Sad powszechny, VIII U 2057/19

Sygn. akt VIII U 2057/19 UZASADNIENIE Decyzją nr (...) z dnia 3 kwietnia 2019 r. Zakład Ubezpieczeń Społecznych I Oddział w Ł. stwierdził, że dla płatnika składek (...) Sp. z o.o. kwota należnych składek na Fundusz Pracy wynosi za miesiące: Miesiąc/rok Kwoty (...)- (...) 255,71 zł (...) 273,30 zł (...)- (...) 258,50 zł (...) 248,09 zł (...)- (...) 226,23 zł (...) 107,32 zł (...) 202,29 zł (...)- (...) 193,97 zł (...) 243,80 zł (...)- (...) 263,57 zł (...)- (...) 136,51 zł (...) 171,68 zł (...) 142,85 zł (...)- (...) 147,00 zł (...) 140,88 zł (...) 147,00 zł (...) 143,94 zł (...)- (...) 147,00 zł (...) 198,97 zł (...)- (...) 156,80 zł (...) 151,11 zł (...)- (...) 156,80 zł (...) 191,96 zł (...)- (...) 122,01 zł (...) 154,72 zł (...)- (...) 123,73 zł (...) 163,43 zł (...)- (...) 126,18 zł (...) 165,88 zł (...)- (...) 203,35 zł (...) 188,33 zł (...)- (...) 178,85 zł W uzasadnieniu decyzji organ wskazał, że w toku kontroli ustalił, że płatnik składek nie był zobowiązany do odprowadzania składki na Fundusz Pracy za P. W. w okresie 1 sierpnia 2009 r. do 31 sierpnia 2017 r., gdyż w/w na podstawie ustaleń kontroli został wyłączony z obowiązkowych ubezpieczeń społecznych jako pracownik (...) Sp. z o.o. Jednocześnie ZUS ustalił, że płatnik nie był zobowiązany do odprowadzania składki na Fundusz Pracy od wynagrodzenia wypłaconego A. P. w okresie od kwietnia 2016 r. do kwietnia 2016 r., ponieważ w/w ukończył 50 rok życia i w okresie 30 dni przed zatrudnieniem pozostawał w ewidencji bezrobotnych powiatowego urzędu pracy. Nadto płatnik składek nie był zobowiązany do odprowadzenia składki na Fundusz Pracy od wynagrodzenia wypłacanego pracownikom zatrudnionym w niepełnym wymiarze czasu pracy i nieosiągającym łącznie w przeliczeniu na okres miesiąca co najmniej minimalnego wynagrodzenia za pracę. (decyzja – k. 2-3 akt ZUS) Odwołanie od w/w decyzji wniósł płatnik składek, reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika. Skarżący wniósł o zmianę przedmiotowej decyzji poprzez doliczenie do kwot należnych składek na Fundusz Pracy w okresie od 1 sierpnia 2009 r. do 31 lipca 2017 r. składek za P. W. , a także o zasądzenie od ZUS na rzecz (...) Sp. z o.o. z siedzibą w Ł. kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa adwokackiego, według norm przepisanych. Odwołujący się zarzucił decyzji organu rentowego naruszenie art. 104 i art. 107 ust. 1 ustawy z dnia 20 kwietnia o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy poprzez błędne przyjęcie, że P. W. nie pozostawał w stosunku pracy w stosunku pracy z (...) Sp. z o.o. w okresie od 1 sierpnia 2019 r. do 31 lipca 2017 r., a tym samym ustalenie, że płatnik składek nie był zobowiązany do odprowadzania składki na Fundusz Pracy w w/w okresie za P. W. . Jednocześnie skarżący wniósł o zawieszenie niniejszego postępowania do czasu rozpoznania odwołania od decyzji ZUS nr (...) z dnia 3 kwietnia 2019 r. w przedmiocie stwierdzenia, że P. W. w okresie od 1 sierpnia 2009 r. do 31 lipca 2017 r. nie podlegał ubezpieczeniom społecznym tj. emerytalnemu, chorobowemu i wypadkowemu z tytułu zatrudnienia u płatnika (...) Sp. z o.o. z siedzibą w Ł. , gdyż wynik w/w sprawy będzie miał bezpośrednie przełożenie na rozstrzygnięcie niniejszej sprawy. W uzasadnieniu odwołania skarżący wskazał, iż ZUS nie miał podstaw do wyłączenia P. W. z obowiązkowych ubezpieczeń społecznych jako pracownika w/w spółki. W treści decyzji nr (...) z dnia 3 kwietnia 2019 r., mającej bezpośredni wpływ na treść zaskarżonej decyzji, ZUS stwierdził, że posiadanie przez P. W. 99% udziałów w spółce wyklucza istnienie podporządkowania pracownika pracodawcy w procesie świadczenia pracy, a zatem nie można przyjąć, aby został nawiązany stosunek pracy. Powyższa decyzja została zaskarżona przez P. W. , zaś rozstrzygnięcie tej spornej kwestii będzie miało bezpośredni wpływ na niniejszą sprawę. (odwołanie od decyzji – k. 3-5 akt VIII U 2057/19) Decyzją nr (...) z dnia 3 kwietnia 2019 r. Zakład Ubezpieczeń Społecznych I Oddział w Ł. stwierdził, że dla płatnika składek (...) Sp. z o.o. miesięczna kwota należnych składek na Fundusz Gwarantowanych Świadczeń Pracowniczych wynosi za miesiące: Miesiąc/rok Kwoty (...)