, odwołania od decyzji organów rentowych wnosi się na piśmie do organu, który wydał decyzję, lub do protokołu sporządzonego przez ten organ, w terminie miesiąca od doręczenia odpisu decyzji. Sąd odrzuci odwołanie wniesione po upływie terminu, chyba że przekroczenie terminu nie jest nadmierne i nastąpiło z przyczyn niezależnych od odwołującego się. Powyższe oznacza, że wniesienie odwołania od decyzji organu rentowego z uchybieniem miesięcznego terminu powoduje, iż ubezpieczony zostaje pozbawiony prawa do merytorycznego rozpoznania zarzutów co do istoty sprawy, podniesionych w odwołaniu. Dlatego też Sąd stosując art.
kpc , musi ocenić całokształt okoliczności, które spowodowały przekroczenie terminu do wniesienia odwołania, a przede wszystkim aspekt zawinienia składającego odwołanie (choć nie wskazano przesłanki winy jako wykluczającej odwołanie po terminie) oraz ewentualnych przyczyn od niego niezależnych. Ocena, czy przekroczenie terminu było nadmierne oraz czy nastąpiło z przyczyn niezależnych od odwołującego się, jest pozostawione ocenie sądu. Sąd ma możliwość potraktowania spóźnionego odwołania tak, jakby zostało wniesione w terminie, przy czym niezbędne jest jednoczesne spełnienie się obu warunków: przekroczenie terminu nie może być nadmierne, zaś jego przyczyna musi być niezależna od odwołującego się (por. wyrok Sądu Najwyższego z dnia 21 marca 2006 r., III UK 168/05, Lex nr 277825). Do kwestii nadmierności opóźnienia niejednokrotnie odnosił się Sąd Najwyższy, przyjmując, że występuje ono, gdy wniesienie odwołania od decyzji organu rentowego nastąpiło po upływie osiemnastu miesięcy od doręczenia jej odpisu (postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 29 września 1999 r., II UKN 490/99, OSNAPiUS 2001 Nr 2, poz. 57), albo po upływie trzynastu miesięcy od dnia wydania decyzji (postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 18 grudnia 1998 r., II UKN 561/98, OSNAPiUS 2000 Nr 5, poz. 199), albo po upływie sześciu miesięcy od dnia doręczenia decyzji organu rentowego (postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 22 kwietnia 1997 r., II UKN 61/97, OSNAPiUS 1998 Nr 3, poz. 104). Taka ocena została zaaprobowana, między innymi, w wyrokach z dnia 8 czerwca 2004 r., III UK 45/04 (LEX nr 585844) oraz z dnia 14 marca 2014 r., II UK 340/13 (LEX nr 1446448)./tak SN w postanowieniu z dnia 16.06.2020 r syg. Akt IUK 319/19/ Przesłanki upoważniające sąd do nieuwzględnienia przekroczenia terminu muszą zachodzić kumulatywnie; mają one charakter ocenny i zależą od całokształtu okoliczności sprawy, w związku z czym nie dadzą się uogólnić. Podkreślenia wymaga też fakt, iż wobec treści art.
