Sad powszechny, VII U 684/22

Sygn. akt VII U 684/22 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 23 września 2024r. Sąd Okręgowy Warszawa - Praga w Warszawie VII Wydział Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w składzie: Przewodniczący: sędzia Agnieszka Stachurska Protokolant: starszy sekretarz sądowy Anna Bańcerowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 23 września 2024r. w Warszawie sprawy M. G. przeciwko Zakładowi Ubezpieczeń Społecznych (...) Oddział w W. o rekompensatę z tytułu pracy w warunkach szczególnych na skutek odwołania M. G. od decyzji Zakładu Ubezpieczeń Społecznych (...) Oddział w W. z dnia 14 kwietnia 2022 roku, znak: (...) zmienia zaskarżoną decyzję w ten sposób, że od 1 stycznia 2022 roku przyznaje M. G. prawo do rekompensaty z tytułu pracy w warunkach szczególnych. UZASADNIENIE M. G. w dniu 27 maja 2022r. złożyła odwołanie od decyzji Zakładu Ubezpieczeń Społecznych (...) Oddział w W. z 14 kwietnia 2022r., znak: (...) , odmawiającej przyznania prawa do rekompensaty. W uzasadnieniu odwołania wskazała, że w Zakładach (...) sp. z o.o. , gdzie była zatrudniona przez 7 lat, 3 miesiące i 18 dni, oraz w Krajowym Związku Rewizyjnym Spółdzielni (...) sp. z o.o. w W. , gdzie była zatrudniona przez 12 lat, wykonywała stale i w pełnym wymiarze czasu pracy pracę w warunkach szczególnych jako składacz fotoskładu. Praca ta wymieniona jest w wykazie A stanowiącym załącznik do rozporządzenia Rady Ministrów z 7 lutego 1983r., w dziale XI pod poz. 2 oraz w wykazie A dziale XI poz. 2 pkt 5 zarządzenia Nr 37 Ministra Nauki, Szkolnictwa Wyższego i Techniki z 25 października 1983r. w sprawie prac wykonywanych w szczególnych warunkach w zakładach pracy resortu nauki, szkolnictwa wyższego i techniki. Dodatkowo ubezpieczona zarzuciła, że choć u obu wskazanych pracodawców wykonywała pracę w tych samych warunkach oraz na jednakowych stanowiskach, to organ rentowy uznał tylko jedno świadectwo pracy z (...) sp. z o.o. Nie uznał natomiast świadectwa pracy z Wydawnictwa Spółdzielczego (...) sp. z o.o. , które w 2016 roku ogłosiło upadłość i już nie istnieje. W związku z tym nie ma możliwości dostarczenia jakiegokolwiek dokumentu i udowodnienia przez ubezpieczoną swoich racji ( odwołanie z 27 maja 2022r. - k. 3 a.s.). Zakład Ubezpieczeń Społecznych (...) Oddział w W. w odpowiedzi na odwołanie z 27 czerwca 2022r. wniósł o oddalenie odwołania na podstawie art. 477 14 § 1 k.p.c. , a uzasadniając przedstawione stanowisko powołał się na przepisy ustawy z 17 grudnia 1998r. o emeryturach i rentach z FUS i ustawy z 19 grudnia 2008r. o emeryturach pomostowych oraz zacytował § 2 rozporządzenia Rady Ministrów z 7 lutego 1983r. w sprawie wieku emerytalnego pracowników zatrudnionych w szczególnych warunkach lub w szczególnym charakterze. Dalej wskazał, że M. G. na dzień 31 grudnia 2008r. udowodniła łącznie 7 lat, 3 miesiące i 18 dni pracy w warunkach szczególnych. Zakład nie uznał ubezpieczonej okresu pracy w warunkach szczególnych od 2 listopada 1997r. do 31 grudnia 2008r., kiedy była zatrudniona w Wydawnictwie Spółdzielczym sp. z o.o., ponieważ świadectwo pracy w warunkach szczególnych, wystawione przez Krajowy Związek Rewizyjny Spółdzielni (...) , nie spełnia wymogów formalnych, gdyż brak wskazania w nim zarządzenia właściwego ministra lub uchwały centralnego związku spółdzielczego, któremu podlegał zakład ze wskazaniem charakteru pracy i stanowiska ściśle według wykazu, działu i punktu załącznika. Dodatkowo organ rentowy zwrócił uwagę, że w świadectwie pracy z 30 kwietnia 2016r., wystawionym przez Wydawnictwo Spółdzielcze sp. z o.o., w punkcie 