- (...) 10,84 zł (...) 11,56 zł (...)- (...) 10,95 zł (...) 10,53 zł (...)- (...) 9,63 zł (...) 4,78 zł (...) 8,66 zł (...)- (...) 8,32 zł (...) 10,35 zł (...)- (...) 11,16 zł (...)- (...) 5,97 zł (...)- (...) 5,57 zł (...) 7,01 zł (...) 5,97 zł (...)- (...) 6,00 zł (...) 5,95 zł (...) 6,00 zł (...) 5,98 zł (...)- (...) 6,00 zł (...) 8,12 zł (...)- (...) 6,40 zł (...) 6,33 zł (...)- (...) 6,40 zł (...) 7,84 z (...)- (...) 6,66 zł (...) 6,15 zł (...)- (...) 5,82 zł (...) 6,32 zł (...) 6,61 zł (...) 6,66 zł (...) 8,00 zł (...)- (...) 6,80 zł (...) 6,18 zł (...)- (...) 6,80 zł (...) 8,34 zł (...)- (...) 7,00 zł (...)- (...) 7,93 zł (...) 9,55 zł (...)- (...) 8,30 zł (...) 8,18 zł (...)- (...) 7,30 zł W uzasadnieniu decyzji organ wskazał, że w toku kontroli ustalił, że płatnik składek nie był zobowiązany do naliczenia składki na Fundusz Gwarantowanych Świadczeń Pracowniczych za P. W. w okresie od 1 sierpnia 2009 r. do 31 lipca 2017 r., gdyż ten na podstawie ustaleń kontroli został wyłączony z obowiązkowych ubezpieczeń społecznych jako pracownik spółki. Jednocześnie organ ustalił, że płatnik nie był zobowiązany do naliczania składki na Fundusz Gwarantowanych Świadczeń Pracowniczych od wynagrodzenia wypłaconego A. P. w okresie od lutego 2016 r. do kwietnia 2016 r., gdyż ten ukończył 50 rok życia i w okresie 30 dni przed zatrudnieniem pozostawał w ewidencji bezrobotnych powiatowego urzędu pracy. (decyzja – k. 4-5 akt ZUS) Odwołanie od powyższej decyzji złożył płatnik składek, działając przez profesjonalnego pełnomocnika. Odwołujący się wniósł o zmianę decyzji poprzez doliczenie do kwot należnych składek na Fundusz Gwarantowanych Świadczeń Pracowniczych za miesiące od sierpnia 2009 r. do lipca 2017 r. składek odprowadzonych przez P. W. , a także o zasądzenie od ZUS na rzecz (...) Sp. z o.o. z siedzibą w Ł. kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa adwokackiego, według norm przepisanych. Skarżący zarzucił decyzji ZUS naruszenie art. 2, art. 9, art. 10, art. 28 i art. 29 ust. 1 ustawy z dnia 13 lipca 2006 r. o ochronie roszczeń pracowniczych w razie niewypłacalności pracodawcy poprzez błędne przyjęcie, że P. W. nie pozostawał w stosunku pracy z (...) Sp. z o.o. w okresie od 1 sierpnia 2009 r. do 31 lipca 2017 r., a tym samym ustalenie, że płatnik składek nie był zobowiązany do odprowadzenia składki na Fundusz Gwarantowanych Świadczeń Pracowniczych w w/w okresie za P. W. . Jednocześnie skarżący wniósł o zawieszenie niniejszego postępowania do czasu rozpoznania odwołania od decyzji ZUS nr (...) z dnia 3 kwietnia 2019 r. w przedmiocie stwierdzenia, że P. W. w okresie od 1 sierpnia 2009 r. do 31 lipca 2017 r. nie podlegał ubezpieczeniom społecznym tj. emerytalnemu, chorobowemu i wypadkowemu z tytułu zatrudnienia u płatnika (...) Sp. z o.o. z siedzibą w Ł. , gdyż wynik w/w sprawy będzie miał bezpośrednie przełożenie na rozstrzygnięcie niniejszej sprawy. W uzasadnieniu odwołania od decyzji skarżący powielił argumentację wskazaną w odwołaniu od decyzji nr (...) z dnia 3 kwietnia 2019 r. (odpowiedź na odwołanie – k. 3-5 akt VIII U 2058/19) W odpowiedzi na oba w/w odwołania, jak również na odwołanie od decyzji nr (...) z dnia 3 kwietnia 2019 r. organ rentowy wniósł o rozpatrzenie w/w odwołań w jednym postępowaniu sądowym z uwagi na okoliczność, iż sprawy są ze sobą powiązane w tym znaczeniu, iż występuje tożsamość stron postępowania tj. płatnika i ubezpieczonego ( art. 219 k.p.c ). Ewentualnie organ wniósł o zawieszenie postępowania dotyczącego odwołania płatnika od dwóch decyzji ZUS z dnia 3 kwietnia 2019 r. nr (...) oraz (...) / 2019 do czasu prawomocnego rozstrzygnięcia sprawy z odwołania od decyzji ZUS nr (...) z dnia 3 kwietnia 2019 r., którą stwierdzono, że P. W. w okresie od 1 sierpnia 2009 r. do 31 lipca 2017 r. nie podlegał ubezpieczeniom społecznym tj. emerytalnemu, rentowym, chorobowemu i wypadkowemu jako pracownik z tytułu zatrudnienia u płatnika (...) Sp. z o.o. z siedzibą w Ł. , zaś prawomocne rozstrzygnięcie w w/w sprawie ma wpływ na kwotę należnych składek na Fundusz Pracy oraz na Fundusz Gwarantowanych Świadczeń Pracowniczych. Ponadto w kwestii merytorycznej organ wniósł o oddalenie odwołań płatnika i ubezpieczonego. (odpowiedź na odwołanie – k. 7-9 verte akt VIII U 2057/19, odpowiedź na odwołanie – k. 7-9 verte akt VIII U 2058/19) Zarządzeniem z dnia 4 września 2019 r., na podstawie art. 219 k.p.c. , tut. Sąd zarządził połączenie do wspólnego rozpoznania i rozstrzygnięcia ze sprawą VIII U 2057/19 sprawy VIII U 2058/19 i dalszego prowadzenia spraw pod sygn. akt VIII U 2057/

1. (zarządzenie – k. 11 akt VIII U 2058/19) Postanowieniem z dnia 9 marca 2020 r. tut. Sąd postanowił na podstawie art. 177 § 1 pkt 1 k.p.c. zawiesić postępowanie w sprawie. (postanowienie – k. 19 akt VIII U 2057/19) Postanowieniem z dnia 10 października 2022 r. tut. Sąd podjął zawieszone postępowanie, a także zobowiązał pełnomocnika wnioskodawcy, aby w terminie 10 dni podał czy wobec prawomocnego rozstrzygnięcia w sprawie VIII U 2056/19 cofa odwołanie i wnosi o umorzenie postępowania czy nadal je popiera i z jakich powodów – w terminie 10 dni. W przypadku dalszego popierania odwołania zobowiązał pełnomocników stron do ostatecznego zajęcia stanowiska w sprawie przed wydaniem wyroku. (postanowienie – k. 34 akt VIII U 2057/19) Pismem procesowym z dnia 28 października 2022 r. pełnomocnik wnioskodawcy oświadczył, że podtrzymuje w całości wywiedzione odwołanie i wnosi, na podstawie art. 177 § 1 pkt 1 k.p.c. , o zawieszenie postępowania w sprawie do czasu prawomocnego zakończenia postępowania sądowego zainicjowanego wniesieniem skargi o wznowienie postępowania w sprawie III AUa 1325/20 do Sądu Apelacyjnego w Łodzi. Sprawa została zarejestrowana pod sygn. akt III AUa 908/
2. (pismo procesowe wnioskodawcy – k. 38 akt VIII U 2057/19) Postanowieniem z dnia 5 grudnia 2022 r. tut. Sąd na podstawie art. 177 § 1 pkt 1 k.p.c. postanowił zawiesić postępowanie wobec stanowiska pełnomocników stron. (postanowienie – k. 60 akt VIII U 2057/19) Postanowieniem z dnia 29 lutego 2024 r. tut. Sąd postanowił podjąć zawieszone postępowanie w sprawie. (postanowienie – k. 128 akt VIII U 2057/19) Na ostatniej rozprawie w dniu 16 kwietnia 2024 r. pełnomocnik wnioskodawcy poparł odwołanie, natomiast pełnomocnik organu rentowego wniósł o oddalenie odwołania i zasądzenie kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych w stawce ryczałtowej. (stanowiska końcowe stron na rozprawie z dnia 16 kwietnia 2024 r. e- protokół (...) :03:00-00:05:26 – koperta k. 145) Sąd Okręgowy w Łodzi ustalił następujący stan faktyczny: (...) Sp. z o.o. z siedzibą w Ł. została zarejestrowana w Krajowym Rejestrze Sądowym w dniu 29 marca 2004 roku. Organem reprezentującym spółkę jest jednoosobowy zarząd, którego Prezesem jest P. W. . Przedmiotem działalności spółki jest m.in. wynajem i zarządzanie nieruchomościami własnymi lub dzierżawionymi, działalność agentów zajmujących się sprzedażą żywności, napojów i wyrobów tytoniowych, działalność agentów specjalizujących się w sprzedaży określonego towaru lub określonej grupy