Sad powszechny, I C 2100/12

(1), K. B.

(2)i M. J. powód A. W. żądał nakazania pozwanym opuszczenia i opróżnienia lokalu mieszkalnego nr (...) w budynku nr (...) przy ul. (...) w W. , zajmowanego przez pozwanych bez tytułu prawnego wobec zawartej z J. B. umowy użyczenia, która następnie została wypowiedziana. Pozwani żądali oddalenia powództwa w całości ze względu na użyczenie im tego lokalu przez A. W. i bezskuteczność wypowiedzenia umowy użyczenia oraz z uwagi na brak legitymacji procesowej czynnej powoda. Interwenienci uboczni (...) sp. z o.o. przystąpili do sprawy po stronie pozwanych, sprzeciwiając się nakazaniu pozwanym opuszczenia i opróżnienia tego lokalu. Za podstawę wyroku Sąd Rejonowy przyjął następujące ustalenia i wnioski. Powództwo nie zasługiwało na uwzględnienie. Za podstawę wyroku należy przyjąć, że powódka nie legitymuje się żadnym skutecznym tytułem, który pozwoliłby na żądanie opróżnienia, opuszczenia i wydania przez pozwanych lokalu mieszkalnego. Z zebranego w sprawie materiału dowodowego wynika jednoznacznie, że to pozwani legitymują się tytułem prawnym do budynku w postaci współwłasności. Właścicielami nieruchomości do dnia wejścia w życie dekretu z dnia 26 października 1945 r. o własności i użytkowaniu gruntów na obszarze m.st. Warszawy byli A. i W. D. . Następnie nieruchomość została objęta działaniem tego dekretu i przeszła na własność Skarbu Państwa. Z dniem wejścia w życie ustawy o samorządzie gminnym, tj. z dniem 27 maja 1990 r. nieruchomość została skomunalizowana i przeszła na własność (...) W. . W przepisanym ustawowo terminie A. i W. D. złożyli wniosek o przyznanie prawa własności czasowej, który został rozpoznany negatywnie orzeczeniem Prezydium Rady Narodowej z dnia 5 lutego 1952 r. W dniu 27 września 2010 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. , decyzją nr (...) stwierdziło, że orzeczenie Prezydium Rady Narodowej w (...) W. z dnia 5 lutego 1952 r. o nr Gm-II-15N/16/52 w stosunku do gruntu związanego z własnością lokali mieszkalnych nr (...) znajdujących się w budynku położonym w W. przy ul. (...) było wydane z naruszeniem prawa, jednakże wobec zaistnienia nieodwracalnych skutków prawnych nie można stwierdzić jego nieważności w tym zakresie, natomiast w pozostałej części (w tym wobec lokalu nr (...) ) stwierdziło nieważność orzeczenia z dnia 5 lutego 1952 r. jako wydanego z rażącym naruszeniem prawa. Przede wszystkim powódka zawarła pierwotnie umowę z (...) W. , które – w wyniku postępowań o stwierdzenie nieważności decyzji dekretowych – utraciło prawa do tej nieruchomości ze skutkiem ex tunc . Oznacza to, że (...) W. nie jest i nigdy nie było właścicielem nieruchomości, a co za tym idzie, nie było także uprawnione do zawarcia umowy najmu z powódką A. W. . Na skutek stwierdzenia nieważności decyzji dekretowej przekazano następnie nieruchomość na podstawie przejęcia rodzinie państwa T. , która to posiadała w tym czasie ważną decyzją przyznającą prawo użytkowania wieczystego do nieruchomości mocą decyzji Prezydenta (...) W. z dnia 3 czerwca 2008 r., sygn. 284/ (...) . Decyzja ta stanowiła podstawę przekazania nieruchomości protokołem z dnia 30 października 2008 r. Następnie na skutek roszczeń zgłoszonych przez spadkobierców byłych właścicieli nieruchomości decyzja (...) W. przyznająca prawo użytkowania wieczystego została stwierdzona jej nieważność (decyzja KOC (...) z dnia 27 sierpnia 2012 r.). Odpadła zatem podstawa prawna przekazania nieruchomości, wobec czego powstał spór pomiędzy rodzinami w przedmiocie praw do nieruchomości. W wyniku uchylenia decyzji dot. prawa użytkowania wieczystego ustanowionego na rzecz rodziny T. , rodzina B. jako spadkobiercy byłych właścicieli objęła nieruchomość w zarząd i administruje nią do dziś, a państwo T. zaprzestali wykonywania względem nieruchomości jakichkolwiek czynności zarządczych. Nie budzi wątpliwości nabycie spadku po zmarłych A. D. i W. D. m.in. przez J. B. . Poza sporem pozostaje również, że umową darowizny z dnia 2 marca 2015 r., Rep. A nr 559/2015, spadkobiercy po ww. zmarłych zawarli umowę o częściowe działy spadków oraz zniesienie współwłasności praw, mocą której wszystkie prawa i roszczenia wynikające z dekretu będą przysługiwać w całości J. B. . Następnie umową darowizny z dnia 21 kwietnia 2016 r., Rep. A nr 1096/2016 J. B. darował swojej wnuczce K. B.

(2)wynoszący 1/100 części udział w spadku po A. i W. D. . Poza sporem jest fakt, że ani K. B.

