Sygn. akt VI Ka 50/20 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 16 lutego 2021 r. Sąd Okręgowy w Jeleniej Górze w VI Wydziale Karnym Odwoławczym w składzie: Przewodniczący – Sędzia Andrzej Tekiel
§ 1i 2 k.p.k.
poprzez oddalenie wniosku obrońcy oskarżonego S. B. o jego przesłuchanie przy użyciu urządzenia technicznego mającego na celu sprawdzenie jego wiarygodności, albowiem w ocenie Sądu I instancji dowód ten jest niedopuszczalny gdyż przepis art.
§ 1k.p.k.
mówi o badaniach eliminacyjnych które są poszukiwawczym środkiem dowodowym a nie prawem oskarżonego gdy tymczasem w świetle niemożności sądowej weryfikacji wyjaśnień i zeznań zmarłego Ł. C. stanowiących podstawę rozstrzygnięcia koniecznym jest przesłuchanie S. B. za pomocą tzw. wariografu celem ustalenia wartości dowodowej zarówno wyjaśnień oskarżonego jak i czynności procesowych z udziałem Ł. C. . ☐ zasadny ☐ częściowo zasadny ☒ niezasadny Zwięźle o powodach uznania zarzutu za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny Ad. 1 Zarzut niezasadny w całości, w każdym z aspektów wskazywanych w jego treści. Sąd I instancji swobodnie, nie popadając w dowolność ocenił zgromadzony w sprawie materiał dowodowy, nie popełniając błędów przy ustalaniu stanu faktycznego. Sąd Okręgowy dostrzega, że podstawowym i w zasadzie jedynym bezpośrednim dowodem na sprawstwo i winę oskarżonego S. B. odnośnie popełnienia zarzucanego mu czynu są wyjaśnienia współoskarżonego L. C. z postępowania przygotowawczego, ten oskarżony bowiem nie złożył wyjaśnień na etapie postępowania sądowego gdyż zmarł w sposób gwałtowny, śmiercią samobójczą po wpłynięciu aktu oskarżenia do Sądu. Niemniej złożone przez L. C. wyjaśnienia przed prokuratorem ( co eliminuje zarzuty o wpływaniu na treść zeznań przez policję ) w dniu 23.01.2018 r. ( k.83 ) a następnie w trakcie konfrontacji z S. B. w tym samym dniu ( k. 90 – 91 ) ponad wszelką wątpliwość wskazują na sprawstwo i winę oskarżonego w niniejszej sprawie. Faktem jest, że L. C. był wcześniej przesłuchiwany w postępowaniu przygotowawczym w charakterze świadka i podczas pierwszego przesłuchania nie powiedział o udziale S. B. w przechowaniu na jego posesji kradzionego M. ( k. 7 – 10 ), składając kolejne zeznania już jednak oskarżonego obciążał ( k. 57 – 58 , k.61 – 62 ). W ocenie Sądu Okręgowego nie ma istotnego znaczenia, że przesłuchanie podczas tych ostatnich zeznań prowadził funkcjonariusz policji – świadek P. D. a za pierwszym razem przesłuchiwał L. C. inny funkcjonariusz policji, skoro zeznania obciążające S. B. zbieżne są z wyjaśnieniami L. C. złożonymi następnie przed prokuratorem. W przekonaniu Sądu Okręgowego Sąd I instancji słusznie uznał zeznania świadka P. D. za wiarygodne. Sąd ten dostatecznie i przekonywująco wskazał powody takiej oceny ( str. 5 uzasadnienia, k.269 akt ). Polemika z tą oceną zawarta w apelacji zdaniem Sądu Okręgowego nie przekonuje i nie zasługuje na uwzględnienie. Zdaniem Sądu Okręgowego trafna jest także ocena zeznań świadków Ł. B. i D. D.
