Sygn. akt VII U 1047/24 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 13 lutego 2025 r. Sąd Okręgowy Warszawa – Praga w Warszawie VII Wydział Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w składzie: Przewodniczący Sędzia SO Renata Gąsior po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 13 lutego 2025 r. w Warszawie sprawy M. W. i B. W. przeciwko Zakładowi Ubezpieczeń Społecznych (...) Oddział w W. o zwrot nienależnie pobranych świadczeń na skutek odwołania M. W. (działającej w imieniu własnym oraz małoletniej B. W. ) od dwóch decyzji Zakładu Ubezpieczeń Społecznych (...) Oddział w W. z dnia 19 kwietnia 2024 roku, znak: (...) zmienia zaskarżone decyzje Zakładu Ubezpieczeń Społecznych (...) Oddział w W. z dnia 19 kwietnia 2024 roku, znak: (...) , w ten sposób, że stwierdza, że M. W. i B. W. nie mają obowiązku zwrotu świadczeń pobranych za okres od 01.11.2021-30.11.2021 w kwotach po 625,44 zł. R. G. UZASADNIENIE W dniu 17 maja 2024 roku M. W. wniosła odwołanie od decyzji Zakładu Ubezpieczeń Społecznych (...) Oddziału w W. z dnia 19 kwietnia 2024 roku, znak (...) o zwrocie nienależnie pobranych świadczeń z ubezpieczeń społecznych za okres od 01.11.2021 r. do 30.11.2021 r. w kwotach po 625,44 zł z tytułu dodatkowego rocznego świadczenia pieniężnego wypłaconego na rzecz M. i B. W. . W uzasadnieniu odwołania odwołująca wskazała, że dodatkowe świadczenie roczne zostało jej przyznane przez organ rentowy z urzędu, a następnie po upływie prawie trzech lat otrzymała w dniu 30 kwietnia 2024 roku ww. decyzję o zwrocie nienależnie pobranych świadczeń z ubezpieczeń społecznych. W ocenie odwołującej organ rentowy ponosi odpowiedzialność za nieprawidłowe przyznanie jej tego świadczenia i nie powinna być karana za błędy organu ( odwołanie z 15.05.2024 r. – k. 3 a.s. ). W odpowiedzi na powyższe, Zakład Ubezpieczeń Społecznych (...) Oddział w W. wniósł o oddalenie odwołania na podstawie art. 477 14 § 1 k.p.c. W uzasadnieniu organ rentowy wskazał, że w dniu 26.04.2018 r. M. W. złożyła wniosek o rentę rodzinną po zmarłym mężu P. W. dla siebie i córki B. W. . We wniosku zainteresowana oświadczyła, że śmierć była następstwem wypadku przy pracy. Do wniosku o rentę rodzinną ubezpieczona nie dołączyła dokumentacji dotyczącej wypadku przy pracy zmarłego męża. Decyzją z dnia 30.05.2018 r. organ rentowy przyznał rentę rodzinną na zasadach ogólnych. Następnie w dniu 30.03.2022 r. M. W. ponownie złożyła wniosek o rentę rodzinną w związku z wypadkiem przy pracy. Decyzją z dnia 11.04.2022 r. organ rentowy przyznał rentę rodzinną w związku z wypadkiem przy pracy od 01.03.2022 r. dla wdowy M. W. i córki B. W. . W dniu 01.02.2022 r. M. W. złożyła wniosek o przyznanie renty rodzinnej po zmarłym mężu z wyrównaniem od 09.04.2018 r. Decyzją z dnia 21.04.2023 r. organ rentowy przyznał rentę rodzinną w związku z wypadkiem przy pracy dla wdowy M. W. i córki B. W. z wyrównaniem od 01.02.2020 r., tj. za okres 3 lat poprzedzających bezpośrednio miesiąc, w którym zgłoszono wniosek. Organ rentowy wskazał, że w związku z powyższym powstała nadpłata dodatkowego rocznego świadczenia za listopad 2021 r. w kwocie 625,44 zł dla M. W. oraz nadpłata dodatkowego rocznego świadczenia za listopad 2021 r. w kwocie 625,44 zł dla B. W. . W związku z powyższym organ rentowy decyzją z dnia 19.04.2024 r. zobowiązał M. W. do zwrotu kwoty 625,44 zł (część dodatkowego rocznego świadczenia pieniężnego przysługującej M. W. ) oraz 625,44 zł (część dodatkowego rocznego świadczenia pieniężnego przysługującej B. W. ) za okres od 01.11.2021 r. do 30.11.2021 r. w związku ze zmianą wysokości wypłaconego świadczenia na dzień 31.10.2021 r. Następnie organ rentowy wskazał, że dodatkowe świadczenie przysługuje w kwocie najniższej emerytury obowiązującej od 01.03.2021 r. tj. w kwocie 1.250,88 zł, jeśli świadczenie emerytalno-rentowe nie przekracza kwoty 2.900,00 zł. W przypadku gdy świadczenie emerytalno-rentowe przekracza 2.900,00 zł wysokość świadczenia stanowi różnicę między kwotą najniższej emerytury obowiązującej od 01.03.2022 r. tj. kwotę 1.250,88 zł, a kwotą, o jaką świadczenie emerytalno-rentowe przekracza kwotę 2.900,00 zł. Do renty rodzinnej przysługuje jedno dodatkowe świadczenie w kwocie 1.250,88 zł. Dodatkowe świadczenie podlega podziałowi stosownie do liczby osób uprawnionych do renty rodzinnej w tym przypadku na dwie osoby (1.250,88 zł / 2). Organ rentowy podkreślił, że po ponownym przeliczeniu świadczenia decyzją z dnia 21.04.2023 r. M. W. renta rodzinna dla dwóch osób na dzień 31.10.2021 r. wyniosła 5.784,24 zł., a zatem dodatkowe świadczenie pieniężne nie przysługiwało, natomiast o szczegółowych zasadach wypłacania dodatkowego rocznego świadczenia pieniężnego M. W. była informowana w decyzjach wydawanych w sprawie przyznania i stwierdzenia wysokości świadczenia ( odpowiedź na odwołanie - k. 5-6 a.s. ). Sąd Okręgowy ustalił następujący stan faktyczny: Wdowa M. W. urodzona (...) oraz córka B. W. urodzona (...) , na podstawie decyzji z dnia 9 maja 2018 roku, znak: (...) miały przyznaną rentę rodzinną od 9 kwietnia 2018 r. do 31 stycznia 2032 r., po zmarłym w dniu 9 kwietnia 2018 roku P. W. , w kwocie po 1.171,52 zł. Ubezpieczona zaznaczyła we wniosku o rentę rodzinną z dnia 26 kwietnia 2018 r., że śmierć P. W. była następstwem wypadku przy pracy, jednak organ rentowy stwierdził brak dokumentów w sprawie wypadku. Decyzją z dnia 30 maja 2018 roku organ rentowy doliczył 5 dni do okresów nieskładkowych P. W. w związku z czym wysokość przysługującej renty rodzinnej dla M. i B. W. wyniosła po 1.177,84 zł ( wniosek z dnia 26 kwietnia 2018 r. – k. 1-5v. a.r., decyzja z dnia 9 maja 2018 r. – k. 22 a.r., decyzja z dnia 30 maja 2018 r. – k. 30 a.r. ). Pismem z dnia 14 grudnia 2021 roku M. W. wniosła o wyłączenie jej z kręgu osób pobierających rentę rodzinną ( pismo z 14 grudnia 2021 r. – k. 36 a.r. ). Decyzją z dnia 22 grudnia 2021 r., znak: (...) Zakład Ubezpieczeń Społecznych (...) Oddział w W. przeliczył rentę rodzinną od 1 stycznia 2022 roku, wyliczając wysokość świadczenia do wypłaty B. W. na kwotę 2.477,25 zł miesięcznie ( decyzja z dnia 22 grudnia 2021 r. – k. 38 a.r. ). W dniu 1 lutego 2022 roku do organu rentowego wpłynął protokół powypadkowy ( notatka z dnia 21 kwietnia 2023 r. – karta bez numeracji akt rentowych ). W dniu 30 marca 2022 r. M. W. ponownie złożyła wniosek o rentę rodzinną dla siebie oraz córki B. W. w związku z wypadkiem przy pracy zmarłego P. W. . Decyzją z dnia 11 kwietnia 2022 roku Zakład Ubezpieczeń Społecznych (...) Oddział w W. przyznał M. i B. W. rentę rodzinną w związku z wypadkiem przy pracy od 1 marca 2022 roku, tj. od miesiąca, w którym zgłoszono wniosek, w wysokości po 3.094,57 zł. Organ rentowy wskazał, że rentę zmniejszono o kwotę 294,10 zł z powodu osiąganego przychodu oraz, że na poczet należności od 01-03-2022 do 31-05-2022 w kwocie 18.354,34 zł Zakład zalicza kwotę 5.301,32 zł z tytułu wypłaconej renty rodzinnej, pozostała należność w kwocie 13.053,02 zł oraz jednorazowe świadczenie pieniężne w kwocie 669,22 zł po odliczeniu zaliczki na podatek odprowadzonej do urzędu skarbowego w kwocie 1.680,00 zł, liczonej od podstawy opodatkowania 12.384,00 zł, składki na ubezpieczenie zdrowotne w kwocie 333,83 zł, Zakład przekaże na rachunek w banku w kwocie 11.039,19 zł ( wniosek z 30.03.2022 r. – k. 1-5v. a.r., decyzja z 11 kwietnia 2022 r. – k. 10 a.r. ). Decyzją z 11 kwietnia 2022 roku, znak (...) , Zakład Ubezpieczeń Społecznych (...) Oddział w W. przyznał M. i B. W. dodatkowe roczne świadczenie pieniężne ( decyzja z 11 kwietnia 2022 roku – k. 12 a.r. ). Pismem z dnia 31 stycznia 2023 roku M. W. wniosła o wyłączenie jej z kręgu osób pobierających rentę rodzinną ( pismo z 31 stycznia 2023 r. – k. 16 a.r. ). Pismem z dnia 31 stycznia 2023 roku M. W. zwróciła się do organu rentowego o wyrównanie różnicy kwoty renty rodzinnej, która została jej przyznana. Ubezpieczona wskazała, że (...) S.A. , w której pracował jej zmarły mąż nie dopełniła swojego obowiązki i nie poinformowała organu rentowego o tym, że wypadek, w którym zginął P. W. został uznany za wypadek przy pracy. Spółka przekazała dokumenty organowi rentowemu dopiero w 2022 roku i wyższa renta została przyznana dopiero w dniu 11 kwietnia 2022 roku. Ubezpieczona wskazała, że zaniedbanie ze strony (...) S.A. doprowadziło do wypłaty renty w zaniżonej kwocie przez okres około 4 lat ( pismo z 31 stycznia 2023 r. – karta bez numeracji a.r. ). Decyzją z dnia 28 lutego 2023 r., znak: (...) Zakład Ubezpieczeń Społecznych (...) Oddział w W. wstrzymał rentę rodzinną dla M. W. od 1 marca 2023 r. oraz przeliczył rentę rodzinną dla B. W. od 1 marca 2023 roku na kwotę 6.205,40 zł miesięcznie ( decyzja z dnia 28 lutego 2023 r. – k. 17 a.r. ). W dniu 21 kwietnia 2023 roku pracownice Zakładu Ubezpieczeń Społecznych (...) Oddział w W. A. P. i A. K. sporządziły notatkę o ujawnieniu niedopłaty renty rodzinnej z tytułu wypadku przy pracy za okres od 1 lutego 2020 r. do 28 lutego 2022 r. w kwocie 36.346,14 zł oraz odsetki za opóźnienie do 15 maja 2023 roku w kwocie 7.527,30 zł. W notatce wskazano, że protokół powypadkowy wpłynął do organu rentowego w dniu 1 lutego 2022 r. wraz z wnioskiem o jednorazowe odszkodowanie. W notatce zostało wskazane, że niedopłata powstała z przyczyn zaistniałych po stronie Zakładu, odpowiedzialni są za to pracownicy własnego Oddziału ZUS, którzy obecnie nie są już zatrudnieni w ZUS ( notatka z dnia 21 kwietnia 2023 r. – karta bez numeracji akt rentowych ). Decyzją z dnia 21 kwietnia 2023 roku Zakład Ubezpieczeń Społecznych (...) Oddział w W. przyznał rentę rodzinną w związku z wypadkiem przy pracy od 1 lutego 2020 roku, tj. za okres 3 lat poprzedzających bezpośrednio miesiąc, w którym zgłoszono wniosek. Organ rentowy wskazał, że renta rodzinna wynosi od 1 lutego 2020 r. łącznie 5.358,20 zł, tj. 2679,10 zł na osobę, od 1 marca 2020 r. – 5.548,95 zł, tj. 2774,48 zł na osobę, od 1 marca 2021 r. – 5.784,23 zł, tj. 2892,12 zł na osobę, od 1 marca 2022 r. – 6.189,13 zł, tj. 3094,57 zł na osobę oraz od 1 marca 2023 r. 6.710,38 zł. Organ rentowy wskazał, że na poczet należności od 01-02-2020 do 31-05-2023 w kwocie 77.388,68 zł Zakład zalicza kwotę 34.332,20 zł z tytułu wypłaconej renty rodzinnej, pozostała należność w kwocie 43.056,48 zł odsetki ustawowe za opóźnienie w wypłacie okres od 17 marca 2020 do 15 maja 2023 r. w kwocie 7.527,30 zł, po odliczeniu zaliczki na podatek odprowadzanej do urzędu skarbowego w kwocie 4.867,00 zł liczonej od podstawy opodatkowania 43.056,00 zł, Zakład przekaże na rachunek w banku w kwocie 45.716,78 zł ( decyzja z dnia 21 kwietnia 2023 r. – karty bez numeracji akt rentowych ). W dniu 19 kwietnia 2024 roku pracownice Zakładu Ubezpieczeń Społecznych (...) Oddział w W. starszy inspektor A. P. i starszy aprobant A. K. sporządziły notatki o ujawnieniu nadpłaty dodatkowego rocznego świadczenia pieniężnego dla M. oraz B. W. za okres od 1 listopada 2021 r. do 30 listopada 2021 r. w kwotach po 625,44 zł, które powstały z powodu zmiany wysokości wypłaconego świadczenia na dzień 31 października 2021 roku ustalonej decyzją z dnia 21 kwietnia 2023 roku. Jako osobę zobowiązaną do zwrotu wskazano M. W. ( notatki z dnia 19 kwietnia 2024 r. – karty bez numeracji akt rentowych ). Decyzjami z dnia 19 kwietnia 2024 roku Zakład Ubezpieczeń Społecznych (...) Oddział w W. stwierdził, że M. W. pobrała nienależne świadczenia za okres od 1 listopada 2021 r do 30 listopada 2021 r. w kwocie po 625,44 zł. Organ rentowy w uzasadnieniu wskazał, że na dzień 31 października 2021 roku przysługiwała łącznie renta w wysokości 2.618,54 zł, a więc przyznano dodatkowe świadczenie pieniężne w kwocie 625,44 zł na osobę, natomiast po ponownym przeliczeniu świadczenia decyzją z 21 kwietnia 2023 r. renta rodzinna dla dwóch osób na dzień 31 października 2021 roku wyniosła 5.784,24 zł, a więc dodatkowe świadczenie pieniężne nie przysługiwało ( decyzje z dnia 19 kwietnia 2024 r. – karty bez numeracji akt rentowych ). W dniu 17 maja 2024 roku M. W. wniosła odwołanie od ww. decyzji, inicjując niniejsze postępowanie ( odwołanie z 15.05.2024 r. – k. 3 a.s. ). Sąd Okręgowy ustalił powyższy stan faktyczny na podstawie dokumentów zgromadzonych w sprawie, w tym w aktach ZUS, które nie były kwestionowane przez strony i zostały ocenione jako wiarygodne, gdyż ich treść i forma nie budziły zastrzeżeń Sądu. Z powyższych względów Sąd uznał materiał dowodowy zgromadzony w sprawie za kompletny i wystarczający do wydania orzeczenia kończącego postępowanie. Sąd Okręgowy zważył, co następuje: Odwołanie M. W. od decyzji z dnia 19 kwietnia 2024 r. zasługuje na uwzględnienie. Rozpatrując odwołanie w pierwszej kolejności należy wskazać, że zgodnie z art. 13 ustawy z dnia 21 stycznia 2021 r. o kolejnym w 2021r. dodatkowym rocznym świadczeniu pieniężnym dla emerytów i rencistów (Dz.U.2021.432), w sprawach nieuregulowanych w tej ustawie stosuje się przepisy powołanej ustawy o emeryturach i rentach z FUS. Stosownie do art. 138 ustawy z 17.12.1998r. o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych (tekst jedn. Dz. U. z 2023 r. poz.1251 ze zm.), osoba, która nienależnie pobrała świadczenia, jest obowiązana do ich zwrotu. Za nienależnie pobrane świadczenia w rozumieniu ust. 1 uważa się: świadczenia wypłacone mimo zaistnienia okoliczności powodujących ustanie lub zawieszenie prawa do świadczeń albo wstrzymanie wypłaty świadczeń w całości lub w części, jeżeli osoba pobierająca świadczenia była pouczona o braku prawa do ich pobierania; świadczenia przyznane lub wypłacone na podstawie fałszywych zeznań lub dokumentów albo w innych przypadkach świadomego wprowadzenia w błąd przez osobę pobierającą świadczenia. Za nienależnie pobrane świadczenia w rozumieniu ust. 1 uważa się również świadczenia wypłacone z przyczyn niezależnych od organu rentowego osobie innej niż wskazana w decyzji tego organu. Nie można żądać zwrotu kwot nienależnie pobranych świadczeń za okres dłuższy niż 12 miesięcy, jeżeli osoba pobierająca świadczenia zawiadomiła organ rentowy o zajściu okoliczności powodujących ustanie lub zawieszenie prawa do świadczeń albo wstrzymanie wypłaty świadczeń w całości lub w części, a mimo to świadczenia były jej nadal wypłacane, w pozostałych zaś wypadkach - za okres dłuższy niż 3 lata, z zastrzeżeniem ust. 5 . Kwoty nienależnie pobranych świadczeń w związku z osiągnięciem przychodów, o których mowa w art. 104 ust. 1 , podlegają zwrotowi za okres nie dłuższy niż 1 rok kalendarzowy poprzedzający rok, w którym wydano decyzję o rozliczeniu świadczenia, jeżeli osoba pobierająca to świadczenie powiadomiła organ rentowy o osiągnięciu przychodu, w pozostałych zaś przypadkach - za okres nie dłuższy niż 3 lata kalendarzowe poprzedzające rok wydania tej decyzji. Organ rentowy stwierdził, że pobrane przez ubezpieczoną dodatkowe roczne świadczenia w kwocie po 625,44 zł dla M. W. oraz 625,44 zł dla B. W. , nie są jej należne i podlegają zwrotowi, bowiem po ponownym przeliczeniu świadczenia decyzją z 21 kwietnia 2023 r. renta rodzinna dla dwóch osób na dzień 31 października 2021 roku wyniosła 5.784,24 zł, a więc dodatkowe świadczenie pieniężne nie przysługiwało W ocenie Sądu Okręgowego organ rentowy może domagać się zwrotu nienależnie pobranego świadczenia tylko wówczas, gdy ubezpieczonemu można przypisać złą wolę. W orzecznictwie konsekwentnie przyjmuje się, że obowiązek zwrotu obciąża tylko tego, kto przyjął świadczenie w złej wierze, wiedząc, że mu się nie należy, co dotyczy zarówno osoby, która została pouczona o okolicznościach, w jakich nie powinna pobierać świadczeń, jak też tej osoby, która uzyskała świadczenia na podstawie nieprawdziwych zeznań lub dokumentów albo w innych przypadkach świadomego wprowadzenia w błąd instytucji ubezpieczeniowej. Wypłacenie świadczenia w sposób, na który nie miała wpływu postawa i świadomość (wina) świadczeniobiorcy, nie uzasadnia powstania po stronie osoby ubezpieczonej obowiązku zwrotu nienależnie pobranego świadczenia (por. wyrok SA w Warszawie z 2.03.2016r., sygn. III AUa 490/15 i wskazane tam orzecznictwo). Zatem nienależnie pobrane świadczenie w rozumieniu art. 138 ust. 2 pkt 1 ustawy o emeryturach i rentach z FUS, to świadczenie wypłacone mimo zaistnienia okoliczności powodujących ustanie lub zawieszenie prawa do świadczeń albo wstrzymanie ich wypłaty w całości lub w części (świadczenie nienależne, nieprzysługujące), na skutek okoliczności leżących po stronie ubezpieczonego. Inaczej mówiąc, nie można przyjąć, aby doszło do nienależnego pobrania świadczenia, jeżeli jego wypłata, mimo zaistnienia wskazanych okoliczności, nastąpiła z przyczyn niezależnych od ubezpieczonego (por. wyrok SN z 28.01.2021r., I (...) 3/21). W analizowanym przypadku żadna z opisanych sytuacji nie wystąpiła. W niniejszej sprawie nie zaistniała sytuacja, w której odwołująca wprowadziłaby w błąd organ rentowy bądź złożyła fałszywe oświadczenie czy dokumenty. Nie ma zatem podstaw, aby mówić o złożeniu fałszywego oświadczenia czy też o świadomym wprowadzeniu w błąd. Dodatkowo, nawet gdyby podzielić argumentację organu rentowego, Sąd wskazuje, że świadczenie – przy założeniu, że zostałoby uznane za nienależne – nie może być uznane jako nienależnie pobrane. Wynika to z tego, że po stronie odwołującej nie wystąpiła sytuacja świadomego wprowadzenia w błąd organu rentowego, a więc działania ukierunkowanego celowo na uzyskanie świadczenia, które nie jest należne. Ubezpieczonej nie można przypisać złej woli i świadomości w działaniu, mającej na celu wprowadzenie organu rentowego w błąd. Należy podkreślić, że na dzień wypłaty świadczenia było należne ubezpieczonej i jej córce z uwagi na błąd organu rentowego. Organ rentowy wskazał, że na dzień 31 października 2021 roku przysługiwała łącznie renta w wysokości 2.618,54 zł, a więc przyznano dodatkowe świadczenie pieniężne w kwocie 625,44 zł na osobę, natomiast po ponownym przeliczeniu świadczenia decyzją z 21 kwietnia 2023 r. renta rodzinna dla dwóch osób na dzień 31 października 2021 roku wyniosła 5.784,24 zł, a więc dodatkowe świadczenie pieniężne nie przysługiwało. Zmiana wysokości renty rodzinnej wyniknęła z uwzględnienia przez Zakład Ubezpieczeń Społecznych protokołu powypadkowego. W notatce organu rentowego z dnia 21 kwietnia 2023 roku wskazano, że protokół powypadkowy wpłynął do organu rentowego w dniu 1 lutego 2022 r. wraz z wnioskiem o jednorazowe odszkodowanie. W notatce zostało wskazane, że niedopłata powstała z przyczyn zaistniałych po stronie Zakładu i odpowiedzialni są za to pracownicy własnego Oddziału ZUS, którzy obecnie nie są już zatrudnieni w ZUS. Decyzją z dnia 21.04.2023 r. organ rentowy przyznał rentę rodzinną w związku z wypadkiem przy pracy dla wdowy M. W. i córki B. W. z wyrównaniem od 01.02.2020 r., tj. za okres 3 lat poprzedzających bezpośrednio miesiąc w którym zgłoszono wniosek. Dopiero notatką z dnia 19 kwietnia 2024 roku organ rentowy ujawnił nadpłatę dodatkowego rocznego świadczenia pieniężnego dla M. oraz B. W. za okres od 1 listopada 2021 r do 30 listopada 2021 r. w kwotach po 625,44 zł, które powstały z powodu zmiany wysokości wypłaconego świadczenia na dzień 31 października 2021 roku ustalonej decyzją z dnia 21 kwietnia 2023 roku i decyzjami z tego samego dnia stwierdził, że M. W. pobrała nienależne świadczenia. W ocenie Sądu Okręgowego niedopuszczalne jest, aby ubezpieczony ponosił odpowiedzialność za błędy organu rentowego. W tych okolicznościach nie sposób przyjąć, aby świadczenie zostało pobrane nienależnie w rozumieniu art. 138 ust. 2 pkt 1 ustawy o emeryturach i rentach z FUS. Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 477 14 §2 k.p.c. , Sąd zmienił zaskarżone decyzje i ustalił, że M. W. i B. W. nie mają obowiązku zwrotu świadczeń pobranych za okres od 1.11.2021 r. do 30.11.2021 r. w kwotach po 625,44 zł. R. G.
Wyjaśnienie AI na podstawie urzędowego tekstu ustawy. Orientacyjne, nie zastępuje porady prawnej.