Sad powszechny, I C 122/24

Sygn. akt: I C 122/24 upr WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 8 października 2024 roku Sąd Rejonowy w Głubczycach I Wydział Cywilny w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia Krzysztof Chruszczewski Protokolant: starszy sekretarz sądowy Monika Bliźnicka po rozpoznaniu w dniu 10 września 2024 roku sprawy z powództwa (...) sp. z o.o. z siedzibą w W. przeciwko D. M. o zapłatę

1. zasądza od pozwanej D. M. na rzecz powoda (...) sp. z o.o. z siedzibą w W. kwotę 3 482,00 zł (trzy tysiące czterysta osiemdziesiąt dwa złote), z umownymi odsetkami w wysokości odsetek maksymalnych za opóźnienie od kwoty 3 100,00 zł od dnia 27 listopada 2023 roku do dnia zapłaty.
2. zasądza od pozwanej D. M. na rzecz powoda (...) sp. z o.o. z siedzibą w W. kwotę 1 117,00 zł (jeden tysiąc sto siedemnaście złotych), tytułem zwrotu poniesionych kosztów procesu, w tym kwotę 900,00 zł (dziewięćset złotych), tytułem zwrotu kosztów zastępstwa procesowego z ustawowymi odsetkami za opóźnienie od dnia uprawomocnienia się orzeczenia do dnia zapłaty. Sygn. akt I C 122/24 UZASADNIENIE Powód (...) sp. z o.o. z siedzibą w W. domagał się zasądzenia na swoją rzecz od pozwanej D. M. kwoty 3 482,00 zł, z umownymi odsetkami w wysokości odsetek maksymalnych za opóźnienie od kwoty 3 100,00 zł od dnia 27 listopada 2023 roku do dnia zapłaty. Nakazem zapłaty wydanym w postępowaniu upominawczym w sprawie (...) dnia 4 czerwca 2024 roku referendarz sądowy w Sądzie Rejonowym w Głubczycach orzekł zgodnie z żądaniem pozwu. We wniesionym sprzeciwie od nakazu zapłaty pozwana D. M. wniosła o oddalenie powództwa w całości oraz podniosła zarzuty niewykazanie przez powoda zasadności roszczenia i jego wysokości, nieważność umowy oraz stosowania niedozwolonych klauzul umownych. Ustosunkowując się do sprzeciwu powód (...) sp. z o.o. z siedzibą w W. podtrzymał dotychczasowe stanowisko w sprawie. Sąd ustalił następujący stan faktyczny: Powód (...) sp. z o.o. z siedzibą w W. wykorzystując środki komunikacji elektronicznej świadczy usługi polegające na udzielaniu pożyczek na odległość. Warunkiem zawarcia umowy pożyczki jest dokonanie rejestracji na stronie internetowej pożyczkodawcy. W dniu 27 października 2023 roku pozwana D. M. zawarła z (...) sp. z o.o. z siedzibą w W. umowę pożyczki gotówkowej nr (...) w formie elektronicznej, przy wykorzystaniu środków porozumiewania się na odległość. Umowa ta została zawarta na dowolny cel konsumpcyjny. Powyższą umową powód (...) sp. z o.o. z siedzibą w W. udzielił pozwanej D. M. pożyczki w kwocie 3 100,00 zł na okres 30 dni. Pożyczka w tej kwocie została przelana na rachunek bankowy pozwanej D. M. za pomocą usługi (...) , po weryfikacji tego rachunku. Całkowita spłata udzielonej pożyczki miała nastąpić dnia 26 listopada 2023 roku. Pozwana D. M. nie spłaciła zobowiązania wynikającego z umowy pożyczki gotówkowej nr (...) . Na dochodzoną pozwem kwotę 3 482,00 zł składa się kwota udzielonej pożyczki 3 100,00 zł, z umownymi odsetkami w wysokości odsetek maksymalnych za opóźnienie od dnia 27 listopada 2023 roku do dnia zapłaty, prowizja w kwocie 334,87 zł i odsetki kapitałowe w kwocie 47,13 zl. W dniu 7 lutego 2024 roku powód (...) sp. z o.o. z siedzibą w W. złożył pozew w elektronicznym postępowaniu upominawczym. Po wniesieniu sprzeciwu przez pozwaną D. M. postanowieniem z dnia 21 marca 2024 roku postępowanie to zostało umorzone. / dowód : dokumenty k. 7 – 34 / Sąd zważył co następuje: (...) sp. z o.o. z siedzibą w W. skierowane przeciwko pozwanej D. M. zasługiwało na uwzględnienie w całości. Stan faktyczny w sprawie ustalił Sąd w oparciu o przedstawione przez powoda (...) sp. z o.o. z siedzibą w W. dowody z dokumentów, których rzetelność i wiarygodność nie budzi w ocenie Sądu żadnych wątpliwości. Przechodząc do oceny merytorycznej treści żądania