towarów gdzie indziej niesklasyfikowana, sprzedaż hurtowa zboża nasion i pasz dla zwierząt, sprzedaż hurtowa kwiatów i roślin, sprzedaż hurtowa mięsa i wyrobów mięsnych, sprzedaż hurtowa herbaty, kawy kakao i przypraw. (bezsporne) Sporną decyzją nr (...) z dnia 3 kwietnia 2019 r. Zakład Ubezpieczeń Społecznych I Oddział w Ł. stwierdził, że dla płatnika składek (...) Sp. z o.o. kwota należnych składek na Fundusz Pracy wynosi za miesiące od sierpnia 2009 roku do lipca 2017 r. kwoty wymienione w decyzji. (decyzja – k. 2-3 akt ZUS) Sporną decyzją nr (...) z dnia 3 kwietnia 2019 r. Zakład Ubezpieczeń Społecznych I Oddział w Ł. stwierdził, że dla płatnika składek (...) Sp. z o.o. miesięczna kwota należnych składek na Fundusz Gwarantowanych Świadczeń Pracowniczych wynosi za miesiące za miesiące od sierpnia 2009 roku do lipca 2017 r. kwoty wymienione w decyzji. (decyzja – k. 4-5 akt ZUS) Decyzją numer (...) z dnia 3 kwietnia 2019 r. Zakład Ubezpieczeń Społecznych I Oddział w Ł. stwierdził, że P. W. nie podlega obowiązkowo ubezpieczeniom: emerytalnemu, rentowym, chorobowemu i wypadkowemu od dnia 1 sierpnia 2009 r. do 31 lipca 2017 r., jako pracownik u płatnika składek (...) sp. z.o.o. w Ł. . W uzasadnieniu wskazano, że P. W. umowę o pracę na stanowisku prezesa zarządu zawarł z osobą reprezentującą spółkę - (...) , któremu w dniu 31 lipca 2009 r. dokonał sprzedaży jednego udziału. W rezultacie P. W. posiadał 99% udziałów Spółki o wartości 49.500 zł a drugi ze wspólników W. W. - 1% udziału w spółce o wartości 500 zł, a zatem - jako udziałowiec mniejszościowy - był w istocie udziałowcem iluzorycznym. Tym samym Spółkę należy traktować jako spółkę jednoosobową, zaś jedyny (lub niemal jedyny) wspólnik spółki z ograniczoną odpowiedzialnością nie powinien uzyskać statusu pracowniczego. W konsekwencji organ rentowy stwierdził, że w okresie od 1 sierpnia 2009 r. do 31 lipca 2017 r. tytułem do objęcia P. W. ubezpieczeniami społecznymi jest prowadzenie pozarolniczej działalności. (decyzja – k. 162-163 verte akt VIII U 2057/19) Wyrokiem z dnia 16 marca 2020 r. Sąd Okręgowy w Łodzi VIII Wydział Pracy i Ubezpieczeń Społecznych, w sprawie o sygn. akt VIII U 2056/19, oddalił odwołanie wnioskodawcy P. W. , zaś Sąd Apelacyjny w Łodzi III Wydział Pracy i Ubezpieczeń Społecznych wyrokiem z 21 stycznia 2021 r. w sprawie o sygn. akt III AUa 1325/20, oddalił apelację skarżącego. W uzasadnieniu wyroku Sąd Apelacyjny wskazał, że w rezultacie zawartej umowy o pracę z dnia 31 lipca 2009 r. nie powstał stosunek prawny. O zatrudnieniu pracowniczym nie może bowiem decydować wyłącznie spełnienie tylko niektórych elementów. W przypadku odwołującego się nie występował istotny element stosunku pracy, jakim jest podporządkowanie pracownicze. P. W. występował zarówno w roli większościowego udziałowca w spółce, czyli w roli większościowego właściciela kapitału, w tym także prezesa zarządu spółki, a także pracownika spółki. W sytuacjach, w których status właściciela kapitału pokrywa się ze statusem pracownika, nie można mówić o zatrudnieniu w ramach stosunku pracy. Odwołujący się wykonywał czynności na rzecz samego siebie i we własnym interesie. To jego obciążało ryzyko za ewentualne nieprawidłowości w wykonaniu zadań. W takim układzie dochodziło także do przesunięcia majątkowego w ramach majątku w zasadzie jedynego wspólnika, a zatem nie zachodziła przesłanka odpłatności pracy. Tym samym, Sąd Apelacyjny wskazał, iż podziela pogląd Sądu Najwyższego, gdzie nie przyjmuje się zatrudnienia pracowniczego jedynego lub niemal jedynego wspólnika spółki (np. wyrok z 7 kwietnia 2010 r., II UK 177/09, wyrok z dnia 3 sierpnia 2011 r., I UK 8/11). Taka właśnie sytuacja wystąpiła w stanie faktycznym rozpoznawanej sprawy. (wyrok SA w Łodzi z dnia 21 stycznia 2021 r. w sprawie o sygn. akt III AUa 1325/20 – k. 94-100 verte akt VIII U 2057/19) Sąd Najwyższy postanowieniem z dnia 12 maja 2022 r. w sprawie o sygn. akt I USK 465/21 odmówił przyjęcia do rozpoznania skargi kasacyjnej odwołującego od wyroku Sądu Apelacyjnego w Łodzi z dnia 21 stycznia 2021 r. w sprawie o sygn. akt III AUa 1325/
