Ł. R. poruszał się jako kierujący samochodem osobowym w ruchu lądowym znajdując się w stanie nietrzeźwości nie niższym aniżeli 2,6 ‰ stężenia alkoholu we krwi. Określając poziom stanu nietrzeźwości, Sąd oparł się na wnioskach wynikających z opinii z zakresu rachunku retrospektywnego. ☐ 3.
kk wymierzył oskarżonemu karę 250 stawek dziennych grzywny, ustalając wysokość jednej stawki dziennej na kwotę 25 zł, przy czym przy określeniu wartości jednej stawki oparto się o możliwości zarobkowe Ł. R. (osoba młoda, zdrowa, pracująca zawodowo). Kara grzywny i jej wymiar są adekwatne do stopnia społecznej szkodliwości czynu i winy, które to elementy należało ocenić jako wysokie. Postępowanie dowodowe nie dowiodło istnienia okoliczności, które obniżając z różnych przyczyn zdolność prawidłowego postrzegania rzeczywistości i kontrolowania własnych zachowań, mogłyby znacząco, w sposób usprawiedliwiony determinować istniejącą po stronie oskarżonego wolę popełnienia przestępstwa. Oskarżony bowiem po spożyciu alkoholu usiadł za kierownicą samochodu. Nie przymusiła go do tego żadna nagląca sytuacja. Nie bez znaczenia jest także to, iż zawartość alkoholu w wydychanym powietrzu u oskarżonego była znaczna. Na korzyść sprawcy poczytano prowadzenie przezeń ustabilizowanego trybu życia (posiadanie rodziny) oraz jego niekaralność sądową za popełnienie przestępstw. Zauważyć przy tym należy, iż ostatnie wykroczenie drogowe Ł. R. popełnił trzy i pół roku temu. Zdaniem Sądu tak wymierzona kara spełni swoje zadania w sferze prewencji indywidualnej, a zatem przyczyni się do tego, by oskarżony nie popełnił przestępstwa w przyszłości, jak też w dziedzinie prewencji ogólnej, w szczególności wpłynie na przeświadczenie o nieuchronnej i sprawiedliwej karze za popełnione przestępstwo. Ł. R. 3 I Na podstawie art. 42 § 2 kk Sąd orzekł wobec oskarżonego zakaz prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych. Zdaniem Sądu okres 4 lat zakazu jest niezbędny do tego, by z jednej strony uchronić innych uczestników ruchu drogowego przed nieodpowiedzialnym kierowcą, a z drugiej strony - uzmysłowić oskarżonemu, że takie zachowanie na drodze publicznej nie będzie premiowane i na dłuższy czas wykluczy go z ruchu drogowego. Powyższe orzeczony środek karny ze społecznego punktu widzenia czyni sprawiedliwym. Ł. R. 5 I Na podstawie art. 43a § 2 kk Sąd orzekł od oskarżonego na rzecz Funduszu Pomocy Pokrzywdzonym i Pomocy Postpenitencjarnej obligatoryjne świadczenie pieniężne w wysokości 5.000 zł., a więc w najniższej wysokości przewidzianej przez ustawę. Ł. R. 6 I W oparciu o art.
z art. 44b § 5 kk nie orzeczono wobec oskarżonego przepadku pojazdu mechanicznego marki A. (...) o numerze rejestracyjnym (...) . W ocenie Sądu w odniesieniu do osoby Ł. R. zachodzi wyjątkowy wypadek, uzasadniony szczególnymi okolicznościami ( art.
Ustalenia w zakresie istnienia lub braku "wyjątkowego wypadku, uzasadnionego szczególnymi okolicznościami" powinny być dokonywane na gruncie konkretnej sprawy karnej, z uwzględnieniem całokształtu jej niepowtarzalnych realiów faktycznych i procesowych, dyrektyw wymiaru kary oraz okoliczności wpływających na ten wymiar, a zatem powinny dotyczyć zarówno charakteru popełnionego przestępstwa, jak i osoby sprawcy (wyrok SN z 17.03.2022 r., III KK 234/21, Legalis). Sąd rozpoznający sprawę stoi na stanowisku, iż powyższe stanowisko Sądu Najwyższego uznać należy za złagodzenie rygorystyczności uregulowania zawartego w art.
kk , które to rozwiązanie prawne może być uznane przez sędziów za niesłuszne i niesprawiedliwe (R. A. Stefański (red.): Kodeks karny. Komentarz do art. 44b kk, Wyd. Legalis, 2024 rok, Nb 19). W realiach przedmiotowej sprawy Sąd stoi na stanowisku, iż orzeczenie wobec oskarżonego przepadku pojazdu mechanicznego byłoby zbyt represyjne (biorąc pod uwagę w szczególności inne konsekwencje prawno - karne wyroku, w tym orzeczenie: zakazu prowadzenia pojazdów na poziomie 4 lat i realnie wysokiej kary grzywny). Sąd ma oczywiście świadomość tego, że stan nietrzeźwości sprawcy był znaczny, niemniej jednak samochód, którym Ł. R. poruszał się w chwili czynu, jest wyłącznym pojazdem użytkowanym przez jego rodzinę (składającą się z konkubiny i dwojga kilkuletnich dzieci). Pojazdem tym obecnie porusza się konkubina sprawcy, przewożąc dzieci do oddalonego o 10 km przedszkola i transportując na terapię do P. niepełnosprawnego w stopniu znacznym brata oskarżonego. Ł. R. pracuje zawodowo, utrzymując swą rodzinę. Spłaca ponad sześćdziesięciotysięczną pożyczkę bankową. W przypadku konieczności nabycia nowego pojazdu do swego gospodarstwa domowego zmuszony byłby do zaciągnięcia kolejnej pożyczki. W tym stanie rzeczy, w ocenie Sądu, w realiach przedmiotowej sprawy, w przypadku orzeczenia przepadku pojazdu mechanicznego konsekwencje karygodnego czynu oskarżonego odczuliby w głównej mierze członkowie jego najbliższej rodziny, w tym dwoje kilkuletnich dzieci. Dlatego też w przedmiotowym zakresie Sąd orzekł, jak w punkcie 6 wyroku.
Wyjaśnienie AI na podstawie urzędowego tekstu ustawy. Orientacyjne, nie zastępuje porady prawnej.