pozwu, to ze zgromadzonego materiału dowodowego wynika, że podstawę prawną powództwa stanowiły przepisy art. 720 k.c. i art. 3 ustawy o kredycie konsumenckim . Wedle art. 720 § 1 k.c. przez umowę pożyczki dający pożyczkę zobowiązuje się przenieść na własność biorącego określoną ilość pieniędzy albo rzeczy oznaczonych tylko co do gatunku, a biorący zobowiązuje się zwrócić tę samą ilość pieniędzy albo tę samą ilość rzeczy tego samego gatunku i tej samej jakości. Zgodnie natomiast z art. 3 ust. 1 ustawy z dnia 12 maja 2011 r. o kredycie konsumenckim przez umowę o kredyt konsumencki rozumie się umowę o kredyt w wysokości nie większej niż 255 550 zł albo równowartość tej kwoty w walucie innej niż waluta polska, który kredytodawca w zakresie swojej działalności udziela lub daje przyrzeczenie udzielenia konsumentowi. Wedle ust. 2 za umowę o kredyt konsumencki uważa się w szczególności umowę pożyczki oraz umowę kredytu w rozumieniu przepisów prawa bankowego . Oczywistym jest, że stosownie do treści art. 6 k.c. ciężar udowodnienia faktu spoczywa na osobie, która z faktu tego wywodzi skutki prawne, zaś zgodnie z art. 232 k.p.c. strony są obowiązane wskazywać dowody dla stwierdzenia faktów, z których wywodzą skutki prawne. Odnosząc się do zarzutów zgłoszonych przez pozwaną D. M. to przede wszystkim należy stwierdzić, że okolicznością bezsporną w niniejszej sprawie jest fakt, iż pozwaną D. M. łączyła z (...) sp. z o.o. z siedzibą w W. umowa pożyczki kwoty 3 100,00 zł o numerze (...) z dnia 27 października 2023 roku. Umowa pożyczki zawarta została na odległość za pośrednictwem elektronicznych środków porozumiewania w ramach zorganizowanego systemu zawierania umów na odległość. Pożyczka miała być spłacona do dnia 26 listopada 2023 roku. Ponieważ pozwana D. M. nie dokonała spłaty pożyczki w ustalonym w umowie terminie powód (...) sp. z o.o. z siedzibą w W. wystąpił z pozwem przeciwko niej. Nie budzi w sprawie żadnych wątpliwie, że umowa pożyczki nr (...) z dnia 27 października 2023 roku nie jest opatrzona podpisem pozwanej D. M. , bowiem została ona zawarta za pomocą środków porozumiewania się na odległość czyli przez Internet, a zatem w formie całkowicie dopuszczalnej przez obowiązujące przepisy prawa i dość powszechnie praktykowanej. Umowa pożyczki może być zawarta w dowolnej formie, nawet ustnie, ponieważ dochodzi do skutku poprzez samo porozumienie się stron. Należy w tym kontekście wskazać, że w ślad za treścią art. 231 k.p.c. w postępowaniu dowodowym dopuszczalne jest uznanie za ustalone faktów, które nie wynikają wprost z przeprowadzonych dowodów, ale tylko wtedy, gdy taki wniosek można wyprowadzić z innych ustalonych faktów. Sąd orzekający w przedmiotowej sprawie ustalił fakty, które pozwalają na uznanie istnienia umowy pożyczki na podstawie zaoferowanych przez powoda wydruków. Zarówno z wydruków umowy jak i załączników wynikają jednoznaczne dane osobowe pożyczkobiorcy. Trudno racjonalnie wytłumaczyć, w jaki sposób pożyczkodawca wszedł w posiadanie takich danych pozwanej jak: adres, numer dowodu osobistego, nr PESEL, numer telefonu, adres poczty elektronicznej jeśli sama mu ich nie udostępniła. Mając to na względzie, a przy tym zasady logiki i doświadczenia życiowego, w ocenie Sądu nie sposób uznać, iż pożyczkodawca przelał swoje środki pozwanej D. M. bez jej wniosku i umowy. W tej sytuacji sąd uznał, że strona powodowa niewątpliwie wykazała, iż pozwaną oraz wierzyciela łączyła umowa pożyczki. Zauważyć należy, że pozwana D. M. w istocie nie wykazała, że uregulowała jakiekolwiek należności wynikające z tej pożyczki ani nie przedstawiła żadnych dowodów, które wskazywałyby, że zwróciła kwotę udzielonej pożyczki w wyznaczonym w umowie terminie. Podkreślić należy, że pozwana sprowadziła swoją obronę przed roszczeniami powoda tylko do zaprzeczania istotnym dla rozstrzygnięcia