z art. 4 § 1 kk i za to na podstawie tych przepisów wymierza mu karę roku pozbawienia wolności;
kk , a w konsekwencji oparcia rozstrzygnięcia w tym zakresie na niepełnym materiale dowodowym i pominięciu opinii (...) Uniwersytetu Medycznego co do stężenia metamfetaminy w organizmie oskarżonego. ☒ zasadny ☐ częściowo zasadny ☐ niezasadny Zwięźle o powodach uznania zarzutu za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny Przedstawiony zarzut jest częściowo zasadny. Zasadność ta nie dotyczy jednak kwestii suponowanego w apelacji naruszenia art. 399 § 1 kpk , ani też art. 413 § kpk . Zgodnie z brzmieniem pierwszego z wymienionych przepisów możliwość zakwalifikowania rozpoznawanego czynu z innego przepisu obliguje do uprzedzenia o tym stron obecnych na rozprawie. Z treści protokołu rozprawy głównej wynika jednak, że na rozprawę nie stawiła się żadna ze stron co oznacza, że Sąd Rejonowy nie miał obowiązku wydania postanowienia o jakim mowa w art. 399 § 1 kpk . Z kolei art. 413 § 2 kpk także nie został w żaden sposób naruszony, skoro wydany wyrok skazujący zawierał wszystkie, opisane w § 1 wskazanego przepisu elementy a także dokładne określenie przypisanego oskarżonemu czynu, jego kwalifikację prawną oraz rozstrzygnięcia co do kary, środków karnych i przepadku. Zasadnie natomiast autor apelacji powołał się na obrazę art. 410 kpk . Obraza taka zachodzi bowiem wówczas, gdy przy wyrokowaniu sąd posługuje się materiałem dowodowym nieujawnionym na rozprawie bądź tylko częścią materiału ujawnionego (por. wyrok Sądu Apelacyjnego w Krakowie z dnia 16 stycznia 2019 r. II AKa 168/18, LEX nr 2718746). W przedmiotowej sprawie oskarżyciel publiczny- już po wniesieniu aktu oskarżenia- przesłał dopuszczoną w toku postepowania przygotowawczego opinię biegłego z zakresu toksykologii, jaka została w trybie art. 405 § 2 kpk przez Sąd I instancji ujawniona (skoro bowiem Sąd Rejonowy nie wydał postanowienia o oddaleniu wniosku w tym zakresie to oznacza, że dowód ten został przeprowadzony zgodnie z art. 405 §3 pkt 3 kpk ). Pomimo przeprowadzenia tego dowodu- co zdaje się także sugerować pisemne uzasadnienie zaskarżonego wyroku- Sąd Rejonowy opiną tą się nie posłużył, co wprost wynika z wydanego wyroku i pisemnego uzasadnienia. Z treści tego dowodu, nie zawierającego opisanych w art. 201 kpk uchybień i w pełni wiarygodnego wynika, że oskarżony prowadząc dniu 1 lipca 2023 r. w H. w ruchu lądowym po drodze publicznej samochód osobowy marki S. (...) o nr rej. (...) znajdował się pod wpływem amfetaminy w stężeniu 25,29 ng/ml oraz metamfetaminy w stężeniu 330,73 ng/ml. Jak trafnie stwierdził Sąd Najwyższy w wyroku z dnia 9 sierpnia 2023 r. (IV KK 252/23, LEX nr 3592166) porównanie treści art.
oraz art. 244 k.k. , nie pozostawia wątpliwości, iż opis czynu zabronionego zawarty w tym drugim przepisie w pełni zawiera się w znamionach czynu zabronionego określonych w art.
w związku z czym między art.