3. (postanowienie SN z dnia 12 maja 2022 r. w sprawie o sygn. akt I USK 465/21 – k. 103 - 105 verte akt VIII U 2057/19) Sąd Apelacyjny postanowieniem z dnia 13 lipca 2023 r. w sprawie o sygn. akt III AUa 908/21 odrzucił skargę P. W. o wznowienie postepowania zakończonego prawomocnymi wyrokami Sądu Okręgowe w Łodzi w sprawie o sygn. akt VIII U 2056/19 z dnia 16 marca 2020 r. oraz Sądu Apelacyjnego w Łodzi w sprawie o sygn. akt III AUa 1325/20 z dnia 21 stycznia 2021 r. Ponadto Sąd Apelacyjny w Łodzi postanowieniem z dnia 27 października 2023 r. w sprawie o sygn. akt III AUzp 106/23 oddalił zażalenie P. W. na postanowienie Sądu Apelacyjnego w Łodzi z dnia 13 lipca 2023 r. (postanowienie SA z dnia 13 lipca 2023 r. w sprawie o sygn. akt III AUa 908/21 - k. 43 załączonych akt III AUa 908/21, postanowienie SA z dnia 27 października 2023 r. w sprawie o sygn. akt III AUzp 106/23 – k. 65 załączonych akt III AUzp 106/23) Decyzją nr (...) z dnia 27 stycznia 2023 r. Zakład Ubezpieczeń Społecznych I Oddział w Ł. stwierdził, że P. W. nie podlega obowiązkowym ubezpieczeniom emerytalnemu, rentowemu, chorobowemu i wypadkowego jako pracownik u płatnika składek (...) spółki z o.o. od dnia 1 sierpnia 2017 roku. W uzasadnieniu organ rentowy wskazał, że prawomocną decyzją z 3 kwietnia 2019 r. stwierdzone zostało, że wcześniej - w okresie od 1 sierpnia 2009 r. do 31 lipca 2017 r. P. W. nie podlegał ubezpieczeniom społecznym tj. emerytalnemu, rentowym, chorobowemu i wypadkowemu jako pracownik u płatnika (...) spółki. z o.o. z siedzibą w Ł. , zaś z danych zapisanych w systemie informatycznym ZUS wynika, że po dacie wydania decyzji płatnik składek (...) spółka z o.o. nadal składa za P. W. z kodem tytułu ubezpieczenia - pracownik dokumenty rozliczeniowe (za miesiące od sierpnia 2017 r. do grudnia 2022 r.), w których wykazuje pełen wymiaru czasu pracy, jednocześnie w dniu 15 grudnia 2022 r. wpłynęło pismo płatnika składek (...) Spółki z o.o. , podpisane przez wnioskodawcę w którym potwierdził, że nie nastąpiły żadne zmiany dotyczące udziałowców i zarządu spółki, a zatem P. W. jest większościowym wspólnikiem (...) spółki z o.o. posiadającym zdecydowaną większość udziałów - 99 %, a w konsekwencji zdecydowaną większość głosów na zgromadzeniu wspólników, co powoduje, że jest wspólnikiem dominującym, a więc osobą faktycznie decyzyjną w spółce, jego pozycja jako wspólnika większościowego ma zasadniczy wpływ na działalność spółki, biorąc pod uwagę, że zgodnie z przepisami ustawy z 15 września 2000 r. Kodeks spółek handlowych (Dz. U. z 2022 r., poz. 1467) uchwały dotyczące działalności spółki z ograniczoną odpowiedzialnością są podejmowane co do zasady bezwzględną większością głosów; w takim układzie właścicielskim wnioskodawca może samodzielnie podejmować uchwały dotyczące spółki, zaś udział drugiego wspólnika jest w istocie iluzoryczny, zaś będąc nadal niemal jedynym wspólnikiem (...) Spółki z o. o. nie podlega ubezpieczeniom społecznym jako jej pracownik, ponieważ w przypadku umowy o pracę istotne jest czy pracownik wykonuje pracę podporządkowaną w rozumieniu art. 22 § 1 Kodeksu pracy , zgodnie z którym przez nawiązanie stosunku pracy pracownik zobowiązuje się do wykonania pracy określonego rodzaju na rzecz pracodawcy i pod jego kierownictwem, a pracodawca do zatrudnienia pracownika za wynagrodzeniem. (decyzja – k. 166-168 akt VIII U 2057/19) Wyrokiem z dnia 13 lutego 2024 r. Sąd Okręgowy w Łodzi VIII Wydział Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w sprawie o sygn. akt VIII U 489/23 oddalił odwołanie P. W. od w/w decyzji. (wyrok SO w Łodzi z dnia z 13 lutego 2024 r. w sprawie o sygn. akt VIII U 489/23 – k. 148 akt VIII U 2057/19) P. W. złożył apelację od w/w wyroku. Sprawa zawisła przed Sądem Apelacyjnym w Łodzi pod sygn. akt III AUa 324/