4.8, dotyczącym wykonywania pracy w szczególnych warunkach lub w szczególnym charakterze, znajduje się zapis „nie dotyczy” (odpowiedź na odwołanie z 27 czerwca 2022r., k. 4 a.s.). Sąd Okręgowy ustalił następujący stan faktyczny: M. G. , ur. (...) , w okresie od 10 września 1976r. do 31 lipca 1980r. była zatrudniona w (...) jako uczeń w zawodzie składacza ręcznego, a potem jako składacz ręczny (świadectwo pracy z 31 lipca 1980r., k. 3 akt kapitału początkowego). Następnie od 14 października 1980r. do 31 października 1997r. pracowała w Wydawnictwie (...) - (...) sp. z o.o. w W. , gdzie w okresie od 22 lutego 1984r. do 30 września 1989r. korzystała z urlopu wychowawczego (świadectwo pracy z 28 października 1997r., k. 5 akt kapitału początkowego). W dniu 25 lutego 2022r. wskazany pracodawca wystawił ubezpieczonej świadectwo wykonywania pracy w szczególnych warunkach lub o szczególnym charakterze, w którym potwierdził, że ubezpieczona od 1 stycznia 1990r. do 31 października 1997r. wykonywała pracę składacza fotoskładu i w tym czasie stale i w pełnym wymiarze czasu pracy wykonywała pracę o charakterze: procesy składu z zastosowaniem elektronicznych monitorów ekranowych, wymienioną w Wykazie A dziale XI poz. 2, stanowiącym załącznik do rozporządzenia Rady Ministrów z 7 lutego 1983r. (Dz. U. z 1983r. Nr 8 poz. 43 ze zm.) na stanowisku składacza fotoskładu (przy bezpośredniej obsłudze monitora ekranowego), wymienionym w Wykazie A dziale XI poz. 2 pkt 5 załącznika nr 1 do zarządzenia Nr 37 Ministra Nauki, Szkolnictwa Wyższego i Techniki z 25 października 1983r. w sprawie prac wykonywanych w szczególnych warunkach w zakładach pracy resortu nauki, szkolnictwa wyższego i techniki dotyczącego wieku emerytalnego oraz wzrostu emerytur i rent inwalidzkich dla pracowników zatrudnionych w szczególnych warunkach lub o szczególnym charakterze (Dz. U. z 1983r. Nr 8 poz. 443) (świadectwo wykonywania pracy w szczególnych warunkach lub o szczególnym charakterze z 25 lutego 2022r., k. 35-36 akt emerytalnych). W dniu 2 listopada 1997r. M. G. została zatrudniona w Wydawnictwie Spółdzielczym sp. z o.o. w W. na podstawie umowy o pracę na czas nieokreślony, w pełnym wymiarze czasu pracy, na stanowisku składacza komputerowego w dziale fotoskładu (umowa o pracę z 2 listopada 1997r. – akta osobowe). Pracowała do 30 kwietnia 2016r., tj. do daty zakończenia stosunku pracy w związku z wypowiedzeniem pracodawcy z powodu likwidacji stanowiska pracy. W wystawionym przez pracodawcę świadectwie pracy w punkcie 4.8, który dotyczy wykonywania przez pracownika pracy w warunkach szczególnych lub o szczególnym charakterze, wskazano „nie dotyczy” (świadectwo pracy z 30 kwietnia 2016r. – akta osobowe). W Wydawnictwie Spółdzielczym sp. z o.o. w W. , które było zakładem poligraficznym, M. G. pracowała w dziale fotoskładu, w małym pomieszczeniu w piwnicy, gdzie znajdowały się duże monitory kineskopowe, ustawione do siebie tyłem, a także czytnik i klawiatura. Na ekranach monitorów znajdowała się siatka zabezpieczająca, która odpadała. Zadaniem ubezpieczonej, do której trafiały materiały do składu, było wykonywanie pracy na klawiaturze, przepisanie tekstów z maszynopisów, ich składanie i korekta oraz redakcja techniczna. Wraz z ubezpieczoną pracowała w tym samym czasie A. L. , która również wykonywała pracę przy monitorze. Godziny pracy w Wydawnictwie w ramach pełnego etatu były ustalone na 7,5 godziny. Ubezpieczona oraz A. L. rozpoczynały pracę o 7.30, a kończyły o 15.00. W latach 1997-1999 czas pracy był dłuższy z uwagi na dużą ilość pracy (zeznania świadka A. L. , k. 20-21 a.s.; zeznania ubezpieczonej, k. 21-22 