z powodu apelacji wniesionej przez prokuratora od wyroku Sądu Rejonowego w Jeleniej Górze z dnia 13 stycznia 2023 r. sygn. akt II K 1616/22 I. utrzymuje w mocy zaskarżony wyrok wobec oskarżonego T. K. ; II. stwierdza, że koszty sądowe za postępowanie odwoławcze ponosi Skarb Państwa. UZASADNIENIE Formularz UK 2 Sygnatura akt VI Ka 233/23 Załącznik dołącza się w każdym przypadku. Podać liczbę załączników: 1 1 CZĘŚĆ WSTĘPNA 1.
, podczas gdy o wyczerpaniu znamion w/w występku świadczy okoliczność, iż był on uprzednio skazany wyrokiem Thurules District Court Irlandia z dnia 15 lutego 2015r. o sygn. S54442696 za czyn wypełniając znamiona występku z art.
☐ zasadny ☐ częściowo zasadny ☒ niezasadny Zwięźle o powodach uznania zarzutu za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny Zarzut podniesiony przez prokurator w wywiedzionym środku odwoławczym nie jest zasadny i z tego powodu nie doprowadził do podważenia prawidłowości ustaleń faktycznych, które legły u podstaw zaskarżonego wyroku Sądu I instancji. W pierwszej kolejności podnieść należy, że Sąd Rejonowy w pisemnych motywach wydanego rozstrzygnięcia trafnie ustalił okoliczności przestępczego zachowania oskarżonego T. K. zrealizowanego w dniu 28 listopada 2022r., a to, że kierował wówczas w J. w ruchu lądowym samochodem osobowym znajdując się w pod wpływem substancji psychotropowej i środka odurzającego, a więc, że tą aktywnością zrealizował komplet znamion ustawowych typu czynu zabronionego z art.
Jako że okoliczności te nie były kwestionowane ani przez oskarżonego, ani przez apelującą prokurator, toteż nie zachodzi potrzeba ponawiania tej nawiązującej do tych zagadnień argumentacji Sądu meriti . Prokurator w wywiedzionym środku odwoławczym zakwestionowała ustalenie Sądu Rejonowego, że brak jest podstaw do przyjęcia, iż T. K. dopuścił się kwalifikowanego względem występku z art.
typu czynu zabronionego z art.
Sąd Rejonowy dostrzegł jednakże z jednej strony, że oskarżony został nakazem karnym Sądu Okręgowego w Thurles z dnia 15 grudnia 2015r. w sprawie sygn. akt S54442696 skazany za to, że w dniu 2 stycznia 2015r. w miejscu publicznym w obszarze Sądu Okręgowego Thurles prowadził pojazd mechaniczny będąc pod wpływem środka odurzającego w takim stopniu, że nie był w stanie sprawować właściwej kontroli nad pojazdem, czym działał wbrew przepisom art. 4
Konstatujące tę argumentację Sądu I instancji wnioskowanie apelującej nie jest przekonujące, bowiem opiera się na swoistym automatyzmie związanym z subsumowaniem kwestionowanego ustalenia faktycznego pod znamiona występku z art.
Prokurator uznaje bowiem, że warunkiem odpowiedzialności za to przestępstwo jest uprzednia karalność za prowadzenie pojazdu mechanicznego m.in. pod wpływem środka odurzającego. To zaś w przekonaniu apelującej pozwala na stwierdzenie, iż skoro w nakazie karnym z dnia 15 grudnia 2015r. oskarżonego uznano za winnego prowadzenia takiego pojazdu pod wpływem tego rodzaju środka, to jest to wystraczające do przypisania mu przestępstwa z art.