4. (apelacja P. W. z dnia 22 marca 2024 r. – k. 157-161 verte akt VIII U 2057/19 ) Powyższy stan faktyczny Sąd ustalił w oparciu o całokształt materiału dowodowego zebranego w sprawie, w szczególności dokumenty zawarte w aktach sprawy, w tym o dokumenty z akt rentowych oraz z załączonych akt sądowych o sygn.: VIII U 2056/19, VIII U 489/23, III AUa 1325/20, III AUa 324/24, III AUa 908/21 i III AUzp 106/
5. Zebrany materiał dowodowy nie nasuwa wątpliwości i pozwala tym samym na wydanie rozstrzygnięcia. Sąd Okręgowy w Łodzi zważył, co następuje: Obydwa odwołania nie zasługują na uwzględnienie i podlegają oddaleniu. Kwestią sporną w niniejszej sprawie było ustalenie czy płatnik składek (...) Sp. z o.o. był uprawniony w okresie od 1 sierpnia 2009 r. do 31 lipca 2017 r. przyjąć do podstawy wymiaru składki na Fundusz Pracy i Fundusz Gwarantowanych Świadczeń Pracowniczych wynagrodzenie P. W. jako pracownika w/w spółki. W ocenie ZUS-u, w związku z wyłączeniem przez organ na podstawie ustaleń kontroli P. W. w okresie od 1 sierpnia 2009 r. do 31 lipca 2017 r. z obowiązkowych ubezpieczeń społecznych jako pracownika spółki, płatnik składek nie był również zobowiązany do odprowadzania składki na Fundusz Pracy i Fundusz Gwarantowanych Świadczeń Pracowniczych za P. W. w spornym okresie. Na wstępie należy przypomnieć, iż w myśl art. 104 ust. 1 i art. 107 ust. 1 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (Dz. U. 2023.0.735) obowiązkowe składki na Fundusz Pracy, ustalone od kwot stanowiących podstawę wymiaru składek na ubezpieczenia emerytalne i rentowe bez stosowania ograniczenia, o którym mowa w art. 19 ust. 1 ustawy o systemie ubezpieczeń społecznych , wynoszących w przeliczeniu na okres miesiąca co najmniej minimalne wynagrodzenie za pracę, opłacają pracodawcy za osoby pozostające w stosunku pracy za okres trwania obowiązkowych ubezpieczeń emerytalnego i rentowych w trybie i na zasadach przewidzianych dla składek na ubezpieczenia społeczne. Natomiast stosownie do art. 2, art. 9, art. 10, art. 28 i art. 29 ustawy z dnia 13 lipca 2006 r. o ochronie roszczeń pracowniczych w razie niewypłacalności pracodawcy (t.j. Dz. U. z 2023 r. poz. 1087) pracodawcy objęci działaniem ustawy są obowiązani opłacać za pracowników składki na Fundusz Gwarantowanych Świadczeń Pracowniczych ustalone od wypłat stanowiących podstawę wymiaru składek na ubezpieczenia emerytalne i rentowe bez stosowania ograniczenia, o którym mowa w art. 19 ust 1 ustawy o systemie ubezpieczeń społecznych . Bezspornym jest między stronami, że w toku postępowania sądowego o sygn. akt VIII U 2056/19 zostało prawomocnie ustalone, że w okresie od 1 sierpnia 2009 r. do 31 lipca 2017 r., czyli w okresie spornym w niniejszej sprawie, P. W. nie podlegał ubezpieczeniom społecznym tj. emerytalnemu, rentowym, chorobowemu i wypadkowemu jako pracownik u płatnika (...) . z o.o. z siedzibą w Ł. . Należy podkreślić, że powyższy wyrok był poddany kontroli instancyjnej i stał się prawomocny na skutek wyroku Sądu Apelacyjnego w Łodzi z dnia z 21 stycznia 2021 r. w sprawie o sygn. akt III AUa 1325/20 oddalającego apelację P. W. . W uzasadnieniu wyroku Sąd Apelacyjny podkreślił, że na podstawie umowy o pracę zawartej w dniu 31 lipca 2009 r. pomiędzy (...) Sp. z o.o. w Ł. a P. W. , nie powstał stosunek prawny charakteryzujący się cechami stosunku pracy, o których mowa w art. 22 § 1 k.p. Zgodnie z dyspozycją art. 365 § 1 