a art. 244 k.k. nie zachodzi kumulatywny zbieg przepisów ustawy w rozumieniu art. 11 § 2 k.k. Stwierdzenie to przesądza zatem, że takim przypadku rozstrzyganie w wyroku pozostaje na płaszczyźnie tożsamego zdarzenia historycznego, które stanowiło przedmiot skargi. Wszak opis czynu (podobnie jak i kwalifikacja prawna) wskazany w akcie oskarżenia nie wiąże sądu, gdyż jest to jedynie swego rodzaju "propozycja" prokuratora, skoro sąd może dokonać zmian opisu czynu (i kwalifikacji prawnej) w porównaniu do czynu zarzucanego. W realiach przedmiotowej sprawy Sąd Rejonowy nie tylko zatem mógł, ale i powinien uwzględnić dowód z opisanej wyżej opinii i dać temu wyraz w wydanym wyroku, czego jednak nie uczynił. To pierwotne zaniechanie, mające postać naruszenia art. 410 kpk pociągnęło za sobą skutki wtórne, to jest wadliwie ustalony stan faktyczny i wadliwą kwalifikację prawną czynu a w efekcie również rażącą niewspółmierność wymierzonej kary i środka karnego. Tym samym podniesiona przez oskarżyciela publicznego przyczyna odwoławcza, o której mowa w art. 438 pkt 2 k.p.k. , tj. obraza prawa procesowego – art. 410 kpk - skutkowała nie tylko potencjalnym, ale i realnym wpływem na treść wyroku. Kierując się zasadami przyczynowości i skutkowości, stwierdzić należy, że typowym skutkiem obrazy prawa procesowego jest błędne ustalenie faktyczne, które stanowi chociażby potencjalny "wpływ na treść wyroku". Z kolei typowym następstwem błędnych ustaleń faktycznych jest obraz prawa materialnego, co może się również przełożyć na kwestię wymiaru kary (por. wyrok Sądu Apelacyjnego w Poznaniu z dnia 21 października 2020 r II AKa 115/20, LEX nr 3104649). Wobec wniesienia apelacji na niekorzyść oskarżonego powinnością Sądu było skorygowanie owego uchybienia i dokonanie zmiany opisu czynu, jago kwalifikacji prawnej a także dokonanie niezbędnych zmian w zakresie kary i środka karnego w zaskarżonej części wyroku Sądu I instancji. Wniosek zmiana zaskarżonego wyroku Sądu Rejonowego w Lubaniu: - w jego pkt. I poprzez uznanie w ramach aktu oskarżenia M. O. za winnego tego, że: w dniu 1 lipca 2023 r. w H. , woj. (...) prowadził w ruchu lądowym samochód osobowy marki S. (...) nr rej. (...) , znajdując się w stanie pod wpływem amfetaminy w stężeniu 25,29 ng/ml kiwi oraz metamfetaminy w stężeniu 330,73 mg/ml krwi, przy czym czynu tego dopuścił się będąc uprzednio prawomocnie skazanym za prowadzenie pojazdu mechanicznego w stanie nietrzeźwości wyrokiem II K 229/22 Sądu Rejonowego w Lwówku Śląskim, tj. przestępstwa z art.
kk i wymierzenie mu za ten czyn kary 1 (jednego) roku i 2 (dwóch) miesięcy pozbawienia wolności; - w jego pkt. III, poprzez orzeczenie wobec M. O. kary łącznej 1 (jednego) roku i 3 (trzech) miesięcy pozbawienia wolności; - w jego pkt IV, poprzez uchylenie zawartego tam rozstrzygnięcia o warunkowym zawieszeniu wykonania kary łącznej orzeczonej wobec M. O. ; - w jego pkt. VI, poprzez orzeczenie wobec M. O. na podstawie art. 42 §3 kk , dożywotniego zakazu prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych; - w jego pkt. VII, poprzez orzeczenie wobec M. O. , na podstawie art. 43a §3 kk świadczenia pieniężnego na rzecz Funduszu Pomocy Pokrzywdzonym oraz Pomocy Postpenitencjarnej w kwocie 10000 zł. ☐ zasadny ☒ częściowo zasadny ☐ niezasadny Zwięźle o powodach uznania wniosku za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny. Uznanie, że oskarżony dopuścił się czynu z art.
kk , skoro prowadził on samochód, będąc pod wpływem narkotyków i pomimo uprzedniego skazania prawomocnym wyrokiem Sadu Rejonowego w Lwówku Śląskim z dnia 17 października 2022r. w sprawie sygn. II K 229/23 za prowadzenie samochodu w stanie pod wpływem narkotyków na grzywnę i 3- letni zakaz prowadzenia pojazdów mechanicznych w ruchu lądowym implikowało potrzeba orzeczenia wobec niego kary odpowiednio surowej. M. O. jest bowiem przestępca niepoprawnym, dokonał on bowiem w przeszłości, poza przestępstwem z art. 178 a § 1 kk , również czynu z art. 244 kk a stosowane wobec niego uprzednio łagodniejsze, niż pozbawienie wolności środki prawnokarnej reakcji nie przyniosły żadnego zapobiegawczego, ani też wychowawczego rezultatu. Za niezbędne Sąd uznał w tej sytuacji wymierzenie mu kary roku pozbawienia wolności, co w połączeniu z dokonaniem przez niego także innego przestępstwa i skazaniem za to na karę dwóch miesięcy pozbawienia wolności doprowadziło do utraty mocy orzeczonej kary łącznej. Ukształtowana na nowo kara łączna w najniższym, przewidzianym w art. 86 § 1 kk wymiarze wyłączyła możliwość zastosowania dobrodziejstwa warunkowego zawieszenia jej wykonania. Podnieść w tym miejscu należy, że uprzednia karalność oskarżonego wyklucza możliwość ustalenia wobec niego pozytywnej prognozy kryminologicznej a co za tym idzie także wyłącza możliwość zastosowania wskazanej instytucji. Z kolei treść art. 42 § 3 kk obliguje do wymierzenia oskarżonemu M. O. środka karnego w postaci dożywotniego zakazu prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych, zaś art. 43a § 3 kk kształtuje minimalna wysokość obligatoryjnego świadczenia pieniężnego na poziomie 10 000 zł.
Wyjaśnienie AI na podstawie urzędowego tekstu ustawy. Orientacyjne, nie zastępuje porady prawnej.