a.s.). W dniu 12 stycznia 2021r. M. G. wystąpiła z wnioskiem o emeryturę. Świadczenie emerytalne wraz z okresową emeryturą kapitałową zostało jej przyznane decyzjami z 25 stycznia 2021r. (wniosek o emeryturę, k. 1-12 akt emerytalnych; decyzje z 25 stycznia 2021r., k. 13-22 akt emerytalnych). W dniu 24 stycznia 2022r. ubezpieczona złożyła wniosek o przeliczenie emerytury przy uwzględnieniu rekompensaty z tytułu wykonywania pracy w warunkach szczególnych (wniosek z 24 stycznia 2022r., k. 23 akt emerytalnych). Pismem z 11 lutego 2022r. została poinformowana przez ZUS o konieczności przedstawienia świadectwa wykonywania pracy w warunkach szczególnych lub w szczególnym charakterze (pismo z 11 lutego 2022r., k. 27 akt emerytalnych). W dniu 15 marca 2022r. ubezpieczona złożyła wniosek o ponowne obliczenie świadczenia emerytalno – rentowego, do którego dołączyła świadectwa pracy oraz inne dokumenty kadrowe, a także świadectwo wykonywania pracy w warunkach szczególnych lub o szczególnym charakterze z dnia 25 lutego 2022r., wystawione przez Wydawnictwo (...) - (...) sp. z o.o. , świadectwo pracy w warunkach szczególnych z 14 marca 2022r., wystawione przez Krajowy Związek Rewizyjny Spółdzielni (...) , a także świadectwo wykonywania pracy w warunkach szczególnych lub o szczególnym charakterze z 14 marca 2022r., które sama podpisała (wniosek o ponowne obliczenie świadczenia emerytalno – rentowego z załącznikami, k. 29-54 akt emerytalnych). Decyzją z 14 kwietnia 2022r. Zakład Ubezpieczeń Społecznych (...) Oddział w W. wydał decyzję odmawiającą M. G. prawa do rekompensaty (decyzja organu rentowego z 14 kwietnia 2022r., k. 63-64 akt emerytalnych). Podstawą ustalenia powyższego stanu faktycznego były powołane dokumenty przedstawiające przebieg postępowania przed organem rentowym oraz te, które zostały zgromadzone w aktach osobowych M. G. i które ubezpieczona przedstawiła w postępowaniu prowadzonym przez organ rentowy dla potwierdzenia okresów zatrudnienia, w tym okresów wykonywania pracy w warunkach szczególnych. Pozwoliły one na ustalenie przebiegu postępowania przed Zakładem, a przede wszystkim na dokonanie ustaleń odnośnie okresów pracy M. G. , zajmowanych przez nią stanowisk oraz charakteru wykonywanej pracy. Obiektywny charakter tych dokumentów nie budził wątpliwości Sądu, dlatego zostały one ocenione jako wiarygodne. Takiej oceny Sąd dokonał także w odniesieniu do zeznań świadka A. L. oraz ubezpieczonej, które korelują ze sobą, prezentując w sposób spójny charakter pracy M. G. w okresie zatrudnienia w Wydawnictwie Spółdzielczym sp. z o.o. Sąd Okręgowy zważył co następuje: Regulacja dotycząca prawa do rekompensaty z tytułu zatrudnienia w warunkach szczególnych, o którą ubiegała się M. G. , została wprowadzona do ustawy z dnia 19 grudnia 2008r. o emeryturach pomostowych (tekst jednolity Dz. U. z 2023r., poz. 164). Art. 2 pkt 5 tej ustawy zawiera definicję rekompensaty rozumianej jako odszkodowanie za utratę możliwości nabycia prawa do wcześniejszej emerytury z tytułu pracy w szczególnych warunkach lub o szczególnym charakterze dla osób, które nie nabędą prawa do emerytury pomostowej. Z kolei warunki jej przyznawania oraz sposób obliczenia określają art. 21 – 23 zamieszczone w Rozdziale III „Rekompensata”. Art. 23 stanowi, że ustalenie rekompensaty następuje na wniosek ubezpieczonego o emeryturę oraz że przyznawana jest ona w formie dodatku do kapitału początkowego, o którym mowa w przepisach art. 173 i art. 174 ustawy o emeryturach i rentach z FUS. W art. 21 ust. 1 ustawy wskazano natomiast, że rekompensata przysługuje ubezpieczonemu, jeżeli ma okres pracy w szczególnych