Rozpoczynając rozważania nawiązujące do tej kwestii wskazać trzeba, że Sąd Okręgowy podjął próbę dokładnego ustalenia, pod wpływem jakiego środka odurzającego i w jakim stężeniu występował on w organizmie T. K. w trakcie realizowania przestępczego zachowania będącego przedmiotem osądu nakazu karnego w sprawie sygn. akt S54442696. W tym celu skierował w dniu 19 maja 2023r. do Ministerstwa Sprawiedliwości Irlandii wniosek o udzielenie międzynarodowej pomocy prawnej w sprawach karnych. Odpowiadając na to zapytanie pismem z dnia 6 lipca 2023r. Ministerstwo Sprawiedliwości Irlandii wskazało, że nie odnotowano, pod wpływem jakiego środka odurzającego się znajdował się oskarżony realizując zachowanie datowane na 2 stycznia 2015r., dodając, że odnotowano jednak, że nie był to alkohol, jak i zaznaczając, że z uwagi na upływ czasu informacja ta nie jest dostępna. Sąd Odwoławczy występując z tym wnioskiem miał tymczasem na uwadze to, że w krajowym ustawodawstwie czyn zabroniony stypizowany w art.
zostaje zrealizowany, gdy stężenia środka odurzającego lub substancji psychotropowej w organizmie kierującego osiągają określone pułapy, jak i że gdy stężenia te są na niższych poziomach, to wówczas kierujący nie realizuje analizowanego przestępstwa, a jedynie wykroczenie z art. 87§1 k.w. polegające na kierowaniu po użyciu tego rodzaju środka lub substancji. Jednocześnie wiadomo powszechnie, że w systemach prawnokarnych różnych państw typ czynu zabronionego polegający na prowadzeniu pojazdu mechanicznego pod wpływem środka odurzającego może albo w ogóle nie przewidywać takiej dywersyfikacji, albo być oparty na innych pułapach stężeń. W tym kontekście wskazać należy, że w opisie przypisanego T. K. nakazem karym przestępstwa przypisano mu komplet znamion typu czynu zabronionego statuowanego w art. 4
prowadzi do konstatacji, iż przedmiotem ochrony tych czynów zabronionych uczyniono bezpieczeństwo w komunikacji, co z kolei determinuje kierunek wykładania zamieszczonych w tych przepisach norm prawnych. Nie można także przechodzić do porządku dziennego nad uwagą, iż na płaszczyźnie art. 178§1 k.k. i art.
bezpieczeństwo w komunikacji doznaje ochrony w specyficznym aspekcie, skoro w zamyśle ustawodawcy było wykluczenie z ruchu lądowego uczestników o obniżonej sprawności psychomotorycznej lub w stanie zakłócenia procesów psychicznych wywołanych przez działanie alkoholu lub innych substancji psychoaktywnych. Nie budzi też wątpliwości jednolita wykładania owych konkurencyjnych znamion przestępstwa z art.
oraz wykroczenia z art 87§1 k.w., a to odpowiednio stanu pod wpływem środka odurzającego oraz stanu po jego użyciu, zgodnie z którą analizowane znamię występku realizuje taki stan kierującego pojazdem mechanicznym, który zażył tenże środek, a który wywołuje w zakresie oddziaływania na jego ośrodkowy układ nerwowy takie same skutki jak spożycie alkoholu powodujące stan nietrzeźwości, jak i że stan po użyciu środka odurzającego, to taki, który w zakresie skutków jest równoważny stanowi po użyciu alkoholu – wyrok Sądu Najwyższego z dnia 7 lutego 2007r., V KK 128/06, LEX nr 257849 i powołane tam wypowiedzi przedstawicieli doktryny. Tymczasem zgromadzone w sprawie dowody nie dały podstaw do przyjęcia, jak zażyty środek odurzający wpływał na oskarżonego w chwili analizowanego zdarzenia drogowego datowanego na 2 stycznia 2015r. Brak bowiem podstaw do stwierdzenia, jak w tym momencie się on zachowywał i czy zdradzał symptomy świadczące o tym, że jego funkcjonowanie psychomotoryczne było zaburzone jak u osoby nietrzeźwej – postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 31 maja 2011r., V KK 398/10, LEX nr 848186. Sąd Okręgowy dostrzega oczywiście to, że w ostatnim okresie podjęto intensywne próby usystematyzowania problematyki związanej z dywersyfikacją tych dwóch konkurencyjnych stanów pod znamiona ustawowe typów czynów zabronionych z art.
