Sad powszechny, II K 245/14

(1), syna J. i W. z d. J. , ur. (...) w O. oskarżonego o to, że: w dniu 13 lutego 2014 roku w O. przy ul. (...) , wykorzystując nieuwagę funkcjonariuszy Policji, wyskoczył przez otwarte drzwi balkonowe, mieszczące się na parterze budynku mieszkalnego, uwolnił się sam, będąc zatrzymanym i prawomocnie pozbawionym wolności na podstawie nakazu wydanego przez Sąd Rejonowy w Olsztynie, sygn. akt II (...) tj. o przestępstwo z art. 242 § 1 k.k. , I .oskarżonego M. Z.

(1)uznaje za winnego popełnienia zarzucanego mu czynu i za to z mocy art. 242 §1 k.k. skazuje go na karę 4 (czterech) miesięcy pozbawienia wolności; II .na podstawie art. 624 §1 k.p.k. i art. 17 ust. 1 ustawy z dnia 23.06.1973 r. o opłatach w sprawach karnych ( Dz. U. z 1983 r. Nr 49 poz. 223 ze zm.) zwalnia oskarżonego od zapłaty na rzecz Skarbu Państwa kosztów sądowych w całości. UZASADNIENIE W dniu 13 lutego 2014 roku około godziny 15:30 funkcjonariusze Komendy Miejskiej Policji w O. R. P. oraz P. L. udali się na interwencję na róg ulicy (...) , w celu zatrzymania M. Z.

(1), co do którego wydano w dniu 27 stycznia 2014 roku polecenie osadzenia w Zakładzie Karnym, celem odbycia kary 4 lat pozbawienia wolności wymierzonej przez Sad Rejonowy w Olsztynie wyrokiem łącznym z dnia 30 października 2006 roku, o sygn. akt II K 1015/06. Wskazany mężczyzna został zatrzymany w okolicy ul. (...) , podał swoje dane osobowe, jednak z uwagi na nie posiadanie przy sobie dokumentu tożsamości udano się do jego mieszkania w celu weryfikacji tożsamości. W mieszkaniu przy ul. (...) zatrzymany okazał dowód osobisty, odstąpiono jednak od natychmiastowego doprowadzania go do Zakładu Karnego oraz zakuwania w kajdanki, ze względu na fakt, że w mieszkaniu znajdowała się matka M. Z.

(1), osoba schorowana, w podeszłym wieku. Mając to na uwadze oczekiwano na przyjazd pracownic Miejskiego Ośrodka Pomocy Społecznej, które miały zaopiekować się W. Z. , a także kolejnego patrolu Policji. W chwili, w której R. P. otwierał drzwi do mieszkania przybyłym policjantom, przez balkon wyskoczył oskarżony. W ślad za nim ruszył R. P. , zaś pozostali funkcjonariusze wybiegli przez drzwi wejściowe od budynku. Pomimo tych działań oskarżony zbiegł i ukrywał się około godziny w pobliskim parku. Został on jednak zatrzymany o godz. 18.30 przez funkcjonariusza K. M. Z.

(2)podczas próby wejścia do mieszkania przez balkon. ( dowód : wyj. osk. M. Z. – k. 23; zez. św. R. P. – k.6-7; P. L. – k. 13-14; M. Z.

(2)– k. 25; M. S.

(1)– k. 26; poleceniu osadzenia M. Z.

(1)– k. 1; protokół zatrzymania osoby – k. 3 ) W związku z powyższym przedstawiono M. Z.

(1)zarzut popełnienia czynu z art. 242 § 1 kk . Oskarżony M. Z.

(1)przyznał się do popełnienia zarzucanego mu czynu i złożył wyjaśnienia zbieżne z ustalonym stanem faktycznym. Zaznaczył, że nie wiedział, że czyn, którego się dopuścił stanowi przestępstwo. ( dowód: wyjaśnienia oskarżonego – k.

