Sad powszechny, IV Ka 508/24

(1)zasługują na pozytywną ocenę i jako takie mogą stanowić podstawę ustaleń faktycznych w sprawie w sytuacji gdy była ona osobiście zainteresowana w rozstrzygnięciu sprawy, jej kolejne zeznania były ze sobą sprzeczne, pozostawały w sprzeczności z notatką służbową z dnia 27.08.2018 roku i nie były możliwe do weryfikacji żadnym innym obiektywnym dowodem, a zwłaszcza zapisem z monitoringu czy też rzekomym przeszukaniem celi oskarżonego, gdyż brak było z tej czynności stosownego protokołu, - uznaniu, że zeznania świadka G. H.

(1)w części dotyczącej dwóch rozmów telefonicznych z oskarżonym w dniach 27 sierpnia 2018r oraz 5 września 2018r stanowią wystarczający dowód na to, iż paczka żywnościowa została odebrana w dniu 24 sierpnia 2018 roku przez oskarżonego w sytuacji gdy świadek ten nie posiadał własnej wiedzy o doręczeniu lub niedoręczeniu przedmiotowej paczki, dopuszczał możliwość pomyłki pracownicy kantyny i doręczenia paczki innemu osadzonemu a jego zeznania nie można było zweryfikować żadnym innym obiektywnym dowodem, - odmówieniu wiary wyjaśnieniom oskarżonego tylko dlatego, że pozostają w sprzeczności z zeznaniami M. P.

(1)oraz G. H.

(1), na których Sąd się oparł, w sytuacji gdy zeznania pierwszego świadka były ze sobą sprzeczne, nie miały potwierdzenia w treści notatek służbowych, w zapisie z monitoringu ani w rzekomym przeszukaniu celi oskarżonego gdyż brak było z tej czynności stosownego protokołu natomiast z zeznań drugiego świadka wynikało, że nie posiadał własnej wiedzy o doręczeniu lub niedoręczeniu przedmiotowej paczki, dopuszczał możliwość pomyłki pracownicy kantyny i doręczenia paczki innemu osadzonemu a jego zeznania nie można było zweryfikować żadnym obiektywnym dowodem, - art. 117 § 2 kpk w zw. z art. 6 kpk polegającą na naruszeniu prawa do obrony oskarżonego przez nieuwzględnienie wniosku obrońcy o odroczenie rozprawy w dniu 18 czerwca 2024r gdyż oskarżony złożył już wyjaśnienia, był powiadomiony o terminie rozprawy i nie wnosił o jej odroczenie w sytuacji gdy na rozprawie w dniu 11 kwietnia 2024 roku sąd postanowił doprowadzić na rozprawę w dniu 18 czerwca 2024 roku oskarżonego a jego nieobecność na tym terminie nastąpiła z przyczyn od niego niezależnych, 2. błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę wyroku, który mógł mieć wpływ na jego treść, polegający na uznaniu oskarżonego winnym popełnienia przypisanego mu w pkt. 1 tegoż wyroku czynu, mimo iż na takie przyjęcie nie pozwala zebrany w sprawie materiał dowodowy albowiem brak było podstawowego dokumentu tj. pokwitowania odbioru paczki przez oskarżonego, paragon sprzedaży wystawiony w dniu 24 sierpnia 2018 roku nie świadczy o rzeczywistym doręczeniu paczki oskarżonemu, treść notatek służbowych budziła szereg wątpliwości na tle innych dowodów, zapis z monitoringu dotyczący wydawania paczki oskarżonemu nie istnieje, z rzekomego przeszukania celi oskarżonego nie sporządzono protokołu natomiast materiał dowodowy wskazuje na różne daty tej czynności, które to okoliczności powodują brak możliwości dokonania rzetelnej i obiektywnej oceny dowodów w tym zwłaszcza zeznań M. P.

(2)i G. H.

