Sad powszechny, VI Ka 913/24

(1), która jest opinią alternatywną i nie dającą podstaw do przypisania odpowiedzialności obwinionemu; - w konsekwencji naruszenia przepisów postępowania, zarzucił błąd w ustaleniach faktycznych poprzez przyjęcie, że obwiniony popełnił zarzucane mu wykroczenie z art. 86 § 1 k.w. podczas gdy prawidłowa ocena dowodów, zgodna z doświadczeniem życiowym i logicznym rozumowaniem, prowadzi do odmiennych wniosków, że brak jest dostatecznych dowodów spowodowania przez obwinionego zagrożenia bezpieczeństwa w ruchu drogowym wskutek niezachowania należytej ostrożności w dacie zdarzenia, przy pominięciu jego okoliczności, w tym dojechania do miejsca kolizji drogowej; II. nadto naruszenie art. 119 § 1 k.p.w. poprzez niewspółmierne obciążenie obwinionego kosztami postępowania w łącznej kwocie 2274,99 zł na rzecz Skarbu Państwa; W konkluzji obwiniony wniósł o:

1. zmianę zaskarżonego wyroku w całości poprzez uniewinnienie obwinionego Z. L. od popełnienia zarzucanego mu czynu;
2. ewentualnie o uchylenie w całości zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi Rejonowemu. Sąd odwoławczy zważył co następuje. Kontrola instancyjna zaskarżonego wyroku nie potwierdza zarzutów apelacji obwinionego. Sąd I instancji nie naruszył art. 4 k.p.k. ; art. 6 k.p.k. ; art. 409 k.p.k. ; art. 410 k.p.k. i art. 424 § 1 k.p.k. w zw. z art. 8 k.p.w. bowiem dokonał oceny wszystkich zgromadzonych w tej sprawie dowodów i poddał je wnikliwej analizie. Ze zgromadzonego w tej sprawie materiału dowodowego sąd I instancji wyprowadził logiczne wnioski a swoje stanowisko przekonująco uzasadnił w motywach pisemnych zaskarżonego wyroku. Zasadnie odmówił wiary wyjaśnieniom obwinionego Z. L. złożonym na rozprawie i w postępowaniu wyjaśniającym. Sąd I instancji uznając je za niewiarygodne powołał się na opinię biegłego z zakresu ruchu drogowego, który przeprowadził symulację zdarzenia, także uwzględniając wyjaśnienia obwinionego. Biegły wskazał, że przyjęcie wersji zdarzenia zgodnie z wyjaśnieniami obwinionego nie doprowadziłoby do powstania takich uszkodzeń pojazdów biorących udział w tym zdarzeniu, jakie przedstawione są na zdjęciach materiału poglądowego i wynikają z oględzin pojazdów. Obwiniony na rozprawie odwoławczej załączył zdjęcia uszkodzeń pojazdów oraz miejsca zdarzenia, twierdząc że świadczą one o tym, że opinia biegłego jest niepełna, gdyż nie uwzględnia tego materiału dowodowego. Tymczasem przedstawione przez obwinionego zdjęcia stanowiły materiał dowodowy uwzględniony przez biegłego w opinii. Świadczą o tym chociażby zdjęcia nr 6 i 9 znajdujące się w kopercie k- 231 uszkodzeń samochodu F. laweta i N. , które biegły opisał w opinii pisemnej k-163–
3. Z opinii wynika, że biegły dokonał w dniu 2.03.2024 r. oględzin samochodu F. laweta i w trakcie oględzin obwiniony przekazał biegłemu zdjęcia uszkodzeń tego pojazdu, które wykonał po kolizji a przed ich naprawą. (k- 163 ) Tak więc przedstawione przez obwinionego na rozprawie odwoławczej zdjęcia uszkodzeń pojazdów oraz miejsca zdarzenia nie stanowią materiału nowego, który nie został uwzględniony przez biegłego w opinii. Wersja zdarzenia podana przez obwinionego, kierującego pojazdem F. laweta o nr rej. (...) , w której F. i N. nr rej. (...) , kierowany przez świadka K. L. jeden za drugim zjeżdżają na lewy pas a N. uderza w tył pojazdu F. jest fizycznie niemożliwa. Rozpatrując tę wersją zdarzenia, biegły stwierdził, że samochód N. nie zdołałby wjechać na lewy pas tak głęboko aby uderzyć w lewy tył F. prawym narożnikiem przodu pojazdu. W tej sytuacji uderzyłby F. centralnie przodem N. , co nie odpowiada uszkodzeniom obu pojazdów, stwierdzonym w wyniku oględzin. Symulacja zdarzenia prowadzi do wniosku, że wersja zdarzenia opisana w zeznaniach świadka K. L. jest tą, która jest zgodna z przebiegiem zdarzenia. Biegły wskazał także, że kontrola przez obwinionego sposobu poruszania się pojazdu V. nr rej. (...) , prowadzonego przez świadka A. L. , który jechał przed pojazdem obwinionego i zwalniał gdyż przed nim pojazd przygotowywał się do skrętu w prawo powodowała, że obwiniony wjechał na lewy pas gdy już na tym pasie znajdował się samochód N. prowadzony przez świadka K. L. . Obwiniony nie wziął pod uwagę długości swojego samochodu F. laweta. Gdy przód N. zrównał się z tyłem F. lawety, wtedy obwiniony rozpoczął manewr wyprzedzania pojazdu V. i odbił w lewo. Zdaniem biegłego, w tej właśnie sytuacji doszło do kolizji gdyż F. laweta szczepił się z N. i został wepchnięty prawym tyłem na tylną część lewego boku V. . Po kolizji F. laweta i N. pozostają szczepione na środku skrzyżowania z ul. (...) w W. . (k- 174) Nie można uznać opinii biegłego z zakresu rekonstrukcji wypadków drogowych inż. B. L.