warunkach lub w szczególnym charakterze w rozumieniu przepisów ustawy o emeryturach i rentach z FUS, wynoszący co najmniej 15 lat. Z art. 21 ust. 2 ustawy (stan prawny obowiązujący w dacie złożenia wniosku przez ubezpieczonego i wydania zaskarżonej decyzji) wynika zaś, że rekompensata nie przysługuje osobie, która nabyła prawo do emerytury na podstawie przepisów ustawy o emeryturach i rentach z FUS. Wskazywane art. 2 pkt 5 i art. 21 ust. 1 ustawy o emeryturach pomostowych formułują dwie zasadnicze przesłanki nabycia prawa do rekompensaty: 1) nienabycie prawa do emerytury pomostowej oraz 2) osiągnięcie okresu pracy w szczególnych warunkach lub o szczególnym charakterze w rozumieniu ustawy o emeryturach i rentach z FUS, wynoszącego co najmniej 15 lat. Z kolei w art. 21 ust. 2 tej ustawy została zawarta przesłanka negatywna, którą stanowi nabycie prawa do emerytury na podstawie przepisów ustawy o emeryturach i rentach z FUS. Może ona budzić wątpliwości, gdyż literalna wykładnia tego wyrwanego z kontekstu normatywnego przepisu może prowadzić do wniosku, że prawo do rekompensaty przysługuje wyłącznie tym osobom, które nie nabyły prawa do jakiejkolwiek emerytury z FUS. Do prawidłowej interpretacji tego przepisu konieczne jest jednak zastosowanie wykładni systemowej, która prowadzi do przepisu art. 23 ustawy o emeryturach pomostowych , zgodnie z którym rekompensata przyznawana jest w formie dodatku do kapitału początkowego. Z kolei z art. 173 ust. 1 ustawy emerytalnej wynika, że kapitał początkowy ustala się dla ubezpieczonych urodzonych po dniu 31 grudnia 1948 roku, za których były opłacane składki na ubezpieczanie społeczne przed dniem 1 stycznia 1999 roku. W tych okolicznościach warunek sformułowany w art. 21 ust. 1 ustawy o emeryturach pomostowych należy rozumieć w taki sposób, że rekompensata jest adresowana wyłącznie do ubezpieczonych objętych systemem emerytalnym zdefiniowanej składki, którzy przed osiągnięciem podstawowego wieku emerytalnego nie nabyli prawa do emerytury z FUS w obniżonym wieku emerytalnym z uwagi na prace w warunkach szczególnych, obliczanej według formuły zdefiniowanego świadczenia . Nabycie prawa do takiego tylko świadczenia stanowi przesłankę negatywną przyznania prawa do rekompensaty. Natomiast nabycie prawa do emerytury na zasadach ogólnych nie wpływa w żaden sposób na uprawnienia do rekompensaty (wyrok Sadu Apelacyjnego w Gdańsku z dnia 5 maja 2017r., III AUa 2047/16, wyrok Sądu Apelacyjnego w Łodzi z dnia 14 grudnia 2015r., III AUa 1070/15, wyrok Sądu Apelacyjnego w Warszawie z dnia 22 września 2017r., III AUa 529/16). W rozpatrywanej sprawie nie zachodzi negatywna przesłanka przyznania M. G. prawa do rekompensaty. Ubezpieczona nie miała przyznanego prawa do wcześniejszej emerytury z uwagi na prace wykonywane w warunkach szczególnych. Wobec tego Sąd dokonał analizy, czy spełnione zostały przesłanki pozytywne, o których była mowa. Analizę rozpocząć należy od przypomnienia, że zgodnie z cytowanymi przepisami ustawy o emeryturach pomostowych prawo do rekompensaty mają osoby urodzone po 1948r., które przed 1 stycznia 2009r. wykonywały przez co najmniej 15 lat prace w szczególnych warunkach lub w szczególnym charakterze w rozumieniu art. 32 i 33 ustawy o emeryturach i rentach z FUS. Podobnie jak przy ustalaniu tego okresu na potrzeby przyznania emerytury w niższym wieku emerytalnym, tak przy ustalaniu prawa do rekompensaty, będą uwzględnione tylko te okresy, w których praca była wykonywana stale i w pełnym wymiarze czasu pracy. Rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 7 lutego 1983r. w sprawie wieku emerytalnego pracowników