k.p.c. orzeczenie prawomocne wiąże nie tylko strony i sąd, który je wydał, lecz również inne sądy oraz inne organy państwowe i organy administracji publicznej. Związanie treścią prawomocnego orzeczenia oznacza nakaz przyjmowania przez te podmioty, że w objętej orzeczeniem sytuacji faktycznej stan prawny przedstawia się tak, jak to wynika z sentencji wiążącego orzeczenia (vide: wyrok Sądu Najwyższego z dnia 20 maja 2011 r., IV CSK 563/10, LEX 864020). Skutek materialno-prawny prawomocnego orzeczenia oznacza, że prawomocne orzeczenie odpowiada rzeczywistemu stanowi prawnemu, potwierdza go i czyni go niewątpliwym. Jeśli zatem dane zagadnienie prawne zostało prawomocnie rozstrzygnięte w pierwszym procesie, stanowi kwestię wstępną (prejudycjalną) w innym procesie, w którym dochodzone jest inne żądanie. Związanie prawomocnym wyrokiem oznacza, że sąd obowiązany jest uznać, iż kwestia prawna, która była już przedmiotem rozstrzygnięcia w innej sprawie, a która ma znaczenie prejudycjalne w sprawie przez niego rozpoznawanej, kształtuje się tak, jak przyjęto w prawomocnym wcześniejszym wyroku i w późniejszym procesie kwestia ta nie może być już ponownie badana (vide: wyrok Sądu Najwyższego z dnia 14 maja 2003 r., I CKN 263/01, M. Prawn. 2015, nr 2, s. 85 ). Nie jest w świetle powyższego dopuszczalne odmienne ustalenie zaistnienia, przebiegu i oceny istotnych dla danego stosunku prawnego zdarzeń faktycznych w kolejnym postępowaniu, chociażby przedmiot tych spraw się różnił (tak Sąd Najwyższy w wyroku z dnia 7 kwietnia 2011 r., I PK 225/10, LEX nr 896456). W uzasadnieniu wyroku z dnia 20 maja 2014 r., I PK 295/13 (LEX nr 1483572) Sąd Najwyższy wyjaśnił ponadto, że związanie prawomocnym wyrokiem oznacza, iż sąd obowiązany jest uznać, że kwestia prawna, która była już przedmiotem rozstrzygnięcia w innej sprawie, a która ma znaczenie prejudycjalne w sprawie przez niego rozpoznawanej, kształtuje się tak, jak przyjęto w prawomocnym wcześniejszym wyroku, nawet jeżeli argumentacja prawna, na której opiera się to rozstrzygnięcie jest nietrafna. W późniejszej sprawie kwestia ta nie może być już w ogóle badana. Związanie orzeczeniem oznacza niedopuszczalność nie tylko dokonywania ustaleń sprzecznych z nim, ale nawet przeprowadzania postępowania dowodowego w tym zakresie (vide wyrok Sądu Najwyższego z dnia 4 marca 2008 r., IV CSK 441/07, LEX nr 376385). Prawomocne orzeczenie sądu opiera swoje znaczenie na prawach podmiotowych, o które proces się toczył, a udzielając ochrony prawnej (bądź też odmawiając jej udzielenia) realizuje również samo prawo do wymiaru sprawiedliwości, mające swoje konstytucyjne źródła ( art. 45 ust. 1 Konstytucji RP ). Dopuszczenie do możliwości rozbieżnego oceniania zasadności tego samego roszczenia, w tych samych okolicznościach, w różnych orzeczeniach byłoby zaprzeczeniem społecznie oczekiwanych reguł ochrony prawnej i naruszeniem zasady zaufania do wymiaru sprawiedliwości. Moc wiążąca ma gwarantować poszanowanie prawomocnego orzeczenia sądu, regulującego stosunek prawny będący przedmiotem rozstrzygnięcia. Prawomocny wyrok, z punktu widzenia jego prejudycjalnego znaczenia także w innej sprawie, swą mocą powoduje, że nie tylko nie może być zmieniony lub uchylony, ale że nie jest możliwe odmienne ocenianie i uregulowanie tego samego stosunku prawnego, w tych samych okolicznościach faktycznych i prawnych, między tymi samymi stronami (por. też wyroki Sądu Najwyższego z dnia 23 marca 2006 r., IV CSK 89/05, OSNC 2007, nr 1, poz. 15; z dnia 6 marca 2014 r., V CSK 203/13, OSNC 2015, nr 2, poz. 23; a także z dnia 4 listopada 2016 r., I CSK 736/15, LEX nr 2156645). Z prawomocnością orzeczenia sądowego ściśle związana jest powaga rzeczy osądzonej ( art. 366 k.p.c. ). Zgodnie z powyższym przepisem wyrok