Sad powszechny, VI U 102/23

Sygn. akt VI U 102 /23 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 19 września 2023 r. Sąd Okręgowy w Bydgoszczy VI Wydział Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w składzie: Przewodniczący Sędzia Maciej Flinik po rozpoznaniu w dniu 19 września 2023 roku w Bydgoszczy na posiedzeniu niejawnym sprawy M. Z. przeciwko Zakładowi Ubezpieczeń Społecznych Oddziałowi w B. o rentę socjalną w związku z odwołaniem M. Z. od decyzji Zakładu Ubezpieczeń Społecznych Oddział w B. z dnia 5 grudnia 2022r. znak (...) oddala odwołanie Sędzia Maciej Flinik Sygn. akt VI U 102/23 UZASADNIENIE Decyzją z dnia 5 grudnia 2022 r. Zakład Ubezpieczeń Społecznych Oddział w B. , na podstawie art. 4 stawy z dnia 27 czerwca 2003 r. o rencie socjalnej odmówił M. Z. prawa do renty socjalnej, albowiem zgodnie z orzeczeniem komisji lekarskiej ZUS z dnia 25 listopada 2022r. nie jest on całkowicie niezdolny do pracy. Odwołanie od powyższej decyzji wniósł ubezpieczony M. Z. opisując schorzenia na które cierpi ( padaczkę, problemy z koncentracją oraz z wykonywaniem najprostszych czynności ) i wskazując, w jaki sposób przekładają się one na różne sfery życia, które wskutek choroby uległy znacznemu ograniczeniu ( wcześniej był osobą sprawną, czynnym sportowcem, również rekrutacja do Szkoły Głównej Pożarniczej nie sprawiła mu problemu ani pod względem sprawnościowym manualnym ani psychomotorycznym ) . W odpowiedzi na odwołanie Zakład Ubezpieczeń Społecznych Oddział w B. wniósł o jego oddalenie podtrzymując dotychczasową dokumentację. Sąd Okręgowy ustalił i zważył co następuje : Ubezpieczony M. Z. ma obecnie (...) lat . Po usunięciu ze Szkoły (...) podjął pracę, ale nie została z nim przedłużona umowa. Rozpoznaje się u niego obecnie padaczkę z napadami uogólnionymi dobrze kontrolowanymi lekami. Stan jego zdrowia nie upośledza sprawności organizmu w stopniu , który powodowałby całkowitą niezdolność do pracy ( ubezpieczony pozostaje zdolny do pracy z przeciwwskazaniami do prac na wysokości, przy obsłudze maszyn niebezpiecznych , w służbie ruchu ). / dowód : opinia biegłych specjalisty medycyny pracy i neurologa - k.21 – 22 i 41 akt sprawy / Powyższy stan faktyczny sąd ustalił w oparciu o dokumentację znajdującą się w aktach sprawy oraz w głównej mierze na podstawie opinii biegłych sądowych. Sąd podzielił w całości wnioski opinii biegłych. Opinia jest wyczerpująca, logiczna i zgodna z zakresami fachowej wiedzy medycznej, w związku z czym nie ma podstaw do jej podważenia. Biegli sądowi ( specjalista medycyny pracy i neurolog ) są doświadczonymi specjalistami z tych dziedzin nauki , które odpowiadają schorzeniom wnioskodawcy. Opinię wydali po zapoznaniu się z dokumentami leczenia i po przeprowadzeniu właściwych badań. Odwołanie nie zasługiwało na uwzględnienie. Na wstępie trzeba zauważyć, że renta socjalna ma charakter świadczenia zabezpieczającego, a jej celem jest kompensowanie braku możliwości nabycia uprawnień do świadczeń z systemu ubezpieczenia społecznego ze względu na to, że całkowita niezdolność do pracy powstała przed wejściem na rynek pracy. Zgodnie z art. 4 ust. 1 ustawy z dnia 27 czerwca 2003 r. o rencie socjalnej (Dz. U. Nr 135, poz. 1268 ze u zm.), świadczenie to przysługuje osobie pełnoletniej