Sygn. akt VIII GC 1767/22 upr WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 16 grudnia 2022 r. Sąd Rejonowy w Bydgoszczy VIII Wydział Gospodarczy w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia Tadeusz Górka Protokolant st. sekr. sądowy Magdalena Zasowska po rozpoznaniu w dniu 16 grudnia 2022 roku w Bydgoszczy na rozprawie według przepisów o postępowaniu w sprawach gospodarczych sprawy z powództwa (...) spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w Ż. przeciwko (...) spółce z ograniczoną odpowiedzialnością spółce komandytowej z siedzibą w I. o zapłatę I. zasądza od pozwanej na rzecz powódki kwotę 10.663,66 zł (dziesięć tysięcy sześćset sześćdziesiąt trzy złote sześćdziesiąt sześć groszy) wraz z odsetkami:
- a)ustawowymi za opóźnienie w transakcjach handlowych liczonymi od kwoty 10.343,37zł od dnia 28 czerwca 2022 r. do dnia zapłaty,
- b)ustawowymi za opóźnienie liczonymi od kwoty 320,29 zł od dnia 19 lipca 2022 r. do dnia zapłaty II. zasądza od pozwanej na rzecz powódki kwotę 4 367 (cztery tysiące trzysta sześćdziesiąt siedem złotych) tytułem zwrotu kosztów procesu wraz z odsetkami w wysokości odsetek ustawowych za opóźnienie w spełnieniu świadczenia pieniężnego za czas od dnia uprawomocnienia się rozstrzygnięcia o kosztach zawartych w niniejszym orzeczeniu do dnia zapłaty. Sędzia Tadeusz Górka Sygn. akt VIII GC 1767/22 upr UZASADNIENIE Powódka (...) spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w Ż. wniosła o zasądzenie od pozwanej (...) spółki z ograniczoną odpowiedzialnością spółki komandytowej z siedzibą w I. (dalej: (...) ) kwoty 10 343,37 zł wraz z odsetkami ustawowymi za opóźnienie w transakcjach handlowych od 28 czerwca 2022 roku do dnia zapłaty. Nadto powódka wniosła o zasądzenie kosztów procesu według norm przepisanych oraz zasadzenie równowartości kwoty 70 euro. W uzasadnieniu pozwu powódka wskazała, że pozwana zawarła z nią umowę sprzedaży, ale nie zapłaciła za sprzedany jej towar. W sprzeciwie od nakazu zapłaty wydanego w postępowaniu upominawczym pozwana wniosła o oddalenie powództwa w całości. W ocenie pozwanej roszczenia powódki wygasło wskutek złożonego oświadczenia o potrąceniu z dnia 9 czerwca 2022 roku. Złożone je wskutek nałożenia przez pozwaną na powódkę kar umownych w łącznej kwocie 18 000 0000 zł. Pozwana nie kwestionowała wierzytelności powódki do chwili jej wygaśnięcia wskutek dokonanego oświadczenia o potrąceniu. Powódka w odpowiedzi zarzuciła naruszenie przez stronę pozwaną m.in. art. 505 [4] § 2 kpc i art. 203 [1] § 1 kpc . Zdaniem powódki brak jest w postępowaniu uproszczonym możliwości złożenia oświadczenia o potrąceniu i podniesienia zarzutu potrącenia ponieważ wierzytelności przekracza 20 000 zł ( art. 505 [1] § 1 kpc ). Na rozprawie w dniu 16 grudnia 2022 roku pełnomocnicy stron potwierdzili bezsporność, kluczowych zdaniem Sadu, okoliczności. Sąd ustalił następujący stan faktyczny: (...) spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w Ż. sprzedała pozwanej towar- balsam do mycia naczyń. Pozwana towar odebrała. Wskutek tego w dniu 26 maja 2022 roku wystawiła fakturę VAT numer (...) opiewającą na kwotę 10 343,37 zł z termin płatności do 25 czerwca 2022 roku. Dowód : faktura VAT numer (...) (k.19), kserokopia dokumentu WZ (k.20) Pozwana nie zapłaciła za fakturę VAT numer (...) opiewającą na kwotę 10 343,37 zł z termin płatności do 25 czerwca 2022 roku okoliczności bezsporne Strona pozwana wystawiła notę obciążeniową numer 2 z dnia 7 czerwca 2022 roku. Opiewała ona na kwotę 18 000 000 zł z terminem płatności do 8 czerwca 2022 roku. Została ona nałożona ,,z tytułu naruszenia obowiązków określonych w § 1 ust. 8 porozumienia”. Tego samego dnia pozwana wezwała powódkę do zapłaty kwoty 18 000 000 zł w terminie do 8 czerwca 2022 roku. Dowód: nota obciążeniowa numer 2 z dnia 7 czerwca 2022 roku (k.80), wezwanie do zapłaty (k.78-79) Strona pozwana złożyła oświadczenie o potrąceniu kwoty 18 000 000 zł w dniu 9 czerwca 2022 roku