oraz z art. 87§1 k.w. W tym celu w dniach 28–29 listopada 2012r. odbyła się w K. konferencja „Środki podobnie działające do alkoholu – interpretacja wyników badań krwi kierowców dla potrzeb sądowych”, która została zorganizowana przez Instytut Ekspertyz Sądowych im. J. S. w K. oraz Zespół (...) . W jej trakcie zaprezentowano wyniki prowadzonego w latach 2005–2011 szeroko zakrojonego, ogólnoeuropejskiego programu DRUID (DRiving Under the Influence of Drugs, Alcohol and Medicines), w szczególności poddano analizie wyniki pozyskane w wielu krajach w ramach realizacji owego projektu, a odnoszące się wypadków drogowych z udziałem kierowców, u których stwierdzono obecność środków psychoaktywnych innych niż alkohol, jak również dokonano oceny ustaleń opisanych w licznych opracowaniach naukowych dotyczących wpływu tych substancji psychoaktywnych na psychomotoryczną sprawność kierowców. Zasadniczym celem tej konferencji było dążenie do ustalenia, jakie progi stężeń zażywanych najczęściej związków psychoaktywnych, innych niż alkohol, w organizmach uczestników ruchu drogowego dają podstawę do zróżnicowania tych dwóch konkurencyjnych stanów, tak aby można było zastosować oddziaływania penalne albo wykroczeniowe (w niektórych państwach administracyjne) adekwatne do tych związanych z ustaleniami progowymi dotyczącymi stężeń alkoholu. Jakkolwiek zatem ustalenia poczynione w trakcie tej konferencji zostały zaaprobowane w orzecznictwie sądowym. Niemniej jednak wobec braku danych dotyczących zarówno rodzaju środka odurzającego, pod wpływem którego T. K. w dniu 2 stycznia 2015r. prowadził pojazd mechaniczny, a w konsekwencji również danych odnoszących się stężenia tegoż, rozważania nawiązujące do analizowanego zagadnienia nie mogły okazać się pomocne w procesie orzekania w niniejszym postępowaniu. Dodać wreszcie należy, że w Irlandii nie został określony katalog substancji odurzających i środków psychotropowych, których użycie przez kierującego może aktualizować odpowiedzialność za przestępstwo - www.citizensinformation.ie/en/travel-and-recreation/motoring/driving-offences/drink-driving-offences-in-ireland. To zaś oznacza, że jeżeli kierujący w tym państwie zażyje dopuszczony do obrotu lek, którego działanie wywoła u niego takie upośledzenie funkcji psychomotorycznych, że stwierdzone zostanie, iż nie był w stanie sprawować właściwej kontroli nad pojazdem, to zrealizuje znamiona przestępstwa z art. 4
Na koniec rozważań wskazać trzeba, że rodzime organy wymiaru sprawiedliwości w różnorodnych procedurach opierają się na rozstrzygnięciach zawartych w wyrokach sądów państw obcych. Tego rodzaju sytuacje przewidziane zostały m.in. w procedurze exequatur dostosowującej prawomocne skazanie sądu zagranicznego w razie przejęcia tego orzeczenia do wykonania w Polsce ( art. 114§4 k.k. w zw. z art. 611c§1 k.p.k. ), przejęcia do wykonania w Polsce orzeczonej przez sąd państwa członkowskiego Unii Europejskiej kary pozbawienia wolności ( art. 611 tg k.p.k. ), wydania osoby ściganej ( art. 602§2 k.p.k. ), czy chociażby rozpoznania wystąpienia takiego państwa o przekazanie osoby ściganej na podstawie europejskiego nakazu aresztowania ( art. 607k k.p.k. ). W procedurach związanych z przejęciem orzeczenia do wykonania sąd krajowy określa według prawa polskiego kwalifikacje prawne podlegających przejęciu czynów zabronionych, przy czym zarówno w tych procedurach, jak i orzekając o dopuszczalności wydania osoby ściganej obligatoryjną podstawą odmowy przejęcia orzeczenia i odmowy wydania osoby jest stwierdzenie, że dane zachowanie na gruncie rodzimych przepisów nie stanowi przestępstwa, a więc przykładowo podlega kwalifikowaniu jako wykroczenie ( art. 604 pkt. 2 k.p.k. w zw. z art. 602§1 k.p.k. i w zw. z art. 611b§1 pkt 6 k.p.k. , jak i art. 611 tk §1 pkt. 1 k.p.k. ) – postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 16 października 2014r., LEX nr
w postaci wcześniejszego prawomocnego skazania za prowadzenie pojazdu mechanicznego pod wpływem środka odurzającego. Rzecz w tym, że przeprowadzenie tego właśnie rodzaju analizy jest konieczne. Wynik zaś tego wnioskowania, pomimo podjętych prób pogłębienia wymowy materiału dowodowego, nie pozwala na jednoznacznie stwierdzenie czy w dniu 2 stycznia 2015r. oskarżony znajdował się pod takim działaniem bliżej nieokreślonego środka odurzającego, aby można było przyjąć na potrzeby niniejszego postępowania, że dopuścił się czynu, który w Polsce podlegałby subsumowaniu pod znamiona występku z art.
