ zmiana