w oparciu o notę obciążeniową numer 2 z dnia 7 czerwca 2022 roku. Oświadczenie o potrąceniu nie dotyczyło wierzytelności powódki z faktury VAT numer (...) . Dowód: oświadczenie o potrąceniu (k.111-112) Strona pozwana złożyła oświadczenie o potrąceniu kwoty 18 000 000 zł w dniu 27 czerwca 2022 roku w oparciu o notę obciążeniową numer 2 z dnia 7 czerwca 2022 roku. Oświadczenie o potrąceniu dotyczyło wierzytelności powódki z faktury VAT numer (...) . Dotarło ono do powódki listownie w dniu 1 lipca 2022 roku. Dowód: oświadczenie o potrąceniu (k.115-116), wydruk z e-trackingu (k.120-121) Strona powodowa nie uznaje skuteczności oświadczeń o potrąceniu złożonych przez S. . okoliczności bezsporne Stan faktyczny w przedmiotowej sprawie Sąd ustalił w oparciu o wyżej wymienione dowody z dokumentów prywatnych i wydruki, których prawdziwość, autentyczność i moc dowodowa nie budziły jego wątpliwości oraz w oparciu o okoliczności bezsporne. Sąd pominął dowód z zeznań świadków i przesłuchania stron na podstawie art. 235 [2] § 1 pkt 2 i 5 kpc . Wobec okoliczności bezspornych i faktu, że pozwana nie kwestionowała wierzytelności powódki do chwili jej wygaśnięcia wskutek dokonanego oświadczenia o potrąceniu wszystkie dowody, które były pominięte zmierzały do ustalenia okoliczności bezspornych albo nieistotnych dla rozstrzygnięcia sprawy oraz dowody zmierzały dodatkowo do przedłużenia postępowania. W okolicznościach sprawy Sąd nie uznał, że rozpoznanie sprawy z pominięciem przepisów o postępowaniu uproszczonym przyczyni się do sprawniejszego rozwiązania. Wręcz przeciwnie zamierzało to do zbędnego przedłużenia postępowania podczas gdy roszczenie powódki nie budziło żadnych wątpliwości, a jednocześnie zarzut potracenia był niedopuszczalny. Co więcej z informacji podanych przez pełnomocników na rozprawie wynika, że część sporu jest już rozpoznawana prze Sąd Rejonowy w Gdańsku, a zatem niezgodne zasadami ekonomiki procesowej i szybkości postępowania byłoby przekazywanie dodatkowo tej sprawy temuż Sądowi czy też dwutorowe rozpoznawanie spornego zagadania wygaśnięcia wierzytelności powódki wskutek złożonego oświadczenia o potrąceniu przez S. . Wniosek o przekazanie nie mógł być uwzględniony ponieważ zarzut nie został podniesiony przez stronę pozwaną w sprzeciwie od nakazu zapłaty ( art. 200 § 1 [2] kpc ). Sąd w ogóle nie badał tego zarzutu pod kątem merytorycznym. Sąd zważył, co następuje: Na wstępie wskazania wymaga, iż poza sporem pozostawał fakt, że powódka sprzedała pozwanej towar, a ta za niego nie zapłaciła. Dla obrony przeciwko podnoszonym wobec niej twierdzeniom pozwana podnosiła w pierwszej kolejności zarzut potrącenia (wygaśnięcia wierzytelności). Mając na uwadze powyższe oraz bacząc na zgromadzony materiał dowodowy, Sąd doszedł do przekonania, iż przedmiotowe powództwo zasługiwało na uwzględnienie w całości. Jego zasadność i wysokość nie była kwestionowana przez stronę pozwaną. Wynikało ono z art. 535 kc. Spór sprowadzał się de facto to zarzutu potrącenia podniesionego przez stronę pozwaną. Był on procesowy niedopuszczalny przy uwzględnieniu treści art. art. 505 [4] § 2 kpc , co słusznie podniósł pełnomocnik powódki. Na rozprawie w dniu 16 grudnia 2022 roku Przewodniczący lojalnie zwrócił uwagę, że sprawa jest rozpoznawana według przepisów o postępowaniu gospodarczym i według przepisów o postępowania w sprawach gospodarczych. Wierzytelność przedstawiona przez stronę pozwaną do potrącenia wynosiła 18 000 000 zł (k.115-116; oświadczenie o potrąceniu z dnia 27 czerwca 2022 roku). W uzasadnieniu uchwały z 13.10.2005 r., III CZP 56/05, OSNC 2006/7–8, poz. 119, Sąd Najwyższy wyjaśnił, że w art. 505 [4] § 2 kpc ustawodawca zakazał pozwanemu nie złożenia oświadczenia o potrąceniu w sensie materialnym, lecz zgłoszenia procesowego zarzutu potrącenia, w tym zarzutu potrącenia już dokonanego, a więc zakazał powołania się na umorzenie w całości lub w części dochodzonej od niego wierzytelności w następstwie złożonego oświadczenia