, czy może wykroczenia kwalifikowanego według art. 87§1 k.w. – wyrok Sądu Okręgowego w Krośnie z dnia 19 grudnia 2017r., II Ka 396/17, LEX nr 2763954. W razie natomiast tego rodzaju wątpliwości sam ustawodawca w art. 114§4 k.k. i art. 114a§3 k.k. zastrzegł, iż różnice w konkurencyjnych porządkach prawnych uwzględnia się na korzyść podsądnego, jak i że gdy informacje uzyskane od sądu państwa obcego nie są wystarczające, to prawomocnego wyroku tego państwa nie traktuje się w Polsce jako skazania. Z tych powodów zarzut wysłowiony przez prokurator w apelacji nie zasługuje na uwzględnienie. Wniosek Zmiana kwalifikacji prawnej czynu na art.
i wymierzenie oskarżonemu: - kary 7 miesięcy pozbawienia wolności; - orzeczenie wobec oskarżonego na podstawie art. 42§3 k.k. dożywotniego zakazu prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych; - orzeczenie wobec oskarżonego na podstawie art. 43a§3 k.k. świadczenia pieniężnego w wysokości 15.000zł; - zasądzenie od oskarżonego kosztów i opłat. ☐ zasadny ☐ częściowo zasadny ☒ niezasadny Zwięźle o powodach uznania wniosku za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny. Jak już wspomniano, Sąd Odwoławczy w pełni zaaprobował poczynione przez Sąd I instancji ustalenia faktyczne w niniejszej sprawie, które skutkowały przypisaniem T. K. sprawstwa i winy w zakresie przypisanego mu zaskarżonym wyrokiem czynu zabronionego. Prawidłowość tych ustaleń nie została skutecznie zakwestionowana w wywiedzionym przez prokurator środku odwoławczym. Tym samym nie było żadnych podstaw ku temu, aby reformować to orzeczenie .
, a więc, że brak jest podstaw do subsumowania tego jego zachowania pod znamiona typu czynu zabronionego z art.
Również wymierzone oskarżonemu kara oraz środki karne nie były rażąco niewspółmiernie łagodne, o zasadności czego przekonuje lektura pisemnych motywów zaskarżonego orzeczenia, w której Sąd meriti celnie dostrzegł zarówno okoliczności obciążająco wpływające na zakres grożącej oskarżonemu odpowiedzialności karnej, jak i te które wpływały nań łagodząco. Dostrzec trzeba też to, że postulowane przez apelującą zmiany w zakresie kar i środków karnych powiązane miało być z przypisaniem oskarżonemu występku z art.
, co jednakże nie nastąpiło. Nie było także konieczności ingerowania w treść wydanego orzeczenia z urzędu, dlatego też zaskarżony wyrok jako trafny i prawidłowy podlegał utrzymaniu w mocy. 5.
, chociaż powinien zostać zakwalifikowany z art.
1.3.
Wyjaśnienie AI na podstawie urzędowego tekstu ustawy. Orientacyjne, nie zastępuje porady prawnej.