Sad powszechny, IV Ka 346/14

Sygn. akt. IV Ka 346/14 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 5 czerwca 2014 roku Sąd Okręgowy w Bydgoszczy IV Wydział Karny Odwoławczy w składzie: Przewodniczący SSO Mirosław Kędzierski Sędziowie SO Włodzimierz Wojtasiński SO Adam Sygit - sprawozdawca Protokolant st. sekr. sądowy Agnieszka Scheffs przy udziale Jerzego KoźmińskiegoProkuratora Prokuratury Okręgowej w Bydgoszczy po rozpoznaniu w dniu 5 czerwca 2014 roku sprawy W. G. oskarżonego z art. 233§1 k.k. na skutek apelacji wniesionej przez obrońcę oskarżonego od wyroku Sądu Rejonowego w Bydgoszczy z dnia 20 stycznia 2014 roku sygn. akt IV K 561/13 utrzymuje w mocy zaskarżony wyrok, uznając apelację za oczywiście bezzasadną; wymierza oskarżonemu opłatę w wysokości 90,00 (dziewięćdziesiąt) złotych za II instancję i obciąża go wydatkami poniesionymi przez Skarb Państwa w postępowaniu odwoławczym w łącznej kwocie 70,00 (siedemdziesięciu) złotych. Sygn. akt IV Ka 346/14 UZASADNIENIE Wyrokiem Sądu Rejonowego w Bydgoszczy z dnia 20 stycznia 2014 roku, wydanym w sprawie o sygnaturze akt IV K 561/13, oskarżonego W. G. uznano za winnego tego, że w dniu 21 lutego 2013 roku przed Sądem Rejonowym w Bydgoszczy VII Wydział Pracy i Ubezpieczeń Społecznych, składając zeznania jako świadek w sprawie o sygn. VII P 1160/12, będąc pouczony o odpowiedzialności karnej za składanie fałszywych zeznań, zeznał nieprawdę wskazując, iż nie zgłaszał i nie słyszał skarg na pracownika (...) sp. z o.o. M. W. , tj. za winnego popełnienia przestępstwa z art. 233 § 1 k.k. i za to, na podstawie tego przepisu, wymierzono mu karę trzech miesięcy pozbawienia wolności. Jej wykonanie, na podstawie art. 69 § 1 k.k. i art. 70 § 1 pkt 1 k.k. , warunkowo zawieszono na okres dwóch lat tytułem próby. Na podstawie art. 71 § 1 k.k. oskarżonemu wymierzono karę 30 stawek dziennych grzywny, ustalając wysokość jednostkowej stawki na kwotę 10 złotych. Ponadto zasądzono od oskarżonego na rzecz Skarbu Państwa koszty sądowe, w tym opłatę w kwocie 90 złotych. Od powyższego orzeczenia apelację wniósł obrońca oskarżonego, zaskarżając je w całości i zarzucając: -obrazę przepisów postępowania, która mogła mieć wpływ na treść orzeczenia, polegającą na naruszeniu przepisu art. 7 k.p.k. przez dowolną ocenę zeznań świadków L. I. , M. I. , W. P. i M. K. oraz wyjaśnień oskarżonego, -obrazę przepisów postępowania, która mogła mieć wpływ na treść orzeczenia, polegającą na naruszeniu przepisów art. 7 k.p.k. w zw. z art. 167 k.p.k. wobec nie przeprowadzenia dowodu z akt sprawy Sądu Rejonowego w Bydgoszczy o sygnaturze VII P 447/12, z których wynika że świadkowie zeznający w niniejszej sprawie są niewiarygodni, -obrazę przepisów postępowania, która mogła mieć wpływ na treść orzeczenia polegającą na naruszeniu przepisów art. 413 § 2 pkt 1 k.p.k. w ten sposób, iż w wyroku nie znalazło się dokładne określenie przypisanego oskarżonemu czynu, -obrazę przepisów postępowania, która mogła mieć wpływ na treść orzeczenia polegającą na naruszeniu przepisu art. 413 § 2 pkt 1 k.p.k. w ten sposób, że w zaskarżonym wyroku nie określono w jakim zamiarze działał