477 8 kpc i następne, nie zna instytucji przywrócenia terminu w rozumieniu art. 168 i nast. (tak wyr. SA w Rzeszowie z 6.12.1994 r., III AUr 344/94, OSA 1995, Nr 1, poz. 9, post. SA w G. z 6.6.1994 r., III AUz 61/94, PP 1995, Nr 5, s. 46, postanowienie SN z dnia 12.05.2021 r, I (...) 182/21). Skoro zatem wniosek o przywrócenie terminu jest niedopuszczalny, podlegał odrzuceniu o czym Sąd orzekł w pkt. 1 postanowienia. W świetle okoliczności sprawy uznać należy, że wnioskodawcy w sposób prawidłowy doręczono decyzje, a odwołanie zostało wniesione po ustawowym miesięcznym terminie z przyczyn zależnych od wnioskodawcy. Należy przypomnieć, że zastosowany tryb doręczenia, o którym mowa w art. 43 k.p.a. , oparty jest na założeniu, że adresata obciążają skutki działania osoby, której przesyłkę doręczono tak, jakby została ona podjęta przez stronę bezpośrednio. To strona wskazująca organowi adres do korespondencji (bądź nie wskazująca innego adresu niż ten, na który organ dokonuje doręczeń) ponosi ryzyko ujemnych skutków odbioru skierowanej do niego na ten adres korespondencji przez osobę dorosłą znajdującą się pod tym adresem. /tak wyrok WSA w Kielcach z dnia 10.04.2024 r, (...) SA /Ke 72/24/ Odnosząc się do argumentów odwołującego się, w pierwszej kolejności wskazać należy, iż brak jakichkolwiek podstaw do przyjęcia, że odwołanie nie zostało złożone w terminie z przyczyn niezależnych od ubezpieczonego. W ocenie Sądu Okręgowego wysuwane argumenty w tym zakresie, stanowiły jedynie próbę obrony stanowiska procesowego strony. Wnioskodawca podnosił, że w związku z tym, że nie zamieszkiwał pod adresem, na który doręczano decyzje, nie zostały mu one skutecznie doręczone. Sąd nie dał mu w tym zakresie wiary, bowiem przeczy temu pozostały materiał dowodowy, z którego wynika, że decyzje te były doręczane dorosłemu domownikowi, taki adres, jeszcze w grudniu 2019 r wskazywał w upoważnieniu (w odwołaniu wnioskodawca twierdzi, że wyprowadził się w 2019 r), nie poinformował ZUS o zmianie adresu do korespondencji. Co więcej sporne decyzje w formie skanów były doręczane wnioskodawcy za pośrednictwem e-mail oraz także przez pocztę – zgodnie z jego prośbą czynności te wykonywała zainteresowana oraz jej matka. Wnioskodawca sam przyznał, że odbierał kierowaną do niego korespondencję w formie e-mail. Zatem wnioskodawca miał pełną świadomość wydawanych decyzji. Sąd nie dał mu także wiary, że nie miał wiedzy na temat zadłużenia w ZUS, bowiem stoi to w jawnej sprzeczności z dowodami z dokumentów w postaci chociażby korespondencji mailowej między pełnomocnikami byłych małżonków. Sąd nie dał mu także wiary co do tego, że to nie jego podpisy znajdują się pod upoważnieniem i umową ratalną. Okoliczności te nie zostały w ogóle podniesione w odwołaniu, na dokumenty te powoływał się organ rentowy w treści odpowiedzi na odwołanie, a wnioskodawca w zakreślonym terminie nie złożył żadnych wniosków dowodowych. Wniosków tych też ostatecznie nie złożył na rozprawie. W ocenie Sądu w niniejszej sprawie opóźnienie jest także nadmierne, ponieważ wynosi prawie 4 lata. Przy dołożeniu należytej staranności, wymaganej od osoby, która należycie dba o własne interesy, można było oczekiwać od wnioskodawcy, że złoży odwołanie w terminie. Mając wszystko powyższe na uwadze, Sąd na podstawie art.
odrzucił odwołanie od obu decyzji. O kosztach procesu Sąd orzekł na podstawie art.98 k.p.c. , a wysokość wynagrodzenia pełnomocników ustalił zgodnie z §2 pkt. 6 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r w sprawie opłat za czynności adwokackie – zgodnie z żądaniem obu pełnomocników po 2700 zł dla każdego z nich. Sąd nie znalazł podstaw do nieobciążania wnioskodawcy kosztami procesu, gdyż nie zostały zgłoszone żadne wnioski celem wykazania zasadności zgłoszonego wniosku.
Wyjaśnienie AI na podstawie urzędowego tekstu ustawy. Orientacyjne, nie zastępuje porady prawnej.