UZASADNIENIE Na wstępie niniejszego uzasadnienia należy podnieść, iż przepis art. 99a § 1 k.p.k. wskazuje na konieczność sporządzenia uzasadnienia m.in. wyroku sądu odwoławczego na formularzu według ustalonego wzoru. Wzór ten zaś jest ustalony rozporządzeniem Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 listopada 2019 r. w sprawie wzorów formularzy uzasadnień wyroków oraz sposobu ich wypełniania (Dz.U.2019.2349). Jednak, w ocenie Sądu Apelacyjnego, w realiach niniejszego postępowania odwoławczego sporządzenie uzasadnienia na takim formularzu jest znacznie utrudnione. Wynika to bowiem z samej obszerności materii (ilości zarzucanych i przypisanych poszczególnych oskarżonym czynów) będącej przedmiotem niniejszego postępowania, jak i ilości oraz rodzajów zarzutów apelacyjnych, a także wielu zmian zaskarżonego wyroku, w tym co do uniewinnienia oskarżonego M. T.
(1)od popełnienia jednego z zarzucanych mu przestępstw, które to zmiany wymagają szerokiego omówienia. Ta zaś różnorodność czynów, jak i stawianych poszczególnym rozstrzygnięciom zarzutów apelacyjnych a także wynikających z nich problemów natury procesowej, jak i merytorycznej, niezbędnych do uwzględnienia przez Sąd odwoławczy, jak i ostateczny wyrok Sądu odwoławczego skłaniają do wniosku, iż sporządzenie uzasadnienia wyroku Sądu odwoławczego na formularzu UK2 nie zagwarantuje stronom, domagającym się także uzasadnienia tego wyroku, prawa do rzetelnego procesu odwoławczego, a więc rzetelnego i konkretnego ustosunkowania się w toku postępowania do istotnych kwestii, które legły u podstaw wydania wyroku w dużej mierze o charakterze reformatoryjnym a które winny znaleźć należyte i zrozumiałe odbicie w treści uzasadnienia wyroku sądu odwoławczego. Należy przy tym nadmienić, iż formularz wymusza niejako powierzchowne dokonanie oceny zarówno dowodów, jak i zarzutów apelacyjnych, o czym świadczą zawarte w nim sformułowania sugerujące do zawarcia stanowiska sądu odwoławczego poprzez sięganie do równoważników zdań. Oczywiście takie uproszczone uzasadnianie wyroków jest pożądane w sprawach prostych, o niezłożonych konfiguracjach podmiotowych i przedmiotowych. W sytuacji jednak, gdy wyrok dotyczy znacznej złożoności sprawy pod wskazanymi aspektami, jak i temu rozstrzygnięciu stawiane są liczne zarzuty wymienione w katalogu określonym w art. 438 k.p.k. , sporządzenie takiego uzasadnienia na wskazanym wyżej formularzu jest z jednej strony znacznie utrudnione, zaś z drugiej strony dla zapoznającego się z jego treścią może być niezrozumiałe, mając przy tym na uwadze szereg zawartych we wzorze formularza odnośników czy też powtórzeń. To zaś oznacza, iż w niniejszej sprawie sporządzenie uzasadnienia wyroku Sądu Apelacyjnego w formie formularzowej nie jest wskazane, gdyż naruszałoby to prawo strony do rzetelnego procesu w kontekście art. 6 ust. 1 Europejskiej Konwencji o Ochronie Praw i Podstawowych Wolności w zw. z art. 91 ust. 2 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej . Należy bowiem zgodzić się z poglądem, iż „ na gruncie prawa do rzetelnego procesu (w tym procesu odwoławczego), tak w ujęciu konwencyjnym (art. 6 ust. 1 EKPC), jak i w ujęciu standardu konstytucyjnego ( art. 45 ust. 1 Konstytucji RP ), jakość uzasadnienia wyroku jest istotnym elementem tego prawa. Wprowadzenie do systemu procesowego formularzy uzasadnień ( art. 99a § 1 k.p.k. ) i nakazanie obligatoryjnego z niego korzystania, jest bezspornie krokiem, który nie daje właściwego instrumentarium procesowego dla zrealizowania wskazanego powyżej standardu ” (por. wyrok SN z dnia 11 (...) (...) r., I KA 1/20, OSNKW (...) /9-10/41; wyrok SN z dnia 19 stycznia 2022 r., I KA 13/ (...) , LEX nr 3370653; wyrok SN z dnia 8 lutego 2022 r., I KK 51/ (...) , LEX nr 3391516). Również dla samej przejrzystości, mając na uwadze ilość oskarżonych, stawianych zarzutów, jak i samych przypisanych oskarżonym czynów, zdecydowanie korzystniejsze jest sporządzenie uzasadnienia w wersji tradycyjnej, dzięki czemu uniknie się także zbędnych powtórzeń, wynikających z konieczności wypełniania poszczególnych rubryk formularza, mając na uwadze odnoszenie się do poszczególnych kwestii, do których w wersji tradycyjnej Sąd odwoławczy będzie mógł się odnieść łącznie. Sąd Okręgowy w P. , wyrokiem z dnia (...) r. w sprawie o sygn. akt (...) : w pkt 1 (dot. pkt I opisanego w części wstępnej) – uznał oskarżonego J. S. za winnego tego, że w okresie od (...) roku w P. działając wspólnie i w porozumieniu z M. P.
(1)i A. P.
(1), w celu osiągnięcia korzyści majątkowej oraz w celu uzyskania dla M. P.
(1)i A. P.
(1)kredytu hipotecznego w banku (...) S.A. w W. nr (...) (...) w kwocie 303.000 zł, doprowadził bank do niekorzystnego rozporządzenia mieniem w postaci pieniędzy w łącznej wysokości 303.000 zł za pośrednictwem M. T.
(1)prowadzącego działalność gospodarczą w postaci Centrum Doradztwa (...) , wprowadzając w błąd pracownika banku upoważnionego do podpisania umowy kredytowej, co do wysokości dochodów osiąganych przez wnioskodawcę z prowadzonej działalności gospodarczej pod nazwą M. P.
(1), gdzie M. P.
(1)przedłożył celem uzyskania kredytu sfałszowaną deklarację podatkową PIT – 36- zeznanie o wysokości osiągniętego dochodu (poniesionej straty) w roku podatkowym (...) , którą podrobiono poprzez umieszczenie sfałszowanej prezentaty I Urzędu Skarbowego w P. , a w której wskazano, że M. P.
(1)i A. P.
(1)osiągnęli za wskazany rok podatkowy następujące wielkości: przychód- 128.306,40 zł, podczas gdy w rzeczywistości podatnicy ci osiągnęli rzeczywisty przychód w wysokości 62.649,60 zł, koszty uzyskania przychodów- 100.557,06zł, podczas gdy w rzeczywistości ponieśli oni koszty w wysokości 51 525,14 zł, oraz dochód w wysokości 27.749,34 zł, podczas gdy w rzeczywistości zadeklarowali dochód w wysokości 11.124,46 zł, a które to dokumenty miały istotne znaczenie dla uzyskania kredytu, czym wyrządził szkodę w wysokości 301.997,02 zł, tj. mienia znacznej wartości, tj. popełnienia przestępstwa z art. 286 § 1 k.k. w zw. z art. 294 § 1 k.k. w zw. z art. 297 § 1 k.k. w zw. z art. 11 § 2 k.k. i za przestępstwo to na podstawie art. 286 § 1 k.k. i art. 294 § 1 k.k. w zw. z art. 11 § 3 k.k. wymierzył mu karę 1 roku i 6 miesięcy pozbawienia wolności a na podstawie art. 33 § 2 k.k. wymierzył mu grzywnę w liczbie 100 stawek dziennych w wysokości po 50 zł każda a na podstawie art. 39 ust. 2 k.k. orzekł wobec oskarżonego zakaz prowadzenia działalności gospodarczej w zakresie pośrednictwa finansowego przez okres 3 lat; w pkt 2 (dot. pkt II opisanego w części wstępnej) – uznał oskarżonego J. S. za winnego tego, że w okresie od (...) roku w P. działając w celu osiągniecia korzyści majątkowej i uzyskania dla W. I. kredytu hipotecznego indeksowanego do (...) w (...) Bank S.A. w K. nr (...) w kwocie 286.388,70 zł, wspólnie i w porozumieniu z W. I. oraz korzystając z pomocy A. K.
(1), za swoim pośrednictwem jako prowadzącego Centrum Doradztwa (...) , doprowadził bank do niekorzystanego rozporządzenia mieniem w postaci pieniędzy w łącznej kwocie 286.388,70 zł poprzez wprowadzenie w błąd pracownika banku upoważnionego do podpisania umowy kredytowej, co do faktu zatrudnienia oraz dochodów osiąganych przez wnioskodawcę, gdzie W. I. przedłożył celem uzyskania kredytu poświadczający nieprawdę dokument w postaci zaświadczenia o zatrudnieniu w firmie (...) - A. K.
(1), który wypełniła A. K.
(1), a w którym wskazano, że osiąga on średni dochód brutto w kwocie 2750 zł za ostatnie 6 miesięcy, podczas gdy faktycznie W. I. nie pracował w w/w firmie i nie osiągał wskazanych dochodów, a który to dokument miał istotne znaczenie dla uzyskania kredytu, przy czym swoim zachowaniem spowodował straty w kwocie 286.388,70 zł, tj. mienia znacznej wartości, tj. popełnienia przestępstwa z art. 286 § 1 k.k. w zw. z art. 294 § 1 k.k. w zw. z art. 297 § 1 k.k. w zw. z art. 11 § 2 k.k. i za przestępstwo to na podstawie art. 286 § 1 k.k. i art. 294 § 1 k.k. w zw. z art. 11 § 3 k.k. wymierzył mu karę 1 roku i 6 miesięcy pozbawienia wolności a na podstawie art. 33 § 2 k.k. wymierzył mu grzywnę w liczbie 100 stawek dziennych w wysokości po 50 zł każda a na podstawie art. 39 ust. 2 k.k. orzekł wobec oskarżonego zakaz prowadzenia działalności gospodarczej w zakresie pośrednictwa finansowego przez okres 3 lat; w pkt 3 (dot. pkt III opisanego w części wstępnej) – uznał oskarżonego J. S. za winnego tego, że w okresie od (...) roku w P. działając wspólnie i w porozumieniu z M. M.
(1)i A. K.
(1), korzystając z pomocy R. M.
(1)w celu uzyskania dla M. M.
(1)kredytu hipotecznego w banku (...) w G. nr (...)- (...) w kwocie 413.800 zł, za swoim pośrednictwem jako prowadzącego Centrum Doradztwa (...) oraz A. K.
(1)prowadzącej firmę (...) wprowadził w błąd pracownika banku upoważnionego do podpisania umowy kredytowej, co do faktu zatrudnienia oraz dochodów osiąganych przez wnioskodawcę, gdzie M. M.
(1)przedłożył celem uzyskania kredytu poświadczający nieprawdę dokument w postaci zaświadczenia o zatrudnieniu w firmie (...) , a w którym wskazano, że osiąga on średni dochód brutto w kwocie 7150 zł za ostatnie 3 miesiące, podczas gdy faktycznie M. M.
(1)nie pracował w w/w firmie i nie osiągał wskazanych dochodów, a który to dokument miał istotne znaczenie dla uzyskania kredytu, tj. popełnienia przestępstwa z art. 297 § 1 k.k. i za przestępstwo to na podstawie art. 297 § 1 k.k. wymierzył mu karę 1 roku pozbawienia wolności, na podstawie art. 33 § 2 k.k. wymierzył mu karę grzywny w liczbie 100 stawek dziennych w wysokości po 50 zł każda a na podstawie art. 39 ust. 2 k.k. orzekł wobec oskarżonego zakaz prowadzenia działalności gospodarczej w zakresie pośrednictwa finansowego przez okres 2 lat; w pkt 4 (dot. pkt IV opisanego w części wstępnej) – uznał oskarżonego J. S. za winnego tego, że w dniu 29 (...) (...) roku w P. działając w celu osiągniecia korzyści majątkowej i uzyskania dla siebie kredytu hipotecznego w Banku (...) S.A. w P. nr (...)- (...) w kwocie 381.000 zł wspólnie i w porozumieniu z M. B.
(1)oraz L. K. z d. B. , gdzie nadto L. K. z d. B. korzystała z pomocy R. M.
(1), za swoim pośrednictwem jako prowadzącego Centrum Doradztwa (...) doprowadził bank do niekorzystnego rozporządzenia mieniem w postaci pieniędzy w kwocie 381.000 zł poprzez wprowadzenie w błąd pracownika banku upoważnionego do podpisania umowy kredytowej, co do faktu zatrudnienia oraz dochodów osiąganych przez wnioskodawców, gdzie L. K. z d. B. i M. B.
(1)przedłożyli celem uzyskania kredytu poświadczający nieprawdę dokument postaci zaświadczenia o swoim zatrudnieniu w firmie (...) a w którym wskazano, iż L. B. z d. K. osiąga średni dochód brutto w kwocie 2614,76 zł za ostatnie 3 miesiące oraz o zatrudnieniu M. B.
(1)w firmie (...) , a w którym wskazano, iż M. B.
(1)osiąga średni dochód brutto w kwocie 4558,88 zł za ostatnie 3 miesiące, podczas gdy faktycznie L. K. z d. B. i M. B.
(1)nie pracowali w w/w firmach i nie osiągali wskazanych dochodów, a które to dokumenty miały istotne znaczenie dla uzyskania kredytu, przy czym swoim zachowaniem spowodowali straty w kwocie 369.411,07 zł, tj. mienia znacznej wartości, tj. popełnienia przestępstwa z art. 286 § 1 k.k. w zw. z art. 294 § 1 k.k. w zw. z art. 297 § 1 k.k. w zw. z art. 11 § 2 k.k. i za przestępstwo to na podstawie art. 286 § 1 k.k. i art. 294 § 1 k.k. w zw. z art. 11 § 3 k.k. wymierzył mu karę 1 roku i 6 miesięcy pozbawienia wolności a na podstawie art. 33 § 2 k.k. wymierzył mu grzywnę w liczbie 150 stawek dziennych w wysokości po 50 zł każda a na podstawie art. 39 ust. 2 k.k. orzekł wobec oskarżonego zakaz prowadzenia działalności gospodarczej w zakresie pośrednictwa finansowego przez okres 3 lat; w pkt 5 (dot. pkt V opisanego w części wstępnej) – uznał oskarżonego J. S. za winnego tego, że w okresie od (...) roku w P. działając w celu osiągnięcia korzyści majątkowej wspólnie i w porozumieniu z I. M.
(1)w celu uzyskania dla niej kredytu hipotecznego w banku (...) S.A. w G. nr (...)- (...) w kwocie 119.000 zł, za swoim pośrednictwem jako prowadzącego Centrum Doradztwa (...) doprowadził bank do niekorzystnego rozporządzenia mieniem w postaci pieniędzy w łącznej kwocie 119.000 zł poprzez wprowadzenie w błąd pracownika banku upoważnionego do podpisania umowy kredytowej, co do faktu zatrudnienia I. M.
(1)oraz dochodów osiąganych przez wnioskodawcę, gdzie ta przedłożyła celem uzyskania kredytu poświadczający nieprawdę dokument w postaci zaświadczenia o zatrudnieniu w firmie (...) , a w którym wskazano, że osiąga ona średni dochód brutto w kwocie nie mniejszej niż 2850 zł za ostatnie 3 miesiące, podczas gdy faktycznie I. M.
(1)nie pracowała w w/w firmie i nie osiągała wskazanych dochodów, a który to dokument miał istotne znaczenie dla uzyskania kredytu, czym wyrządził szkodę w kwocie 109.108,85 zł, tj. popełnienia przestępstwa z art. 286 § 1 k.k. w zw. z art. 297 § 1 k.k. w zw. z art. 11 § 2 k.k. i za przestępstwo to na podstawie art. 286 § 1 k.k. w zw. z art. 11 § 3 k.k. wymierzył mu karę 1 roku pozbawienia wolności a na podstawie art. 33 § 2 k.k. wymierzył mu grzywnę w liczbie 100 stawek dziennych w wysokości po 50 zł każda a na podstawie art. 39 ust. 2 k.k. orzekł wobec oskarżonego zakaz prowadzenia działalności gospodarczej w zakresie pośrednictwa finansowego przez okres 3 lat; w pkt 6 (dot. pkt VI opisanego w części wstępnej) – uznał oskarżonego J. S. za winnego tego, że w okresie od (...) roku w P. działając wspólnie i w porozumieniu z E. L. , w celu uzyskania dla niej kredytu hipotecznego w (...) S.A. w W. nr (...) w kwocie 210.979 zł, za swoim pośrednictwem jako prowadzącego Centrum Doradztwa (...) wprowadził w błąd pracownika banku upoważnionego do podpisania umowy kredytowej, co do faktu zatrudnienia oraz dochodów osiąganych przez wnioskodawcę, gdzie E. L. przedłożyła celem uzyskania kredytu poświadczający nieprawdę dokument w postaci zaświadczenia o zatrudnieniu w firmie (...) nieruchomości S. P. ”, a w którym wskazano, że osiąga ona średni dochód brutto w kwocie 3162,76 zł za ostatnie 6 miesięcy, nadto przedłożył sfałszowany dokument w postaci informacji o dochodach oraz pobranych zaliczkach na podatek dochodowy za rok (...) PIT 11, podczas gdy faktycznie E. L. nie pracowała w w/w firmie i nie osiągała wskazanych dochodów, a które to dokumenty miały istotne znaczenie dla uzyskania kredytu, tj. popełnienia przestępstwa z art. 297 § 1 k.k. i za przestępstwo to na podstawie art. 297 § 1 k.k. wymierzył mu karę 1 roku pozbawienia wolności, na podstawie art. 33 § 2 k.k. wymierzył mu karę grzywny w liczbie 100 stawek dziennych w wysokości po 50 zł każda a na podstawie art. 39 ust. 2 k.k. orzekł wobec oskarżonego zakaz prowadzenia działalności gospodarczej w zakresie pośrednictwa finansowego przez okres 3 lat; w pkt 7 (dot. pkt VII opisanego w części wstępnej) – uznał oskarżonego J. S. za winnego tego, że w okresie od (...) roku w P. , działając wspólnie i w porozumieniu z R. S.
(1), w celu osiągnięcia korzyści majątkowej i uzyskania dla R. S.
(1)kredytu hipotecznego indeksowanego do (...) w banku (...) S.A. w W. nr (...) w kwocie 180.694 zł, korzystając z pomocy J. K.
(1), za swoim pośrednictwem jako prowadzącego Centrum Doradztwa (...) wprowadził w błąd pracownika banku upoważnionego do podpisania umowy, co do faktu zatrudnienia oraz dochodów osiąganych przez wnioskodawcę, gdzie R. S.
(1)przedłożył celem uzyskania kredytu poświadczający nieprawdę dokument w postaci zaświadczenia o zatrudnieniu w firmie (...) , który osobiście podpisał swoim nazwiskiem (...) oraz opatrzył datą (...) , w którym wskazano, iż R. S.
(1)osiąga średni dochód brutto w kwocie 2508,10 zł za ostatnie 3 miesiące, podczas gdy faktycznie R. S.
(1)nie pracował w w/w firmie i nie osiągał wskazanych dochodów, a który to dokument miał istotne znaczenie dla uzyskania kredytu, tj. popełnienia przestępstwa z art. 297 § 1 k.k. i za przestępstwo to na podstawie art. 297 § 1 k.k. wymierzył mu karę 1 roku pozbawienia wolności, na podstawie art. 33 § 2 k.k. wymierzył mu karę grzywny w liczbie 100 stawek dziennych w wysokości po 50 zł każda a na podstawie art. 39 ust. 2 k.k. orzekł wobec oskarżonego zakaz prowadzenia działalności gospodarczej w zakresie pośrednictwa finansowego przez okres 3 lat; w pkt 8 (dot. pkt VIII opisanego w części wstępnej) – uznał oskarżonego J. S. za winnego tego, że w okresie od (...) roku w P. działając wspólnie i w porozumieniu z R. A. w celu osiągnięcia korzyści majątkowej i uzyskania dla R. A. kredytu hipotecznego w banku (...) S.A. w K. nr (...)- (...) w kwocie 404.200 zł, doprowadził bank do niekorzystnego rozporządzenia mieniem w postaci pieniędzy w łącznej wysokości 404.200 zł za swoim pośrednictwem jako prowadzącego działalność gospodarczą w postaci Centrum Doradztwa (...) poprzez wprowadzenie w błąd pracownika banku upoważnionego do podpisania umowy, co do wysokości dochodów osiąganych przez wnioskodawcę z prowadzonej działalności gospodarczej po nazwą (...) , gdzie R. A. przedłożył celem uzyskania kredytu sfałszowaną deklaracje podatkową PIT- 36 L- zeznanie o wysokości osiągniętego dochodu (poniesionej straty) w roku podatkowym (...) którą podrobiono poprzez umieszczenie sfałszowanej prezentaty Urzędu Skarbowego P. a w której wskazano, iż osiągnął on za wskazany rok podatkowy następujące wielkości: przychód 426.259,94 zł, podczas gdy w rzeczywistości podatnik ten osiągał rzeczywisty przychód w wysokości 105.186,29 zł, koszty uzyskania przychodów: 121.859,03 zł podczas gdy w rzeczywistości poniósł on koszty w wysokości 50.786,59 zł oraz dochód w wysokości 304.400,91 zł, podczas gdy w rzeczywistości zadeklarował dochód w wysokości 54.399,70 zł a które to dokumenty miały istotne znaczenie dla uzyskania kredytu, czym wyrządził szkodę w wysokości 392.553,56 zł, tj. mienia znacznej wartości, tj. popełnienia przestępstwa z art. 286 § 1 k.k. w zw. z art. 294 § 1 k.k. w zw. z art. 297 § 1 k.k. w zw. z art. 11 § 2 k.k. i za przestępstwo to na podstawie art. 286 § 1 k.k. w zw. z art. 11 § 3 k.k. wymierzył mu karę 1 roku i 6 miesięcy pozbawienia wolności a na podstawie art. 33 § 2 k.k. wymierzył mu grzywnę w liczbie 120 stawek dziennych w wysokości po 50 zł każda a na podstawie art. 39 ust. 2 k.k. orzekł wobec oskarżonego zakaz prowadzenia działalności gospodarczej w zakresie pośrednictwa finansowego przez okres 3 lat; w pkt 9 (dot. pkt IX opisanego w części wstępnej) – uznał oskarżonego J. S. za winnego tego, że w okresie od (...) roku w P. działając w celu uzyskania dla D. K.
(1)i dla ustalonej osoby kredytu hipotecznego indeksowanego do E. w (...) S.A. w W. nr (...) w kwocie 325.000,00 zł, wspólnie i w porozumieniu z D. K.
(1), za swoim pośrednictwem jako prowadzącego działalność gospodarczą w postaci Centrum Doradztwa (...) wprowadził pracownika banku upoważnionego do podpisania umowy w błąd, co do wysokości osiąganych dochodów przez wnioskodawcę z prowadzonej działalności gospodarczej w firmie (...) i przedłożył celem uzyskania kredytu sfałszowane deklaracje podatkowe PIT- 36 L- zeznanie o wysokości osiągniętego dochodu (poniesionej straty) w roku podatkowym (...) r. wraz z załącznikami PIT B- informacja o wysokości dochodu spoza rolniczej działalności gospodarczej, które podrobiono poprzez umieszczenie sfałszowanej prezentaty Urzędu Skarbowego P. , a w których wskazano, że D. K.
(1)osiągnął za wskazany rok podatkowy następujące wielkości: przychód -211.583,58 zł, podczas gdy w rzeczywistości podatnik ten osiągał przychód w wysokości 154.156,69 zł, koszty uzyskania przychodów: 92.854,41 zł, podczas gdy w rzeczywistości podatnik ten poniósł koszty w wysokości 146.330,95 zł i dochód w wysokości 118.729, (...) zł, podczas gdy w rzeczywistości podatnik ten osiągnął dochód w wysokości 7.825,74 zł, nadto sfałszowane deklaracje podatkowe PIT- 36 L- zeznanie o wysokości osiągniętego dochodu (poniesionej straty) w roku podatkowym (...) wraz z załącznikami PIT –B – informacja o wysokości dochodu spoza rolniczej działalności gospodarczej, które podrobiono poprzez umieszczenie sfałszowanej prezentaty Urzędy Skarbowego P. , a w których wskazano, iż D. K.
(1)osiągnął za wskazany rok podatkowy następujące wielkości: przychód: 211.168,57zł, podczas gdy w rzeczywistości podatnik ten osiągnął przychód w wysokości 173.147,83 zł, koszty uzyskania przychodów: 92.167,13zł, podczas gdy w rzeczywistości podatnik ten poniósł koszt w wysokości 163.894,09 zł i dochód w wysokości 119.001,44 zł, podczas gdy w rzeczywistości podatnik ten osiągnął dochód w wysokości 9.253,74 zł, a które to dokumenty miały istotne znaczenie dla uzyskania kredytu, tj. popełnienia przestępstwa z art. 297 § 1 k.k. i za przestępstwo to na podstawie art. 297 § 1 k.k. wymierzył mu karę 1 roku i 6 miesięcy pozbawienia wolności, na podstawie art. 33 § 2 k.k. wymierzył mu karę grzywny w liczbie 100 stawek dziennych w wysokości po 50 zł każda a na podstawie art. 39 ust. 2 k.k. orzekł wobec oskarżonego zakaz prowadzenia działalności gospodarczej w zakresie pośrednictwa finansowego przez okres 3 lat; w pkt 10 (dot. pkt X opisanego w części wstępnej) – uznał oskarżonego J. S. za winnego tego, że w okresie od (...) roku w P. działając wspólnie i w porozumieniu z A. G.
(1)w celu uzyskania dla niego kredytu hipotecznego w banku (...) S.A. w W. nr (...) H. / (...) w kwocie 153.638,64 zł, za swoim pośrednictwem jako Centrum Doradztwa (...) wprowadził w błąd pracownika banku upoważnionego do podpisania umowy kredytowej, co do faktu zatrudnienia A. G.
(1)oraz dochodów osiąganych przez wnioskodawcę, gdzie ten przedłożył celem uzyskania kredytu poświadczający nieprawdę dokument w postaci zaświadczenia o swoim zatrudnieniu w firmie (...) T. L. A. ”, a w którym wskazano, iż A. G.
(1)osiąga średni dochód brutto w kwocie 3825,47 zł za ostatnie 3 miesiące, podczas gdy faktycznie A. G.
(1)nie pracował w w/w firmie i nie osiągał wskazanych dochodów, a który to dokument miał istotne znaczenie dla uzyskania kredytu, tj. popełnienia przestępstwa z art. 297 § 1 k.k. i za przestępstwo to na podstawie art. 297 § 1 k.k. wymierzył mu karę 1 roku pozbawienia wolności, na podstawie art. 33 § 2 k.k. wymierzył mu karę grzywny w liczbie 100 stawek dziennych w wysokości po 50 zł każda a na podstawie art. 39 ust. 2 k.k. orzekł wobec oskarżonego zakaz prowadzenia działalności gospodarczej w zakresie pośrednictwa finansowego przez okres 2 lat; w pkt 11 (dot. pkt XI opisanego w części wstępnej) – uznał oskarżonego J. S. za winnego tego, że w okresie od (...) roku w P. działając wspólnie i w porozumieniu z M. K.
(1), w celu osiągnięcia korzyści majątkowej i uzyskania dla niego i dla ustalonej osoby kredytu hipotecznego w (...) Bank S.A. w W. nr (...) H. / (...) w kwocie 200.810,66 zł, doprowadził bank do niekorzystnego rozporządzenia mieniem w postaci pieniędzy w łącznej wysokości 200.810,66 zł za pośrednictwem swoim jako prowadzącego Centrum Doradztwa (...) poprzez wprowadzenie w błąd pracownika banku upoważnionego do podpisania umowy kredytowej, co do wysokości dochodów osiąganych przez wnioskodawcę z prowadzonej działalności gospodarczej w spółce cywilnej (...) (...) F. , gdzie M. K.
(1)przedłożył celem uzyskania kredytu sfałszowane deklaracje podatkowe PIT- 36 L- zeznanie o wysokości osiągniętego dochodu (poniesionej straty) w roku podatkowym (...) r. wraz z załącznikiem PIT- B – informacja o wysokości dochodu spoza rolniczej działalności gospodarczej, które podrobiono poprzez umieszczenie sfałszowanej prezentaty Urzędu Skarbowego P. , a w których wskazano, iż M. K.
(1)osiągnął za wskazany rok podatkowy następujące wielkości: przychód 244.112,37 zł, podczas gdy w rzeczywistości podatnik ten złożył deklarację podatkową PIT – 28- zeznanie o wysokości uzyskanego przychodu, wysokości dokonanych odliczeń i należnego ryczałtu od przychodów ewidencjonowanych, w którym zadeklarował przychód opodatkowany według stawki 5,5% w wysokości 65.318,10 zł, a który to dokument miał istotne znaczenie dla uzyskania kredytu, czym wyrządził szkodę w wysokości 197.989,62 zł, tj. popełnienia przestępstwa z art. 286 § 1 k.k. w zw. z art. 297 § 1 k.k. w zw. z art. 11 § 2 k.k. i za przestępstwo to na podstawie art. 286 § 1 k.k. w zw. z art. 11 § 3 k.k. wymierzył mu karę 1 roku i 6 miesięcy pozbawienia wolności, na podstawie art. 33 § 2 k.k. wymierzył mu karę grzywny w liczbie 150 stawek dziennych w wysokości po 50 zł każda a na podstawie art. 39 ust. 2 k.k. orzekł wobec oskarżonego zakaz prowadzenia działalności gospodarczej w zakresie pośrednictwa finansowego przez okres 3 lat; w pkt 12 – na podstawie art. 85 § 1 k.k. i art. 86 § 1 k.k. i art. 90 § 2 k.k . połączył orzeczone wobec oskarżonego J. S. kary pozbawienia wolności i kary grzywny oraz środki zakazu prowadzenia działalności gospodarczej w zakresie pośrednictwa finansowego i wymierzył mu karę łączną 4 lat pozbawienia wolności i karę łączną grzywny w liczbie 600 stawek dziennych w wysokości po 50 zł każda oraz łączny środek zakazu prowadzenia działalności gospodarczej w zakresie pośrednictwa finansowego na okres 5 lat; w pkt 13 (dot. pkt XII opisanego w części wstępnej) – uznał oskarżonego J. K.
(1)za winnego tego, że w okresie od (...) (...) roku do (...) (...) roku w P. działając w zamiarze ułatwienia R. S.
(1)i J. S. jako prowadzącemu Centrum Doradztwa (...) , działającym w celu uzyskania dla R. S.
(1)kredytu hipotecznego indeksowanego do (...) w banku (...) w W. nr (...) w kwocie 180.694 zł, ułatwił im wprowadzenie w błąd pracownika banku upoważnionego do podpisania umowy kredytowej, co do faktu zatrudnienia oraz dochodów osiąganych przez wnioskodawcę R. S.
(1), gdzie ten przedłożył celem uzyskania kredytu poświadczający nieprawdę dokument w postaci zaświadczenia o zatrudnieniu w firmie (...) - J. K.
(1), który R. S.
(1)osobiście podpisał swoim nazwiskiem (...) oraz opatrzył datą (...) (...) ”, a w którym wskazano, iż R. S.
(1)osiąga średni dochód brutto w kwocie 2509,10 zł za ostatnie 3 miesiące, oraz dokonał czterech przelewów na konto R. S.
(1)o numerze (...) tytułem rzekomego wynagrodzenia, które ten niezwłocznie wypłacał w gotówce i wpłacał na rachunek o nieustalonym numerze, podczas gdy faktycznie R. S.
(1)nie pracował w w/w firmie i nie osiągał wskazanych dochodów, a który to dokument miał istotne znaczenie dla uzyskania kredytu, tj. popełnienia przestępstwa z art. 18 § 3 k.k. w zw. z art. 297 § 1 k.k. i za przestępstwo to wymierzył mu kary pozbawienia wolności i grzywny oraz zakaz prowadzenia działalności gospodarczej w zakresie pośrednictwa kredytowego; w pkt 14 (dot. pkt XIII opisanego w części wstępnej) – uznał oskarżonego J. K.
(1)za winnego tego, że w okresie od (...) (...) roku do (...) (...) roku w P. działając w zamiarze ułatwienia M. K.
(2), B. S.
(1)i A. K.
(1), którzy nadto korzystali z pomocy A. J.
(1), działającym w celu osiągniecia korzyści majątkowej, w celu uzyskania dla M. K.
(2)i B. S.
(1)oraz innej ustalonej osoby kredytu hipotecznego w (...) Bank S.A. w W. nr (...) H. (...) / (...) w kwocie 700.876,31 zł, gdzie M. K.
(2)i B. S.
(1)działali wspólnie i w porozumieniu z A. K.
(1)jako prowadzącą działalność pod nazwą (...) , ułatwił im doprowadzenie banku do niekorzystnego rozporządzenia mieniem w postaci w łącznej kwocie 700.876,31 zł poprzez wprowadzenie pracownika banku upoważnionego do podpisania umowy kredytowej w błąd co do faktu zatrudnienia oraz dochodów osiąganych przez wnioskodawców M. K.
(2)i B. S.
(1), gdzie ci przedłożyli celem uzyskania kredytu poświadczający nieprawdę dokument w postaci zaświadczenia o zatrudnieniu M. K.
(2)w firmie (...) - J. K.
(1), w którym wskazano, iż osiąga on średni dochód brutto w kwocie nie mniejszej niż 7189 zł za ostatnie 6 miesięcy oraz zatrudnienia i wysokości dochodów B. S.
(2)w firmie C- (...) w którym wskazano, iż B. S.
(1)osiąga średni dochód brutto w kwocie nie mniejszej niż 6.296,72 zł za ostatnie 3 miesiące, podczas gdy faktycznie M. K.
(2)oraz B. S.
(1)nie pracowali w w/w firmach i nie osiągali wskazanych dochodów, które to dokumenty miały istotne znaczenie dla uzyskania kredytu, przy czym swoim zachowaniem spowodował straty w kwocie 700.876,31 zł, tj. mienia znacznej wartości, tj. popełnienia przestępstwa z art. 18 § 3 k.k. w zw. z art. 286 § 1 k.k. w zw. z art. 294 § 1 k.k. w zw. z art. 297 § 1 k.k. i za przestępstwo to wymierzył mu kary pozbawienia wolności i grzywny oraz zakaz prowadzenia działalności gospodarczej w zakresie pośrednictwa kredytowego; w pkt 15 (dot. pkt XIV opisanego w części wstępnej) – uznał oskarżonego J. K.
(1)za winnego tego, że w okresie od (...) roku w P. działając wspólnie i w porozumieniu z A. K.
(1)w celu osiągnięcia korzyści majątkowej oraz w celu uzyskania dla siebie pożyczki hipotecznej w banku (...) S.A. w W. nr (...) H. / (...) w kwocie 994.425, 29 zł doprowadził bank do niekorzystnego rozporządzenia mieniem w postaci pieniędzy w kwocie 994.4235,29 zł, wprowadzając w błąd pracownika banku upoważnionego do podpisania umowy kredytowej, co do wysokości dochodów osiąganych przez komandytariusza spółki (...) sp. z o.o. sk- J. K.
(1), w której to spółce (...) występowała jako drugi komandytariusz, gdzie J. K.
(1)prowadzący działalność gospodarcza pod nazwą (...) J. K.
(1), przedłożył celem uzyskania kredytu sfałszowaną deklaracje podatkową PIT- 36 L- zeznanie o wysokości osiągniętego dochodu (poniesionej straty) w roku podatkowym (...) r. oraz załącznik PIT B, którą podrobiono poprzez umieszczenie sfałszowanej prezentaty I Urzędu Skarbowego w P. , a w której wskazano, iż J. K.
(1)osiągnął za wskazany rok podatkowy następujące wielkości: przychód: 1.397.112,08 zł, podczas gdy w rzeczywistości podatnik ten osiągnął przychód w wysokości 990.150,66 zł, koszty uzyskania przychodów 1.018.459,87 zł, podczas gdy w rzeczywistości poniósł on koszty w wysokości 1.263.060,35 zł oraz dochód w wysokości 378.652, (...) zł, podczas gdy w rzeczywistości zadeklarował stratę w wysokości 272.909,69 zł, a nadto przedłożył sfałszowaną deklarację podatkową PIT- 36 L – zeznanie o wysokości osiągniętego dochodu (poniesionej straty) w roku podatkowym (...) oraz załącznik PIT B, którą podrobiono poprzez umieszczenie sfałszowanej prezentaty I Urzędu Skarbowego w P. , a w której wskazano, iż J. K.
(1)osiągnął za wskazany rok podatkowy następujące wielkości: przychód 2.310.422, (...) zł, podczas gdy w rzeczywistości podatnik ten osiągnął przychód w wysokości 2.315.514, 84 zł, koszty uzyskania przychodów – 1.887.304,61 zł, podczas gdy w rzeczywistości poniósł on koszty w wysokości 2.444.610,98 zł oraz dochód w wysokości 423.117,56 zł, podczas gdy w rzeczywistości zadeklarował on stratę w wysokości 129.096,14 zł, a które to dokumenty miały istotne znaczenie dla uzyskania kredytu, czym J. K.
(1)wyrządził szkodę w wysokości 994.425,29 zł, tj. mienia znacznej wartości, tj. popełnienia przestępstwa z art. 286 § 1 k.k. w zw. z art. 294 § 1 k.k. w zw. z art. 297 § 1 k.k. w zw. z art. 11 § 2 k.k. i za przestępstwo to wymierzył mu kary pozbawienia wolności i grzywny oraz zakaz prowadzenia działalności gospodarczej w zakresie pośrednictwa kredytowego; w pkt 16 – orzeczono wobec oskarżonego J. K.
(1)kary łączne pozbawienia wolności, grzywny oraz łączny zakaz prowadzenia działalności gospodarczej w zakresie pośrednictwa kredytowego; w pkt (...) (dot. pkt XV opisanego w części wstępnej) – uznał oskarżoną A. K.
(1)za winną tego, że w okresie od (...) (...) roku do (...) (...) roku w P. działając w zamiarze ułatwienia W. I. i J. S. , działającym w celu osiągnięcia korzyści majątkowej, w uzyskaniu dla W. I. kredytu hipotecznego indeksowanego do (...) w (...) Bank S.A. w K. nr (...) w kwocie 286.388,70 zł, gdzie W. I. działał wspólnie i w porozumieniu z J. S. jako prowadzącym Centrum doradztwa kredytowo - finansowego L. , ułatwiła W. I. i J. S. doprowadzenie banku do niekorzystnego rozporządzenia mieniem w postaci pieniędzy w łącznej kwocie 286.388,70 zł poprzez wprowadzenie w błąd pracownika banku upoważnionego do podpisania umowy, co do faktu zatrudnienia oraz dochodów osiąganych przez wnioskodawcę W. I. , gdzie ten przedłożył celem uzyskania kredytu poświadczający nieprawdę dokument w postaci zaświadczenia o zatrudnieniu w firmie (...) usługi handel i (...) , który wypełniła A. K.
(1)jako osoba uprawniona do wystawienia dokumentu, a w którym wskazano, iż osiąga on średni dochód brutto w kwocie 2750 zł za ostatnie 6 miesięcy, podczas gdy faktycznie W. I. nie pracował w ww. firmie i nie osiągał wskazanych dochodów, a który to dokument miał istotne znaczenie dla uzyskania kredytu, przy czym swoim zachowaniem W. I. i J. S. spowodowali straty w kwocie 286.388,70 zł, tj. mienia znacznej wartości, tj. popełnienia przestępstwa z art. 18 § 3 k.k. w zw. z art. 286 § 1 k.k. w zw. z art. 294 § 1 k.k. w zw. z art. 297 § 1 k.k. w zw. z art. 271 § 3 k.k. w zw. z art. 11 § 2 k.k. i za przestępstwo to na podstawie art. 19 § 1 k.k. w zw. z art. 286 § 1 k.k. w zw. z art. 11 § 3 k.k. wymierzył jej karę 1 roku i 6 miesięcy pozbawienia wolności, na podstawie art. 33 § 2 k.k. wymierzył jej karę grzywny w liczbie 100 stawek dziennych w wysokości po 50 zł każda a na podstawie art. 39 ust. 2 k.k. orzekł wobec oskarżonej zakaz prowadzenia działalności gospodarczej w zakresie pośrednictwa finansowego przez okres 3 lat; w pkt 18 (dot. pkt XVI opisanego w części wstępnej) – uznał oskarżoną A. K.
(1)za winną tego, że w okresie od (...) roku w P. działając wspólnie i w porozumieniu z J. S. i M. M.
(1), w celu uzyskania dla M. M.
(1)kredytu hipotecznego w banku (...) w G. nr (...)- (...) w kwocie 413.800 zł, za pośrednictwem J. S. prowadzącego Centrum doradztwa kredytowo - finansowego L. oraz swoim prowadzącej firmę (...) , wprowadziła w błąd pracownika banku upoważnionego do podpisania umowy, co do faktu zatrudnienia oraz dochodów osiąganych przez wnioskodawcę M. M.
(1), gdzie ten przedłożył celem uzyskania kredytu poświadczający nieprawdę dokument w postaci zaświadczenia o zatrudnieniu w firmie (...) - doradztwo (...) , a w którym wskazano, iż osiąga on średni dochód brutto w kwocie 7150 zł za ostatnie 3 miesiące, podczas gdy faktycznie M. M.
(1)nie pracował w ww. firmie i nie osiągał wskazanych dochodów, a który to dokument miał istotne znaczenie dla uzyskania kredytu, tj. popełnienia przestępstwa z art. 297 § 1 k.k. i za przestępstwo to na podstawie art. 297 § 1 k.k. wymierzył jej karę 1 roku pozbawienia wolności, na podstawie art. 33 § 2 k.k. wymierzył jej karę grzywny w liczbie 100 stawek dziennych w wysokości po 50 zł każda a na podstawie art. 39 ust. 2 k.k. orzekł wobec niej zakaz prowadzenia działalności gospodarczej w zakresie pośrednictwa finansowego przez okres 2 lat; w pkt 19 (dot. pkt XVII opisanego w części wstępnej) – uznał oskarżoną A. K.
(1)za winną tego, że w okresie od (...) (...) roku do (...) (...) roku w P. działając wspólnie i w porozumieniu z M. M.
(1), w celu uzyskania dla M. M.
(1)kredytu hipotecznego indeksowanego do (...) w banku (...) w W. nr (...) w kwocie 679.000 zł za swoim pośrednictwem jako prowadzącej firmę (...) , wprowadziła w błąd pracownika banku upoważnionego do podpisania umowy, co do wysokości dochodów osiąganych przez M. M.
(1)z prowadzonej działalności gospodarczej pod nazwą (...) inż. M. M.
(1)”, gdzie ten przedłożył celem uzyskania kredytu sfałszowaną deklarację podatkową PIT - 36 L - zeznanie o wysokości osiągniętego dochodu (poniesionej straty) w roku podatkowym (...) , którą podrobiono poprzez umieszczenie sfałszowanej prezentaty Urzędu Skarbowego w N. , a w której wskazano, iż M. M.
(1)osiągał za wskazany rok podatkowy następujące wielkości: przychód - 274.931,27 zł, podczas gdy w rzeczywistości podatnik ten rozliczał się deklaracją podatkową PIT - 37 - zeznaniu o wysokości osiągniętego dochodu w roku podatkowym (...) , gdzie zadeklarował rzeczywisty przychód w wysokości 24.000 zł, koszty uzyskania przychodów w wysokości - 125.138,84 zł, podczas gdy w rzeczywistości zadeklarował 1627,56 zł; dochód - 149.792,43 zł, podczas gdy w rzeczywistości zadeklarował 22.372,44 zł, a które to dokumenty miały istotne znaczenie dla uzyskania kredytu, tj. popełnienia przestępstwa z art. 297 § 1 k.k. i za przestępstwo to na podstawie art. 297 § 1 k.k. wymierzył jej karę 1 roku i 6 miesięcy pozbawienia wolności, na podstawie art. 33 § 2 k.k. wymierzył jej karę grzywny w liczbie 100 stawek dziennych w wysokości po 50 zł każda a na podstawie art. 39 ust. 2 k.k. orzekł wobec niej zakaz prowadzenia działalności gospodarczej w zakresie pośrednictwa finansowego przez okres 3 lat; w pkt 20 (dot. pkt XVIII opisanego w części wstępnej) – uznał oskarżoną A. K.
(1)za winną tego, że w okresie od (...) (...) roku do (...) (...) roku w P. działając w celu osiągnięcia korzyści majątkowej wspólnie i w porozumieniu z M. K.
(2), B. S.
(1)oraz korzystając z pomocy J. K.
(1)i A. J.
(1)w celu uzyskania dla B. S.
(1), M. K.
(2)oraz innej ustalonej osoby, kredytu hipotecznego w (...) Bank S.A. w W. nr (...) H. (...) / (...) w kwocie 700.876,31 zł, za swoim pośrednictwem doprowadziła bank do niekorzystnego rozporządzenia mieniem w postaci pieniędzy w łącznej kwocie 700.876,31 zł poprzez wprowadzenie w błąd pracownika banku upoważnionego do podpisania umowy, co do faktu zatrudnienia oraz dochodów osiąganych przez wnioskodawcę B. S.
(1), gdzie ten przedłożył celem uzyskania kredytu poświadczający nieprawdę dokument w postaci zaświadczenia o swoim zatrudnieniu w firmie C- (...) , w którym wskazano, iż on osiąga średni dochód brutto w kwocie nie mniejszej niż 6.296,72 zł za ostatnie 3 miesiące oraz zatrudnienia i wysokości dochodów M. K.
(2)w firmie (...) , w którym wskazano, iż osiąga on średni dochód brutto w kwocie nie mniejszej niż 7189 zł za ostatnie 6 miesięcy, podczas gdy faktycznie M. K.
(2)oraz B. S.
(1)nie pracowali w ww. firmach i nie osiągali wskazanych dochodów, a które to dokumenty miały istotne znaczenie dla uzyskania kredytu, przy czym swoim zachowaniem spowodowała straty w kwocie 700.876,31 zł, tj. mienia znacznej wartości, tj. popełnienia przestępstwa z art. 286 § 1 k.k. w zw. z art. 294 § 1 k.k. w zw. z art. 297 § 1 k.k. w zw. z art. 11 § 2 k.k. i za przestępstwo to na podstawie art. 286 § 1 k.k. w zw. z art. 11 § 3 k.k. wymierzył jej karę 1 roku i 6 miesięcy pozbawienia wolności a na podstawie art. 33 § 2 k.k. wymierzył jej grzywnę w liczbie 100 stawek dziennych w wysokości po 50 zł każda a na podstawie art. 39 ust. 2 k.k. orzekł wobec niej zakaz prowadzenia działalności gospodarczej w zakresie pośrednictwa finansowego przez okres 3 lat; w pkt (...) (dot. pkt XIX opisanego w części wstępnej) – uznał oskarżoną A. K.
(1)za winną tego, że w okresie od (...) (...) roku do (...) (...) roku w P. działając wspólnie i w porozumieniu z P. S. oraz korzystając z pomocy I. M.
(2)w celu uzyskania dla P. S. kredytu hipotecznego indeksowanego do (...) w (...) S.A. w W. nr (...) w kwocie 400.000 zł, za swoim pośrednictwem wprowadziła w błąd pracownika banku upoważnionego do podpisania umowy, co do faktu zatrudnienia oraz dochodów osiąganych przez wnioskodawcę P. S. , gdzie ta przedłożyła celem uzyskania kredytu poświadczający nieprawdę dokument w postaci zaświadczenia o swoim zatrudnieniu w firmie Centrum (...) , który oprócz podpisów i dat wypełniła A. K.
(1), a w którym wskazano, iż osiąga ona średni dochód brutto w kwocie nie mniejszej niż 4.622,30 zł za ostatnie 4 miesiące, podczas gdy faktycznie P. S. — S. nie pracowała w ww. firmie i nie osiągała wskazanych dochodów, a które to dokumenty miały istotne znaczenie dla uzyskania kredytu, tj. popełnienia przestępstwa z art. 297 § 1 k.k. w zw. z art. 270 § 1 k.k. w zw. z art. 11 § 2 k.k. i za przestępstwo to na podstawie art. 297 § 1 k.k. w zw. z art. 11 § 3 k.k. wymierzył jej karę 1 roku pozbawienia wolności, na podstawie art. 33 § 2 k.k. wymierzył jej karę grzywny w liczbie 70 stawek dziennych w wysokości po 50 zł każda a na podstawie art. 39 ust. 2 k.k. orzekł wobec niej zakaz prowadzenia działalności gospodarczej w zakresie pośrednictwa finansowego przez okres 2 lat; w pkt 22 (dot. pkt XX opisanego w części wstępnej) – uznał oskarżoną A. K.
(1)za winną tego, że w okresie od (...) (...) roku do (...) (...) roku w P. działając wspólnie i w porozumieniu z D. H. oraz P. S. oraz korzystając z pomocy I. M.
(2)w celu uzyskania dla D. H. oraz P. S. i innej ustalonej osoby kredytu hipotecznego w (...) Bank S.A. w W. nr (...) H. (...) / (...) w kwocie 566.671,80 zł, za swoim pośrednictwem, przygotowując i przedkładając wniosek kredytowy, wprowadziła w błąd pracownika banku upoważnionego do podpisania umowy, co do faktu zatrudnienia D. H. oraz dochodów osiąganych przez wnioskodawcę D. H. , gdzie ten przedłożył celem uzyskania kredytu poświadczający nieprawdę dokument w postaci zaświadczenia o swoim zatrudnieniu w firmie Centrum (...) , a w którym wskazano, iż osiąga on średni dochód brutto w kwocie nie mniejszej niż 5.736,29 zł za ostatnie 3 miesiące oraz o zatrudnieniu P. S. w tej samej firmie, a w którym wskazano, iż osiąga ona średni dochód brutto w kwocie nie mniejszej niż 4.622,30 za ostatnie 4 miesiące, podczas gdy faktycznie P. S. i D. H. nie pracowali w ww. firmie i nie osiągali wskazanych dochodów, a które to dokumenty miały istotne znaczenie dla uzyskania kredytu, tj. popełnienia przestępstwa z art. 297 § 1 k.k. i za przestępstwo to na podstawie art. 297 § 1 k.k. wymierzył jej karę 1 roku pozbawienia wolności, na podstawie art. 33 § 2 k.k. wymierzył jej karę grzywny w liczbie 100 stawek dziennych w wysokości po 50 zł każda a na podstawie art. 39 ust. 2 k.k. orzekł wobec niej zakaz prowadzenia działalności gospodarczej w zakresie pośrednictwa finansowego przez okres 2 lat; w pkt 23 (dot. pkt XXI opisanego w części wstępnej) – uznał oskarżoną A. K.
(1)za winną tego, że w okresie od (...) roku w P. , działając wspólnie i w porozumieniu z J. K.
(1), w celu osiągnięcia korzyści majątkowej oraz w celu uzyskania dla siebie pożyczki hipotecznej w banku (...) S.A. w W. nr (...) (...) w kwocie 994.425,29 zł, doprowadziła bank do niekorzystnego rozporządzenia mieniem w postaci pieniędzy w łącznej wysokości 994.425,29 zł, poprzez wprowadzenie w błąd pracownika banku upoważnionego do podpisania umowy, co do wysokości dochodów osiąganych przez komandytariusza spółki (...) sp. z o.o. sk - J. K.
(1), w której to spółce występowała jako drugi komandytariusz, gdzie J. K.
(1)prowadzący działalność gospodarczą pod nazwą (...) J. K.
(1), przedłożył celem uzyskania kredytu sfałszowaną deklarację podatkową PIT - 36 L — zeznanie o wysokości osiągniętego dochodu (poniesionej straty) w roku podatkowym (...) oraz załącznik PIT B, którą podrobiono poprzez umieszczenie sfałszowanej prezentaty I Urzędu Skarbowego w P. , a w której wskazano, iż J. K.
(1)osiągnął za wskazany rok podatkowy następujące wielkości: przychód - 1.397.112,08 zł, podczas gdy w rzeczywistości podatnik ten osiągnął przychód w wysokości 990.150,66 zł, koszty uzyskania przychodów- 1.018.459,87 zł, podczas gdy w rzeczywistości poniósł on koszty w wysokości 1.263.060,35 zł oraz dochód w wysokości 378.652, (...) zł, podczas gdy w rzeczywistości zadeklarował on stratę w wysokości 272.909,69 zł, a nadto przedłożył sfałszowaną deklarację podatkową PIT - 36 L - zeznanie o wysokości osiągniętego dochodu (poniesionej straty) w roku podatkowym (...) oraz załącznik PIT B, którą podrobiono poprzez umieszczenie sfałszowanej prezentaty I Urzędu Skarbowego w P. , a w której wskazano, iż J. K.
(1)osiągnął za wskazany rok podatkowy następujące wielkości: przychód - 2.310.422, (...) zł, podczas gdy w rzeczywistości podatnik ten osiągnął przychód w wysokości 2.315.514,84 zł, koszty uzyskania przychodów- 1.887.304,61 zł, podczas gdy w rzeczywistości poniósł on koszty w wysokości 2.444.610,98 zł oraz dochód w wysokości 423.117,56 zł, podczas gdy w rzeczywistości zadeklarował on stratę w wysokości 129.096,14 zł, a które to dokumenty miały istotne znaczenie dla uzyskania kredytu, czym A. K.
(1)wyrządziła szkodę w wysokości 994.425,29 zł, tj. mienia znacznej wartości, tj. popełnienia przestępstwa z art. 286 § 1 k.k. w zw. z art. 294 § 1 k.k. w zw. z art. 297 § 1 k.k. w zw. z art. 11 § 2 k.k. i za przestępstwo to na podstawie art. 286 § 1 k.k. w zw. z art. 11 § 3 k.k. wymierzył jej karę 1 roku i 6 miesięcy pozbawienia wolności, na podstawie art. 33 § 2 k.k. wymierzył jej grzywnę w liczbie 100 stawek dziennych w wysokości po 50 zł każda a na podstawie art. 39 ust. 2 k.k. orzekł wobec niej zakaz prowadzenia działalności gospodarczej w zakresie pośrednictwa finansowego przez okres 2 lat; w pkt 24 – na podstawie art. 85 § 1 k.k. i art. 86 § 1 k.k. i art. 90 § 2 k.k. połączył orzeczone wobec oskarżonej A. K.
(1)kary pozbawienia wolności i kary grzywny oraz środki zakazu prowadzenia działalności gospodarczej w zakresie pośrednictwa finansowego i wymierzył jej karę łączną 2 lat pozbawienia wolności i karę łączną grzywny w liczbie 300 stawek dziennych w wysokości po 50 zł każda oraz łączny środek zakazu prowadzenia działalności gospodarczej w zakresie pośrednictwa finansowego na okres 4 lat; w pkt 25 (dot. pkt XXII opisanego w części wstępnej) – uznał oskarżonego M. K.
(1)za winnego tego, że w okresie od (...) (...) roku do (...) (...) roku w P. działając wspólnie i w porozumieniu z M. T.
(1), w celu osiągnięcia korzyści majątkowej oraz w celu uzyskania dla siebie i dla ustalonej osoby kredytu hipotecznego w (...) Bank S.A. w W. nr (...) (...) w kwocie 398.984,22 zł, doprowadził bank do niekorzystnego rozporządzenia mieniem w postaci pieniędzy w łącznej kwocie 398.984,22 zł, wprowadzając pracownika banku upoważnionego do podpisania umowy w błąd co do wysokości dochodów osiąganych przez wnioskodawcę z prowadzonej działalności gospodarczej w spółce cywilnej (...) (...) F. i przedłożył celem uzyskania kredytu sfałszowane deklaracje podatkowe PIT - 28 - zeznanie o wysokości uzyskanego przychodu, wysokości dokonanych odliczeń i należnego ryczałtu od przychodów ewidencjonowanych za rok (...) wraz z załącznikiem PIT 28 B - informacja o przychodach podatnika z działalności prowadzonej w formie spółki osób fizycznych za rok (...) , które podrobiono poprzez umieszczenie sfałszowanej prezentaty Urzędu Skarbowego P. , a w których wskazano, iż M. K.
(1)osiągał za wskazany rok podatkowy następujące wielkości: przychód objęty ryczałtem 5,5 % w wysokości 50.620,14 zł, podczas gdy w rzeczywistości podatnik ten osiągnął przychód według wskazanej stawki w wysokości 4.905,18 zł, a które to dokumenty miały istotne znaczenie dla uzyskania kredytu, czym wyrządził szkodę w wysokości 398.984,22 zł - tj. mienia znacznej wartości, tj. popełnienia przestępstwa z art. 286 § 1 k.k. w zw. z art. 294 § 1 k.k. w zw. z art. 297 § 1 k.k. w zw. z art. 11 § 2 k.k. i za przestępstwo to na podstawie art. 286 § 1 k.k. w zw. z art. 11 § 3 k.k. wymierzył mu karę 1 roku i 6 miesięcy pozbawienia wolności, a na podstawie art. 33 § 2 k.k. wymierzył mu grzywnę w liczbie 70 stawek dziennych w wysokości po 20 zł każda; w pkt 26 (dot. pkt XXIII opisanego w części wstępnej) – uznał oskarżonego M. K.
(1)za winnego tego, że w okresie od (...) roku w P. działając w celu osiągnięcia korzyści majątkowej oraz w celu uzyskania dla siebie i dla ustalonej osoby kredytu hipotecznego indeksowanego do E. w banku (...) S.A. w W. nr (...) w kwocie 270.000 zł, doprowadził bank do niekorzystnego rozporządzenia mieniem w postaci pieniędzy w łącznej kwocie 270.000 zł, wprowadzając bank w błąd co do wysokości dochodów osiąganych przez wnioskodawcę z prowadzonej działalności gospodarczej w spółce cywilnej (...) (...) F. i przedłożył celem uzyskania kredytu sfałszowane deklaracje podatkowe PIT -36 L — zeznanie o wysokości osiągniętego dochodu (poniesionej straty) w roku podatkowym (...) wraz z załącznikiem PIT - B - informacja o wysokości dochodu spoza rolniczej działalności gospodarczej, które podrobiono poprzez umieszczenie sfałszowanej prezentaty Urzędu Skarbowego P. , a w których wskazano, iż M. K.
(1)osiągał za wskazany rok podatkowy następujące wielkości: przychód — 244.112,37 zł, podczas gdy w rzeczywistości podatnik ten złożył deklarację podatkową PIT- 28 - zeznanie o wysokości uzyskanego przychodu, wysokości dokonanych odliczeń i należnego ryczałtu od przychodów ewidencjonowanych, w którym zadeklarował przychód opodatkowany według stawki 5,5 % w wysokości 65.318,10 zł, a które to dokumenty miały istotne znaczenie dla uzyskania kredytu, czym wyrządził szkodę w wysokości 270.000 zł tj. mienia znacznej wartości, tj. popełnienia przestępstwa z art. 286 § 1 k.k. w zw. z art. 294 § 1 k.k. w zw. z art. 297 § 1 k.k. w zw. z art. 11 § 2 k.k. i za przestępstwo to na podstawie art. 286 § 1 k.k. w zw. z art. 11 § 3 k.k. wymierzył mu karę 1 roku pozbawienia wolności, a na podstawie art. 33 § 2 k.k. wymierzył mu grzywnę w liczbie 100 stawek dziennych w wysokości po 20 zł każda; w pkt 27 (dot. pkt XXIV opisanego w części wstępnej) – uznał oskarżonego M. K.
(1)za winnego tego, że w okresie od (...) roku w P. działając wspólnie i w porozumieniu z J. S. , w celu osiągnięcia korzyści majątkowej oraz w celu uzyskania dla siebie i dla ustalonej osoby kredytu hipotecznego w (...) Bank S.A. w W. nr (...) H. / (...) w kwocie 200.810,66 zł, doprowadził bank do niekorzystnego rozporządzenia mieniem w postaci pieniędzy w łącznej kwocie 200.810,66 zł za pośrednictwem J. S. prowadzącego Centrum doradztwa kredytowo - finansowego L. , wprowadził bank w błąd co do wysokości dochodów osiąganych przez wnioskodawcę z prowadzonej działalności gospodarczej w spółce cywilnej (...) (...) F. i przedłożył celem uzyskania kredytu sfałszowane deklaracje podatkowe PIT - 36 L - zeznanie o wysokości osiągniętego dochodu (poniesionej straty) w roku podatkowym (...) wraz z załącznikiem PIT - B - informacja o wysokości dochodu spoza rolniczej działalności gospodarczej, które podrobiono poprzez umieszczenie sfałszowanej prezentaty Urzędu Skarbowego P. , a w których wskazano, iż M. K.
(1)osiągał za wskazany rok podatkowy następujące wielkości: przychód - 244.112,37 zł, podczas gdy w rzeczywistości podatnik ten złożył deklarację podatkową PIT- 28 - zeznanie o wysokości uzyskanego przychodu, wysokości dokonanych odliczeń i należnego ryczałtu od przychodów ewidencjonowanych, w którym zadeklarował przychód opodatkowany według stawki 5,5 % w wysokości 65.318,10 zł, a który to dokument miał istotne znaczenie dla uzyskania kredytu, czym wyrządził szkodę w wysokości 197.989,62 zł, tj. popełnienia przestępstwa z art. 286 § 1 k.k. w zw. z art. 297 § 1 k.k. w zw. z art. 11 § 2 k.k. i za przestępstwo to na podstawie art. 286 § 1 k.k. w zw. z art. 11 § 3 k.k. wymierzył mu karę 1 roku pozbawienia wolności, a na podstawie art. 33 § 2 k.k. wymierzył mu grzywnę w liczbie 100 stawek dziennych w wysokości po 20 zł każda; w pkt 28 (dot. pkt XXV opisanego w części wstępnej) – uznał oskarżonego M. K.
(1)za winnego tego, że w okresie od (...) roku w P. działając w celu osiągnięcia korzyści majątkowej oraz w celu uzyskania dla siebie i dla ustalonej osoby kredytu hipotecznego w (...) Bank S.A. w W. nr (...) w kwocie 348.000 zł doprowadził bank do niekorzystnego rozporządzenia mieniem w postaci pieniędzy w łącznej kwocie 348.000 zł, wprowadzając bank w błąd co do wysokości dochodów osiąganych przez wnioskodawcę z prowadzonej działalności gospodarczej w spółce cywilnej (...) (...) F. i przedłożył celem uzyskania kredytu sfałszowane deklaracje podatkowe PIT - 36 L - zeznanie o wysokości osiągniętego dochodu (poniesionej straty) w roku podatkowym (...) wraz z załącznikiem PIT - B - informacja o wysokości dochodu spoza rolniczej działalności gospodarczej, które podrobiono poprzez umieszczenie sfałszowanej prezentaty Urzędu Skarbowego P. , a w których wskazano, iż M. K.
(1)osiągał za wskazany rok podatkowy następujące wielkości: przychód - 278.417, (...) zł, podczas gdy w rzeczywistości podatnik ten rozliczał się deklaracją podatkową PIT - 28, w którym wskazał, że osiągnął przychód w wysokości 65.318 zł oraz poświadczającym nieprawdę oświadczeniem o wynikach finansowych tego podmiotu osiąganych w roku podatkowym (...) do końca (...) , a które to dokumenty miały istotne znaczenie dla uzyskania kredytu, czym wyrządził szkodę w wysokości 276.000 zł — tj. mienia znacznej wartości, tj. popełnienia przestępstwa z art. 286 § 1 k.k. w zw. z art. 294 § 1 k.k. w zw. z art. 297 § 1 k.k. w zw. z art. 11 § 2 k.k. i za przestępstwo to na podstawie art. 286 § 1 k.k. w zw. z art. 11 § 3 k.k. wymierzył mu karę 1 roku i 6 miesięcy pozbawienia wolności, a na podstawie art. 33 § 2 k.k. wymierzył mu grzywnę w liczbie 70 stawek dziennych w wysokości po 20 zł każda; w pkt 29 – na podstawie art. 85 § 1 k.k. i art. 86 § 1 k.k. połączył orzeczone wobec oskarżonego M. K.
(1)kary pozbawienia wolności i kary grzywny i wymierzył mu karę łączną 1 roku i 8 miesięcy pozbawienia wolności i karę łączną grzywny w liczbie 200 stawek dziennych w wysokości po 20 zł każda; w pkt 30 (dot. pkt XXVI opisanego w części wstępnej) – uznał oskarżonego M. T.
(1)za winnego tego, że w okresie od (...) (...) roku do (...) (...) roku w P. działając w zamiarze ułatwienia J. S. , A. P.
(1)oraz M. P.
(1), działającym w celu osiągnięcia korzyści majątkowej, w uzyskaniu dla M. P.
(1)i A. P.
(1)kredytu hipotecznego w banku (...) S.A. w W. nr (...) (...) w kwocie 303.000 zł, gdzie A. P.
(1)i M. P.
(1)działali wspólnie i w porozumieniu z J. S. , ułatwił im doprowadzenie banku do niekorzystnego rozporządzenia mieniem w postaci pieniędzy w łącznej wysokości 303.000 zł, za jego pośrednictwem jako (...) doradztwa finansowo— kredytowego (...) , poprzez wprowadzenie pracownika banku upoważnionego do podpisania umowy w błąd co do wysokości dochodów osiąganych przez wnioskodawców A. P.
(1)i M. P.
(1)z tytułu prowadzonej działalności gospodarczej przez M. P.
(1)i pośredniczył w przedłożeniu celem uzyskania kredytu sfałszowanej deklaracji podatkowej PIT — 36 — zeznanie o wysokości osiągniętego dochodu (poniesionej straty) w roku podatkowym (...) , którą podrobiono poprzez umieszczenie sfałszowanej prezentaty I Urzędu Skarbowego w P. , a w której wskazano, iż M. P.
(1)i A. P.
(1)osiągnęli za wskazany rok podatkowy następujące wielkości: przychód - 128.306,40 zł, podczas gdy w rzeczywistości podatnicy ci osiągnęli rzeczywisty przychód w wysokości 62.649,60 zł, koszty uzyskania przychodów- 100.557,06 zł, podczas gdy w rzeczywistości ponieśli oni koszty w wysokości 51.525,14 zł oraz dochód w wysokości 27.749,34 zł, podczas gdy w rzeczywistości zadeklarowali dochód w wysokości 11.124,46 zł, a które to dokumenty miały istotne znaczenie dla uzyskania kredytu, czym wyrządzono szkodę w wysokości 301.997,02 zł, tj. mienia znacznej wartości, tj. popełnienia przestępstwa z art. 18 § 3 k.k. w zw. z art. 286 § 1 k.k. w zw. z art. 294 § 1 k.k. w zw. z art. 297 § 1 k.k. w zw. z art. 11 § 2 k.k. i za przestępstwo to na podstawie art. 19 § 1 k.k. w zw. z art. 286 § 1 k.k. w zw. z art. 11 § 3 k.k. wymierzył mu karę 1 roku i 6 miesięcy pozbawienia wolności, na podstawie art. 33 § 2 k.k. wymierzył mu grzywnę w liczbie 100 stawek dziennych w wysokości po 100 zł każda a na podstawie art. 39 ust. 2 k.k. orzekł wobec niego zakaz prowadzenia działalności gospodarczej w zakresie pośrednictwa finansowego przez okres 3 lat; w pkt 31 (dot. pkt XXVII opisanego w części wstępnej) – uznał oskarżonego M. T.
(1)za winnego tego, że w okresie od (...) (...) roku do (...) (...) roku w P. działając wspólnie i w porozumieniu z M. K.
(1), w celu osiągnięcia korzyści majątkowej oraz w celu uzyskania dla M. K.
(1)i dla ustalonej osoby kredytu hipotecznego w (...) Bank S.A. w W. nr (...) (...) w kwocie 398.984,22 zł, doprowadził bank do niekorzystnego rozporządzenia mieniem w postaci pieniędzy w łącznej kwocie 398.984,22 zł, wprowadzając pracownika banku upoważnionego do podpisania umowy w błąd co do wysokości dochodów osiąganych przez wnioskodawcę z prowadzonej działalności gospodarczej w spółce cywilnej (...) (...) F. , gdzie M. K.
(1)przedłożył celem uzyskania kredytu sfałszowane deklaracje podatkowe PIT -28- zeznanie o wysokości uzyskanego przychodu, wysokości dokonanych odliczeń należnego ryczałtu od przychodów ewidencjonowanych za rok (...) , wraz z załącznikiem PIT 28 B — informacja o przychodach podatnika z działalności prowadzonej w formie spółki osób fizycznych za rok (...) , które podrobiono poprzez umieszczenie sfałszowanej prezentaty Urzędu Skarbowego P. , a w których wskazano, iż M. K.
(1)osiągał za wskazany rok podatkowy następujące wielkości: przychód objęty ryczałtem 5,5 % w wysokości 50.620,14 zł, podczas gdy w rzeczywistości podatnik ten osiągnął przychód według wskazanej stawki w wysokości 4.905,18 zł, a które to dokumenty miały istotne znaczenie dla uzyskania kredytu, czym wyrządził szkodę w wysokości 398.984,22 zł, tj. mienia znacznej wartości, tj. popełnienia przestępstwa z art. 286 § 1 k.k. w zw. z art. 294 § 1 k.k. w zw. z art. 297 § 1 k.k. w zw. z art. 11 § 2 k.k. i za przestępstwo to na podstawie art. 286 § 1 k.k. w zw. z art. 11 § 3 k.k. wymierzył mu karę 1 roku i 6 miesięcy pozbawienia wolności, na podstawie art. 33 § 2 k.k. wymierzył mu grzywnę w liczbie 100 stawek dziennych w wysokości po 100 zł każda a na podstawie art. 39 ust. 2 k.k. orzekł wobec niego zakaz prowadzenia działalności gospodarczej w zakresie pośrednictwa finansowego przez okres 3 lat; w pkt 32 (dot. pkt XXVIII opisanego w części wstępnej) – uznał oskarżonego M. T.
(1)za winnego tego, że w okresie od (...) (...) roku do (...) (...) roku w P. w celu uzyskania dla M. T.
(2)i ustalonej osoby kredytu hipotecznego w banku (...) S.A. w W. nr (...) (...) w kwocie 163.200 zł, wspólnie i w porozumieniu z D. R.
(1)oraz M. T.
(2)za swoim pośrednictwem prowadzącego firmę (...) , wprowadził pracownika banku upoważnionego do podpisania umowy w błąd co do faktu zatrudnienia oraz dochodów osiąganych przez wnioskodawców M. T.
(2)oraz D. R.
(2), gdzie ci przedłożyli celem uzyskania kredytu poświadczający nieprawdę dokument w postaci zaświadczenia o zatrudnieniu M. T.
(2)w firmie (...) — L. A. , w których wskazano, iż osiąga ona średni dochód netto w kwocie 2680,76 zł za ostatnie 3 miesiące, podczas gdy faktycznie M. T.
(2)nie pracowała w ww. firmie i nie osiągała wskazanych dochodów, a które to dokumenty miały istotne znaczenie dla uzyskania kredytu, tj. popełnienia przestępstwa z art. 297 § 1 k.k. i za przestępstwo to na podstawie art. 297 § 1 k.k. wymierzył mu karę 1 roku i 6 miesięcy pozbawienia wolności, na podstawie art. 33 § 2 k.k. wymierzył mu karę grzywny w liczbie 100 stawek dziennych w wysokości po 100 zł każda a na podstawie art. 39 ust. 2 k.k. orzekł wobec niego zakaz prowadzenia działalności gospodarczej w zakresie pośrednictwa finansowego przez okres 3 lat; w pkt 33 – na podstawie art. 85 § 1 k.k. i art. 86 § 1 k.k. i art. 90 § 2 k.k. połączył orzeczone wobec oskarżonego M. T.
(1)kary pozbawienia wolności i kary grzywny oraz środki karne zakazu prowadzenia działalności gospodarczej w zakresie pośrednictwa finansowego i wymierzył mu karę łączną 2 lat pozbawienia wolności i karę łączną grzywny w liczbie 200 stawek dziennych w wysokości po 100 zł każda oraz łączny środek zakazu prowadzenia działalności gospodarczej w zakresie pośrednictwa finansowego na okres 4 lat; w pkt 34 (dot. pkt XXIX opisanego w części wstępnej) – uznał oskarżonego A. J.
(1)za winnego tego, że w okresie od (...) (...) roku do (...) (...) roku w P. działając w celu osiągnięcia korzyści majątkowej wspólnie i w porozumieniu z D. H. oraz korzystając z pomocy I. M.
(2)w celu uzyskania dla D. H. kredytu hipotecznego w (...) S.A. w W. nr (...) w kwocie 167.960 zł, za swoim pośrednictwem jako prowadzącego C- (...) A. J.
(1)'’, doprowadził bank do niekorzystnego rozporządzenia mieniem w postaci pieniędzy w łącznej kwocie 167.960 zł, poprzez wprowadzenie pracownika banku upoważnionego do podpisania umowy w błąd co do faktu zatrudnienia D. H. oraz dochodów osiąganych przez wnioskodawcę, gdzie D. H. przedłożył celem uzyskania kredytu poświadczający nieprawdę dokument w postaci wystawionego przez I. M.
(2)zaświadczenia o swoim zatrudnieniu w firmie Centrum (...) , a w którym wskazano, iż osiąga on średni dochód brutto w kwocie nie mniejszej niż 5.736,29 zł za ostatnie 3 miesiące, podczas gdy faktycznie D. H. nie pracował w ww. firmie i nie osiągał wskazanych dochodów, a które to dokumenty miały istotne znaczenie dla uzyskania kredytu, czym wyrządził szkodę w kwocie 144.415,38 zł, tj. popełnienia przestępstwa z art. 286 § 1 k.k. w zw. z art. 297 § 1 k.k. w zw. z art. 11 § 2 k.k. i za przestępstwo to wymierzył mu karę 1 roku pozbawienia wolności, na podstawie art. 33 § 2 k.k. wymierzył mu karę grzywny w liczbie 70 stawek dziennych w wysokości po 40 zł każda a na podstawie art. 39 ust. 2 k.k. orzekł wobec niego zakaz prowadzenia działalności gospodarczej w zakresie pośrednictwa finansowego przez okres 2 lat; w pkt 35 (dot. pkt XXX opisanego w części wstępnej) – uznał oskarżonego A. J.
(1)za winnego tego, że w okresie od (...) (...) roku do (...) (...) roku w P. działając w zamiarze ułatwienia M. K.
(2), B. S.
(1)i A. K.
(1), którzy nadto korzystali z pomocy J. K.
(1), działającym w celu osiągnięcia korzyści majątkowej w celu uzyskania dla M. K.
(2)i B. S.
(1)oraz innej ustalonej osoby kredytu hipotecznego w (...) Bank S.A. w W. nr (...) H. (...) / (...) w kwocie 700.876,31 zł, gdzie M. K.
(2)i B. S.
(1)działali wspólnie i w porozumieniu z A. K.
(1)jako prowadzącą działalność pod nazwą (...) ułatwił im doprowadzenie banku do niekorzystnego rozporządzenia mieniem w postaci pieniędzy w łącznej kwocie 700.876,31 zł poprzez wprowadzenie pracownika banku upoważnionego do podpisania umowy w błąd co do faktu zatrudnienia oraz dochodów osiąganych przez wnioskodawców M. K.
(2)i B. S.
(1), gdzie ci przedłożyli celem uzyskania kredytu poświadczający nieprawdę dokument w postaci zaświadczenia o zatrudnieniu M. K.
(2)w firmie (...) , w którym wskazano, iż osiąga on średni dochód brutto w kwocie nie mniejszej niż 7189 zł za ostatnie 6 miesięcy oraz zatrudnienia i wysokości dochodów B. S.
(1)w firmie C- (...) w którym wskazano, iż B. S.
(1)osiąga średni dochód brutto w kwocie nie mniejszej niż 6.296,72 zł za ostatnie 3 miesiące, podczas gdy faktycznie M. K.
(2)oraz B. S.
(1)nie pracowali w ww. firmach i nie osiągali wskazanych dochodów, a które to dokumenty miały istotne znaczenie dla uzyskania kredytu przy czym swoim zachowaniem spowodował straty w kwocie 700.876, 31 zł, tj. mienia znacznej wartości, tj. popełnienia przestępstwa z art. 18 § 1 k.k. w zw. z art. 286 § 1 k.k. w zw. z art. 294 § 1 k.k. w zw. z art. 297 § 1 k.k. w zw. z art. 11 § 2 k.k. i za przestępstwo to na podstawie art. 286 § 1 k.k. w zw. z art. 11 § 3 k.k. wymierzył mu karę 1 roku pozbawienia wolności, na podstawie art. 33 § 2 k.k. wymierzył mu grzywnę w liczbie 150 stawek dziennych w wysokości po 40 zł każda a na podstawie art. 39 ust. 2 k.k. orzekł wobec niego zakaz prowadzenia działalności gospodarczej w zakresie pośrednictwa finansowego przez okres 2 lat; w pkt 36 – na podstawie art. 85 § 1 k.k. i art. 86 § 1 k.k. i art. 90 § 2 k.k. połączył orzeczone wobec oskarżonego A. J.
(1)kary pozbawienia wolności i kary grzywny oraz środki karne zakazu prowadzenia działalności gospodarczej w zakresie pośrednictwa finansowego i wymierzył mu karę łączną 1 roku pozbawienia wolności, której wykonanie na podstawie art. 69 § 1 i art. 70 § 1 pkt 1 k.k. warunkowo zawiesił na okres 4 lat próby, zobowiązując oskarżonego na podstawie art. 72 § 1 k.k. do informowania pisemnie Sądu o przebiegu okresu próby jeden raz na 6 miesięcy i karę łączną grzywny w liczbie 200 stawek dziennych w wysokości po 40 zł każda oraz łączny środek karny zakazu prowadzenia działalności gospodarczej w zakresie pośrednictwa finansowego na okres 3 lat; w pkt 37 (dot. pkt XXXI opisanego w części wstępnej) – uznał oskarżonego B. S.
(1)za winnego tego, że w okresie od (...) (...) roku do (...) (...) roku w P. działając w celu osiągnięcia korzyści majątkowej wspólnie i w porozumieniu z M. K.
(2)i A. K.
(1)oraz korzystając z pomocy J. K.
(1)i A. J.
(1)w celu uzyskania dla siebie, M. K.
(2)oraz innej ustalonej osoby, kredytu hipotecznego w (...) Bank S.A. w W. nr (...) H. (...) / (...) w kwocie 700.876,31 zł, za pośrednictwem A. K.
(1)prowadzącej firmę (...) doprowadził bank do niekorzystnego rozporządzenia mieniem w postaci pieniędzy w łącznej kwocie 700.876,31 zł poprzez wprowadzenie pracownika banku upoważnionego do podpisania umowy w błąd co do faktu swojego zatrudnienia oraz dochodów osiąganych przez wnioskodawcę i przedłożył celem uzyskania kredytu poświadczający nieprawdę dokument w postaci zaświadczenia o swoim zatrudnieniu w firmie C- (...) , w którym wskazano, iż B. S.
(1)osiąga średni dochód brutto w kwocie nie mniejszej niż 6.296,72 zł za ostatnie 3 miesiące oraz zatrudnienia i wysokości dochodów M. K.
(2)w firmie (...) , w którym wskazano, iż M. K.
(2)osiąga średni dochód brutto w kwocie nie mniejszej niż 7189 zł za ostatnie 6 miesięcy, podczas gdy faktycznie M. K.
(2)oraz B. S.
(1)nie pracowali w ww. firmach i nie osiągali wskazanych dochodów, a które to dokumenty miały istotne znaczenie dla uzyskania kredytu, przy czym swoim zachowaniem spowodował straty w kwocie 700.876,31 zł, tj. mienia znacznej wartości, tj. popełnienia przestępstwa z art. 286 § 1 k.k. w zw. z art. 294 § 1 k.k. w zw. z art. 297 § 1 k.k. w zw. z art. 11 § 2 k.k. i za przestępstwo to na podstawie art. 286 § 1 k.k. w zw. z art. 11 § 3 k.k. wymierzył mu karę 1 roku pozbawienia wolności, której wykonanie na podstawie art. 69 § 1 i art. 70 § 1 pkt 1 k.k. warunkowo zawiesił na okres 4 lat próby, zobowiązując oskarżonego na podstawie art. 72 § 1 k.k. do informowania pisemnie Sądu o przebiegu okresu próby jeden raz na 6 miesięcy i na podstawie art. 33 § 2 k.k. wymierzył mu grzywnę w liczbie 200 stawek dziennych w wysokości po 60 zł każda a w punktach 38 i 39 orzekł o kosztach procesu. Wyrok ten apelacjami zaskarżyli obrońcy oskarżonych J. S. , A. K.
(1), M. K.
(1)i M. T.
(1)a także J. K.
(1). Obrońca oskarżonego J. S. (adw. Ł. M. ) zaskarżył ten wyrok w całości , zaznaczając jednak, iż co do punktów III, VI, VII, IX i X (opisanych w części wstępnej wyroku) w zakresie rozstrzygnięcia o karze i środkach karnych a co do punktów I, II, IV, V, VIII, XI (opisanych w części wstępnej wyroku) co do winy w zakresie, w których skład orzekający przyjął, że oskarżony wypełnił znamiona przestępstwa z art. 286 § 1 k.k. , zarzucając temu wyrokowi:
- obrazę przepisów postępowania art. 7 k.p.k. polegającą na dokonaniu dowolnej oceny zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, co znalazło wyraz w przyjęciu, że daje on podstawy do przypisania oskarżonemu w zakresie czynów I, II, IV, V, VIII, IX popełnienia przestępstwa z art. 286 § 1 k.k. w sytuacji, gdy z treści – uznanych przez Sąd za wiarygodne – zeznań jednoznacznie wynika, że doszło wyłącznie do wypełnienia znamion czynów z art. 297 § 1 k.k. ;
- obrazę prawa materialnego art. 286 § 1 k.k. poprzez przypisanie oskarżonemu w punktach I, II, IV, V, VIII, IX popełnienia czynu z art. 286 § 1 k.k. bez właściwej analizy występowania u niego znamion strony podmiotowej, w szczególności w zakresie istnienia u oskarżonego zamiaru doprowadzenia pokrzywdzonych do niekorzystnego rozporządzenia mieniem i to w sytuacji, gdy z ustaleń faktycznych sądu wynika, że mógł on działać co najwyżej z zamiarem ewentualnym doprowadzenia do niekorzystnego rozporządzenia mieniem, a nie z zamiarem bezpośrednim kierunkowym;
- rażącą niewspółmierność wymierzonych oskarżonemu zasadniczych kar jednostkowych pozbawienia wolności, jak i kary łącznej. W oparciu o powyższe zarzuty obrońca oskarżonego wniósł o:
- zmianę zaskarżonego wyroku poprzez: a. eliminację z opisu czynów nr I, II, IV, V, VIII i XI dziania w celu osiągnięcia korzyści majątkowej, doprowadzenia do niekorzystnego rozporządzenia mieniem, wprowadzenia w błąd oraz spowodowania straty, jak również eliminację z podstawy skazania przepisów art. 286 § 1 k.k. , art. 294 § 1 k.k. , art. 11 § 2 k.k. , b. wymierzenie oskarżonemu: - za czyn I kary 9 miesięcy pozbawienia wolności, - za czyn II kary 9 miesięcy pozbawienia wolności, - za czyn III kary 6 miesięcy pozbawienia wolności, - za czyn IV kary 9 miesięcy pozbawienia wolności, - za czyn V kary 6 miesięcy pozbawienia wolności, - za czyn VI kary 6 miesięcy pozbawienia wolności, - za czyn VII kary 6 miesięcy pozbawienia wolności, - za czyn VIII kary 9 miesięcy pozbawienia wolności, - za czyn IX kary 9 miesięcy pozbawienia wolności, - za czyn X kary 6 miesięcy pozbawienia wolności, - za czyn XI kary 9 miesięcy pozbawienia wolności, c. wymierzenie oskarżonemu kary łącznej 2 lat pozbawienia wolności. Obrońca oskarżonej A. K.
(1)(adw. R. S.
(2)) zaskarżył ten wyrok w całości, zarzucając mu: I. co do pkt XV: 1. obrazę przepisów postępowania, mających wpływ na treść wydanego orzeczenia, tj.: 1) naruszenie art. 7 k.p.k. poprzez dokonanie dowolnej a nie swobodnej oceny dowodu z wyjaśnień J. S. , z pominięciem zasad prawidłowego rozumowania oraz wskazań wiedzy i doświadczenia życiowego, polegającej na bezpodstawnym uznaniu, że wyjaśnienia te stanowią dowód uzasadniający przypisanie oskarżonej A. K.
(1)popełnienia czynu XV wyroku, w sytuacji, w której wyjaśnienia oskarżonego J. S. nie są stanowcze, na co chociażby wskazuje stwierdzenie, że ww. „nie wykluczył, że mógł uczestniczyć w pomocy doradzenia wysokości dochodów Pana W. I. ” a także świadek ten nie potwierdził sprawstwa oskarżonej A. K.
(1), 2) naruszenie art. 7 k.p.k. poprzez dokonanie dowolnej a nie swobodnej oceny dowodu z zeznań świadka W. I. , z pominięciem zasad prawidłowego rozumowania oraz wskazań wiedzy i doświadczenia życiowego, polegającej na bezpodstawnym uznaniu zeznań W. I. za spójne, logiczne i konsekwentne w sytuacji, w której nie korespondują one z dokumentami zgromadzonymi w sprawie, tj. potwierdzeniami przelewów jednoznacznie wskazujących, że W. I. faktycznie świadczył pracę na rzecz oskarżonej A. K.
(1)oraz otrzymywał cykliczne wynagrodzenie w okresie od (...) (...) r. do (...) (...) r., 3) naruszenie art. 7 k.p.k. poprzez dokonanie dowolnej a nie swobodnej oceny dowodu z wyjaśnień oskarżonej A. K.
(1), z pominięciem zasad prawidłowego rozumowania oraz wskazań wiedzy i doświadczenia życiowego, polegającej na bezpodstawnym uznaniu, że wyjaśnienia oskarżonej dotyczące zatrudnienia W. I. przeczą pozostałemu materiałowi dowodowemu w sytuacji, w której wyjaśnienia te korespondują z dokumentami zgromadzonymi w sprawie, tj. potwierdzeniami przelewów jednoznacznie wskazujących, że W. I. faktycznie świadczył pracę na rzecz oskarżonej A. K.
(1)oraz otrzymywał cykliczne wynagrodzenie w okresie od (...) (...) r. do (...) (...) r., który to dowód został uznany za wiarygodny, 4) naruszenie art. 7 k.p.k. poprzez poczynienie ustaleń faktycznych w oparciu o zeznania świadków P. Z. , H. Z. , B. Z. oraz M. K.
(3)w sytuacji braku oceny ww. dowodów, a w konsekwencji niewskazanie dlaczego Sąd dał wiarę zeznaniom ww. świadków oraz nieprzedstawieniu motywów tej oceny, 5) naruszenie art. 410 k.p.k. poprzez pominięcie istotnych okoliczności mających znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy, tj. wynikających z przelewów znajdujących się w aktach sprawy, potwierdzających, że W. I. faktycznie otrzymywał wynagrodzenie za okres od (...) (...) r. do (...) (...) r., który to dowód został uznany za wiarygodny, a zatem powinien stanowić podstawę dokonanych w sprawie ustaleń faktycznych, a więc oparcie przez sąd ustaleń faktycznych jedynie na części materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie; 2. błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, mający bezpośredni wpływ na treść wydanego wyroku, a polegający na: 1) przyjęciu, że oskarżona A. K.
(1)w chwili czynu przypisanego w pkt XV wyroku działała z zamiarem umyślnym ułatwienia doprowadzenia (...) Bank S.A. do niekorzystnego rozporządzenia mieniem w sytuacji, w której taka okoliczność nie znajduje uzasadnienia w całokształcie zgromadzonego materiału dowodowego, gdyż oskarżona nigdy nie miała ani wiedzy, ani woli, aby kredyt miał zostać niespłacony, 2) przyjęciu, że oskarżona A. K.
(1)wprowadziła w błąd pracownika banku (...) S.A. w W. upoważnionego do podpisania umowy, co do faktu zatrudniania oraz dochodów osiąganych przez wnioskodawcę W. I. w sytuacji, w której W. I. faktycznie świadczył pracę na rzecz oskarżonej A. K.
(1)oraz otrzymywał cykliczne wynagrodzenie w okresie od (...) (...) r. do (...) (...) r., który to dowód został uznany za wiarygodny, 3) przyjęciu, że oskarżona A. K.
(1)ułatwiła doprowadzenie banku (...) S.A. do niekorzystnego rozporządzenia mieniem w kwocie 286.388,70 zł w sytuacji, w której Sąd nie uwzględnił wartości rat kredytu dotychczas zapłaconych przez P. Z. , H. Z. oraz B. Z. oraz W. I. ; II. co do pkt XVI: 1. obrazę przepisów postępowania, mających wpływ na treść wydanego orzeczenia, tj.: 1) naruszenie art. 7 k.p.k. poprzez dokonanie dowolnej a nie swobodnej oceny dowodu z wyjaśnień J. S. , z pominięciem zasad prawidłowego rozumowania oraz wskazań wiedzy i doświadczenia życiowego, polegającej na bezpodstawnym uznaniu, że wyjaśnienia te stanowią dowód uzasadniający przypisanie oskarżonej A. K.
(1)popełnienia czynu XV wyroku, w sytuacji, w której wyjaśnienia oskarżonego J. S. nie są stanowcze a oskarżony sam podkreślił, że nie pamięta szczegółów dotyczących tego czynu, na co wskazuje chociażby stwierdzenie, że ww. „ nie pamiętał okoliczności dotyczących kredytu, jednakże nie wykluczył, że mógł być rejestrowany na jego firmę, gdyż miał umowę z bankiem (...) ”, 2) naruszenie art. 7 k.p.k. poprzez dokonanie dowolnej a nie swobodnej oceny dowodu z zeznań świadka M. M.
(1), z pominięciem zasad prawidłowego rozumowania oraz wskazań wiedzy i doświadczenia życiowego, polegającej na bezpodstawnym uznaniu zeznań M. M.
(1)za w pełni wiarygodne i przydatne dla ustalenia stanu faktycznego w sprawie w sytuacji, w której nie korespondują one z dokumentami zgromadzonymi w sprawie, tj. dokumentami dotyczącymi kredytu hipotecznego w banku (...) w G. nr (...) , z których nie wynika, aby oskarżona była pośrednikiem w uzyskaniu kredytu, a także zaświadczeniem lekarskim z dnia (...) (...) (...) r. potwierdzającym, że w okresie objętym czynem XVI wyroku oskarżona nie pracowała zawodowo i przebywała na urlopie macierzyńskim, a tym samym nie zajmowała się sprawą dotyczącą zaciągniętego przez M. M.
(1)kredytu hipotecznego w banku (...) w G. nr (...) , 3) naruszenie art. 7 k.p.k. poprzez dokonanie dowolnej a nie swobodnej oceny dowodu z wyjaśnień oskarżonej A. K.
(1), z pominięciem zasad prawidłowego rozumowania oraz wskazań wiedzy i doświadczenia życiowego, polegającej na bezpodstawnym uznaniu, że wyjaśnienia te przeczą pozostałemu wiarygodnemu materiałowi dowodowemu w sytuacji, w której oskarżona zaprzeczyła, aby wykonywała jakiekolwiek czynności związane z kredytem M. M.
(1)w Banku (...) w G. , zaś ze zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego wynika, że w okresie objętym czynem XVI wyroku oskarżona nie pracowała zawodowo i przebywała na urlopie macierzyńskim z uwagi na fakt, iż w dniu (...) urodziła dziecko oraz, że świadek M. M.
(1)od wielu lat był skonfliktowany z oskarżoną A. K.
(1)z uwagi na toczące się wcześniej postępowania sądowe o alimenty i pozbawienie władzy rodzicielskiej, a nadto, że świadek M. M.
(1)był nałogowym alkoholikiem, które to dowody zostały uznane za wiarygodne, 4) naruszenie art. 7 k.p.k. poprzez poczynienie ustaleń faktycznych w oparciu o zeznania świadków: F. B. oraz K. J. , w sytuacji braku oceny ww. dowodów, a w konsekwencji niewskazanie dlaczego Sąd dał wiarę zeznaniom ww. świadków oraz nieprzedstawieniu motywów tej oceny, 5) naruszenie art. 410 k.p.k. poprzez pominięcie istotnych okoliczności mających znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy, tj.: a) wynikających z zaświadczenia lekarskiego z dnia (...) (...) (...) r. potwierdzającego, że w okresie objętym czynem XVI wyroku oskarżona nie pracowała zawodowo i przebywała na urlopie macierzyńskim z uwagi na fakt, iż w dniu (...) urodziła dziecko a tym samym nie zajmowała się sprawą dotyczącą zaciągniętego przez M. M.
(1)kredytu hipotecznego w banku (...) w G. nr (...) , który to dowód został uznany za wiarygodny, a zatem powinien stanowić podstawę dokonanych w sprawie ustaleń faktycznych, a więc oparcie przez sąd ustaleń faktycznych jedynie na części materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie, b) wynikających z postanowienia Sądu Rejonowego P.
(1)w P. Wydział IV Rodzinny i Nieletnich z dnia (...) r., sygn. akt (...) , ugody zawartej w P. w dniu (...) r. oraz wyroku Sądu Rejonowego P.
(1)w P. Wydział IV Rodzinny i Nieletnich z dnia (...) r., sygn. akt (...) , potwierdzających, że świadek M. M.
(1)od wielu lat był skonfliktowany z oskarżoną A. K.
(1)z uwagi na toczące się wcześniej postępowania sądowe o alimenty i pozbawienie władzy rodzicielskiej, a nadto, że świadek M. M.
(1)był nałogowym alkoholikiem, które to dowody zostały uznane za wiarygodne, a zatem powinny stanowić podstawę dokonanych w sprawie ustaleń faktycznych, a więc oparcie przez sąd ustaleń faktycznych jedynie na części materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie, 2. błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, mający bezpośredni wpływ na treść wydanego wyroku, a polegający na: 1) przyjęciu, że oskarżona A. K.
(1)wprowadziła w błąd pracownika banku (...) w G. upoważnionego do podpisania umowy, co do faktu zatrudnienia oraz dochodów osiąganych przez M. M.
(1)w sytuacji, w której taka okoliczność nie znajduje uzasadnienia w całokształcie zgromadzonego materiału dowodowego, gdyż oskarżona A. K.
(1)nie przygotowywała dokumentów potrzebnych do uzyskania kredytu przez M. M.
(1)w banku (...) z siedzibą w G. , ani też nie wystawiała jego zaświadczenia o zatrudnieniu, nie zawierała umów z ww. bankiem jako pośrednik, a nawet nie rozmawiała osobiście lub korespondencyjnie z żadnym z pracowników tego banku w kontekście kredytu M. M.
(1), 2) przyjęciu, że oskarżona co do czynu przypisanego w pkt XVI wyroku działała wspólnie i w porozumieniu z J. S. oraz M. M.
(1)w sytuacji, gdy nie była ona pośrednikiem kredytowym, ani też doradcą kredytowym przy umowie kredytu M. M.
(1)z bankiem (...) w G. ; III. co do pkt XVII: 1. obrazę przepisów postępowania, mających wpływ na treść wydanego orzeczenia, tj.: 1) naruszenie art. 7 k.p.k. poprzez dokonanie dowolnej a nie swobodnej oceny dowodu z opinii biegłego z dziedziny badania dokumentów K. K.
(1)z pominięciem zasad prawidłowego rozumowania oraz wskazań wiedzy i doświadczenia życiowego, polegającej na bezpodstawnym uznaniu, że dokument ten stanowi jakikolwiek dowód uzasadniający przypisanie oskarżonej A. K.
(1)czynu XVII wyroku w sytuacji, w której z tego dokumentu jednoznacznie wynika jedynie, że zapisy w części II, poza datą i podpisem zostały prawdopodobnie nakreślone przez R. M.
(1), 2) naruszenie art. 7 k.p.k. poprzez dokonanie dowolnej a nie swobodnej oceny dowodu z zeznań świadka B. K. , z pominięciem zasad prawidłowego rozumowania oraz wskazań wiedzy i doświadczenia życiowego, polegającej na bezpodstawnym uznaniu, że zeznania te stanowią dowód uzasadniający przypisanie oskarżonej A. K.
(1)czynu XVII wyroku w sytuacji, w której zeznania ww. świadka opisują jedynie współpracę z oskarżonym M. T.
(1)oraz znajomość z R. M.
(1)i w żaden sposób nie odnoszą się do oskarżonej A. K.
(1), 3) naruszenie art. 7 k.p.k. poprzez dokonanie dowolnej a nie swobodnej oceny dowodu z wyjaśnień oskarżonej A. K.
(1), z pominięciem zasad prawidłowego rozumowania oraz wskazań wiedzy i doświadczenia życiowego, polegającej na bezpodstawnym uznaniu, że wyjaśnienia te przeczą pozostałemu wiarygodnemu materiałowi dowodowemu w sytuacji, w której oskarżona zaprzeczyła, aby wykonywała jakiekolwiek czynności związane z kredytem M. M.
(1)w Banku (...) w W. , zaś ze zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego jednoznacznie wynika, że w okresie objętym czynem XVII wyroku oskarżona nie pracowała zawodowo i przebywała na urlopie macierzyńskim z uwagi na fakt, iż w dniu (...) urodziła dziecko a tym samym nie zajmowała się sprawą dotyczącą zaciągniętego przez M. M.
(1)kredytu hipotecznego w banku (...) w W. oraz że świadek M. M.
(1)od wielu lat był skonfliktowany z oskarżoną A. K.
(1)z uwagi na toczące się wcześniej postępowania sądowe o alimenty i pozbawienie władzy rodzicielskiej, a nadto, że świadek M. M.
(1)był nałogowym alkoholikiem, które to dowody zostały uznane za wiarygodne, 4) naruszenie art. 410 k.p.k. poprzez pominięcie istotnych okoliczności mających znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy, tj.: a) wynikających z zaświadczenia lekarskiego z dnia (...) (...) (...) r. potwierdzającego, że w okresie objętym czynem XVII wyroku oskarżona nie pracowała zawodowo i przebywała na urlopie macierzyńskim z uwagi na fakt, iż w dniu (...) urodziła dziecko a tym samym nie zajmowała się sprawą dotyczącą zaciągniętego przez M. M.
(1)kredytu hipotecznego w banku (...) w W. nr (...) , który to dowód został uznany za wiarygodny, a zatem powinien stanowić podstawę dokonanych w sprawie ustaleń faktycznych, a więc oparcie przez sąd ustaleń faktycznych jedynie na części materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie, b) wynikających z postanowienia Sądu Rejonowego P.
(1)w P. Wydział IV Rodzinny i Nieletnich z dnia (...) r., sygn. akt (...) , ugody zawartej w P. w dniu (...) r. oraz wyroku Sądu Rejonowego P.
(1)w P. Wydział IV Rodzinny i Nieletnich z dnia (...) r., sygn. akt (...) , potwierdzających, że świadek M. M.
(1)od wielu lat był skonfliktowany z oskarżoną A. K.
(1)z uwagi na toczące się wcześniej postępowania sądowe o alimenty i pozbawienie władzy rodzicielskiej, a nadto, że świadek M. M.
(1)był nałogowym alkoholikiem, które to dowody zostały uznane za wiarygodne, a zatem powinny stanowić podstawę dokonanych w sprawie ustaleń faktycznych, a więc oparcie przez sąd ustaleń faktycznych jedynie na części materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie, 2. błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, mający bezpośredni wpływ na treść wydanego wyroku, a polegający na: 1) przyjęciu, że oskarżona A. K.
(1)wprowadziła w błąd pracownika banku (...) w W. upoważnionego do podpisania umowy, co wysokości dochodów osiąganych przez M. M.
(1)w sytuacji, w której taka okoliczność nie znajduje uzasadnienia w całokształcie zgromadzonego materiału dowodowego, gdyż oskarżona A. K.
(1)nie przygotowywała dokumentów potrzebnych do uzyskania kredytu przez M. M.
(1)w banku (...) w W. , nie zawierała umów z ww. bankiem jako pośrednik, a nawet nie rozmawiała osobiście lub korespondencyjnie z żadnym z pracowników tego banku w kontekście kredytu M. M.
(1), 2) przyjęciu, że oskarżona co do czynu przypisanego w pkt XVII wyroku działała wspólnie i w porozumieniu z M. M.
(1)w sytuacji, gdy nie była ona ani pośrednikiem kredytowym, ani też doradcą kredytowym przy umowie kredytu M. M.
(1)z bankiem (...) w W. ; IV. co do pkt XVIII: 1. obrazę przepisów postępowania, mających wpływ na treść wydanego orzeczenia, tj.: 1) naruszenie art. 7 k.p.k. poprzez dokonanie dowolnej a nie swobodnej oceny dowodu z zeznań świadka M. K.
(2), z pominięciem zasad prawidłowego rozumowania oraz wskazań wiedzy i doświadczenia życiowego, polegającej na ocenie zeznań M. K.
(2)w taki sposób, że Sąd w pełni dał im wiarę w sytuacji, w której nie korespondują one z dokumentami zgromadzonymi w sprawie, tj. dokumentacją Urzędu Skarbowego oraz ZUS, potwierdzających, że M. K.
(2)faktycznie świadczył pracę w działalności prowadzonej przez J. K.
(1)pod firmą (...) oraz otrzymywał cykliczne wynagrodzenie, 2) naruszenie art. 7 k.p.k. poprzez dokonanie dowolnej a nie swobodnej oceny dowodu z zeznań M. C. , z pominięciem zasad prawidłowego rozumowania oraz wskazań wiedzy i doświadczenia życiowego, polegającej na bezpodstawnym uznaniu, że wyjaśnienia te stanowią dowód uzasadniający przypisanie oskarżonej A. K.
(1)czynu XVIII wyroku, w sytuacji, w której zeznania M. C. nie są stanowcze, nie potwierdzają sprawstwa oskarżonej A. K.
(1), a świadek wielokrotnie podkreślał, że nie pamięta wielu okoliczności, na co wskazuje chociażby stwierdzenie, że ww. „ myśli, że ona prowadziła cały proces kredytowy ” oraz „ nie pamiętam teraz czy dawałem jakieś wyciągi z banku (...) -y ”, 3) naruszenie art. 7 k.p.k. poprzez dokonanie dowolnej a nie swobodnej oceny dowodu z wyjaśnień oskarżonej A. K.
(1), z pominięciem zasad prawidłowego rozumowania oraz wskazań wiedzy i doświadczenia życiowego, polegającej na bezpodstawnym uznaniu, że wyjaśnienia te przeczą pozostałemu wiarygodnemu materiałowi dowodowemu w sytuacji, w której wyjaśnienia te nie są sprzeczne z pozostałymi dowodami zgromadzonymi w sprawie, a oskarżona podczas rozprawy z dnia (...) r. jednoznacznie wyjaśniła, że nie jej rolą było weryfikowanie dokumentów świadka M. K.
(2), 4) naruszenie art. 7 k.p.k. poprzez poczynienie ustaleń faktycznych w oparciu o zeznania świadka A. C. , w sytuacji braku oceny ww. dowodów, a w konsekwencji niewskazanie dlaczego Sąd dał wiarę zeznaniom ww. świadka oraz nieprzedstawieniu motywów tej oceny, 5) naruszenie art. 410 k.p.k. poprzez pominięcie istotnych okoliczności mających znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy, tj. wynikających z dokumentów dotyczących zatrudnienia B. S.
(1)w firmie C- (...) oraz M. K.
(2)w firmie (...) potwierdzających, że ww. osoby były zatrudnione i zgłoszone w Zakładzie Ubezpieczeń Społecznych oraz w Urzędzie Skarbowym, 2. błąd w ustaleniach faktycznych, przyjętych za podstawę orzeczenia, mający bezpośredni wpływ na treść wydanego wyroku, a polegający na: 1) przyjęciu, że oskarżona A. K.
(1), działając wspólnie i w porozumieniu z M. K.
(2)oraz B. S.
(1), przy pomocy J. K.
(1)i A. J.
(1)wprowadziła w błąd pracownika banku (...) S.A. w W. upoważnionego do podpisania umowy, co do faktu zatrudnienia oraz dochodów osiąganych przez wnioskodawcę B. S.
(1)oraz faktu zatrudnienia i dochodów osiąganych przez M. K.
(2)w sytuacji, w której taka okoliczność nie znajduje uzasadnienia w całokształcie zgromadzonego materiału dowodowego, gdyż oskarżona A. K.
(1)nie składała żadnego wniosku kredytowego ani także nie przygotowywała i nie weryfikowała dokumentów potrzebnych do uzyskania kredytu przez B. S.
(1)i M. K.
(2)w banku (...) S.A. w W. , 2) przyjęciu, że oskarżona A. K.
(1)w chwili popełnienia czynu przypisanego w pkt XVIII wyroku działała z zamiarem umyślnym doprowadzenia (...) Bank S.A. w W. do niekorzystnego rozporządzenia mieniem w sytuacji, w której taka okoliczność nie znajduje uzasadnienia w całokształcie zgromadzonego materiału dowodowego, gdyż oskarżona nigdy nie miała ani wiedzy, ani woli, aby kredyt miał zostać niespłacony, 3) przyjęciu, że oskarżona A. K.
(1)doprowadziła (...) Bank S.A. w W. do niekorzystnego rozporządzenia mieniem w kwocie 700.876,31 zł w sytuacji, w której Sąd nie uwzględnił wartości rat kredytu dotychczas zapłaconych przez M. K.
(2), B. S.
(1)oraz M. C. ; V. co do pkt XIX: 1. obrazę przepisów postępowania, mających wpływ na treść wydanego orzeczenia, tj.: 1) naruszenie art. 7 k.p.k. poprzez dokonanie dowolnej a nie swobodnej oceny dowodu z zeznań D. K.
(2), z pominięciem zasad prawidłowego rozumowania oraz wskazań wiedzy i doświadczenia życiowego, polegającej na bezpodstawnym uznaniu, że zeznania te stanowią dowód uzasadniający przypisanie oskarżonej A. K.
(1)popełnienia czynu XIX wyroku, w sytuacji, w której zeznania D. K.
(2)nie potwierdzają sprawstwa oskarżonej, a świadek ten podczas rozprawy w dniu (...) r. jednoznacznie oświadczył, że zna jedynie A. J.
(1), a pozostałych oskarżonych nie zna, 2) naruszenie art. 7 k.p.k. poprzez dokonanie dowolnej a nie swobodnej oceny dowodu z wyjaśnień oskarżonej A. K.
(1), z pominięciem zasad prawidłowego rozumowania oraz wskazań wiedzy i doświadczenia życiowego, polegającej na bezpodstawnym uznaniu, że wyjaśnienia te przeczą pozostałemu wiarygodnemu materiałowi dowodowemu w sytuacji, w której wyjaśnienia te nie są sprzeczne z dowodami zgromadzonymi w sprawie, a oskarżona podczas rozprawy z dnia (...) r. jednoznacznie wskazała, że nie była dysponentem kredytu, nie była pośrednikiem związanym z (...) S.A. , nie miała uprawnień doradcy, nie wykonywała czynności kredytowych ani wniosków, nie weryfikowała żadnych zaświadczeń P. S. ani dokumentów finansowych, 3) naruszenie art. 7 k.p.k. poprzez poczynienie ustaleń faktycznych w oparciu o zeznania świadków: P. S. , D. B. w sytuacji braku oceny ww. dowodów, a w konsekwencji niewskazania dlaczego Sąd dał wiarę zeznaniom ww. świadków oraz nieprzedstawieniu motywów tej oceny, 2. błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, mający wpływ na treść wydanego wyroku, a polegający na: 1) przyjęciu, że oskarżona A. K.
(1), działając wspólnie i w porozumieniu z P. S. , przy pomocy I. M.
(2)wprowadziła w błąd pracownika banku (...) S.A. w W. upoważnionego do podpisania umowy, co do faktu zatrudnienia oraz dochodów osiąganych przez wnioskodawcę P. S. w sytuacji, w której taka okoliczność nie znajduje uzasadnienia w całokształcie zgromadzonego materiału dowodowego, gdyż oskarżona A. K.
(1)nie była doradcą kredytowym i nie przygotowywała oraz nie weryfikowała dokumentów potrzebnych do uzyskania kredytu przez P. S. w banku (...) S.A. w W. , a P. S. udała się do ww. banku samodzielnie; VI. co do pkt XX: 1. obrazę przepisów postępowania, mających wpływ na treść wydanego orzeczenia, tj.: 1) naruszenie art. 7 k.p.k. poprzez dokonanie dowolnej a nie swobodnej oceny dowodu z zeznań D. H. , z pominięciem zasad prawidłowego rozumowania oraz wskazań wiedzy i doświadczenia życiowego, polegającej na bezpodstawnym uznaniu, że zeznania te stanowią dowód uzasadniający przypisanie oskarżonej A. K.
(1)popełnienia czynu XX wyroku, w sytuacji, w której zeznania D. H. nie są stanowcze, nie potwierdzają sprawstwa oskarżonej, a świadek ten wielokrotnie podkreślał, że nie pamięta wielu okoliczności, na co wskazują chociażby stwierdzenia: „ ja już tego dokładnie nie pamiętam ”, „ ja już nie pamiętam, czy A. K.
(1)przekazywałem jakieś dokumenty ”, 2) naruszenie art. 7 k.p.k. poprzez dokonanie dowolnej a nie swobodnej oceny dowodu z wyjaśnień oskarżonej A. K.
(1), z pominięciem zasad prawidłowego rozumowania oraz wskazań wiedzy i doświadczenia życiowego, polegającej na bezpodstawnym uznaniu, że wyjaśnienia te przeczą pozostałemu wiarygodnemu materiałowi dowodowemu w sytuacji, w której wyjaśnienia te nie są sprzeczne z dowodami zgromadzonymi w sprawie, a oskarżona podczas rozprawy z dnia (...) r. jednoznacznie wyjaśniła, że nie była dysponentem kredytu, nie była pośrednikiem związanym z (...) Bank S.A. w W. , nie miała uprawnień doradcy, nie wykonywała czynności kredytowych ani wniosków, nie weryfikowała żadnych zaświadczeń D. H. oraz P. S. ani dokumentów finansowych, 3) naruszenie art. 7 k.p.k. poprzez poczynienie ustaleń faktycznych w oparciu o zeznania świadków: P. S. oraz M. D. w sytuacji braku oceny ww. dowodów, a w konsekwencji niewskazania dlaczego Sąd dał wiarę zeznaniom ww. świadków oraz nieprzedstawieniu motywów tej oceny, 2. błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, mający bezpośredni wpływ na treść wydanego wyroku, a polegający na: 1) przyjęciu, że oskarżona A. K.
(1), działając wspólnie i w porozumieniu z D. H. oraz P. S. oraz korzystając z pomocy I. M.
(2)i innej ustalonej osoby, przygotowując i przedkładając wniosek kredytowy wprowadziła w błąd pracownika banku (...) S.A. w W. upoważnionego do podpisania umowy, co do faktu zatrudnienia i dochodów osiąganych przez D. H. oraz zatrudnienia P. S. w sytuacji, w której taka okoliczność nie znajduje uzasadnienia w całokształcie zgromadzonego materiału dowodowego, gdyż oskarżona A. K.
(1)nie była doradcą kredytowym i nie przygotowywała oraz nie weryfikowała dokumentów potrzebnych do uzyskania kredytu przez D. H. oraz P. S. w banku (...) S.A. w W. , a osoby te udały się do ww. banku samodzielnie; VII. co do pkt XXI: 1. obrazę przepisów postępowania, mających wpływ na treść wydanego orzeczenia, tj.: 1) naruszenie art. 7 k.p.k. poprzez dokonanie dowolnej a nie swobodnej oceny dowodu z zeznań K. S.
(1), z pominięciem zasad prawidłowego rozumowania oraz wskazań wiedzy i doświadczenia życiowego, polegającej na bezpodstawnym uznaniu, że zeznania te stanowią dowód uzasadniający przypisanie oskarżonej A. K.
(1)czynu XXI wyroku, w sytuacji, w której zeznania K. S.
(1)nie potwierdzają sprawstwa oskarżonej, a świadek ten na rozprawie w dniu (...) r. zeznał, że „ nie uczestniczył bezpośrednio w procedurze udzielania kredytu A. K.
(1), więc nie miał z nią kontaktu ”, 2) naruszenie art. 7 k.p.k. poprzez dokonanie dowolnej a nie swobodnej oceny dowodu z wyjaśnień oskarżonej A. K.
(1), z pominięciem zasad prawidłowego rozumowania oraz wskazań wiedzy i doświadczenia życiowego, polegającej na bezpodstawnym uznaniu, że wyjaśnienia te przeczą pozostałemu wiarygodnemu materiałowi dowodowemu w sytuacji, w której wyjaśnienia te nie są sprzeczne z dowodami zgromadzonymi w sprawie, gdyż zarówno z dokumentacji kredytowej, jak i wyjaśnień oskarżonej jednoznacznie wynika, że stroną pożyczki była wyłącznie oskarżona A. K.
(1), a wniosek o kredyt nie składała spółka (...) spółka z ograniczoną odpowiedzialnością spółka komandytowa, tylko oskarżona A. K.
(1)we własnym imieniu, 3) naruszenie art. 7 k.p.k. poprzez dokonanie dowolnej, a nie swobodnej oceny dowodu z dokumentów, tj. umowy pożyczki oraz wniosku o pożyczkę oskarżonej A. K.
(1), z pominięciem zasad prawidłowego rozumowania oraz wskazań wiedzy i doświadczenia życiowego, polegającej na bezpodstawnym uznaniu, że oskarżona działała w imieniu spółki (...) spółka z ograniczoną odpowiedzialnością spółka komandytowa, w sytuacji, gdy pożyczka udzielana była wyłącznie na oskarżoną A. K.
(1), która nie posługiwała się dokumentami J. K.
(1), jako wspólnika spółki, 4) naruszenie art. 7 k.p.k. poprzez dokonanie dowolnej, a nie swobodnej oceny dowodu z wyjaśnień oskarżonego J. K.
(1), z pominięciem zasad prawidłowego rozumowania oraz wskazań wiedzy i doświadczenia życiowego w sytuacji, w której wyjaśnienia te nie są sprzeczne z dowodami zgromadzonymi w sprawie, gdyż zarówno z dokumentacji kredytowej, jak i wyjaśnień oskarżonej A. K.
(1)oraz wyjaśnień J. K.
(1)jednoznacznie wynika, że stroną pożyczki była wyłącznie oskarżona A. K.
(1), a wniosek o kredyt nie składała spółka (...) spółka z ograniczoną odpowiedzialnością spółka komandytowa, tylko oskarżona A. K.
(1)we własnym imieniu, 2. błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, mający bezpośredni wpływ na treść wydanego wyroku, a polegający na: 1) przyjęciu, że oskarżona A. K.
(1)w chwili czynu przypisanego w pkt XXI wyroku działała z zamiarem umyślnym doprowadzenia (...) Bank S.A. do niekorzystnego rozporządzenia mieniem w sytuacji, w której taka okoliczność nie znajduje uzasadnienia w całokształcie zgromadzonego materiału dowodowego, gdyż oskarżona w chwili zawierania umowy planowała pożyczkę spłacać, a ponadto, jak wynika z zeznań świadka K. S.
(1)wniosek kredytowy był analizowany przez trzech niezależnych analityków (analiza prawna, analiza techniczna oraz analiza finansowa), co potwierdza, że oskarżona na dzień otrzymania pożyczki była odpowiednio zweryfikowana, 2) przyjęciu, że oskarżona A. K.
(1), działając wspólnie i w porozumieniu z J. K.
(1)w celu osiągnięcia korzyści majątkowej oraz w celu uzyskania dla siebie pożyczki hipotecznej w banku (...) S.A. w W. nr (...) H. / (...) w kwocie 994.425,29 zł doprowadził bank do niekorzystnego rozporządzenia mieniem w postaci pieniędzy, wprowadzając w błąd pracownika banku upoważnionego do podpisania umowy co do wysokości dochodów osiąganych przez komandytariusza spółki (...) w sytuacji, w której wniosek o pożyczkę został złożony przez oskarżoną a nie w imieniu spółki (...) spółka z ograniczoną odpowiedzialnością spółka komandytowa, co oznacza, że nie działała wspólnie i w porozumieniu z oskarżonym J. K.
(1), gdyż jego dokumentacja nie była potrzebna, ani wymagana w procedurze pożyczkowej, a nadto początkowo spłacała ww. pożyczkę; VIII. z tzw. „ najdalej posuniętej ostrożności procesowej ”, w przypadku nieuwzględnienia w/w zarzutów: 1) rażącą niewspółmierność orzeczonych wobec oskarżonej kar jednostkowych i w konsekwencji kary łącznej pozbawienia wolności w wymiarze 2 lat, podczas gdy okoliczności przedmiotowe i podmiotowe dotyczące oskarżonej oraz prawidłowa ocena okoliczności dotyczących wymiaru kary, a także postawa oskarżonej, jej właściwości i warunki osobiste oraz dotychczasowy sposób życia wskazują, że orzeczenie kary łącznej pozbawienia wolności z warunkowym zawieszeniem jej wykonania jest wystarczające dla osiągnięcia celów tej kary wobec oskarżonej, 2) niesłuszne niezastosowanie środka probacyjnego w postaci zawieszenia wykonania kary, podczas gdy okoliczności przedmiotowe i podmiotowe dotyczące oskarżonej oraz prawidłowa ocena okoliczności dotyczących wymiaru kary, a także postawa oskarżonej, jej właściwości i warunki osobiste oraz dotychczasowy sposób życia wskazują, że orzeczenie kary łącznej pozbawienia wolności z warunkowym zawieszeniem jej wykonania jest wystarczające dla osiągnięcia celów tej kary wobec oskarżonej. Obrońca oskarżonej A. K.
(1)w oparciu o te zarzuty wniósł o zmianę zaskarżonego wyroku poprzez uchylenie kary łącznej i uniewinnienie oskarżonej od czynów „przypisanych” jej w punktach XV, XVI, XVII, XVIII, XIX, XX i XXI wyroku, ewentualnie o uchylenie tego wyroku i przekazanie sprawy Sądowi I instancji do ponownego rozpoznania. Obrońca oskarżonego M. K.
(1)(adw. A. S.
(1)) zaskarżyła ten wyrok w całości, zarzucając mu: 1) błąd w ustaleniach faktycznych, przyjętych za podstawę wyroku i polegający na błędnym przyjęciu, że oskarżony M. K.
(1)obejmował swoją świadomością i zamiarem bezpośrednim kierunkowym przedkładanie dokumentów do zawieranych umów kredytowych nieodzwierciedlających jego faktycznych dochodów i następnie podpisywanie umów kredytowych z zamiarem doprowadzenia wskazanych w wyroku banków do niekorzystnego rozporządzenia mieniem, pomimo że ani z dowodów znajdujących się w aktach sprawy, ani też z „zeznań” samego oskarżonego nie wynika taka okoliczność; 2) błąd w ustaleniach faktycznych, przyjętych za podstawę wyroku i polegający na błędnym przyjęciu, że możliwości finansowe oskarżonego M. K.
(1)uniemożliwiały mu istnienie w przekonaniu, że posiada on zdolność kredytową oraz błędne ustalenie, że oskarżony posiadał dodatkowe zobowiązanie kredytowe w wysokości 120.000,00 zł, pomimo że oskarżony wskazał jedynie, że dostał z banku propozycję zaciągnięcia kredytu gotówkowego w tej kwocie a nie, że ma zawartą umowę na ww. kwotę; 3) obrazę przepisów postępowania, która miała wpływ na treść zaskarżonego wyroku w postaci art. 7 k.p.k. , art. 92 k.p.k. , art. 410 k.p.k. poprzez niezgodną ze wskazaniami wiedzy i doświadczenia życiowego oraz zasadami prawidłowego rozumowania dowolną ocenę dowodów, w szczególności: a) nieprzyznanie istotnej wartości dowodowej zeznań D. K.
(3)przy orzekaniu w zakresie winy co do oskarżonego M. K.
(1)w części, w jakiej wskazywał on na posiadanie w biurze J. S. pieczątek różnych firm i instytucji, w tym urzędów skarbowych, pomimo że przedstawiony przez ww. świadka stan faktyczny w całości koreluje z wyjaśnieniami oskarżonego M. K.
(1)w zakresie, w jakim oskarżony wyjaśniał o braku wiedzy o przedłożeniu do wniosku kredytowego podrobionych i nierzetelnych dokumentów urzędu skarbowego, b) pominięcie wyjaśnień J. S. w zakresie, w jakim wskazywał, że pośrednik kredytowy M. M.
(2), który zajmował się przygotowywaniem dokumentów do banków dla M. K.
(1)„miał wiedzę i możliwości przygotowywania dokumentów nierzetelnych” oraz w zakresie, w jakim wskazywał, że „ przyjętą praktyką było, że klient tych wniosków nie czytał ”, c) pominięcie wyjaśnień oskarżonego M. T.
(1)w zakresie, w jakim wskazywał, że pośrednik kredytowy M. M.
(2)„ był osobą, która na rynku w P. dosyć mocno załatwiała różne kredyty ” i nie wykluczał, że mogło tak być, że pośrednik kredytowy M. M.
(2)działał bez zgody klientów, d) nieuznanie za wiarygodnych wyjaśnień oskarżonego M. K.
(1)w zakresie, w jakim wskazywał on na: - brak wiedzy o przedkładaniu do wniosków kredytowych a przygotowywanych przez doradców kredytowych M. M.
(2)i J. S. podrobionych i nierzetelnych dokumentów z urzędu skarbowego a w konsekwencji brak udziału przez oskarżonego M. K.
(1)w procederze przestępczym w postaci podrabiania i przedkładania dokumentów z urzędu skarbowego do wniosków kredytowych, - brak wiedzy oskarżonego M. K.
(1)o nieposiadaniu zdolności kredytowej w chwili składania wniosków o kredyty hipoteczne, - że sytuacja finansowa oskarżonego M. K.
(1)pozwalała w okresie objętym zarzutami na co miesięczną spłatę zobowiązań, e) pominięcie wyjaśnień oskarżonego M. K.
(1)w zakresie, w jakim wskazywał on, iż zaprzestał prowadzenia działalności gospodarczej z powodu rozwiązania z nim umowy o współpracę z firmą (...) oraz rozwiązania z nim umowy o pracę, którą również miał zawartą z firmą (...) , co było powodem zaprzestania spłacania przez oskarżonego rat zaciągniętych kredytów hipotecznych, f) pominięcie wyjaśnień oskarżonego M. K.
(1)w zakresie, w jakim wskazywał, że wszystkie zakupione w ramach umów kredytowych mieszkania były wynajęte, a raty kredytów hipotecznych spłacane były z uzyskiwanych czynszów najmu; 4) obrazę przepisów postępowania, która miała wpływ na treść zaskarżonego wyroku, w postaci art. 5 § 2 k.p.k. poprzez nie rozstrzygnięcie niedających się usunąć wątpliwości na korzyść oskarżonego M. K.
(1); 5) „ewentualnie” rażącą niewspółmierność wymierzonej oskarżonemu M. K.
(4)kary, jako kary rażąco surowej i nieuwzględniającej w sposób należyty stopnia winy oskarżonego, społecznej szkodliwości czynu, a także niedostateczne uwzględnienie celów zapobiegawczych i wychowawczych, jakie kara ma osiągnąć wobec oskarżonego oraz potrzeb w zakresie kształtowania świadomości prawnej społeczeństwa, podczas gdy okoliczności ujawnione w toku postępowania wskazywały, iż mając na względzie dyrektywy wymiaru kary określone w art. 53 § 1 i 2 k.k. , zasadnym było wymierzenie kary w łagodniejszym wymiarze. Mając na uwadze powyższe zarzuty apelująca obrońca wniosła o zmianę zaskarżonego wyroku poprzez uniewinnienie oskarżonego M. K.
(1)od popełnienia zarzucanych mu czynów, ewentualnie o uchylenie tego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji. Obrońca oskarżonego M. T.
(1)(adw. Ł. M. ) zaskarżył ten wyrok w całości, zarzucając mu:
- obrazę przepisu postępowania art. 7 k.p.k. , mającą wpływ na treść orzeczenia, polegającą na dokonaniu dowolnej oceny zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, przejawiającej się w nieuwzględnieniu okoliczności, że żadna z przesłuchanych osób nie wskazała na oskarżonego T. , jako osobę związaną z przedkładaniem nierzetelnych dokumentów, a wyłącznie jako osobę, która miała biuro w tym samym lokalu co oskarżony S. , ewentualnie osobę związaną z aferą mieszkaniową;
- „ na wypadek nieuwzględnienia ” w/w zarzutu, obrazę przepisów prawa materialnego art. 286 § 1 k.k. , polegającą na przypisaniu oskarżonemu wypełnienia, w przypadku czynów XXVI i XXVII znamion czynu z art. 286 § 1 k.k. w zw. z art. 294 § 1 k.k. bez właściwej analizy wystąpienia u niego znamion strony podmiotowej, w szczególności w zakresie istnienia u oskarżonego zamiaru doprowadzenia pokrzywdzonych do niekorzystnego rozporządzenia mieniem i to w sytuacji, gdy z ustaleń faktycznych sądu wynika, że mógł on działać co najwyżej z zamiarem ewentualnym doprowadzenia do niekorzystnego rozporządzenia mieniem, a nie zamiarem bezpośrednim kierunkowym;
- rażącą niewspółmierność wymierzonych oskarżonemu „zasadniczych” kar jednostkowych pozbawienia wolności, jak i kary łącznej. Mając na uwadze te zarzuty skarżący obrońca wniósł o :
- zmianę zaskarżonego wyroku poprzez uniewinnienie oskarżonego od wszystkich zarzucanych mu czynów,
- „ewentualnie” – na wypadek nieuwzględnienia w/w wniosku, eliminację z opisu czynów nr XXVI oraz XXVII: działania w celu osiągnięcia korzyści majątkowej, doprowadzenia do niekorzystnego rozporządzenia mieniem, wprowadzenia w błąd oraz wyrządzenia szkody, jak również eliminację z podstawy skazań przepisów art. 286 § 1 k.k. , art. 294 § 1 k.k. , art. 11 § 2 k.k. i wymierzenie oskarżonemu za czyny XXVI i XXVII kar po 9 miesięcy pozbawienia wolności, za czyn XXVIII kary 6 miesięcy pozbawienia wolności i wymierzenie oskarżonemu kary łącznej 1 roku pozbawienia wolności z warunkowym zawieszeniem jej wykonania na okres 5 lat tytułem próby. Apelację od tego wyroku wniósł też obrońca oskarżonego J. K.
(1), zaskarżając ten wyrok w całości i stawiając pod jego adresem różne zarzuty apelacyjne. Sąd Apelacyjny zważył, co następuje: Sąd Apelacyjny nie ustosunkowywał się do zarzutów apelacji obrońcy oskarżonego J. K.
(1)z przyczyn podanych niżej pod pkt I. Natomiast pozostałe apelacje okazały się częściowo uzasadnione bądź celowe, gdyż doprowadziły do zmian zaskarżonego wyroku co do każdego z oskarżonych, w tym w przypadku oskarżonego M. T.
(1)do uniewinnienia go od jednego z zarzucanych mu (i przypisanych) przestępstw. Szczegóły tych rozstrzygnięć Sąd Apelacyjny przytoczy poniżej przy ustosunkowaniu się do poszczególnych zarzutów apelacyjnych w czasie omawiania konkretnych rozstrzygnięć Sądu I instancji zawartych w treści zaskarżonego wyroku a odnoszących do czynów, jakie zostały oskarżonym przypisane. Przed przystąpieniem do omówienia tych rozstrzygnięć pod kątem stawianych im zarzutów apelacyjnych należy zawrzeć w uwagach ogólnych pewne istotne kwestie, które będą odnosiły się do wszystkich przypisanych oskarżonym przestępstw, kwalifikowanych z art. 286 § 1 k.k. (także w zw. z art. 294 § 1k .k.), jak i z art. 297 § 1 k.k. Nadto w tej części uzasadnienia należy przytoczyć okoliczności wskazujące na poprawność procedowania na rozprawie głównej. I. UWAGI OGÓLNE Na wstępie należy zauważyć, iż w niniejszej sprawie pierwotnie oskarżono aż 32 osoby, w tym zarzucając im działanie przy popełnianiu przestępstw oszustw z art. 286 § 1 k.k. i z art. 297 § 1 k.k. wspólnie i w porozumieniu z oskarżonymi J. S. , A. K.
(1), M. K.
(1)i M. T.
(1)(k. 1003-1099, 1125-1126). Chodzi tu o osoby P. G. , D. K.
(1), M. M.
(1), M. W. , W. N. , D. H. , S. W. , K. G.
(1), R. M.
(2), M. K.
(2), P. S. , I. M.
(2), A. S.
(2), R. M.
(1), M. B.
(2), A. P.
(1), M. P.
(1), R. A. , R. S.
(1), A. G.
(1), W. I. , M. B.
(1), E. L. , I. M.
(1)i L. K. . W przypadku M. T.
(2)wniesiono osobny akt oskarżenia (k. 1613-1617) i jej sprawę wyłączono do odrębnego postępowania, prowadzonego dalej pod sygn. akt (...) (k. 1924). W przypadku K. G.
(2)został wydany wyrok skazujący (w trybie art. 387 k.p.k. ) przez Sąd Okręgowy w P. w sprawie o sygn. akt (...) (k. 1715-1717). W przypadku M. K.
(2), P. S. , I. M.
(2), A. S.
(2), R. M.
(1), M. B.
(2), A. P.
(1), M. P.
(1), R. A. , R. S.
(1), A. G.
(1), W. I. , M. B.
(1), E. L. , I. M.
(1)i L. K. został wydaniu w dniu (...) r. w trybie art. 335 k.p.k. wyrok skazujący (k. 1314-1330). W przypadku pozostałych osób oskarżonych sprawę z niniejszego postępowania wyłączono i przekazano do rozpoznania Sądowi Rejonowemu Poznań-Stare Miasto w P. (k. 1588-1589). Powyższe będzie miało znaczenie przy ocenie poszczególnych czynów, zarzucanych i przypisanych oskarżonym w niniejszej sprawie, o czym będzie mowa niżej przy ustosunkowaniu się do oceny materiału dowodowego, również dotyczącego wyjaśnień (zeznań) złożonych przez te osoby. Mając na uwadze całość złożonych apelacji należy wyraźnie podkreślić, iż sprowadzają się one w głównej mierze do kwestionowania dokonanych przez Sąd I instancji ustaleń faktycznych na podstawie oceny zebranego w sprawie materiału dowodowego, która to ocena, wedle zarzutów apelacyjnych była niezgodna z zasadami określonymi w art. 7 k.p.k. bądź przy braku takiej oceny w treści uzasadnienia zaskarżonego wyroku. Nadto, przed przystąpieniem do omówienia zarzutów apelacyjnych, Sąd Apelacyjny wskaże na pewne ogólne zasady dotyczące rozstrzygania w zakresie odpowiedzialności karnej za przestępstwa oszustwa. Rację mają apelujący obrońcy, iż oszustwo z art. 286 § 1 k.k. jest przestępstwem kierunkowym – warunkiem odpowiedzialności jest działanie sprawcy w celu osiągnięcia korzyści majątkowej, przy czym elementy przedmiotowe oszustwa muszą się mieścić w świadomości sprawcy i muszą być objęte jego wolą. Sprawca przy tym nie tylko musi chcieć uzyskać korzyść majątkową, lecz musi także chcieć w tym celu użyć określonego sposobu działania lub zaniechania. Trzeba przy tym wyraźnie zaznaczyć, iż przy ustalaniu zamiaru sprawcy oszustwa należy brać pod uwagę wszystkie okoliczności, na podstawie których można by wyprowadzić wnioski co do realności wypełnienia obietnic złożonych przez sprawcę osobie rozporządzającej mieniem, w szczególności jego możliwości finansowe i skalę przyjętych zobowiązań. Trzeba przy tym w realiach niniejszej sprawy pamiętać, iż przy oszustwie od strony przedmiotowej wymagane jest wprowadzenie w błąd pokrzywdzonego oraz doprowadzenie w ten sposób jego do niekorzystnego rozporządzenia mieniem, zaś to wprowadzenie w błąd ma na celu doprowadzenie pokrzywdzonego do tego, że wyobraża on sobie, iż rzeczywisty stan rzeczy jest taki, jaki przedstawia mu sprawca bądź jaki wynika z dotychczasowej współpracy, podczas gdy obiektywna rzeczywistość jest całkowicie lub w istotnym stopniu inna. Działania sprawcy polegające na wprowadzaniu w błąd nie muszą przy tym charakteryzować się jakąś szczególną przebiegłością i mogą przyjmować zarówno postać działania, jak i zaniechania. Dodać przy tym trzeba, iż dla bytu przestępstwa z art. 286 § 1 k.k. liczy się wskazany wyżej zamiar kierunkowy sprawcy. Taka bowiem osoba pokrzywdzona (osoba fizyczna czy prawna), wskutek właśnie odpowiedniego działania czy zaniechania, które sprowadza się do znamion ”wprowadzania w błąd”, może ulec oszustwu choćby wskutek swojego naiwnego zaufania do zapewnień drugiej strony (por. wyrok Sądu Apel. w W. z 14 marca 2019 r., II AKa 230/18, LEX nr 2668752). Dodać przy tym trzeba, że dla bytu czynu zabronionego z art. 286 § 1 k.k. nie jest ważne, jak bardzo wysublimowanymi metodami posługiwał się sprawca, lecz to, że wprowadził pokrzywdzonego w błąd (por: wyrok Sądu Apel. w K. z dnia 15 listopada 2018 r., II AKa 435/18, LEX nr 2625092) a tym samym istotne jest ustalenie w zakresie znamion przestępstwa oszustwa czy sprawca (kontrahent) zachował się uczciwie i nie wprowadził pokrzywdzonego w błąd albo nie wykorzystał jego błędu celem doprowadzenia go do niekorzystnego rozporządzenia mieniem (patrz: wyrok Sądu Apel. w W. z dnia 19 lutego 2018 r., II AKa 386/ (...) , LEX nr 2514688). „ Dla zaistnienia przestępstwa z art. 286 § 1 k.k. wystarczającym jest ustalenie, że pokrzywdzony nie zawarłby umowy, gdyby wiedział o okolicznościach, które były przedmiotem wprowadzenia go w błąd przez sprawcę ” (patrz: wyrok Sądu Apel. w K. z dnia 26 (...) 2017 r., II AKa 402/ (...) , LEX nr 2436593). Co jednak należy wyraźnie podkreślić, wprowadzenie w błąd nie musi się sprowadzać do szczególnych aktywnych działań oszukańczych, polegających choćby na działaniu podstępnym lub chytrym, ale też może zostać osiągnięte przez przemilczenie, zaniechanie poinformowania o faktycznym, prawdziwym stanie rzeczy czy inne każde, jakiekolwiek działanie, które może doprowadzić do powstania błędnego wyobrażenia o rzeczywistości u osoby rozporządzającej mieniem (por. wyrok SN z dnia 19 (...) (...) r., V KK 384/06, LEX nr 384/069; postanowienie SN z dnia 26 czerwca 2003 r., V KK 324/02, LEX nr 80291; postanowienie SN z dnia 14 (...) 2022 r., V KK 347/22, LEX nr 3511333). Przy czym, co istotne a czego apelujący obrońcy nie starają się dostrzec, co jest powszechnie przyjmowane przy interpretacji znamion przestępstwa z art. 286 § 1 k.k. , istotą oszustwa nie jest wcale doprowadzenie pokrzywdzonego do poniesienia szkody majątkowej a więc, w realiach niniejszej sprawy, do braku uzyskania jakiejkolwiek spłaty rat kredytowych (pożyczkowych) wynikających z zawartej umowy kredytowej czy pożyczki. Jak to wynika z treści art. 286 § 1 k.k. działanie sprawcy, ukierunkowane na osiągnięcie korzyści majątkowej, związane jest z doprowadzeniem innej osoby do niekorzystnego rozporządzenia własnym lub cudzym mieniem za pomocą metod, o których mowa w tym przepisie . Co do zasady więc niekorzystne rozporządzenie mieniem to takie, które powoduje uszczerbek w istniejącym majątku pokrzywdzonego lub umniejszenie przyszłych zysków. Jednak za niekorzystne można uznać też takie rozporządzenie mieniem, które nie powoduje bezpośrednio rzeczywistego uszczerbku lub nieuzyskania spodziewanych korzyści, ale rozporządzenie powodujące powstanie lub zwiększenie niebezpieczeństwa zaistnienia takich negatywnych konsekwencji. Znamię skutku przestępstwa w postaci niekorzystnego rozporządzenia mieniem nie jest bowiem tożsame ze szkodą i może być spełnione również bez jej powstania a więc tym bardziej z jej częściowym powstaniem (por. wyrok SN z dnia 29 (...) (...) r., V CSK 69/19, LEX nr 3077079; wyrok Sądu Apel. w K. z dnia (...) stycznia 2015 r., II AKa 419/14, LEX nr 1665554). Trzeba wreszcie na koniec tych rozważań dodać, mając również na uwadze przypisane oskarżonym oszustwa związane z zaciągnięciem pożyczek czy uzyskaniem kredytów bankowych, iż według powszechnie przyjmowanego stanowiska „ niekorzystnym rozporządzeniem mieniem przy zawarciu umowy kredytowej nie musi być rzeczywista strata w sensie materialnym, lecz już sam fakt przyznania kredytu bez odpowiedniego zabezpieczenia, bądź obarczonego większym ryzykiem banku ” (patrz: wyrok Sądu Apel. w S. z dnia 12 czerwca 2014 r., II AKa 65/14, LEX nr 1499031; także wyrok Sądu Apel. w L. z dnia 18 czerwca 2002 r., II AKa 343/01, OSA 2003/2/7). Przestępstwo z art. 297 § 1 k.k. , jak słusznie przyjmuje się w orzecznictwie, służy do kryminalizacji zachowań na przedpolu naruszenia dóbr prawnych chronionych przez art. 286 k.k. Jest co więcej przestępstwem o charakterze formalnym, dla jego realizacji nie jest konieczne wystąpienie skutku w postaci uzyskania kredytu lub innej wymienionej w tym przepisie formy wsparcia finansowego. Z oczywistych powodów realizacja znamienia nie wymaga wyrządzenia przez sprawcę szkody majątkowej (patrz: wyrok Sądu Apel. w W. z dnia 24 czerwca 2013 r., II AKa 188/13, LEX nr 1342397; wyrok SN z dnia 14 stycznia 2021 r., IV KK 453/19, LEX nr 3107865). Nie można też zapominać, iż wedle zarzutów aktu oskarżenia, jak i przyjętych przez Sąd I instancji ustaleń faktycznych, poszczególni oskarżeni mieli działać na zasadzie współsprawstwa . Chodzi więc w tej sprawie przede wszystkim o sytuacje, gdy skarżący podnoszą, iż brak jest materialnego dowodu na to, by oskarżeni np. pośredniczyli w „załatwieniu” kredytu, współpracując z danym bankiem, czy składając do banku określone dokumenty. Zgodnie z art. 18 § 1 k.k. odpowiada za sprawstwo ten, kto wykonuje czyn zabroniony sam albo wspólnie i w porozumieniu z inną osobą, jak i ten, kto kieruje wykonaniem czynu zabronionego przez inną osobę lub wykorzystując uzależnienie innej osoby od siebie, poleca jej wykonanie takiego czynu. Wedle aktualnego brzmienia art. 18 § 1 zdanie drugie k.k. współsprawstwo sprowadza się do "wykonania czynu zabronionego wspólnie i w porozumieniu z inną osobą". W najogólniejszym ujęciu współsprawstwem jest "oparte na porozumieniu wspólne wykonanie czynu zabronionego przez dwie co najmniej osoby, z których każda odgrywa istotną rolę w procesie realizacji ustawowych znamion czynu zabronionego" (por. A. Wąsek, Współsprawstwo..., passim; tenże, Kodeks..., t. 1, s. 235 i n.; wyrok Sądu Apel. w Szczecinie z dnia 26 lutego 2015 r., II AKa 274/14, LEX nr 1668677). Trzeba nadmienić, iż powszechnie przyjmuje się, że jurydyczna istota współsprawstwa zasadza się na stworzeniu podstaw do przypisania każdemu ze współsprawców całości popełnionego wspólnie przez kilka osób przestępstwa, a więc także tego, co zostało zrealizowane przez innych współdziałających, przy czym każdy ze współsprawców ponosi odpowiedzialność tak, jak gdyby sam "wykonał" czyn zabroniony (a więc zrealizował jego znamiona w całości własnoręcznie), niezależnie od odpowiedzialności pozostałych współdziałających. Z istoty współsprawstwa wynika zatem, że każdy ze współdziałających ponosi odpowiedzialność za całość popełnionego z co najmniej jedną jeszcze osobą przestępstwa, a więc także w tej części, w której znamiona czynu zabronionego zostały zrealizowane przez innego współdziałającego, przy czym każdy ze współsprawców ponosi odpowiedzialność tak, jak gdyby sam wykonał czyn zabroniony. Warunkiem wzajemnego przypisania każdemu ze współsprawców całości zdarzenia, a więc także tego, co uczynili inni współdziałający, jest porozumienie, którego treść wyznacza granice wzajemnego przypisania. Należy więc zgodzić się z zapatrywaniem, iż „ z istoty współsprawstwa wynika, iż każdy ze współdziałających odpowiada także za to, co uczynili pozostali współsprawcy, pod tym jednakże warunkiem, że mieści się to w granicach zawartego porozumienia ” (patrz: wyrok Sądu Apel. w P. z dnia (...) czerwca 2014 r., II AKa 107/14, LEX nr 1493869; postanowienie SN z dnia 1 marca 2005 r., III KK 208/04, OSNKW 2005/7-8/62; postanowienie SN z dnia 19 lutego 2014 r., II KK (...) /14, LEX nr 1425048; wyrok Sądu Apel. w K. z dnia 15 stycznia 2003 r., II AKa 353/02, LEX nr 78603). Mając przy tym na uwadze podnoszone przez skarżących argumenty, iż nie można danemu oskarżonemu (tu: zwłaszcza A. K.
(1)) przypisać udziału w oszustwach, gdyż oskarżony „nie współpracował” z konkretnym bankiem czy też nie składał do takiego banku żadnych dokumentów dotyczących konkretnego kredytu, należy podnieść, że za współsprawcę należy traktować nie tylko tego, kto w zamiarze popełnienia czynu zabronionego wspólnie z innymi osobami (osobą) realizuje jego czynność wykonawczą, ale także tego, kto sam wprawdzie nie wykonuje, nawet w części, czasownikowego znamienia przestępstwa, lecz działając wspólnie z innymi osobami, w realizacji zawartego z nimi porozumienia, w ramach przyjętego podziału ról, przyczynia się w istotny sposób do urzeczywistnienia wspólnie zamierzonego przestępstwa . Istota współsprawstwa, w myśl tej koncepcji, sprowadza się zatem do wejścia w porozumienie co do popełnienia konkretnego przestępstwa i następnie wzięcia istotnego udziału w bezpośredniej realizacji podjętej wspólnie decyzji (zamiaru) o jego popełnieniu (patrz: postanowienie SN z dnia 2 marca (...) r., II KK 7/06, LEX nr 196995; postanowienie SN z dnia 25 listopada 2015 r., III KK 159/15, LEX nr 1964185). Zapoznając się z treścią zaskarżonego wyroku, jak i jego pisemnym uzasadnieniem stwierdzić należy jednoznacznie, iż Sąd Okręgowy z korzyścią dla oskarżonych dokonał ustaleń faktycznych odnośnie rozróżnienia przestępstw kwalifikowanych z art. 286 § 1 k.k. od przestępstw kwalifikowanych z art. 297 § 1 k.k. Sąd I instancji bowiem, za poglądem zawartym przez oskarżyciela publicznego w treści aktu oskarżenia, przyjął, iż tam, gdzie została wyrządzona szkoda, to należy zachowanie oskarżonych przyjmować jako oszustwo z art. 286 § 1 k.k. , zaś tam, gdzie taka szkoda majątkowa nie została wyrządzona z uwagi na regularne spłacanie rat kredytowych, to należy przyjąć odpowiedzialność oskarżonyc