faktom, nie rozwijając przy tym w żaden sposób swojej wersji, która przynajmniej mogłaby uprawdopodobnić jej zarzuty, nie mówiąc już o udowodnieniu prezentowanych przez siebie twierdzeń. Dotyczy to zarówno kwestionowania przez pozwaną samego fakty złożenia wniosku o zawarcie spornej umowy pożyczki jak i złożenia za pomocą środków komunikacji na odległość oświadczenia woli zawarcia powyższej umowy pożyczki. Zdaniem sądu świadome zaciągnięcie pożyczki, a następnie uchylanie się od jej spłaty i kwestionowanie jej co do zasady stanowi nadużycie prawa i nie zasługuje na ochronę. Rozstrzygając dalej dochodzone pozwem roszczenie, Sąd uznał za niezasadny podnoszony przez pozwaną zarzut stosowania przez pożyczkobiorcę w treści umowy będącej źródłem zobowiązania niedozwolonych postanowień umownych. Zgodnie z treścią art. 385 1 § 1 k.c. postanowienia umowy zawieranej z konsumentem nieuzgodnione indywidualnie nie wiążą go, jeżeli kształtują jego prawa i obowiązki w sposób sprzeczny z dobrymi obyczajami, rażąco naruszając jego interesy. Nie dotyczy to postanowień określających główne świadczenie stron w tym cenę lub wynagrodzenie jeżeli zostały sformułowane w sposób jednoznaczny. Odnosząc powyższe do realiów niniejszej sprawy wskazać należy, że wzorzec umowny w tym zakresie jest wystarczająco jasny. W umowie pożyczki załączonej do pozwu wskazano szczegółowo sposób kalkulowania poszczególnych obciążeń związanych z udzielaną pożyczką. Precyzyjność zapisu, jego zrozumiałość w zakresie obliczenia takiej wysokości dla przeciętnego konsumenta, w ocenie sądu, nie pozostawia żadnych wątpliwości. Podkreślić należy, że nie powinno być tak, że konsument działając z pełną świadomością podejmowanych decyzji oraz mając pełne rozeznanie swej sytuacji majątkowej oraz wysokości zaciągniętego zobowiązania zawiera umowę z przedsiębiorcą, zaś w przypadku popadnięcia w problemy finansowe stwierdza, że zawiera ona klauzule abuzywne. Wreszcie wskazać należy, że pozaodsetkowe koszty kredytu w rozumieniu art. 5 ust. 1 pkt 6a ustawy o kredycie konsumenckim zostały ustalone na właściwym poziomie, zważywszy przy tym na fakt, że zgodnie z art. 36a ust. 2 ustaw o kredycie konsumenckim, pozaodsetkowe koszty kredytu w całym okresie kredytowania nie mogą być wyższe od całkowitej kwoty kredytu w rozumieniu art. 5 ust. 1 pkt 6 w/w ustawy. Biorąc pod uwagę powyższe, a przy tym treść umowy pożyczki Sąd uznał, że wysokość dochodzonego roszczenia nie budzi wątpliwości. Znajduje ona pokrycie w treści umowy łączącej strony, a nadto pozwana nie zaoferowała jakichkolwiek dowodów na spełnienie świadczenia w jakimkolwiek zakresie. Składowe zobowiązania pozwanej zostały szczegółowo wskazane w treści uzasadnienia pozwu. R. , wszystkie podniesione przez pełnomocnika pozwanej zarzuty, w świetle przedłożonych przez powoda dokumentów, uznać należy za chybione. Bezsprzecznie pozwana D. M. nie spłaciła zobowiązania wynikającego z mowy pożyczki nr (...) , co spowodowało powstanie zaległości i naliczanie odsetek. W tych okolicznościach, wobec bezzasadności zarzutów pozwanej D. M. , Sąd uwzględnił powództwo w całości i zasądził od pozwanej D. M. na rzecz powoda (...) sp. z o.o. z siedzibą w W. kwotę 3 482,00 zł, z umownymi odsetkami w wysokości odsetek maksymalnych za opóźnienie od kwoty 3 100,00 zł od dnia 27 listopada 2023 roku do dnia zapłaty. O kosztach Sąd orzekł na mocy art. 98 k.p.c. i zgodnie z zasadą odpowiedzialności za wynik sprawy zasądził od przegrywającej niniejszy spór pozwanej na rzecz powoda kwotę 1 117,00 zł tytułem zwrotu kosztów procesu na którą składały się: opłata sądowa od pozwu (200,00 zł), opłata skarbowa od pełnomocnictwa (17,00 zł), oraz wynagrodzenie pełnomocnika będącego radcą prawnym w wysokości 900,00 zł. Dodatkowo kwotę tą zasądzono wraz z ustawowymi odsetkami za opóźnienie, po myśli art. 98 § 1 1 k.p.c.