prawomocny ma powagę rzeczy osądzonej tylko co do tego, co w związku z podstawą sporu stanowiło przedmiot rozstrzygnięcia, a ponadto tylko między tymi samymi stronami. Natomiast moc wiążąca orzeczenia ( art. 365 § 1 k.p.c. ) rozważana jest jedynie wtedy, gdy rozpoznawana jest inna sprawa niż ta, w której wydano poprzednie orzeczenie oraz gdy kwestia rozstrzygnięta innym wyrokiem stanowi zagadnienie wstępne. Wynikający z mocy wiążącej prawomocnego orzeczenia walor prawny zawartego w jego treści rozstrzygnięcia (osądzenia) występuje w nowej sprawie pomiędzy tymi samymi stronami, choć przedmiot obu spraw jest inny. W takiej nowej sprawie skutek pozytywny (materialny) rzeczy osądzonej przejawia się w tym, że rozstrzygnięcie zawarte w prawomocnym orzeczeniu (rzecz osądzona) stwarza stan prawny taki, jaki z niego wynika. Sądy rozpoznające między tymi samymi stronami nowy spór muszą przyjmować, że dana kwestia prawna kształtuje się tak, jak przyjęto to w prawomocnym, wcześniejszym wyroku (vide postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 10 kwietnia 2018 r., I PK 121/17, LEX nr 2508169). Należy przy tym zaznaczyć, że z powagi rzeczy osądzonej korzysta jedynie sentencja wyroku, natomiast jego motywy (zawarte w uzasadnieniu) tylko w takich granicach w jakich stanowią konieczne uzupełnienie rozstrzygnięcia, niezbędne dla wyjaśnienia jego zakresu, a przede wszystkim indywidualizacji sentencji wyroku jako rozstrzygnięcia o przedmiocie sporu i w jakim określają one istotę danego stosunku prawnego (tak np. Sąd Najwyższy w wyrokach: z dnia 15 marca 2002 r., II CKN 1415/00, LEX nr 53284 oraz z dnia 29 marca 2006 r., II PK 163/05, OSNP 2007, nr 5-6, poz. 71). Znaczenie takie mogą mieć więc tylko te elementy uzasadnienia, które dotyczą rozstrzygnięcia co do istoty sprawy, w których sąd wypowiada się w sposób stanowczy, autorytarny o żądaniu (por. wyroki Sądu Najwyższego z dnia 21 maja 2004 r., V CK 528/03, LEX nr 188496 oraz z dnia 21 września 2005 r., V CK 139/05, LEX nr 186929, a także uzasadnienie uchwały tego Sądu z dnia 12 lipca 2018 r., III CZP 3/18, www.sn.pl). W świetle powyższego, biorąc pod uwagę, że P. W. w okresie od 1 sierpnia 2009 r. do 31 lipca 2017 r. nie podlegał ubezpieczeniom społecznym tj. emerytalnemu, rentowym, chorobowemu i wypadkowemu jako pracownik u płatnika (...) spółki. z o.o. z siedzibą w Ł. (co zostało stwierdzone w prawomocnej decyzji organu rentowego nr (...) z dnia 3 kwietnia 2019 r.) należy zauważyć, iż płatnik składek nie był uprawniony do przyjęcia w spornym okresie do podstawy wymiaru składki na Fundusz Pracy i Fundusz Gwarantowanych Świadczeń Pracowniczych wynagrodzenia P. W. jako pracownika w/w spółki. W konsekwencji należy stwierdzić, iż decyzja organu rentowego z dnia 3 kwietnia 2019 r. numer (...) oraz decyzja z dnia 3 kwietnia 2019 r. numer (...) są prawidłowe. Mając powyższe na uwadze Sąd Okręgowy, na mocy art. 477 14 § 1 k.p.c. , oddalił odwołania o czym orzekł, jak w punkcie 1 sentencji wyroku. O kosztach, w punkcie 2 sentencji wyroku, orzeczono na podstawie art. 98 § 1 i 3 k.p.c. w zw. z § 9 ust. 2 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 roku w sprawie opłat za czynności radców prawnych (tekst jedn. Dz.U z 2023 r., poz. 1935) zasądzając od (...) Sp. z o.o. w Ł. na rzecz Zakładu Ubezpieczeń Społecznych I Oddziału w Ł. kwotę 360,00zł – mając na uwadze, że niniejsza sprawa dotyczyła odwołań od dwóch decyzji organu rentowego. Zaś zgodnie z art. 98 § 1 1 k.p.c. od kwoty zasądzonej tytułem zwrotu kosztów procesu należą się odsetki, w wysokości odsetek ustawowych za opóźnienie w spełnieniu świadczenia pieniężnego, za czas od dnia uprawomocnienia się orzeczenia, którym je zasądzono, do dnia zapłaty. O obowiązku zapłaty odsetek sąd orzeka z urzędu. A.Ł.