(1), ani K. B.

(2)nie były stronami umowy użyczenia, gdyż objęły nieruchomość w posiadanie na podstawie umowy użyczenia z dnia 28 maja 2012 r. zawartej pomiędzy pozwaną K. B.

(1)a jej ciotką E. O. , prawowitą spadkobierczynią po małżonkach D. , byłych właścicielach spornej nieruchomości. Umowa ta weszła w życie z dniem jej podpisania i w tym też dniu pozwana K. B.

(1)razem z rodziną objęła posiadanie nieruchomości, natomiast pozwany J. B. nigdy nie mieszkał w lokalu mieszkalnym nr (...) położonym w W. przy ul. (...) . Pozwana K. B.

(1)jest spadkobiercą byłych właścicieli nieruchomości przy ul. (...) (swoich dziadków – państwa A. i W. D. ), a prawa te wynikają z postanowień spadkowych. Okoliczność ta pozostaje bezsporna i stanowi podstawę prawną uzasadnionych roszczeń pozwanych do nieruchomości. Stanowi także podstawę ubiegania się przez pozwanych o przyznanie prawa użytkowania wieczystego do nieruchomości i odszkodowania w części, w której zwrot w naturze nie jest możliwy. Przedmiotowa nieruchomość nie wchodzi już w zasoby (...) W. , co potwierdza decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 27 września 2010 r. ( (...) ), którą została stwierdzona nieważność decyzji Prezydium Rady Narodowej z dnia 5 lutego 1952 r., utrzymana w mocy decyzja SKO z dnia 8 kwietnia 2011 r. nr (...) . Po przekazaniu budynku rodzinie B. powódka A. W. zaprzestała korzystania z lokalu, nie podjęła żadnych starań do odnowy umowy najmu z nowymi właścicielami, nie dążyła też do potwierdzenia jakichkolwiek swoich praw do lokalu. Nie postarała się o jakikolwiek inny tytuł do korzystania z nieruchomości. Opuściła lokal na stałe, utraciła nim zainteresowanie, nie partycypowała w jakichkolwiek kosztach związanych z lokalem czy nieruchomością i nie wykazywała woli czy zainteresowania w partycypowaniu w tych kosztach. Należy bowiem przyjąć, że z chwilą kiedy została uchylona decyzja odmawiająca przyznania poprzednikom prawnym pozwanego J. B. własności czasowej gruntu, to on stał się właścicielem budynku w zakresie, w jakim dane lokale mieszkalne nie zostały z niego wyodrębnione, w tym również lokalu nr (...) , o który toczy się spór. Nawet gdyby przyjąć, że umowa najmu zawarta z powodem w 2004 r. wygasła, to strony w umowie użyczenia potwierdziły najem z 200 4. W związku z tym, nawet przy założeniu, że umowa użyczenia jest skuteczna, to trzeba przyjąć, że skuteczna była również umowa najmu poprzednio zawarta przez powódkę z (...) W. . Do wypowiedzenia umowy użyczenia doszło przez powódkę A. W. , natomiast do wypowiedzenia umowy najmu doszło przez pozwaną K. B.

(1). Uznać należy złożone przez pozwaną wypowiedzenie umowy najmu za skuteczne, bowiem K. B.

(1)uprzednio nabyła udział w spadku od J. B. , który to spadek obejmował właśnie tę część lokalu mieszkalnych niewyodrębnionych z budynku, w tym lokalu nr (...) , o który toczy się spór. Jako nabywca rzeczy objętej przedmiotem najmu wstąpiła w stosunek najmu, wobec czego była uprawniona również do jego wypowiedzenia. Zasadność wypowiedzenia umowy najmu została udowodniona i nastąpiła z uwagi na zaległości z zapłatą czynszu, stąd nawet gdyby przyjąć, że umowa użyczenia była skuteczna, to zarówno ta umowa została wypowiedziana, jak również wypowiedziana została umowa najmu, z której powódka A. W. wywodziła swoje roszczenie, stąd też względem pozwanych za podstawę wyroku należy przyjąć, że powódka nie legitymuje się żadnym skutecznym tytułem, który pozwoliłby na żądanie opróżnienia, opuszczenia i wydania przez pozwanych lokalu mieszkalnego nr (...) przy ul. (...) w W. , wobec czego powództwo należało oddalić, o czym Sąd orzekł w punkcie I wyroku. Podstawę zasądzenia od powoda na rzecz pozwanych kwot po 257 zł tytułem kosztów procesu stanowił art. 98 § 1 k.p.c. , według którego przegrywający sprawę powinien zwrócić przeciwnikowi na jego żądanie koszty niezbędne do celowego dochodzenia praw i celowej obrony. Za koszty celowe poniesione przez pozwanego należało uznać koszty związane z wynagrodzeniem w powyższej kwocie za usługi polegające na pomocy prawnej. Z tych względów Sąd Rejonowy orzekł jak w sentencji. Sędzia Robert Bełczącki ZARZĄDZENIE 1. (...) a) (...) K. B.

(1), K. B.

(2)i J. B. (...) D. C. (...)

1. b)(...) M. J. – adw. D. A. (...) (...)
2. c)(...) A. W. – (...) K. P. ; 2. (...) M. B. (...) (...) Sędzia Robert Bełczącki