1. ) W związku z wątpliwościami co do stanu zdrowia psychicznego oskarżonego powołano biegłych psychiatrów. Biegli wskazali , iż rozpoznają u niego organiczne zaburzenia osobowości i zespół uzależnia spowodowany używaniem alkoholu zaś co to tempore criminis przyjęli , że chwili czynu mógł rozpoznać jego znaczenie oraz pokierować swoim postępowaniem . ( dowód: opinia sądowo-psychiatryczna – k. 29-
2. ) W toku postępowania przygotowawczego oskarżony w trybie art. 335 kpk uzgodnił z Prokuratorem i wyraził zgodę na poddanie się karze . Sąd zważył, co następuje: Na tle całokształtu materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie zarówno wina oskarżonego, jak i okoliczności popełnienia zarzucanego mu czynu nie budzą wątpliwości. Dokonując ustaleń faktycznych w sprawie Sąd oparł się na zeznaniach świadków f. policji opisujących okoliczności zatrzymania oskarżonego i oraz wyjaśnień oskarżonego potwierdzających podane tam okoliczności . Sąd odmówił waloru wiarygodności tej części wyjaśnień oskarżonego w których twierdzi , że nie miał świadomości, że ucieczka to przestępstwo . Nie pozwalają na zasady doświadczenia życiowego, gdyż nie sposób uznać, że osoba wielokrotnie karana i odbywająca uprzednio kary pozbawienia wolności nie wiedziała, że nie wolno jej uciekać będąc osobą zatrzymaną. Odnosząc się do opinii biegłych z zakresu psychiatrii W. S. i M. P. , należy zauważyć, że została ona sporządzona zgodnie z obowiązującą procedurą, przez osoby uprawnione i dysponujące odpowiednio udokumentowaną wiedzą specjalistyczną. Nie budzi zastrzeżeń rzetelność opinii, jest ona jasna, zrozumiała i odpowiada na wszystkie postawione przez organ procesowy pytania. Podsumowując, stwierdzić należy, że zasadnie przypisano oskarżonemu M. Z.

(1)popełnienie występku opisanego w art. 242 § 1 k.k. Bez wątpienia swoim zachowaniem oskarżony wypełnił znamię „uwolnienia się”. Jak podkreśla się w orzecznictwie i doktrynie wystarczające jest tu „zerwanie więzów straży”, to jest odzyskanie przez sprawcę wolności choćby na krótko. Czas trwania tego stanu, sposób uwolnienia się, skutki zachowania sprawcy itd. nie są znamienne; należą do okoliczności określających treść materialną przestępstwa, znaczącą dla wymiaru kary, ale nie dla bytu przestępstwa ( M. M. , kom. do art. 242 k.k. , Lex (...) , teza 4; wyrok SA w Krakowie z dnia 1 lipca 1999 roku, sygn. akt II AKa 111/99). Nie ma przy tym znaczenia, czy uciekający miał ręce skute kajdankami ( M. S. , kom. do art. 242 k.k. , Lex (...) , teza 3; wyrok SA w Krakowie z dnia 18 września 2003 roku, sygn. akt II AKa 203/30). Należy również uznać, ze w momencie uwalniania się oskarżony był pozbawiony wolności. Pozbawienie wolności jest na gruncie wskazanego przepisu rozumiane szeroko, nie chodzi tu jedynie o osobę odbywającą karę pozbawienia wolności, ale również m.in. o tymczasowo aresztowanego, odbywającego karę aresztu za wykroczenie, karę aresztu wojskowego, umieszczonego w zamkniętym zakładzie leczniczym tytułem środka zabezpieczającego, a także zatrzymanego przez Policję. ( M. M. , kom. do art. 242 k.k. , Lex (...) , teza 2). Oskarżony został faktycznie zatrzymany przez Policję jeszcze przed przybyciem do mieszkania przy ul. (...) , nie ma tu znaczenia fakt późniejszego sporządzenia protokołu zatrzymania – zatrzymanie jest czynnością faktyczną, której protokół jedynie potwierdza jej dokonanie, nie stanowi zaś o istocie wskazanego środka przymusu. Prokurator Prokuratury Rejonowej O. -Północ w dniu 21.03.2014 r. roku złożył do tutejszego Sądu akt oskarżenia przeciwko M. Z.

(1)wraz z wnioskiem o wydanie wyroku skazującego w trybie art. 335 k.p.k. oraz orzeczenie kary uzgodnionej z oskarżonym. Sąd po przeanalizowaniu materiału dowodowego uznał, iż okoliczności popełnienia przestępstwa nie budzą wątpliwości, a postawa oskarżonego wskazuje na to, że cele postępowania zostaną osiągnięte pomimo nie przeprowadzania rozprawy. Przy ocenie proponowanej kary Sąd wziął także pod uwagę : - uprzednią karalność oskarżonego K – 36-37 - dane osobopoznawcze K- 42 - prosty sposób działania nie związany z użyciem przemocy wobec f. policji Mając powyższe na uwadze Sąd uwzględnił wniosek Prokuratora Rejonowego O. – Północ i orzekł wobec oskarżonego karę 4 ( czterech ) miesięcy pozbawienia wolności . O kosztach Sąd orzekł na podstawie art. 624 § 1 k.p.k. i art. 17 ust. 1 ustawy z dnia 23 czerwca 1973 roku o opłatach w sprawach karnych , zwalniając oskarżonego od zapłaty na rzecz Skarbu Państwa kosztów sądowych w całości z uwagi na jego sytuację majątkową