Sygn. akt IV Ka 279/14 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 23 czerwca 2014r. Sąd Okręgowy w Poznaniu Wydział IV Karny- Odwoławczy w składzie: Przewodniczący: SSO Leszek Matuszewski Protokolant: p.o.staż. A. P. przy udziale H. P. Prokuratora Prokuratury Okręgowej w Poznaniu po rozpoznaniu w dniu 23 czerwca 2014r. sprawy A. S. obwinionego z art. 87 § 1a Kw, na skutek apelacji wniesionej przez prokuratora od wyroku Sądu Rejonowego w Gnieźnie z dnia 19 grudnia 2013r. sygn. akt. II K 1339/13 1. Zmienia zaskarżony wyrok w ten sposób, że:
- a)w miejsce orzeczonej obwinionemu kary 1 miesiąca ograniczenia wolności, na podstawie art. 87 § 1a Kw wymierza karę 300 zł (trzystu) grzywny,
- b)uchyla punkt 2 i na podstawie art. 82 § 3 Kpw zalicza obwinionemu na poczet orzeczonej kary grzywny okres rzeczywistego pozbawienia wolności w sprawie w dniu 12 października 2013 roku, to jest 1 (jeden) dzień uznając tym samym karę grzywny za wykonaną w kwocie 200 zł,
- c)jako podstawę prawną rozstrzygnięcia zawartego w punkcie 3 przyjmuję art. 87 § 4 Kw, 2. w pozostałym zakresie utrzymuje w mocy zaskarżony wyrok, 3. zwalnia obwinionego od obowiązku zwrotu Skarbowi Państwa zryczałtowanych kosztów postępowania odwoławczego i wymierza jedną opłatę za obie instancje w kwocie 30 złotych. L. M. UZASADNIENIE Sąd Rejonowy w Gnieźnie, wyrokiem z dnia 19 grudnia 2013 roku, sygn. akt II K 1339/13 uznał oskarżonego A. S. za winnego tego, że: w dniu 12 października 2013 roku w miejscowości G. na drodze publicznej kierował rowerem w stanie nietrzeźwości tj.0,70 mg/l alkoholu w wydychanym powietrzu tj. wykroczenia z art. 87 § 1 a k.w. i za to na podstawie powołanego przepisu wymierzył mu karę 1 miesiąca ograniczenia wolności ze zobowiązaniem do wykonywanie nieodpłatnej, kontrolowanej pracy na cele społeczne w wymiarze 40 godzin w stosunku miesięcznym. Na podstawie art. 82 §3 k.p.s. w. na poczet orzeczonej w pkt 1 kary ograniczenia wolności zaliczono okres rzeczywistego pozbawienia wolności w sprawie w dniu 12 października 2013 roku tj. jeden dzień, uznając tym samym karę ograniczenia wolności za wykonaną w rozmiarze 2 dni. Na podstawie art. 87 § 3 k.w. orzeczono wobec A. S. środek karny w postaci zakazu kierowania rowerami na okres 1 roku. W ostatnim punkcie wyroku, zasądzono od A. S. na rzecz Skarbu Państwa tytułem zwrotu kosztów sądowych kwotę 100 złotych i wymierzono mu opłatę w kwocie 30 złotych. Z powyższym wyrokiem nie zgodził się prokurator , zarzucając orzeczeniu mającą wpływ na jego treść obrazę prawa procesowego, a w szczególności art. 82 §2 k.p.s. w., polegającą na błędnym rozstrzygnięciu, co do kary orzeczonej wobec oskarżonego A. S. i wymierzenie na podstawie art. 87 § 1 a k.w. kary 1 miesiąca ograniczenia wolności polegającej na niepopłatnej, dozorowanej, kontrolowanej pracy na cel społeczny w wymiarze 40 godzin miesięcznie, podczas gdy przepis ten nie przewiduje takiej kary, a jedynie karę aresztu lub grzywny Apelujący wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania przez Sąd Rejonowy. Sąd Okręgowy zważył, co następuje: Apelacja prokuratora, pomimo błędnego nazwania postawionego w niej zarzutu jako naruszenia prawa procesowego- zamiast naruszenia prawa materialnego art. 87§ 1 a kw- zasługuje na uwzględnienie, skutkując wymierzeniem podsądnemu przez Sąd II instancji sankcji majątkowej za przypisane mu wykroczenie. Na wstępie należy podkreślić, że Sąd I instancji w sposób prawidłowy przeprowadził w niniejszej sprawie postępowanie dowodowe, wszechstronnie rozważył wszystkie dowody, dokonując ich logicznej i wyczerpującej oceny i poczynił na ich podstawie trafne ustalenia faktyczne. Uzasadnienie wyroku Sądu Rejonowego zawiera też wszystkie elementy wymagane przez art. 424 k.p.k. , co umożliwia kontrolę tego wyroku przez Sąd Okręgowy. Zarzut prokuratora znalazł potwierdzenie. Sąd odwoławczy przypomina, że naruszenie prawa materialnego ( art.438 pkt 1 k.p.k. ) polega na jego wadliwym zastosowaniu (niezastosowaniu) w orzeczeniu, które oparte jest na trafnych i