Sad powszechny, V Ka 231/14

Sygn. akt V Ka 231/14 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 9 czerwca 2014 r. Sąd Okręgowy w Gliwicach Ośrodek Zamiejscowy w Rybniku V Wydział Karny w składzie: Przewodniczący: SSO Jacek Myśliwiec Protokolant: Monika Szymik w obecności --- po rozpoznaniu w dniu 9 czerwca 2014 r. sprawy: A. K. ( K. ) syna A. i Z. ur. (...) w K. obwinionego o wykroczenie z art. 51 § 1 kw na skutek apelacji wniesionej przez obwinionego od wyroku Sądu Rejonowego w Rybniku z dnia 4 marca 2014r. sygn. akt III W 350/13 I. utrzymuje w mocy zaskarżony wyrok; II. obciąża obwinionego na rzecz Skarbu Państwa opłatą za II instancję w kwocie 50 (pięćdziesiąt) złotych i zasądza od niego wydatki za postępowanie odwoławcze w kwocie 50 (pięćdziesiąt) złotych. Sygn. akt V Ka 231/14 UZASADNIENIE Sąd Rejonowy w Rybniku wyrokiem z dnia 4 marca 2014 roku o sygn. III W 350/13 uznał obwinionego A. K. ( K. ) za winnego tego, że w dniu 3 marca 2013 roku, około godziny 11.00 w C. na ulicy (...) poprzez głośne puszczanie muzyki zakłócił spokój sąsiadom tj. państwu J. i H. K. oraz pani E. B. tj. wykroczenia z art. 51 § 1 kw i za to na mocy art. 51 § 1 kw wymierzył mu karę grzywny w wysokości 500,00 (pięćset) złotych. Na podstawie art. 118 § 1 kpw , art. 627 kpk w związku z art. 119 kpw i art. 3 ust. 1 w związku z art. 21 pkt 2 ustawy z dnia 23 czerwca 1973 r. o opłatach w sprawach karnych (Dz. U. z 1983 r., nr 49, poz. 223 z późn. zm.) zasądził od obwinionego na rzecz Skarbu Państwa koszty postępowania obejmujące zryczałtowane wydatki postępowania w wysokości 50,00 (pięćdziesiąt) złotych oraz opłatę w wysokości 50,00 (pięćdziesiąt) złotych. Apelację od powyższego wyroku wniósł obwiniony. Zaskarżył niniejszy wyrok w całości i orzeczeniu temu zarzucił: - błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę zaskarżonego wyroku i mających wpływ na jego treść, a polegające na wybiórczym uznaniu tych faktów zeznań świadków, które są sprzeczne z ustaleniami sądu; - błędną kwalifikację czynu, ze głośna muzyka dochodząca z mieszkania nr (...) na klatce schodowej w dniu 3 marca 2013 roku o godzinie 11:20 zakłócała rzekomo spokój tylko mieszkańcom mieszkania (...) , co utrudniało im korzystanie z mieszkania, a zatem doszło do wykroczenia określonego w art. 21 § 1 kw, a nie naruszenia prawa sąsiedzkiego zawartego w art. 144 kc. Obwiniony wnosił o: - uchylenie zaskarżonego wyroku i uniewinnienie; - zasądzenie na rzecz obwinionego zwrotu pieniędzy poniesionych kosztów obrońcy. Sąd Okręgowy zważył co następuje: apelacja obwinionego na uwzględnienie nie zasługiwała. Apelacja ta w zakresie jakim kwestionowała ustalenia faktyczne w zaskarżonym wyroku pozbawiona była słuszności. Polemizując z ustaleniami faktycznymi autor apelacji usiłował wykazać, że Sąd I Instancji bezpodstawnie odmówił wiarygodności wyjaśnieniom obwinionego zaprzeczającego aby dopuścił się przypisanego mu wykroczenia i ustalenia oparł na zeznaniach świadków, które zdaniem skarżącego budzą wątpliwości. Skarżący kwestionował nadto ocenę dowodów przeprowadzoną przez Sąd I Instancji podnosząc, że zgromadzone w sprawie dowody oceniono przekraczając granice swobodnej oceny dowodów. Przed odniesieniem się do tego ostatniego stwierdzenia należy przede wszystkim podkreślić, że wynikające z art. 7 kpk prawo swobodnej oceny dowodów jest jedną z najistotniejszych prerogatyw sądu, a zarzut obrazy tego przepisu może być skuteczny tylko wtedy gdy zostanie wykazane, że sąd orzekający oceniając dowody naruszył zasady logicznego