Sad powszechny, II AKz 534/22

(1)( S. ) na skutek zażaleń skazanego i jego obrońcy na postanowienie Sądu Okręgowego w K. z dnia (...) r. (sygn. akt (...) ) o przejęciu do wykonania kary wymierzonej skazanemu wyrokiem Sądu Rejonowego w D. ( R. ) z dnia (...) r. (sygn. akt (...) (...) ) p o s t a n o w i ł

1. na podst. art. 437 § 1 k.p.k. zaskarżone postanowienie utrzymać w mocy;
2. na podstawie § 19 pkt 7 oraz § 4 ust. 3 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 30 listopada 2018 r. w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez adwokata z urzędu (Dz. U. z 2019 r., poz. 18) zasądzić od Skarbu Państwa na rzecz adw. B. K. kwotę 727,02 złotych (w tym VAT) tytułem nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej skazanemu z urzędu w postępowaniu odwoławczym;
3. na podst. art. 634 k.p.k. w zw. z art. 624 § 1 k.p.k. zwalnia skazanego od obowiązku zwrotu Skarbowi Państwa kosztów sądowych za postepowanie odwoławcze. i.i.i.U z a s a d n i e n i e Postanowieniem z dnia (...) r. Sąd Okręgowy w K. (sygn. akt (...) ) przejął do wykonania w R. prawomocnie wymierzoną skazanemu M. S.

(1)wyrokiem Sądu Rejonowego w D. ( A. D. ) z dnia (...) r., sygn. akt 201 (...) (...) karę łączną 1 roku i 7 miesięcy pozbawienia wolności uznając, że przestępstwa, za które M. S. został skazany wyrokiem Sądu Rejonowego w D. stanowią występki z art. 216 § 1 k.k. , z art. 157 § 2 k.k. , z art. 217 § 1 k.k. i z art. 157 § 1 k.k. . Jednocześnie postanowieniem tym, Sąd Okręgowy zaliczył skazanemu na poczet kary, którą przejął do wykonania okres odbywania przez skazanego tejże kary na terytorium N. od dnia jego zatrzymania do dnia, w którym zostanie wydany organom p. wymiaru sprawiedliwości. Zażalenia na powyższe postanowienie wywiedli skazany i jego obrońca. I tak obrońca skazanego, na podst. art. 425 § 1 i 2 k.p.k. w zw. z art. 611 tj § 2 k.p.k. , postanowienie to zaskarżyła w całości zarzucając temuż orzeczeniu „naruszenie przepisów postępowania, tj. art. 611 tg § 1 k.p.k. poprzez przejęcie do wykonania orzeczenia organu niemieckiego”. Formułując powyższy zarzut obrońca skazanego wniosła zatem o „jego zmianę poprzez odmowę wykonania w R. prawomocnie orzeczonej kary wyrokiem Sądu Rejonowego w D. ( A. D. ) z dnia (...) r., sygn. akt 201 (...) (...) ” . Sam skazany natomiast, jaki główny powód wywiedzenia zażalenia przez siebie wskazał, iż „warunki panujące w P. więziennictwie nie są do życia i zbyt daleko odbiegają od wymogów unijnych”. Jakkolwiek więc nie sformułował wprost swego wniosku, to z treści zażalenia zasadnie chyba można wnosić, iż domaga się on – podobnie jak jego obrońca – zmiany zaskarżonego postanowienia poprzez odmowę przejęcia do wykonania przez p. wymiar sprawiedliwości kary wymierzonej mu przez n. sąd. Sąd Apelacyjny zważył co następuje. Zażalenie tak samego skazanego jak i jego obrońcy na uwzględnienie nie zasługiwały i to z przyczyn oczywistych. Jeszcze raz zatem przypomnieć za Sądem Okręgowym przypomnieć wypada, iż kwestia przejęcia do wykonania kary pozbawienia wolności wymierzonej polskiemu obywatelowi w innym kraju U. została przez ustawodawcę ściśle uregulowana w rozdziale 66g Kodeksu postępowania karnego i jest ona efektem implementacji Decyzji Ramowej Rady U. nr 2008/909/WSiSW z dnia 27 listopada 2008 r. o stosowaniu zasady wzajemnego uznawania do wyroków skazujących na karę pozbawienia wolności lub inny środek polegający na pozbawieniu wolności - w celu wykonania wyroków w U. (Dz. Urz. UE. L Nr 327 z 5 grudnia 2008 r., s. 27). W kwestii tej nie ma zatem żadnych dowolności, w szczególności o tym, czy kara taka ma zostać przejęta do wykonania przez organa p. wymiaru sprawiedliwości w żadnym razie nie mogą decydować względy wolicjonalne po stronie osoby skazanej i jego ocena co do warunków odbywania kary pozbawienia wolności w P. . Jak to zatem całkowicie słusznie zwrócił uwagę Sąd Okręgowy w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia o ile z treści art. 611 tk k.p.k. wynika, iż jednym z warunków wykonania w P. orzeczenia o karze pozbawienia wolności wymierzonej przez Sąd innego państwa unijnego jest wyrażenie przez skazanego zgody na przekazanie, to jednak warunek ten nie dotyczy skazanego – jak w przypadku M. S.

(1)– który jest obywatelem p. i posiada stałe miejsce pobytu w P. , a nadto została wobec niego wydana decyzja o wydaleniu lub deportacji na terytorium R. ( art. 611 tk § 1 punkt 3 litera a-b k.p.k. ). Skazany jest zaś obywatelem P. i została wobec niego wydana decyzja o utracie prawa wjazdu i pobytu na terytorium R. na okres 5 lat a nadto wezwano go do opuszczenia terytorium R. pod groźbą deportacji do P. . Mimo więc, że skazany M. S.

(1)nie wyraził zgody na przekazanie, brak zgody nie stanowi przeszkody do wykonania kary w P. . Zachodzi bowiem sytuacja wymieniona w art. 611 tk § 1 punkt 3 litera a-b k.p.k. , w której zgoda skazanego na przekazanie nie jest potrzebna. Tym samym, istnieje prawna możliwość przejęcia do wykonania w R. w oparciu o przepisy Rozdziału 66g kodeksu postępowania karnego kary pozbawienia wolności orzeczonej wobec skazanego powoływanym wyrokiem Sądu rejonowego w D. . Uwzględniając powyższe Sąd Apelacyjny zaskarżone postanowienie utrzymał w mocy czemu dał wyraz w części rozstrzygającej niniejszego postanowienia. Orzekając natomiast o kosztach postępowania Sąd zasądził na rzecz ustanowionego obrońcy stosowne wynagrodzenie w wysokości wynikającej ze stawek określonych przepisami przywołanymi w pkt 2 postanowienia zwalniając jednocześnie skazanego od obowiązku zwrotu kosztów sądowych a wobec trudnej sytuacji materialnej skazanego zwolnił go od obowiązku ich zwrotu Skarbowi Państwa. P. M. Pouczenie Niniejsze postanowienie jest prawomocne i nie podlega zaskarżeniu.