(2)za opinię alternatywną i nie dającą podstaw do przypisania odpowiedzialności obwinionemu. Wręcz przeciwnie, jest to opinia, która na podstawie przedstawionej symulacji tłumaczy mechanizm kolizji, oraz wskazuje dlaczego wersja zdarzenia podana w wyjaśnieniach obwinionego nie odpowiada jego skutkom wynikającym z oględzin wszystkich pojazdów biorących udział w tym zdarzeniu. Materiał dowodowy nie pozwala także na wyprowadzenie wniosku o tym, że zeznania świadka A. L. , kierowcy V. , potwierdziły wersję zdarzenia opisaną przez obwinionego. Świadek A. L. jechał ul. (...) w kierunku ul. (...) w W. . Przed nim samochód skręcał w prawo. Gdy zwolnił został uderzony w bok swojego pojazdu. Widział, w lusterku, że laweta ustawiona skośnie uderzyła w obok jego pojazdu. Świadek zeznał, że nie wie dlaczego F. laweta, czyli samochód, który prowadził obwiniony uderzył w lewy bok jego pojazdu. Nie wie który samochód rozpoczął jako pierwszy wyprzedzanie czy F. czy N. . (k- 31) Natomiast biegły w swojej opinii wyjaśnił dlaczego laweta uderzyła w samochód świadka A. L. . Zdaniem biegłego do uderzenia doszło w wyniku szczepienia się pojazdów F. laweta i N. . F. laweta został wepchnęły prawym tyłem na tylną części lewego boku V. (k- 174). Sąd I instancji nie popełnił błędu w ustaleniach faktycznych bowiem opierając się na dowodach w postaci zdjęć uszkodzeń pojazdów, oględzinach pojazdów, zeznaniach świadków K. L. i A. L. oraz opinii biegłego ustalił, że obwiniony nie upewnił się czy manewr wyprzedzania może wykonać bezpiecznie i przystąpił do wyprzedzania gdy na pasie lewym rozpoczął już wyprzedzanie samochód N. prowadzony przez K. L. . Tym samym obwiniony naruszył przepis art. 22 ust. 1 i 4 ustawy z dnia 20.06.1997 r. Prawo o ruchu drogowym . Zasadnie sąd I instancji ustalił, że obwiniony popełnił zarzucane mu wykroczenie bowiem nie ustąpił pierwszeństwa przejazdu podczas zmiany pasa ruchu, którym poruszał się pojazd marki N. o nr rej. (...) , doprowadzając do zderzenia z nim, w wyniku czego stracił panowanie nad pojazdem uderzając w pojazd marki V. o nr rej. (...) , powodując uszkodzenia tych pojazdów. Czynem tym obwiniony kierując pojazdem marki F. laweta spowodował zagrożenie bezpieczeństwa w ruchu drogowym. Należy wskazać, że także świadek K. L. w sposób niebezpieczny prowadził samochód N. potęgując stan zagrożenia dla innych uczestników ruchu drogowego. Ścigał się z obwinionym i wyprzedzał pojazd obwinionego zbliżając się do skrzyżowania. Należy z całą stanowczością potępić niebezpieczne prowadzenie pojazdów przez obwinionego i świadka K. L. , którzy nie licząc się z innymi uczestnikami ruchu drogowego narażali ich zdrowie i nierzadko życie, tylko dla swojej ambicji aby jako pierwszy dojechać do ustalonego miejsca i uzyskać spodziewane wynagrodzenie. Obwiniony i świadek K. L. prowadzili pojazdy pomocy drogowej a sami poprzez niebezpieczną jazdę w takiej kolizji uczestniczyli. Sąd I instancji nie naruszył art. 119 § 1 k.p.w. bowiem prawidłowo odciążył obwinionego kosztami opinii biegłego sądowego. Przeprowadzenie tego dowodu, w sytuacji gdy obwiniony nie przyznał się do popełnienia zarzucanego mu wykroczenia, było konieczne dla wyjaśnienia okoliczności zdarzenia i przypisania winy obwinionemu. Z tego powodu powinien ponieść koszty tej opinii. Mając powyższe na uwadze sąd odwoławczy zaskarżony wyrok utrzymał w mocy. O kosztach postępowania odwoławczego sąd orzekł na podstawie art. 121 §1 k.p.w. w zw. z art. 636 §1 k.p.k. Wysokość opłaty została ustalona na podstawie art. 3 ust. 1 w zw. z art. 21 ust. 2 ustawy o opłatach w sprawach karnych z dnia 23 czerwca 1973 r. z póź. zmianami. Wysokość wydatków Skarbu Państwa sąd odwoławczy ustalił na podstawie § 4 Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 grudnia 2017 r. w sprawie wysokości zryczałtowanych wydatków oraz wysokości opłaty sądowej od wniosku o wznowienie postępowania w sprawach o wykroczenia. Wysokość kwoty zasądzonej tytułem zwrotu wydatków oskarżycielowi posiłkowemu z tytułu udziału w rozprawie odwoławczej pełnomocnika z wyboru została ustalona na podstawie § 11 ust. 2 pkt 4 Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie.