Sygn. akt XXVII Ca 1052/22 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 20 listopada 2023 r. Sąd Okręgowy w Warszawie XXVII Wydział Cywilny Odwoławczy w składzie: Przewodniczący: Sędzia Paweł Błasiak (del.) Protokolant: stażysta Mikołaj Perz po rozpoznaniu w dniu 20 listopada 2023 roku w Warszawie na rozprawie sprawy z powództwa B. P. przeciwko (...) z siedzibą w D. o zapłatę na skutek apelacji powódki od wyroku Sądu Rejonowego dla Warszawy-Mokotowa w Warszawie z dnia 26 listopada 2021 r., sygn. akt I C 1586/21 oddala apelację, zasądza od powódki B. P. na rzecz pozwanego (...) z siedzibą w D. 450 zł (czterysta pięćdziesiąt złotych) tytułem zwrotu kosztów zastępstwa procesowego w instancji odwoławczej. Sygn. akt XXVII Ca 1052/22 UZASADNIENIE Pozwem z dnia 24 lipca 2020r. B. P. wniosła o zasądzenie od (...) 400 euro wraz z ustawowymi odsetkami za opóźnienie od 28 września 2018r. do dnia zapłaty. Pozwany wniósł o oddalenie powództwa. Wyrokiem z dnia 26 listopada 2021 roku Sąd Rejonowy dla Warszawy-Mokotowa w Warszawie: oddalił powództwo, zasądził od B. P. na rzecz (...) w D. 917 zł wraz z odsetkami ustawowymi za opóźnienie od dnia uprawomocnienia się orzeczenia do dnia zapłaty tytułem zwrotu kosztów procesu. Apelację od powyższego wyroku wywiódł powód, zaskarżając rozstrzygniecie Sądu Rejonowego w całości. Orzeczeniu Sądu I instancji zarzucił naruszenie: art. 2.4 Warunków i Postanowień z dnia 15 sierpnia 2017r. – Ogólnego Regulaminu Przewozu (...) , art. 65 § 2 k.c. , art. 5 dyrektywy Rady 93/13/EWG z 5 kwietnia 1993r., art. 778 k.c. i art. 117
(1)§ 1 i 2 k.c. w zw. z art. 5 k.c. Wobec powyższych zarzutów apelujący wniósł o zmianę wyroku poprzez zasądzenie od pozwanego na rzecz powoda 400 euro wraz z ustawowymi odsetkami za opóźnienie od dnia wniesienia pozwu do dnia zapłaty oraz zwrotu kosztów procesu według norm przepisanych. Wniósł także o zasądzenie od pozwanego na rzecz powoda zwrotu kosztów procesu przed Sądem Okręgowym. Sąd Okręgowy zważył, co następuje: Apelacja jako bezzasadna podlegała oddaleniu. Sąd Okręgowy podziela ustalenia faktyczne poczynione przez Sąd Rejonowy i przyjmuje za własne. Chybione są zarzuty naruszenia art. 2.4 Warunków i Postanowień z dnia 15 sierpnia 2017r. – Ogólnego Regulaminu Przewozu (...) , art. 65 § 2 k.c. i art. 5 dyrektywy Rady 93/13/EWG z 5 kwietnia 1993r. Zwrócić uwagę należy, że w sprawie znajdują zastosowanie Warunki i Postanowienia z dnia 10 maja 2018r. – Ogólnego Regulaminu Przewozu (...) (dalej (...) ). Z zapisu art. 2.4 (...) jasno wynika, że przepisy prawa irlandzkiego stosuje się do jedynie interpretacji umowy przewozu, (...) oraz regulaminu, a nie do umowy zawartej przez strony. Strony miało prawo wybrać prawo właściwe dla całej umowy lub tylko dla jej części zgodnie z art. 3 ust. 1 Rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) Nr 593/2008 z dnia 17 czerwca 2008 r. w sprawie prawa właściwego dla zobowiązań umownych ( R. I). Strony niniejszego procesu wybrały jako właściwe prawo irlandzkie tylko do interpretacji umowy przewozu, co było dopuszczalne (por. M. Pazdan, Poszukiwanie znaczenia terminów technicznoprawnych użytych przez strony w kontrakcie , PPHZ 1992, t. 16, s. 49). Zatem w pozostałym zakresie do omawianej umowy zastosowanie ma prawo polskie zgodnie z art. 5 ust. 2 tego rozporządzenia, gdyż powód jako podróżny miał miejsce zwykłego pobytu w Polsce i także w Polsce znajdowało się miejsce przeznaczenia. Wbrew zarzutom powoda tego wniosku nie zmienia umieszczenie art. 2.4 (...) w tytule „Zastosowanie, Prawo właściwe i Jurysdykcja”, skoro, jak wyżej wskazano, prawo właściwe nie musi być wybrane przez strony do całej umowy, tym bardziej, że z art. 19 (...) wynika wprost, że tytuły każdego z artykułów nie będą wykorzystywane do interpretacji tekstu. Bez znaczenia dla oceny art. 2.4 (...) są późniejsze wersje tego aktu. Z uwagi na powyższe niezasadny jest zarzut naruszenia art. 778 k.c. , skoro przepisy prawa irlandzkiego stosuje się do jedynie interpretacji umowy przewozu, zatem do pozostałych kwestii stosuje się prawo polskie, w również art. 778 k.c. , przewidujący roczny termin przedawnienia biegnący od dnia, kiedy przewóz miały być wykonany. Skoro przewóz w niniejszej sprawie miał być wykonany 26 lipca 2018r., a powództwo wytoczono 24 lipca 2020r., to słusznie powództwo oddalono jako przedawnione. Bezzasadny jest zarzut naruszenia art. 117 1 § 1 i 2 k.c. w zw. z art. 5 k.c. Na wstępie należy wykluczyć możliwość zastosowania w niniejszej sprawie art. 117 1 § 1 i 2 k.c. , gdyż przepis ten dotyczy tylko roszczenia przysługującego przeciwko konsumentowi, a nie zarzutu przedawnienia przysługującego przeciwko konsumentowi. W rozpoznawanej sprawie to konsument kieruje roszczenie przeciw pozwanemu, który nie jest konsumentem. Zatem w grę może wchodzić jedynie ocena zarzutu przedawnienia zgłoszonego przez pozwanego w świetle art. 5 k.c. W orzecznictwie wskazuje się, że nieuwzględnienie zarzutu przedawnienia może nastąpić jedynie wyjątkowo, a przy ocenie poszczególnych sytuacji z tej perspektywy należy zachować daleko posunięty rygoryzm (por. np. wyrok SN z 7.06.2000 r., III CKN 522/99, LEX nr 51563). Nieuwzględnienie zarzutu przedawnienia ma miejsce w sprawach szczególnie doniosłych, związanych z naruszeniem dóbr osobistych, przede wszystkim zdrowia i wolności np: o odszkodowanie z tytułu wypadków przy pracy i chorób zawodowych (wyrok SN z 6.03.1996 r., II PRN 3/96, OSNAPiUS 1996/18, poz. 264; wyrok SN z 17.03.1998 r., II UKN 556/97, OSNAPiUS 1999/5, poz. 183; wyrok z 15.07.1999 r., II UKN 44/99, OSNAPiUS 2000/21, poz. 798), wynikające z błędów medycznych (wyrok SN z 8.11.2002 r., III CKN 1115/00, IC 2003/6, s. 34; wyrok SN z 2.04.2003 r., I CKN 204/01, IC 2004/3, s. 36; wyrok SN z 26.07.2012 r., II CSK 759/11, LEX nr 1218166), o odszkodowanie i zadośćuczynienie za niesłuszne skazanie (wyrok z 18.10.2002 r., V KK 259/02, LEX nr 56842; wyrok z 14.01.2004 r., III KK 207/03, OSNwSK 2004/1, poz. 95; uchwała składu siedmiu sędziów SN z 19.02.1997 r., I KZP 38/96, OSNKW 1997/3–4, poz. 18), o naprawienie przez Skarb Państwa szkody wyrządzonej czynami stanowiącymi zbrodnie stalinowskie (uchwała SN z 11.10.1996 r., III CZP 76/96, OSNC 1997/2, poz. 16, z glosą Z. Policzkiewicz, OSP 1997/5, poz. 93). Przechodząc na grunt niniejszej sprawy należy stwierdzić, że brak jest podstaw, że w niniejszej sprawie dotyczącej odszkodowania w wysokości 400 euro za odwołanie lotu, zaistniały wyjątkowe okoliczności przemawiające za nieuwzględnianiem zarzutu przedawnienia. Wbrew zarzutom powoda, pozwany nie wprowadził powoda w błąd co do stosowania prawa irlandzkiego do kwestii terminu przedawnienia, gdyż - jak wyżej już wskazano - z zapisu art. 2.4 (...) jasno wynika, że przepisy prawa irlandzkiego stosuje się do jedynie interpretacji umowy przewozu, a nie do samej umowy przewozu. Nadto w art. 15.2.1 (...) wskazano, że artykuł art. 15.2 - Roszczenia odszkodowawcze (...) ma zastosowanie do roszczeń o odszkodowanie dochodzonych na podstawie Rozporządzenia UE 261/2004. W art. 15.2 (...) brak jest jednak zapisów odnośnie terminu przedawnienia roszczeń z tego rozporządzenia, zatem pozwany nie mógł wprowadzić w błąd powoda w tym zakresie. W błąd powód zostałby wprowadzony, gdyby zapis o dwuletnim terminie przedawnienia znajdował się w art. 15.2 (...) , a nie w art. 15.5 (...) . Nadto przekroczenie rocznego terminu przedawnienia z art. 778 k.c. było nadmierne, gdyż wynosiło prawie rok, przez co nieuwzględnienie zarzutu przedawnienia prowadziłoby – de facto – do jego blisko dwukrotnego przedłużenia. Stąd nie można uznać, że mamy do czynienia z wyjątkową sytuacją spowodowaną przez zachowanie pozwanego, która by uzasadniała zastosowanie art. 5 k.c. Mając na uwadze powyższe, Sąd Okręgowy oddalił apelację jako bezzasadną. O kosztach postępowania w instancji odwoławczej Sąd Okręgowy orzekł na podstawie art. 98 § 1 k.p.c. w zw. z § 2 pkt 3 w zw. z § 10 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie.