w zw. z art. 607l § 1 k.p.k. w zw. z art. 607t § 1 k.p.k. przekazał obywatela polskiego P. U. ( P. U. ), z terytorium R. do R. N. na mocy europejskiego nakazu aresztowania wydanego (...) r. przez Sąd Rejonowy w E. w sprawie (...) (...) w celu przeprowadzenia przeciwko niemu postępowania karnego o przestępstwo nielegalnego obrotu środkami odurzającymi w większej ilości wspólnie z inną osobą, tj. przestępstwo z § 1 ustęp 1 n. ustawy o środkach odurzających w związku z załącznikiem I do n. ustawy o środkach odurzających, § 3 ustęp 1 punkt 1, 29 ustęp punkt 2 n. ustawy o środkach odurzających, § 25 ustęp 2 niemieckiego kodeksu karnego z zastrzeżeniem, że w razie skazania P. U. na karę pozbawienia wolności lub inny środek polegający na pozbawieniu wolności, nastąpi powrotne przekazanie P. U. na terytorium R. w celu wykonania kary pozbawienia wolności lub tego środka, jeśli wyrazi on na to zgodę ( pkt 1) , a na podstawie art.
w zw. z art. 607m § 1a k.p.k. w zw. z art. 607n § 1 k.p.k. przedłużył stosowanie wobec P. U. środka zapobiegawczego w postaci tymczasowego aresztowania na okres kolejnych 33 dni, tj. od godziny (...) Zażalenie na powyższe postanowienie wywiódł obrońca ściganego, wyznaczony z urzędu, zaskarżając je w całości, zarzucając naruszenie prawa procesowego, tj.: - art. 607p § 1 pkt 5 k.p.k. w zw. z art. 607z k.p.k. poprzez orzeczenie o przekazaniu ściganego na podstawie (...) , w sytuacji gdy z wyjaśnień ściganego wynika wyraźnie, że podczas zdarzenia z (...) r. pozostawił swoje dane adresowe n. policji, nie został zatrzymanym a następnie już w (...) r. został on zatrzymany przez Policję w P. celem uzyskania jego adresu zamieszkania, co miał ścigany wykonać, a następnie nie otrzymał żądnej dalszej informacji we wskazanej sprawie, czym ścigany nie dał żadnego asumptu do zastosowania wobec niego najsurowszego środka zapobiegawczego – czego sąd I instancji nie wyjaśnił żądając dodatkowych informacji od organu wydającego (...) ; - art. 607p § 1 pkt 5 k.p.k. w zw. z art. 607z k.p.k. poprzez niezażądanie przez Sąd I instancji dodatkowych informacji, czy w toku postępowania w przedmiocie orzeczenia tymczasowego aresztowania został przydzielony ściganemu obrońca z urzędu, co według prawa niemieckiego jest obligatoryjne, w sytuacji gdy przedmiotem sprawy jest czyn zagrożony minimalną karą jednego roku pozbawienia wolności, a z takim czynem mamy do czynienia w niniejszej sprawie. Podnosząc powyższe, skarżący wniósł o odmowę przekazania ściganego na podstawie (...) , uchylenie tymczasowego aresztowania oraz o zasądzenie od Skarbu Państwa na jego rzecz kosztów pomocy prawnej udzielonej z urzędu, albowiem koszty te nie zostały uiszczone nawet w części. Sąd Apelacyjny zważył, co następuje: Zażalenie okazało się niezasadne. W okolicznościach naprowadzonych w zażaleniu, Sąd odwoławczy nie doszukał się żadnych przesłanek mogących wskazywać, że przekazaniu ściganego do N. w celu przeprowadzenia postępowania karnego sprzeciwia się dyspozycja art. 607p § 1 pkt 5 k.p.k. , zgodnie z którym odmawia się wykonania nakazu europejskiego, jeżeli naruszałoby to wolności i prawa człowieka i obywatela. Przesłanek odmowy wykonania europejskiego nakazu aresztowania upatrywać należy w art. 607p k.p.k. i art. 607r k.p.k. Okoliczności wskazane w tych przepisach – jak prawidłowo ustalił Sąd I instancji – w przedmiotowej sprawie nie zachodziły. Nie miał zatem racji skarżący obrońca, dowodząc potrzeby dodatkowego wyjaśnienia kwestii sposobu i okoliczności uzyskania adresu zamieszkania ściganego czy też podejmowania z nim kontaktu przez niemieckie organy ścigania, jak też tego czy został przydzielony ściganemu obrońca z urzędu. W tym miejscu godzi się natomiast zauważyć, że z treści (...) wynika jednoznacznie, iż ściganemu nie doręczono orzeczenia osobiście, ale orzeczenie zostanie mu doręczone osobiście bezzwłocznie po jej przekazaniu oraz wraz z doręczeniem orzeczenia zostanie wyraźnie pouczona o prawie do ponownego rozpoznania sprawy lub do złożenia odwołania, w których to procedurach ta osoba ma prawo uczestniczyć i które pozwalają na ponowne rozpoznanie sprawy pod względem merytorycznym i z uwzględnieniem nowych dowodów oraz które mogą prowadzić do uchylenia lub zmiany pierwotnego orzeczenia i zostanie poinformowana o terminie, w którym musi wystąpić o takie ponowne rozpoznanie sprawy lub złożyć odwołanie. Trudno zatem przyjmować w oparciu o podniesione przez skarżącego okoliczności, że wszczęta wobec ściganego procedura narusza jego wolności i prawa. Po jego przekazaniu będzie miał on zapewnione prawo wzruszenia wydanej wobec niego decyzji we właściwej procedurze, zgodnie z prawem niemieckim. Podkreślenia wymagało przy tym, że sąd wykonujący europejski nakaz aresztowania nie jest władny badać kwestii merytorycznych związanych z postawionym ściganemu zarzutem. Przedmiotem badania sądu nie jest nawet samo wykazanie przypuszczenia, że aresztowany dopuścił się za granicą przestępstwa, czy też weryfikacja charakteru tego przestępstwa; tym bardziej zaś poszczególne okoliczności tego czynu (np. miejsce jego popełnienia). Weryfikację wskazanych okoliczności wyklucza założenie, że „ sąd [państwa członkowskiego], który wydał nakaz, dysponuje dowodami popełnienia przestępstwa […]. Jedynie gdy ujawnią się okoliczności podważające wzajemne zaufanie, z których w sposób oczywisty wynika, że w ogóle brak było podstaw do wydania (...) , obowiązkiem sądu jest zweryfikowanie tych danych ” (tak: postanowienie Sądu Apelacyjnego w Krakowie z 17 czerwca 2014 r., sygn. II AKz 214/14). Z kolei takich okoliczności obrońca nie ujawnił. Skoro zatem w sytuacji, gdy zasada wzajemnego zaufania do organu Państwa Członkowskiego nie została zanegowana, brak było podstaw do weryfikacji danych przedstawionych przez odpowiedni organ R. N. w treści europejskiego nakazu aresztowania. Reasumując, brak było podstaw do stwierdzenia przesłanki wyłączającej przekazanie, o której mowa w art. 607p § 1 pkt 5 k.p.k. Dodać zaś należało, że forma przekazania orzeczenia w przedmiocie (...) wydanego przez sąd n. była prawidłowa. Uwzględniając treść i sens zasady wzajemnego uznawania, należy uznać za możliwe zakwestionowanie prawidłowości wydania europejskiego nakazu aresztowania jedynie wówczas, gdy dojdzie do stanowczego ustalenia, że jest on nieważny lub prawnie nieskuteczny. W niniejszej sprawie zostały dostarczone dokumenty przez stronę niemiecką w postaci tłumaczenia Europejskiego Nakazu Aresztowania przeciwko ściganemu, z którego jednoznacznie wynika, że P. U. jest poszukiwany na podstawie europejskiego nakazu aresztowania wydanego przez Sąd Rejonowy w E. (...) r. w sprawie (...) (...) w związku z nakazem tymczasowego aresztowania wydanym (...) w sprawie (...) (...) przez Sąd Rejonowy w E. , w celu przeprowadzenia wobec ściganego postępowania karnego o przestępstwo nielegalnego obrotu środkami odurzającymi w większej ilości wspólnie z inną osobą. Dane w tym przedmiocie zostały umieszczone w Systemie Informacyjnym Schengen, jako dane osoby poszukiwanej w celu aresztowania i wydania na podstawie (...) . W żaden sposób wiarygodność wyżej wymienionego dokumentu i informacji nie została w sprawie skutecznie zakwestionowana, tym bardziej, że zostały one przesłane poprzez oficjalne kanały instytucjonalne. Powyższe wskazywało, iż w przedmiotowej sprawie nie wystąpiły opisane w zarzutach uchybienia, a skarżący obrońca nie wykazał wystąpienia w przypadku ściganego okoliczności sprzeciwiających się jego przekazaniu na podstawie europejskiego nakazu aresztowania, bądź też potrzeby dodatkowego weryfikowania owych okoliczności. Czyniło to decyzję o przekazaniu – zasadną. Brak też było podstaw do przyjęcia – jak wywodził autor zażalenia – jakoby w przypadku ściganego niezasadnym było zastosowanie wobec niego tymczasowego aresztowania. Podzielić należało stanowisko sądu I instancji, że wystarczającą przesłanką zastosowania wobec ściganego tymczasowego aresztowania na podstawie art.
był sam fakt ścigania go europejskim nakazem aresztowania. Skoro bowiem na etapie postępowania prowadzonego w państwie wydającym europejski nakaz aresztowania istniały podstawy do poszukiwania ściganego, to również w postępowaniu służącym wykonaniu tegoż nakazu przyjąć należało istnienie wysokie prawdopodobieństwo ukrywania się ściganego (por. postanowienie Sądu Apelacyjnego w Katowicach z dnia 17 grudnia 2014 r., sygn. II AKz 770/14). Jak zaś trafnie ustalił sąd I instancji, ścigany w ramach wykonywanej pracy porusza się po krajach U. , zatem obawa ukrycia się bądź ucieczki ściganego celem storpedowania prowadzonego przeciwko niemu postępowania w przedmiocie wykonania niemieckiego (...) jest szczególnie uzasadniona. Ścigany został zatrzymany w wyniku przypadkowej kontroli, nadto zarzucony mu czyn zagrożony jest karą obiektywnie surową, zaś sam charakter zarzucanego czynu nakazywał przyjąć istnienie powiązań przestępczych pomiędzy ściganym a innymi osobami, które to powiązania mogłyby posłużyć ściganemu do podejmowania zachowań zakłócających procedurę jego przekazania na podstawie europejskiego nakazu aresztowania. Ponadto ścigany nie chce być przekazywany na terytorium N. , wobec czego nie ulega wątpliwości, że na wolności może przedsięwziąć wszelkie środki uniemożliwiając przekazanie. W tej sytuacji, Sąd odwoławczy podzielił pogląd sądu I instancji, iż tylko izolacyjny środek zapobiegawczy jest w stanie należycie zabezpieczyć prawidłowy tok postępowania w przedmiocie wykonania europejskiego nakazu aresztowania. Uwzględniając powyższe, stwierdzić należało, iż – wbrew stanowisku skarżącego – zastosowanie wobec ściganego środka zapobiegawczego w postaci tymczasowego aresztowania jawiło się jako zasadne. Zaaprobować należało także termin stosowania wobec niego tymczasowego aresztowania. Termin ten uznać należało za prawidłowy w świetle art.
i na obecnym etapie wystarczający dla zabezpieczenia prawidłowego toku postępowania w przedmiocie wykonania europejskiego nakazu aresztowania. Uwzględniając powyższe, orzeczono, jak w punkcie 1 postanowienia. Z uwagi na to, że w toku niniejszego postępowania odwoławczego, ścigany korzystał z pomocy obrońcy wyznaczonego mu z urzędu, na podstawie art. 29 ust. 1 ustawy z dnia 26 maja 1982 r. Prawo o adwokaturze (Dz. U. z 2024 r. poz. 1564 t.j.) i § 19 pkt 7 w zw. z § 4 ust. 1-3 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 14 maja 2024 r. w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa albo jednostki samorządu terytorialnego kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez adwokata z urzędu (Dz. U. 2024 r. poz. 763) obrońcy temu zwrócono koszty obrony udzielonej z urzędu w tymże postępowaniu w kwocie 480 zł, zwiększona o 23% VAT, co dawało 590,40 zł. Zawarte w punkcie 3 orzeczenie o kosztach postępowania odwoławczego, uwzględniało regulację zawartą w art. 30 decyzji ramowej z dnia 13 czerwca 2002r. w sprawie europejskiego nakazu aresztowania i procedury wydawania osób między Państwami Członkowskimi (Dz.U.UE.L.2002.190.1), co implikowało obciążenie tymi kosztami Skarbu Państwa. P. G. Pouczenie Niniejsze postanowienie jest prawomocne i nie podlega zaskarżeniu
Wyjaśnienie AI na podstawie urzędowego tekstu ustawy. Orientacyjne, nie zastępuje porady prawnej.