(3)dokonana przez Sąd I instancji. Ł. C. jednoznacznie zeznał , że zanim samochód M. wstawiony został do jego stodoły S. B. wysłał mu sms – a z numeru telefonicznego (...) , z informacją aby zostawił otwartą bramę i klucze ( k.83 ). Okoliczność, że osoba na którą zarejestrowany był ten telefon na kartę – świadek Ł. B. twierdził ze nie zna Ł. C. nie zmienia faktu, że połączenie to z tego telefonu mogło zostać zrealizowane. Nie sposób zgodzić się także ze skarżącym obrońcą, że z faktu iż opinie biegłych: biologiczna i osmologiczna nie wykazały obecności oskarżonego w odzyskanym samochodzie M. S. B. należy wyciągnąć wniosek o niewinności oskarżonego. Rozumowanie skarżącego zaprezentowane w apelacji jest z gruntu błędne. Z faktu iż tylko S. B. i obywatel U. O. V. który zawarł umowę najmu wiedzieli gdzie znajduje się stodoła L. C. nie wynika że M. do niej nie mogła przywieźć i wstawić inna osoba. Nie można przecież wykluczyć sytuacji, że S. B. przekazał owej innej osobie informację o miejscu położenia stodoły a następnie sms – em przesłał Ł. C. wiadomość o potrzebie jej otwarcia i pozostawienia kluczy, zaś owy inny sprawca przyprowadził tam samochód. S. B. zgodnie z opisem przypisanego mu przestępstwa paserstwa współdziałał bowiem w jego popełnieniu nie tylko z Ł. C. ale także z innymi nieustalonymi osobami. Twierdzenia skarżącego jakoby S. B. musiał znajdować się w samochodzie w chwili wstawiania go do stodoły są gołosłowne, nie poparte materiałem dowodowym. Nie ulega wątpliwości, że umowa najmu przedmiotowej stodoły, złożona do akt sprawy ( k.5a – 5d ) zawarta pomiędzy K. C. a osobą posługującą się danymi O. V. nie została zarejestrowana w Urzędzie Skarbowym i fakt ten świadczy w ocenie Sądu Okręgowego, że stodoła mogła służyć do celów przestępczych. Niniejsza sprawa nie dotyczy odpowiedzialności karnej O. V. , drugorzędna jest więc okoliczność czy jego dane są prawdziwe, istotne jest to, że z propozycją jej wynajęcia obywatelowi U. wyszedł S. B. . Sąd I instancji działając w ramach zasady swobodnej oceny dowodów, dysponując na rozprawie głównej walorem bezpośredniości władny był – dając wiarę wyjaśnieniom i zeznaniom Ł. C. – odmówić wiarygodności dowodom przeciwnym tj. wyjaśnieniom S. B. i zeznaniom K. C. oraz E. S. . Swoje stanowisko Sąd ten przekonywująco argumentował w uzasadnieniu wyroku, zaś argumenty skarżącego w tym zakresie zawarte w apelacji są nietrafne. Ad 2 Zarzut nieuzasadniony, choć rację ma skarżący, że badania wariografem zgodnie z kodeksem postępowania karnego mogą być przeprowadzone nie tylko w celu eliminacyjnym na podstawie art.
§ 1k.p.k.
, ale także na zasadach ogólnych za zgodą badanej osoby ( którą może być oskarżony ) zgodnie z art. 199a k.p.k. ( zob. post. SN z 25.08.2015 r., III KK 51/15, Prok. i Pr. 2015 Nr 12 poz. 7, Kodeks Postępowania Karnego pod red. A. Sakowicza wyd. C.H. Beck 2016 str.521 ). Jednakowoż Sąd Okręgowy nie znajduje powodów do dopuszczenia takiego dowodu w niniejszej sprawie, dowód z badania wariografem nie może być bowiem sam w sobie dowodem przesądzającym o wiarygodności wyjaśnień, potrzeba jego przeprowadzenia musi wynikać z całokształtu dowodów już w sprawie przeprowadzonych. W niniejszej sprawie wniosek dowodowy w tym zakresie powinien zostać oddalony przez Sąd I instancji na podstawie art. 170 § 1 pkt 3 i 5 k.p.k. , nie zaś art. 170 § 1 pkt 1 k.p.k. Niemniej to uchybienie nie miało wpływu na treść wyroku Sądu Rejonowego. Wniosek 1.o zmianę wyroku poprzez uniewinnienie S. B. od popełnienia zarzucanego mu czynu ☐ zasadny ☐ częściowo zasadny ☒ niezasadny 2.uchylenie wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji ☐ zasadny ☐ częściowo zasadny ☒ niezasadny Zwięźle o powodach uznania wniosku za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny. Ad. 1 Mając na uwadze powyższą argumentację dotyczącą stawianych w apelacji zarzutów, wniosek o zmianę wyroku poprzez uniewinnienie oskarżonego jest niezasadny. Ad. 2 Mając na uwadze powyższą argumentację dotyczącą stawianych w apelacji zarzutów, wniosek o uchylenie wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania jest niezasadny.