(1), które odnoszą się do zdarzenia sprzed blisko 6 lat. ☐ zasadny ☐ częściowo zasadny ☒ niezasadny Zwięźle o powodach uznania zarzutu za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny Zarzuty podniesione w apelacji obrońcy oskarżonego nie zasługują na uwzględnienie. Aby skutecznie podnosić zarzut naruszenia wynikającej z art. 7 kpk zasady swobodnej oceny dowodów należy wykazać, że ustalenia sądu meriti oraz ocena zgromadzonego w niniejszej sprawie istotnego materiału dowodowego z punktu widzenia postawionego oskarżonemu zarzutu nie została poprzedzona ujawnieniem w toku rozprawy głównej całokształtu okoliczności sprawy ( art. 410 kpk ) i to w sposób podyktowany obowiązkiem dochodzenia prawdy ( art. 2 § 2 kpk ), a nadto nie była wynikiem rozważenia wszystkich okoliczności przemawiających zarówno na korzyść, jak i na niekorzyść oskarżonego ( art. 4 kpk ) oraz uwzględnieniem wskazań wiedzy i doświadczenia życiowego uargumentowane w uzasadnieniu wyroku ( art. 424 § 1 pkt 1 kpk ) - zobacz wyrok Sądu Najwyższego z dnia 9 listopada 1990 r., OSNKW 1991 r., nr 7-9, poz. 41 oraz wyrok Sądu Najwyższego z dnia 3 września 1998 r., Prok i Pr. 1999 r., nr 2 poz.6). Sąd I instancji wyczerpująco zgromadził w sprawie materiał dowodowy i dokonał jego oceny. W przedmiotowej sprawie sąd I instancji ustalając stan faktyczny dał wiarę zeznaniom świadków M. P.

(1)i G. H.

(2), a odmówił wiary wyjaśnieniom oskarżonego uznając, że składając w dniu 2 kwietnia 2019 roku w siedzibie K. we W. (związane z zawiadomieniem o popełnieniu przestępstwa z dnia 20 marca 2019 roku skierowanym do Prokuratury Rejonowej w (...) ) zeznania, M. R. świadomie i wbrew obiektywnej rzeczywistości podnosił, iż nie otrzymał paczki żywnościowej zamówionej w dniu 18 sierpnia 2018 roku w kantynie Aresztu Śledczego w P. i pracownica kantyny realizująca to zamówienie przywłaszczyła jego paczkę żywnościową wartości 100 złotych, które zostało wpłacone za tę paczkę. Podnieść należy, że sąd I instancji ustalił, że nie ma nagrania z monitoringu znajdującego się w Areszcie Śledczym w P. z dnia 24 sierpnia 2018 roku na podstawie, którego można by było ustalić kto wchodził do celi, w której przebywał oskarżony. Nagrania takiego nie zabezpieczono, gdyż nie było podstaw do takiej czynności, natomiast zapis na monitoringu automatycznie nadpisuje się po 7 dniach (k-331 i 332). W aktach sprawy znajdują się pisemne skargi oskarżonego z dnia 15 grudnia 2021 roku, 12 lipca 2022 roku i 21 marca 2023 roku dotyczące realizacji zamówionych przez niego paczek żywnościowych w innych jednostkach penitencjarnych, w których przebywał i udzielone mu odpowiedzi na jego pisemne skargi (k- 568-569, 572-573, 574-576). Sąd rejonowy dokonał wnikliwej oceny zeznań świadków M. P.

(1)i G. H.

(2)uzasadniając dlaczego dał im wiarę. Oskarżony był wielokrotnie skazany wyrokami różnych sądów na kary pozbawienia wolności, które odbywał w zakładach karnych, co wynika z jego danych o karalności z K. . Zna zatem obowiązujące zasady odbywania kary pozbawienia wolności w zakładzie karnym, w tym procedurę korzystania z paczek żywnościowych podczas pobytu w izolacji penitencjarnej. Bezsporne jest, iż M. P.

(1)nie wzięła potwierdzenia odbioru doręczenia paczki żywnościowej oskarżonemu i to był jej błąd, ale jest konsekwentnie pewna, że doręczenie tej paczki zrealizowała. Takich doręczeń paczek żywnościowych osadzonym realizowała wiele i jak zeznał jej bezpośredni przełożony G. H.

(2)była bardzo sumiennym pracownikiem. Oskarżony zdaje sobie sprawę z błędu popełnionego przez M. P.

(1), stąd uważał, że może bez konsekwencji złożyć zawiadomienie o popełnieniu przez nią przestępstwa. Prawidłowe są ustalenia sądu I instancji, iż niczego istotnego w tej sprawie nie wniosły zeznania świadków - pracowników obecnych lub byłych Aresztu Śledczego w P. , którzy z uwagi na upływ czasu nie pamiętali zdarzenia związanego z doręczaniem paczki oskarżonemu. Sąd I instancji dokonał prawidłowej oceny zeznań świadków M. P.

(3)i A. F. , którzy wtedy zajmowali celę wspólnie z oskarżonym i nie zapamiętali okoliczności związanych z doręczeniem paczki żywnościowej dla oskarżonego. Trafnie podniósł sąd meriti, że gdyby ta paczka nie była doręczona, to taki incydent współosadzeni pamiętaliby, chociażby z tego względu, że w jednej celi osadzeni częstują się produktami z paczek żywnościowych. Kluczowa dla ustalenia stanu faktycznego jest ocena zeznań świadka G. H.

(2). Świadek ten dysponował „własną” wiedzą odnośnie istotnej okoliczności, która podważała wiarygodność M. R. . G. H.

(2)przywoływał bowiem w swoich zeznaniach, iż w przeciągu kilku dni od tego, w którym paczka miała być oskarżonemu dostarczona, odbył z nim dwukrotnie rozmowy telefoniczne i o ile w pierwszej z tych rozmów M. R. nadal utrzymywał, iż paczki w ogóle nie otrzymał, o tyle podczas rozmowy drugiej nie kwestionował już samego faktu jej dostarczenia, a jedynie jej niekompletność w stosunku do jej spodziewanej zawartości. W tym stanie rzeczy zeznania G. H.

(2)stanowią dowód przeczący wyjaśnieniom oskarżonego, a ich wymowa oceniana łącznie z zeznaniami M. P.

(1)dają w ocenie sądu odwoławczego podstawy do dokonanych przez sąd meriti ustaleń, iż opisane w akcie oskarżenia zawiadomienie o przywłaszczeniu paczki żywnościowej, a następnie złożone w dniu 2 kwietnia 2019 r. w siedzibie K. we W. związane z tym zawiadomieniem zeznania, odwołują się do zdarzeń nie mających odzwierciedlenia w obiektywnej rzeczywistości, którego to stanu rzeczy oskarżony był świadom. Nie ma znaczenia dla ustaleń poczynionych przez sąd meriti podnoszony przez obrońcę oskarżonego brak dokumentu potwierdzającego przeszukanie celi , w której przebywał oskarżony po zgłoszonym przez niego braku paczki żywnościowej, którą zamówił. Podnieść należy, że oskarżony nie złożył oficjalnej skargi tylko telefonicznie w dniu 27 sierpnia 2018 roku zgłosił G. H.

(2)brak paczki, którą zamówił. G. H.

(2)pamiętał, że doszło do sprawdzenia czy są produkty z paczki w celi oskarżonego, ale nie oznacza to, że dokonano przeszukania celi, w której był osadzony M. R. . Nie można w przedmiotowej sprawie także nadmiernie koncentrować się na pierwotnym dokumentowaniu okoliczności związanych z doręczeniem paczki jedynie w formie notatek urzędowych. Podnieść należy, że oskarżony problem paczki zasygnalizował pracownikom kantyny jedynie w rozmowie telefonicznej, a po przeprowadzonych w przeciągu kilku najbliższych dni czynnościach sprawdzających kwestii tej już później przez wielomiesięczny okres czasu w żaden formalny sposób nie podnosił. Dlatego przeprowadzone „na gorąco” czynności wyjaśniające (których okoliczności i przebieg utrwalono w formie notatek) uznano za wystarczające, gdyż zastrzeżeń co do doręczenia paczki oskarżony już dalej nie podnosił. Niezależnie od treści notatek urzędowych z konsekwentnych zeznań M. P.

(1)wynika, że jest przekonania, że paczkę oskarżonemu oddała do rąk. Oczywiście wziąć pod uwagę należało, że M. P.

(1)była osobiście i bezpośrednio zainteresowaną odsunięciem od siebie podejrzenia, iż z obowiązku jej doręczenia się nie wywiązała. Zasadnie więc sąd I instancji dokonał oceny zeznań wszystkich dotychczas przesłuchanych w tej sprawie świadków i nieosobowego materiału dowodowego. Sąd I instancji w sposób przekonujący uzasadnił dlaczego dał wiarę zeznaniom świadka G. H.