oskarżony, wnosząc o zmianę zaskarżonego wyroku i uniewinnienie oskarżonego od zarzuconego mu czynu. Sąd odwoławczy zważył, co następuje: Apelacja obrońcy oskarżonego była oczywiście bezzasadna. Przede wszystkim niezasadny był zarzut apelującego a wskazujący na dokonanie przez sąd I instancji nieprawidłowej oceny zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, co wpłynęło na treść zaskarżonego orzeczenia. W przedmiotowej sprawie postępowanie dowodowe zostało przeprowadzone w sposób właściwy, tj. zgodnie z przepisami postępowania karnego i wiązało się z przeprowadzeniem wszelkich dowodów potrzebnych do ustalenia okoliczności istotnych dla rozstrzygnięcia o winie oskarżonego, kwalifikacji prawnej zarzuconego czynu i kwestii ewentualnego wymiaru kary. Jednocześnie należy zastrzec, że potrzeba przeprowadzenia dalszych dowodów zachodzi tylko wtedy, gdy z przeprowadzonych na wniosek stron dowodów wynika, że okoliczności, o których mowa wyżej, nie zostały jeszcze w sposób wystarczający wyjaśnione. Taka sytuacja w przedmiotowej sprawie jednak nie zaistniała. Odnosząc się do sformułowanego zarzutu dokonania dowolnej ceny dowodów, a więc naruszenia art. 7 k.p.k. , stwierdzić należy, że przekonanie sądu o wiarygodności jednych dowodów i niewiarygodności innych pozostaje pod ochroną prawa procesowego wtedy, gdy: jest poprzedzone ujawnieniem w toku rozprawy całokształtu okoliczności sprawy ( art. 410 k.p.k. ) i to w sposób podyktowany obowiązkiem dochodzenia prawdy ( art. 2 § 2 k.p.k. ); stanowi wynik rozważenia wszystkich okoliczności przemawiających zarówno na korzyść, jak i na niekorzyść oskarżonego ( art. 4 k.p.k. ); jest wyczerpująco i logicznie – z uwzględnieniem wskazań wiedzy i doświadczenia życiowego – uargumentowane w uzasadnieniu wyroku ( art. 424 § 1 pkt. 1 k.p.k. ). W ramach realizacji zasady zawartej w art. 7 k.p.k. sąd ma prawo uznać za wiarygodne zeznania świadka lub wyjaśnienia oskarżonego, co do niektórych przedstawionych przez niego okoliczności i nie dać wiary zeznaniom tego samego świadka czy też wyjaśnieniom oskarżonego, co do innych okoliczności – pod warunkiem jednak, że swoje stanowisko w tej kwestii w sposób przekonywujący, jak ma to miejsce w niniejszej sprawie, uzasadni . Wszystkie te wymogi spełnia ocena dowodów, o których mowa w apelacji a także pozostałych zebranych w sprawie, dokonana przez sąd I instancji i zaprezentowana w szczegółowym uzasadnieniu wyroku . W przedmiotowej sprawie dowodową podstawą wydania zaskarżonego orzeczenia były zeznania świadków: L. I. , M. I. , W. P. i M. K. . Relacje tych osób a wskazujące na dopuszczenie się przez W. G. występku z art. 233 § 1 k.k. są jednoznaczne i konsekwentne. W/wym. jako właściciele firmy (...) , bezpośredni przełożeni oskarżonego oraz kontrolujący pracę M. W. , właśnie od W. G. jako osoby, której faktycznie M. W. przez początkowy okres pracy podlegał (k. 39, 92v, 99, 121, 132v), uzyskały informację o wadliwym jej wykonywaniu. Skutkowało to przeniesieniem M. W. na inne stanowisko pracy i zmianą zakresu jego obowiązków. Okoliczność tak została ustalona w sposób bezsporny i jednoznacznie potwierdza, że tego