całkowicie niezdolnej do pracy z powodu naruszenia sprawności organizmu, które powstało: przed ukończeniem 18 roku życia, w trakcie nauki lub nauki w szkole wyższej przed ukończeniem 25 roku życia lub w trakcie studiów doktoranckich lub aspirantury naukowej. W ustępie 2 wskazano, że osobie, która spełniła warunki określone w ust. 1 , przysługuje renta socjalna stała – jeżeli całkowita niezdolność do pracy jest trwała, bądź renta socjalna okresowa – jeżeli całkowita niezdolność do pracy jest okresowa. Ustalenia całkowitej niezdolności do pracy dokonuje się na zasadach i w trybie określonych w ustawie o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych , stosując odpowiednio (w myśl art. 5 i 15 ) m.in. art. 12-14 tej ustawy. Zgodnie więc z art. 12 ustawy z dnia 17 grudnia 1998 r. o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych (j.t: Dz. U. z 2009 r. Nr 153, poz. 1227 ze zm.) niezdolną do pracy w rozumieniu ustawy jest osoba, która całkowicie lub częściowo utraciła zdolność do pracy zarobkowej z powodu naruszenia sprawności organizmu i nie rokuje odzyskania zdolności do pracy po przekwalifikowaniu (ust. 1). Całkowicie niezdolną do pracy jest osoba, która utraciła zdolność do wykonywania jakiejkolwiek pracy ( ust. 2 ). Częściowo niezdolną do pracy jest osoba, która w znacznym stopniu utraciła zdolność do pracy zgodnej z poziomem posiadanych kwalifikacji (ust. 3). Zgodnie natomiast z treścią art. 13 ust. 1 ustawy przy ocenie stopnia i przewidywanego okresu niezdolności do pracy oraz rokowania co do odzyskania zdolności do pracy uwzględnia się: stopień naruszenia sprawności organizmu oraz możliwości przywrócenia niezbędnej sprawności w drodze leczenia i rehabilitacji (pkt 1); możliwość wykonywania dotychczasowej pracy lub podjęcia innej pracy oraz celowość przekwalifikowania zawodowego, biorąc pod uwagę rodzaj i charakter dotychczas wykonywanej pracy, poziom wykształcenia, wiek i predyspozycje psychofizyczne (pkt 2). Z materiału dowodowego zebranego w sprawie wynika, iż ubezpieczony nie jest całkowicie niezdolny do pracy. Występujące u niego schorzenie w postaci padaczki upośledza sprawność jego organizmu, ale nie w stopniu, który powodowałby taki stopień niezdolności do pracy. Przeciwwskazana jest praca na wysokości, przy obsłudze maszyn niebezpiecznych , w służbie ruchu . Biegli opisali stan zdrowia ubezpieczonego wskazując, że rozpoznawane u niego schorzenie jest w miarę dobrze kontrolowane za pomocą stosowanego leczenia farmakologicznego – napady występują przeciętnie 3 razy w roku. Eksponowane przez ubezpieczonego zaburzenia pamięci i koncentracji mogą wynikać z działania ubocznego zażywanego leku oraz w przebiegu samego schorzenia, jednak nie powodują znacznego upośledzenia sprawności psychofizycznej ustroju. Bardzo prawdopodobne , iż w miarę upływu czasu dolegliwości te będą ulegały zmniejszeniu. Należy zauważyć , iż w sprawie wypowiedziało się łącznie 6 lekarzy ( lekarz orzecznik, komisja lekarska ZUS składająca się z 3 lekarzy i zespół biegłych sądowych ) dochodząc do tożsamych konkluzji co do braku całkowitej niezdolności ubezpieczonego do pracy ( co jest wymogiem przyznania prawa do dochodzonego roszczenia ). Z uwagi na powyższe, Sąd Okręgowy na podstawie art. 477 14 § 1 k.p.c. orzekł jak w sentencji