niekwestionowanych ustaleniach faktycznych. Rzeczony zarzut jest wówczas uzasadniony, gdy dotyczy zastosowania albo niezastosowania przepisu zobowiązującego sąd do jego stosowania. Z taką właśnie sytuacją mamy do czynienia w niniejszej sprawie. Sąd Okręgowy przypomina, że wykroczenie przypisane podsądnemu jest zagrożone wyłącznie karą aresztu albo grzywny nie niższej niż 50 złotych ( art. 87 § 1a k.w.). Sąd Rejonowy błędnie zatem orzekł wobec obwinionego za osądzony czyn zabroniony- karę ograniczenia wolności. Sąd odwoławczy zreformował zaskarżone orzeczenie poprzez wymierzenie podsądnemu kary grzywny w wysokości 300 złotych. Powyższa sankcja z racji trudnej sytuacji majątkowej obwinionego, stanowi dla obwinionego realną dolegliwość, uzmysławiającą mu nieopłacalność popełniania podobnych wykroczeń. Powyższa kara grzywny uwzględnia także warunki osobiste i możliwości zarobkowe A. S. . Podsądny jest wszakże osobą posiadająca zawód ślusarza-mechanika, utrzymującą się z prac dorywczych, a nadto mająca na utrzymaniu dwoje dzieci. Kształtując represję prawnokarną wobec obwinionego, należy położyć akcent na istotne w ferowaniu sankcji za tego rodzaju wykroczenia- względy prewencji generalnej. Wymiar sprawiedliwości jest zobowiązany do zdecydowanego reagowania na wykroczenia polegającego na kierowaniu rowerami w stanie nietrzeźwości i stwarzaniu w ten sposób niebezpieczeństwa dla innych uczestników ruchu drogowego. Zdaniem Sądu Okręgowego, okres roku, na jaki orzeczono środek karny w postaci zakazu kierowania rowerami jawi się jako w pełni adekwatny do okoliczności i niniejszej sprawy i stanowi dla sprawcy sprawiedliwą dolegliwość. Analizując prawidłowość rozstrzygnięcia w zakresie kierowania rowerami, zważyć zwłaszcza trzeba na istotę tegoż środka karnego określonego w art. 29 § 1 i 2 k.w., przewidzianego dla sprawcy przypisanego wykroczenia. Przesłanką stosowania środka karnego w postaci zakazu kierowania rowerami jest zagrożenie, które mogłoby w przyszłości spowodować prowadzenie pojazdu mechanicznego przez oskarżonego. Jest to najskuteczniejszy sposób wzmożenia bezpieczeństwa na drogach i zmuszenia naruszających zasady bezpieczeństwa do ich przestrzegania w przyszłości ( identycznie: wyrok SN V KRN 106/82, OSNPG 1982, z.8, poz. 108). Nie budzi wątpliwości, że w świetle naruszenia elementarnej reguły ostrożności zakazującej kierowania rowerem w stanie nietrzeźwości, obwiniony musiał zostać wyeliminowany z ruchu drogowego na odpowiedni okres. Sąd odwoławczy uchylił punkt 2 zaskarżonego wyroku i na podstawie art. 82 § 3 k.p.s. w. zaliczył obwinionemu na poczet orzeczonej kary grzywny okres rzeczywistego pozbawienia wolności w sprawie w dniu 12 października 2013 roku, to jest 1 ( jeden) dzień, uznając tym samym karę grzywny za wykonaną w kwocie 200 zł. Korekty wymagała także podstawa prawna rozstrzygnięcia zawartego w punkcie 3 , w miejsce błędnie przywołanego art. 87§ 3 kw przyjęto art. 87 § 4 k.p.s. w. Sąd Okręgowy na podstawie art. 626 k.p.k. , 636 k.p.k. w związku z art. 109 § 2 k.p.s. w. zwolnił obwinionego od obowiązku zryczałtowanych kosztów postępowania odwoławczego i wymierzył obwinionemu jedną opłatę za obie instancje w kwocie 30 złotych. Mając na uwadze powyższe Sąd Okręgowy: 1. zmienił zaskarżony wyrok w ten sposób, że;
- a)w miejsce orzeczonej obwinionemu kary 1 miesiąca ograniczenia wolności wymierzył mu karę grzywny w wysokości 300 złotych grzywny,
- b)uchylił punkt 2 i na podstawie art. 82 § 3 k.p.s. w. zaliczył obwinionemu na poczet orzeczonej kary grzywny okres rzeczywistego pozbawienia wolności w sprawie w dniu 12 października 2013 roku, to jest 1 ( jeden) dzień, uznając tym samym karę grzywny za wykonaną w kwocie 200 zł
- c)jako podstawę prawną rozstrzygnięcia zawartego w punkcie 3 przyjął art. 87 § 4 k.p.s. w. 2. w pozostałym zakresie utrzymał w mocy zaskarżony wyrok, 3. zwolnił obwinionego od obowiązku zwrotu zryczałtowanych kosztów postępowania odwoławczego i wymierzył obwinionemu jedną opłatę za obie instancje w kwocie 30 złotych. SSO Leszek Matuszewski