(2), a odmówił wiary wyjaśnieniom, oskarżonego. Trafnie ocenił sąd meriti, że M. P.

(1)nie mogła dokonać przywłaszczenia paczki żywnościowej oskarżonego, gdyż ryzykowałaby utratą pracy i odpowiedzialnością karną, a zysk który miała ewentualnie osiągnąć z takiego postępowania wynosiłby 100 złotych. Nie jest trafny zarzut obrońcy oskarżonego obrazy przepisów postępowania, która mogła mieć wpływ na jego treść, art. 117 § 2 kpk w zw. z art. 6 kpk polegającą na naruszeniu prawa do obrony oskarżonego przez nieuwzględnienie wniosku obrońcy o odroczenie rozprawy w dniu 18 czerwca 2024 roku. Podnieść należy, że oskarżony brał udział w rozprawie przed sądem I instancji w dniu 11 kwietnia 2024 roku i odmówił składania wyjaśnień w sprawie, potwierdzając ujawnione przez odczytanie wcześniej złożone wyjaśnienia. Na termin rozprawy w dniu 18 czerwca 2024 roku oskarżony nie został doprowadzony z Aresztu Śledczego w P. , gdyż została wyrażona zgoda przez sędziego referenta na przetransportowanie oskarżonego do Zakładu Karnego nr 1 w Ł. w celu poddania go leczeniu usprawniającemu w Pracowni Fizjoterapii. Wniosek o przetransportowanie oskarżonego złożył w dniu 21 maja 2024 roku z upoważnienia dyrektora - zastępca kierownika D. Ewidencji Aresztu Śledczego w P. zaznaczając, że oskarżony powinien być przyjęty na rehabilitację do dnia 24 maja 2024 roku ( k-584-585). W dniu 18 czerwca 2024 roku sąd I instancji nie uwzględnił wniosku obrońcy oskarżonego o odroczenie terminu rozprawy z powodu nieobecności oskarżonego podnosząc, że był prawidłowo zawiadomiony o tym terminie i nie wnosił o doprowadzenie go do sądu. Ponadto sąd rejonowy wydał postanowienie o prowadzeniu rozprawy bez udziału oskarżonego podnosząc, że nie uznaje jego obecności za obowiązkową. W realiach przedmiotowej sprawy oskarżony na tym terminie rozprawy nie był pozbawiony prawa do obrony, gdyż w rozprawie brał udział jego obrońca z urzędu. Oskarżony brał także udział w rozprawie odwoławczej w dniu 3 grudnia 2024 roku i ustosunkował się do złożonego swojego pisemnego wniosku o przesłuchanie w charakterze świadka R. P. . W dniu 28 stycznia 2024 roku na rozprawie odwoławczej prowadzonej w nowym składzie sądu od początku przewodniczący poinformował obecne strony o treści złożonego oświadczenia przez oskarżonego odnośnie jego pisemnego wniosku dowodowego. Reasumując dokonana ocena przez sąd I instancji ujawnionego w toku przewodu sądowego osobowego i nieosobowego materiału dowodowego jest zgodna z zasadami prawidłowego rozumowania, wskazaniami wiedzy oraz doświadczenia życiowego i pozostaje pod ochroną art. 7 kpk . Wniosek O zmianę zaskarżonego wyroku i uniewinnienie oskarżonego od popełnienia zarzuconego mu czynu. ☐ zasadny ☐ częściowo zasadny ☒ niezasadny Zwięźle o powodach uznania wniosku za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny. Skoro podniesione zarzuty w apelacji obrońcy oskarżonego nie zasługiwały na uwzględnienie, to brak było podstaw prawnych do zmiany zaskarżonego wyroku w sposób postulowany przez apelanta i uniewinnienie oskarżonego od dokonania zarzuconego mu czynu.

1. OKOLICZNOŚCI PODLEGAJĄCE UWZGLĘDNIENIU Z URZĘDU 4.
2. Zwięźle o powodach uwzględnienia okoliczności
3. ROZSTRZYGNIĘCIE SĄDU ODWOŁAWCZEGO 1.
4. Utrzymanie w mocy wyroku sądu pierwszej instancji 5.1.
5. Przedmiot utrzymania w mocy Sąd okręgowy utrzymał w mocy wyrok sądu meriti, który został zaskarżony na korzyść przez obrońcę oskarżonego M. R. . Zwięźle o powodach utrzymania w mocy Skoro zarzuty podnoszone w apelacji wniesionej przez obrońcę oskarżonego nie zasługiwały na uwzględnienie, a także nie było podstaw do zmiany lub uchylenia wyroku sądu I instancji z urzędu, należało zaskarżony wyrok utrzymać w mocy. 1.
6. Zmiana wyroku sądu pierwszej instancji 5.2.
7. Przedmiot i zakres zmiany Zwięźle o powodach zmiany 1.
8. Uchylenie wyroku sądu pierwszej instancji 1.1.
9. Przyczyna, zakres i podstawa prawna uchylenia 5.3.1.1.
10. ☐ art. 439 k.p.k. Zwięźle o powodach uchylenia 5.3.1.2.
11. Konieczność przeprowadzenia na nowo przewodu w całości ☐ art. 437 § 2 k.p.k. Zwięźle o powodach uchylenia 5.3.1.3.
12. Konieczność umorzenia postępowania ☐ art. 437 § 2 k.p.k. Zwięźle o powodach uchylenia i umorzenia ze wskazaniem szczególnej podstawy prawnej umorzenia 5.3.1.4.
13. ☐ art. 454 § 1 k.p.k. Zwięźle o powodach uchylenia 1.1.
14. Zapatrywania prawne i wskazania co do dalszego postępowania 1.
15. Inne rozstrzygnięcia zawarte w wyroku Punkt rozstrzygnięcia z wyroku Przytoczyć okoliczności
16. Koszty Procesu Punkt rozstrzygnięcia z wyroku Przytoczyć okoliczności Punkt 2 wyroku sadu okręgowego Sąd okręgowy zasądził od Skarbu Państwa na rzecz adwokata M. J. kwotę 1446,48 złotych, w tym podatek VAT z tytułu nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej oskarżonemu z urzędu w postępowaniu odwoławczym. Wysokość wynagrodzenia obrońcy z urzędu została ustalona na podstawie § 4, § 17 ust. 2 pkt 4, § 20 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa albo jednostki samorządu terytorialnego kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez adwokata z urzędu z dnia 14 maja 2024 r. (Dz.U. z 2024 r. poz. 763). Punkt 3 wyroku sądu okręgowego Sąd okręgowy zwolnił oskarżonego od ponoszenia kosztów sądowych związanych z postępowaniem odwoławczym, uznając że ich uiszczenie byłoby zbyt uciążliwe ( art. 624 § 1 kpk ).
17. PODPIS 1.
18. Granice zaskarżenia Kolejny numer załącznika 1 Podmiot wnoszący apelację Obrońca oskarżonego M. R. Rozstrzygnięcie, brak rozstrzygnięcia albo ustalenie, którego dotyczy apelacja Skarżone jest rozstrzygnięcie uznające oskarżonego za winnego zarzuconego mu czynu. 0.1.1.3.
19. Kierunek i zakres zaskarżenia ☒ na korzyść ☐ na niekorzyść ☒ w całości ☐ w części ☒ co do winy ☐ co do kary ☐ co do środka karnego lub innego rozstrzygnięcia albo ustalenia 0.1.1.3.
20. Podniesione zarzuty Zaznaczyć zarzuty wskazane przez strony w apelacji ☐ art. 438 pkt 1 k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu ☐ art. 438 pkt 1a k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w innym wypadku niż wskazany w art. 438 pkt 1 k.p.k. , chyba że pomimo błędnej podstawy prawnej orzeczenie odpowiada prawu ☒ art. 438 pkt 2 k.p.k. – obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia ☒ art. 438 pkt 3 k.p.k. – błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia ☐ art. 438 pkt 4 k.p.k. – rażąca niewspółmierność kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka ☐ art. 439 k.p.k. ☐ brak zarzutów 0.1.1.
21. Wnioski ☐ uchylenie ☒ zmiana