rodzaju informacje dotarły do osób decyzyjnych a zostały przekazane przez oskarżonego jako wówczas bezpośrednio nadzorującego pracę M. W. . Ponadto, już po tej zmianie, nadal formułowano zastrzeżenia odnośnie jakości świadczonej przez niego pracy i ostatecznie rozwiązano z nim stosunek pracy (k. 56). Także sąd pracy, wydając orzeczenie w sprawie VII P 1160/12, uznał te przyczyny wypowiedzenia umowy o pracę za uzasadnione (k. 28, 35, 81-82). Wskazuje to, że zarówno istniały okoliczności kwestionujące prawidłowość pracy M. W. , jak i źródłem informacji o nich dla kierownictwa (...) był właśnie oskarżony jako bezpośrednio nadzorujący pracę. Sąd Rejonowy treść zeznań w/wym. osób analizował również przez pryzmat ich roli w firmie (...) oraz zainteresowania sposobem zakończenia, zainicjowanego doniesieniem o podejrzeniu popełnienia przestępstwa, postępowania (k. 1-3). Wniosek przedstawiony przez skarżącego, jakoby wpłynęło to na wiarygodność ich relacji w przedmiotowym postępowaniu jest jednak nieuprawniony. Skarżący nie uwzględnił, iż treść tych zeznań znajduje potwierdzenie w obiektywnym fakcie, tj. zmianie stanowiska pracy M. W. , co nastąpiło właśnie wskutek informacji przekazanych przez oskarżonego. Jednocześnie apelujący, kwestionując prawidłowość ustalenia, iż oskarżony aktualnie solidaryzujący się z M. W. miałby wcześniej skarżyć się na niego i go krytykować, zapomina, iż inna była wtedy sytuacja podsądnego, który wcześniej był pracownikiem (...) a obecnie pracę tę utracił w okolicznościach i na warunkach przez niego kwestionowanych a skutkujących sporem sądowym i jego konsekwencjami. Z powyższych względów zarzut naruszenia przez sąd I instancji art. 7 k.p.k. Sąd Okręgowy w Bydgoszczy uznał za niezasadny. W konkluzji przyjęto, że niezasadne były te zarzuty apelującego, które wskazywały na poczynienie przez sąd I instancji błędnych ustaleń faktycznych odnośnie sprawstwa i zawinienia oskarżonego, wskutek nieprzestrzegania reguł procedowania, w tym poprzez dokonanie nieprawidłowej oceny zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego. Poza zasięgiem rozważań sądu I instancji nie pozostawały żadne dowody istotne dla prawidłowego rozstrzygnięcia a szczegółowej analizie poddano zarówno dowody obciążające, jak i te okoliczności, które wynikały w szczególności z wyjaśnień oskarżonego, a miały kwestionować zasadność przedstawienia mu zarzutu popełnienia przestępstwa z art. 233 § 1 k.k. Ustalenia faktyczne poczynione w oparciu o tak dokonaną ocenę nie wykazują błędów tak fak­tycznych, jak i logicznych. Ponadto możliwa była właściwa kontrola rozumowania sądu orzekającego, które doprowadziło do określonych wniosków w za­kresie sprawstwa oskarżonego, co do zarzucanego mu czynu, gdyż cały proces my­ślowy został spójnie przedstawiony w pisemnych motywach wyroku. Niezasadny był również zarzut naruszenia dyspozycji art. 167 k.p.k. Postępowanie przeprowadzone w sprawie VII P 447/12 dotyczyło roszczeń zgłoszonych przez W. G. . Nieuprawniony był wniosek apelującego, że przedstawione przez niego: przebieg tamtego postępowania, składane w jego toku oświadczenia procesowe i zapadłe