zatrudnionych w szczególnych warunkach lub w szczególnym charakterze (Dz. U. z 1983r., Nr 8, poz. 43) – zwane dalej rozporządzeniem w sprawie wieku emerytalnego , do którego należy się odwołać na podstawie art. 32 ust. 4 ustawy o emeryturach i rentach z FUS, wskazuje bowiem w § 2 ust. 1, że okresami pracy uzasadniającymi prawo do świadczeń na zasadach określonych w rozporządzeniu są okresy, w których praca w szczególnych warunkach lub w szczególnym charakterze jest wykonywana stale i w pełnym wymiarze czasu pracy obowiązującym na danym stanowisku pracy. Okresy te stwierdza zakład pracy na podstawie posiadanej dokumentacji, w świadectwie wykonywania prac w szczególnych warunkach, wystawionym według wzoru stanowiącego załącznik do rozporządzenia lub w świadectwie pracy. Brak takich dokumentów nie oznacza jednak braku możliwości wykazania faktu wykonywania pracy w warunkach szczególnych przy użyciu innych środków dowodowych. W orzecznictwie wielokrotnie wyrażano ugruntowany już pogląd, zgodnie z którym okoliczność wykonywania pracy w szczególnych warunkach może być dowodzona wszelkimi środkami dowodowymi, przy czym sąd nie jest związany środkami dowodowymi określonymi dla dowodzenia przed organem rentowym. W postępowaniu przed sądem odwoławczym dopuszczalne jest więc przeprowadzenie dowodu z zeznań świadków na okoliczność zatrudnienia w szczególnych warunkach lub w szczególnym charakterze w sytuacji, gdy wnioskodawca nie jest w stanie wykazać tej okoliczności jedynie w oparciu o dokumenty (zob. uchwały Sądu Najwyższego z dnia 10 marca 1984r., III UZP 6/84; z dnia 21 września 1984r., III UZP 48/84; a także wyroki: Sądu Najwyższego z dnia 8 kwietnia 1999r., II UKN 619 i Sądu Apelacyjnego w Katowicach z dnia 14 grudnia 2004r., III AUa 2474/03) . Jednocześnie, potwierdzenie przez pracodawcę w świadectwie pracy faktu wykonywania pracy w warunkach szczególnych lub informacja, że praca taka nie była wykonywana - z uwagi na to, że świadectwo jest dokumentem prywatnym - nie stanowi bezwzględnej przesłanki do przyznania wcześniejszej emerytury czy rekompensaty bądź odmowy ich przyznania. Organ rentowy, a także sąd, mają prawo i zarazem obowiązek zweryfikować prawdziwość oświadczenia pracodawcy wynikającego z takiego dokumentu i ostatecznie nie uwzględnić go. Tak właśnie było w przedmiotowej sprawie. Ubezpieczona przedstawiła w ZUS świadectwo pracy, w którym Wydawnictwo Spółdzielcze sp. z o.o. w punkcie 4.8 wskazało na niewykonywanie przez ubezpieczoną pracy w warunkach szczególnych. Organ rentowy na taką okoliczność powołał się toku postępowania, akcentując zarazem, że świadectwa pracy w warunkach szczególnych u ww. pracodawcy, wystawione przez ubezpieczoną oraz przez Krajowy Związek Rewizyjny Spółdzielni (...) nie spełniają wymogów formalnych. Sąd potwierdza, że prawidłowość ww. świadectw pracy w warunkach szczególnych budzi wątpliwości formalne, dlatego, że dokument taki wystawia pracodawca bądź jego następca prawny. Pracownik ani podmiot, który nie jest następcą prawnym, a tak jest z Krajowym Związkiem Rewizyjnym Spółdzielni (...) , nie są podmiotami do tego uprawnionymi. Jeśli chodzi zaś o punkt 4.8 świadectwa pracy z 30 kwietnia 2016r., to organ rentowy nie ma racji wskazując, iż wyklucza on możliwość ustalenia faktu wykonywania pracy w warunkach szczególnych oraz przyznania rekompensaty. W takiej sprawie, jak rozpatrywana, istotne jest przede wszystkim ustalenie, jaką pracę faktycznie wykonywała osoba ubiegająca się o rekompensatę. Nazwa stanowiska pracy nie ma charakteru przesądzającego, podobnie jak kwalifikacja wykonywanej pracy, jakiej dokonał pracodawca. Uwzględniając