o potrąceniu. Niezależnie zatem od tego, czy oświadczenie o potrąceniu w sensie materialnym zostało złożone przed wszczęciem procesu, czy też w jego toku, nie jest dopuszczalne podniesienie zarzutu potrącenia w postępowaniu uproszczonym, jeżeli roszczenie objęte tym zarzutem nie nadaje się do rozpoznania w postępowaniu uproszczonym. Zarzut taki powinien zostać przez sąd pominięty, chyba że na skutek jego zgłoszenia sąd uzna, że rozpoznanie sprawy z pominięciem przepisów o postępowaniu uproszczonym przyczyni się do sprawniejszego rozwiązania sporu ( art. 505 [1] § 3). W okolicznościach sprawy Sąd nie uznał, że rozpoznanie sprawy z pominięciem przepisów o postępowaniu uproszczonym przyczyni się do sprawniejszego rozwiązania, co wyżej zostało szczegółowo uzasadnione. Tym samym z tej przyczyny zarzut potrącenia musiał został pominięty. Nie ma przy tym znaczenia kiedy oświadczenie o potrąceniu w sensie materialnym zostało złożone to znaczy: czy przed wszczęciem procesu czy też w jego toku. Wobec tego, uznając zarzut potrącenia za nieskuteczny, Sąd na podstawie art. 535 k.c. zasądził kwotę 10.343,37 zł z odsetkami ustawowymi za opóźnienie w transakcjach handlowych od 28 czerwca 20221 roku do dnia zapłaty. Sąd uwzględnił żądanie powoda w zakresie kwoty 320,29 zł stanowiącej rekompensatę za koszty odzyskiwania należności. Skoro zakazane jest powołania się na umorzenie w całości lub w części dochodzonej od pozwanego wierzytelności w następstwie złożonego oświadczenia o potrąceniu to domaganie się kwoty 320,29 zł stanowiącej rekompensatę za koszty odzyskiwania należności było w okolicznościach sprawy uzasadnione. Umowa pomiędzy stronami była transakcją handlową w rozumieniu ustawy o przeciwdziałaniu nadmiernym opóźnieniom w transakcjach handlowych. W orzecznictwie sądowym utrwalił się przy tym pogląd, zgodnie z którym rekompensata za koszty odzyskiwania należności w wysokości 70 euro, przewidziana w art. 10 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 2013 r. o przeciwdziałaniu nadmiernym opóźnieniom w transakcjach handlowych przysługuje wierzycielowi bez konieczności wykazania, że koszty te zostały poniesione. Roszczenie o rekompensatę w wysokości 40 euro powstaje po upływie terminów zapłaty ustalonych w umowie lub ustalonych zgodnie z art. 7 ust. 3 i art. 8 ust. 4 tej ustawy (uchwała Sądu Najwyższego z dnia 11 grudnia 2015 r., III CZP 94/15, Leglis). Skoro umowa sprzedaży jest transakcją handlową to należała się stronie powodowej równowartość 70 euro przy uwzględnieniu kwoty z faktury przekraczającej 10 000 zł (art. 10 ust. 1 pkt 2 ustawy). Powódka, zdaniem Sądu, spełniła na rzecz pozwanej świadczenia w rozumieniu art. 7 ust.1 pkt 1 o przeciwdziałaniu nadmiernym opóźnieniom w transakcjach handlowych i nie otrzymał za to zapłaty w terminie. Mogła więc domagać odsetek ustawowych za opóźnienie w transakcjach handlowych, Termin płatności był ustalony na 25 czerwca 2022 roku (k.19), co skutkowało tym, że powódka słusznie, przy uwzględnieniu treści art. 115 kc , domagała się odsetek od należności głównej 28 czerwca 2022 roku. Miał również prawo w oparciu o art. 481 § 1 kc domagać się odsetek ustawowych za opóźnienie równowartość 70 euro od dnia wniesienia pozwu. O kosztach procesu orzeczono zaś na mocy art. 98 § 1 k.p.c. uznając, że powódka wygrał sprawę w całości. Z tego względu, przegrywająca sprawę strona pozwana powinna zwrócić powódce koszty postępowania, na które złożyły się kwoty: 3617,00 zł tytułem wynagrodzenia pełnomocnika procesowego zgodnie z § 2 pkt 5 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie wraz z opłatą skarbową od pełnomocnictwa oraz opłata od pozwu wynosząca 750 zł. Łącznie dało to 4 367 zł, które Sąd w punkcie II zasądził tytułem zwrotu kosztów procesu wraz z odsetkami w wysokości odsetek ustawowych za opóźnienie w spełnieniu świadczenia pieniężnego za czas od dnia uprawomocnienia się orzeczenia do dnia zapłaty ( art. 98 [1] kpc ). Sędzia Tadeusz Górka (...) (...)