rozstrzygnięcie, stanowią o niewiarygodności zeznających w niniejszej sprawie świadków i winny skutkować odmową wiarygodności tych relacji, które wskazują na popełnienie przez W. G. przypisanego mu przestępstwa. Brak w tych relacjach rozbieżności a dotyczących przedmiotowej sprawy i sfery faktów związanych z popełnieniem przestępstwa z art. 233 § 1 k.k. Wskazane przez apelującego a sformułowane wówczas przez sąd pracy zastrzeżenia dotyczyły bowiem wygłaszanych przez świadków ocen (odnośnie jakości pracy) a nie weryfikowalnych okoliczności istotnych dla rozstrzygnięcia przedmiotowej sprawy. Bezspornym przy tym było, że zarówno oskarżony, jak i M. W. pozostawali w sporze ze swoim wcześniejszym pracodawcą czyli spółką (...) . Okoliczność tę uwzględnił i prawidłowo ocenił sąd I instancji, przy czym nie miało znaczenia, iż w momencie składania zeznań przez oskarżonego postępowanie dot. jego pozwu było już zakończone (i tak ustalił to Sąd Rejonowy). Niezrozumiały jest zarzut apelującego a dotyczący naruszenia dyspozycji art. 413 § 2 pkt 1 k.p.k. Treść wyroku w sposób zrozumiały i jednoznaczny wskazuje sprawstwo jakiego zachowania przypisano oskarżonemu i odniesienie się w tym zakresie do, przytoczonego przecież, zarzutu aktu oskarżenia było w pełni uprawnione, szczególnie w sytuacji braku konieczności dokonania jakiejkolwiek modyfikacji w opisie przypisanego czynu. Dlatego uznano, iż zaskarżony wyrok zawiera „dokładne określenie przypisanego oskarżonemu czynu oraz jego kwalifikację prawną”, zgodnie z wymogami wskazanego przepisu. W tożsamy sposób oceniono zarzut apelującego, jakoby z treści rozstrzygnięcia nie wynikało w jakim zamiarze działał oskarżony. W tym zakresie istotnym jest, iż – jak w wynika z opisu czynu - w toku przesłuchania w charakterze świadka oskarżony złożył zeznania niezgodne z prawdą, zarówno odnośnie swojej wiedzy (tj. odnośnie skarg zgłaszanych przez kontrahentów na jakość pracy świadczonej przez W. ), jak i swego postępowania (tj. odnośnie zgłaszania swoim przełożonym zastrzeżeń na sposób wypełniania obowiązków przez W. ). Taki opis przestępczego zachowania sprawcy nie pozostawia wątpliwości, iż działał on w sposób umyślny i w zamiarze bezpośrednim (co wskazano w części motywacyjnej orzeczenia - strona 6 uzasadnienia wyroku), a co nie wymagało odrębnego wyartykułowania w opisie przypisanego zachowania. Wobec powyższego brak było jakichkolwiek zastrzeżeń odnośnie prawidłowości przypisania oskarżonemu sprawstwa i zawinienia występku z art. 233 § 1 k.k. oraz prawnokarnych tego konsekwencji i dlatego apelację obrońcy oskarżonego uznano za oczywiście bezzasadną, zaskarżony wyrok utrzymując w mocy. Nie znajdując racjonalnych przesłanek do zwolnienia z obowiązku poniesienia kosztów wywołanego apelacją postępowania odwoławczego obciążono nimi oskarżonego, wysokość należnej opłaty (90 złotych) ustalając na podstawie art. 2 ust. 1 pkt 1 i art. 3 ust. 1 ustawy o opłatach w sprawach karnych a przy określaniu wysokości wydatków uwzględniając ustalone ryczałty za doręczenie wezwań i zawiadomień o rozprawie odwoławczej (20 złotych) oraz za wydanie aktualnej karty karnej (50 złotych).