powyższe, Sąd w rozpatrywanej sprawie przeprowadził postępowanie dowodowe i ustalił, że M. G. w Wydawnictwie Spółdzielczym sp. z o.o. wykonywała ten sam rodzaj pracy co w Wydawnictwie (...) – (...) sp. z o.o. Jako składacz komputerowy w dziale fotoskładu, pracując między innymi wraz z A. L. , zajmowała się bezpośrednią obsługą monitora ekranowego. Był to duży monitor kineskopowy, wyposażony dodatkowo w czytnik i klawiaturę. Zadaniem ubezpieczonej, do której trafiały materiały do składu, było przepisanie tekstów z maszynopisów, ich składanie w systemie graficznym i korekta oraz redakcja techniczna. Wskazane czynności były wykonywane w pełnym wymiarze czasu pracy (w poligrafii czas ten był ustalony na 7,5 godziny), cały czas przy użyciu komputera. Biegły sądowy z zakresu BHP Z. C. , któremu Sąd zlecił wydanie opinii potwierdził, że praca ubezpieczonej w Wydawnictwie Spółdzielczym sp. z o.o. była pracą w warunkach szczególnych, na jaką wskazuje Wykaz A stanowiący załącznik do rozporządzenia w sprawie wieku emerytalnego, w którym w Dziale XI („W poligrafii”) w punkcie 2 uwzględniono „procesy składu z zastosowaniem elektronicznych monitorów ekranowych”. Ubezpieczona taki właśnie rodzaj prac wykonywała nie tylko w Wydawnictwie (...) – (...) sp. z o.o. , ale również w Wydawnictwie Spółdzielczym sp. z o.o. Sąd ocenił opinię biegłego jako rzetelną. Biegły oparł się na zgromadzonych dokumentach, a także uwzględnił zeznania ubezpieczonej oraz świadka. Przeanalizował również obowiązujące przepisy i na tej podstawie przedstawił poprawne wnioski. Ubezpieczona ich nie kwestionowała. Również organ rentowy nie zgłosił do opinii uwag i zastrzeżeń. Mimo, że wniósł o oddalenie odwołania i wskazał, że nie podziela opinii biegłego z zakresu BHP, to w piśmie z 29 maja 2023r. (k. 67-68 a.s.) nie przedstawił żadnych argumentów przemawiających za wadliwością wniosków Z. C. . Zdaniem Sądu, stanowisko Zakładu wobec opinii biegłego opierało się na twierdzeniu o dowodach, jakie obowiązują w postępowaniu przed organem rentowym, nie zaś na zarzutach czy uwagach wobec tego, co wskazał biegły. Wobec powyższego Sąd, mimo stanowiska ZUS, podzielił ocenę biegłego Z. C. , przyjmując zarazem, że M. G. spełnia przesłanki do przyznania rekompensaty. Okres pracy w warunkach szczególnych, którym się legitymuje, wyliczony jako suma okresu uwzględnionego przez ZUS, wynoszącego 7 lat, 3 miesiące i 18 dni, oraz okresu pracy w Wydawnictwie Spółdzielczym sp. z o.o. od 2 listopada 1997r. do 31 grudnia 2008r. – po odliczeniu urlopu bezpłatnego od 10 lutego 2003r. do 14 lutego 2003r., od 10 marca 2003r. do 14 marca 2003r., od 17 listopada 2003r. do 21 listopada 2003r. i od 22 listopada 2004r. do 26 listopada 2004r. oraz okresów zwolnień lekarskich, wyszczególnionych w świadectwie pracy z 30 kwietnia 2016r. – wynosi ponad 15 lat. W konsekwencji odwołanie, jako uzasadnione, podlegało uwzględnieniu. Na podstawie art. 477 14 § 2 k.p.c. Sąd zmienił zaskarżoną decyzję przyznając M. G. rekompensatę z tytułu pracy w warunkach szczególnych od 1 stycznia 2022r., tj. od pierwszego dnia miesiąca, w którym ubezpieczona złożyła pierwszy wniosek o przeliczenie rekompensaty. Co prawda do wniosku tego nie dołączyła świadectwa pracy w warunkach szczególnych i została przez ZUS wezwana do jego przedstawienia, skutkiem czego w marcu 2022r. raz jeszcze złożyła wniosek o przeliczenie świadczenia emerytalnego, niemniej jednak to wniosek ze stycznia 2022r. zapoczątkował postępowanie w sprawie o rekompensatę i od pierwszego dnia miesiąca, w którym doszło do złożenia tego wniosku, należało przyznać ubezpieczonej rekompensatę.