- OKOLICZNO ŚCI PODLEGAJĄCE UWZGLĘDNIENIU Z URZĘDU
- Zwięźle o powodach uwzględnienia okoliczności
- ROZSTRZYGNIĘCIE SĄDU ODWOŁAWCZEGO 5.
- Utrzymanie w mocy wyroku sądu pierwszej instancji
- Przedmiot utrzymania w mocy Sąd Okręgowy utrzymał w całości wyrok Sądu I instancji wobec oskarżonego S. B. . Zwięźle o powodach utrzymania w mocy Mając na uwadze argumentację przedstawioną powyżej, zważywszy ponadto że kwalifikacja prawna czynu przypisanego oskarżonemu jest prawidłowa a wymierzona mu kara tzw. sekwencyjna, orzeczona przy zastosowaniu art. 37b k.k. nie razi surowością, Sąd Okręgowy utrzymał w mocy zaskarżony wyrok w całości. 5.
- Zmiana wyroku sądu pierwszej instancji
- Przedmiot i zakres zmiany Zwięźle o powodach zmiany 5.
- Uchylenie wyroku sądu pierwszej instancji 5.3.
- Przyczyna, zakres i podstawa prawna uchylenia 1.
- ☐ art. 439 k.p.k. Zwięźle o powodach uchylenia 2.
- Konieczność przeprowadzenia na nowo przewodu w całości ☐ art. 437 § 2 k.p.k. Zwięźle o powodach uchylenia 3.
- Konieczność umorzenia postępowania ☐ art. 437 § 2 k.p.k. Zwięźle o powodach uchylenia i umorzenia ze wskazaniem szczególnej podstawy prawnej umorzenia 4.
- ☐ art. 454 § 1 k.p.k. Zwięźle o powodach uchylenia 5.3.
- Zapatrywania prawne i wskazania co do dalszego postępowania 5.
- Inne rozstrzygnięcia zawarte w wyroku Punkt rozstrzygnięcia z wyroku Przytoczyć okoliczności
- Koszty Procesu Punkt rozstrzygnięcia z wyroku Przytoczyć okoliczności II Na podstawie art. 636 § 1 k.p.k. w zw. z art. 627 k.p.k. Sąd Okręgowy zasądził od oskarżonego S. B. na rzecz Skarbu Państwa koszty sądowe za postępowanie odwoławcze w kwocie 320 zł, w tym 300 zł opłaty za II instancję. Kwotę 20 zł. stanowi ryczałt za doręczenia.
- PODPIS 1.
- Granice zaskarżenia Kolejny numer załącznika 1 Podmiot wnoszący apelację Obrońca oskarżonego Rozstrzygnięcie, brak rozstrzygnięcia albo ustalenie, którego dotyczy apelacja Całość rozstrzygnięcia o sprawstwie, winie i karze. 1.3.
- Kierunek i zakres zaskarżenia ☒ na korzyść ☐ na niekorzyść ☒ w całości ☐ w części ☐ co do winy ☐ co do kary ☐ co do środka karnego lub innego rozstrzygnięcia albo ustalenia 1.3.
- Podniesione zarzuty Zaznaczyć zarzuty wskazane przez strony w apelacji ☐ art. 438 pkt 1 k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu ☐ art. 438 pkt 1a k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w innym wypadku niż wskazany w art. 438 pkt 1 k.p.k. , chyba że pomimo błędnej podstawy prawnej orzeczenie odpowiada prawu ☒ art. 438 pkt 2 k.p.k. – obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia ☒ art. 438 pkt 3 k.p.k. – błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia ☐ art. 438 pkt 4 k.p.k. – rażąca niewspółmierność kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka ☐ art. 439 k.p.k. ☐ brak zarzutów 1.
- Wnioski ☒ uchylenie ☒ zmiana