rozumowania, nie uwzględnił przy ocenie dowodów wskazań wiedzy i doświadczenia życiowego. Z kolei zarzut błędu w ustaleniach faktycznych, przyjętych za podstawę orzeczenia byłby słuszny tylko wtedy gdyby Sąd I Instancji oparł swój wyrok na faktach, które nie znajdują potwierdzenia w wynikach postępowania dowodowego albo też z faktów tych wysnuł wnioski niezgodne ze wskazaniami wiedzy i doświadczenia życiowego. Takich uchybień Sąd Rejonowy w przedmiotowej sprawie się nie dopuścił, albowiem sąd ten wskazał dowody na których oparł swoje ustalenia faktyczne, a jednocześnie wskazał przesłanki którymi kierował się odmawiając wiary dowodom przeciwnym. Sąd I Instancji – mając do wyboru przeciwstawne relacje dotyczące przebiegu zdarzenia poczynił ustalenia opierając się na zeznaniach pewnej grupy świadków ( J. K. , H. K. , E. B. , P. S. ) uznając je za wiarygodne, zaś wyjaśnieniom obwinionego i zeznaniom świadka S. K. i M. C. tego waloru odmówił. Z faktu, że sąd merytoryczny dokonał oceny dowodów - do czego z resztą był zobowiązany nie wynika samo przez się, że poczynione ustalenia faktyczne są błędne jeśli ocena dowodów zebranych w sprawie nie wykracza poza ramy zakreślone w przepisach postępowania zwłaszcza zaś w art. 4 i 7 kpk . W istocie Sąd Rejonowy dokonał oceny dowodów w sposób bezstronny nie przekroczył granic oceny swobodnej, a przy tym uwzględnił zasady wiedzy i doświadczenia życiowego, zaś swój pogląd na ostateczne wyniku przewodu sądowego przekonywująco uzasadnił w pisemnych motywach rozstrzygnięcia. Odnośnie zeznań świadków na których w apelacji powołuje się obwiniony ( S. K. , M. C. ) to wypada tylko zauważyć, że zeznania tych świadków zostały poddane przez Sąd I Instancji wnikliwej analizie i konfrontując je z całokształtem ujawnionych okoliczności Sąd Rejonowy uznał je za niewiarygodne. Taka ocena tych dowodów jak również wyjaśnień samego oskarżonego nie zawiera w sobie ani błędu, ani nie jest oceną dowolną, skoro została poparta wszechstronną analizą całokształtu okoliczności sprawy. Co do świadków ( J. K. , H. K. , E. B. , P. S. ) na podstawie zeznań których sąd merytoryczny oparł swoje ustalenia faktyczne to zeznania te co do istotnych dla sprawy elementów są ze sobą zbieżne. Za całkowicie nietrafny uznać należy kolejny zarzut, a to naruszenia prawa materialnego art. 51 § 1 kw. Należy jedynie skarżącemu zwrócić uwagę ,iż obowiązywanie tzw. „prawa sąsiedzkiego” w żadnym wypadku nie wyłancza odpowiedzialności sprawcy za czyn stypizowany w art. 51 § 1 kw. Przyjęta w tym wypadku przez skarżącego teza jest pozbawiona jakichkolwiek podstaw i uznana być musi za dość sposobliwą spekulację. Generalnie zarzuty i argumenty apelacji miały charakter czysto polemiczny sprowadziły się do negowania ocen i ustaleń sądowych i zastępowania ich ocenami i wnioskami własnymi, w żadnym zaś razie nie podważyły one trafności rozstrzygnięcia Sądu Rejonowego. W świetle zebranego i prawidłowo ocenionego przez Sąd I Instancji materiału dowodowego nie ulega wątpliwości, że obwiniony dopuścił się przypisanego mu wykroczenia. Mając powyższe na uwadze i uznając analizę materiału dowodowego dokonaną przez Sąd Rejonowy za prawidłową Sąd Okręgowy nie znalazł podstaw do zmiany zaskarżonego wyroku w zakresie winy, ani też podstaw do jego uchylenia i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania. Wymierzonej obwinionemu kary grzywny nie można uznać za rażąco surową dlatego i w tej części brak jest podstaw do zmiany zaskarżonego wyroku. Z tych względów Sąd Okręgowy utrzymał w mocy zaskarżony wyrok.