Sad powszechny, II Ca 1575/19

Sygn. akt II Ca 1575/19 POSTANOWIENIE Dnia 17 stycznia 2020 roku Sąd Okręgowy w Szczecinie Wydział II Cywilny Odwoławczy w składzie następującym: Sędziowie sądu okręgowego: Katarzyna Longa – Przewodniczący (spr.) po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 17 stycznia 2020 roku w Szczecinie sprawy ze skargi J. S. o wznowienie postępowania zakończonego prawomocnym wyrokiem Sądu Okręgowego w Szczecinie z dnia 29 marca 2019 roku, wydanego w sprawie o sygn. akt II Ca 865/18 z powództwa J. S. przeciwko (...) spółce akcyjnej (...) ” spółce akcyjnej w W.

1. odrzuca skargę;
2. przyznaje od Skarbu Państwa – Sądu Okręgowego w Szczecinie na rzecz adw. P. K. kwotę 2.952 zł (dwa tysiące dziewięćset pięćdziesiąt dwa złote), w tym podatek od towarów i usług, tytułem kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej powodowi z urzędu w postępowaniu skargowym. sędzia Katarzyna Longa Sygn. akt II Ca 1575/19 UZASADNIENIE Pismem z dnia 03 listopada 2019 r. powód J. S. wniósł o wznowienie postępowania prawomocnie zakończonego wyrokiem Sądu Okręgowego w Szczecinie z dnia 29 marca 2019 r. w sprawie o sygn. akt II Ca 865/
3. Wniósł o zmianę orzeczenia poprzez zasądzenie od pozwanej na rzecz powoda kwoty 10.000 zł tytułem zadośćuczynienia za doznaną krzywdę w wyniku zdarzenia z dnia 21 czerwca 2013 r., zasądzenie renty w kwocie 500 zł płatnej w wymiarze miesięcznym do dnia 10 - go każdego miesiąca, zasądzenie renty z tytułu utraty możliwości wykonywania zawodu w wymiarze miesięcznym w kwocie 1.000 zł płatnej do 10 - go dnia każdego miesiąca, do uzyskania przez powoda świadczeń emerytalnych, a także zasądzenie kosztów procesu, w tym kosztów zastępstwa procesowego wg norm przepisanych. Z ostrożności wniósł o przyznanie kosztów pomocy prawnej udzielonej powodowi z urzędu wg norm przepisanych, gdyż koszty te nie zostały uiszczone ani w całości ani w części. W uzasadnieniu skargi powód jako podstawę wznowienia postępowania wskazał art. 403 § 2 k.p.c. podnosząc, że po zakończeniu postępowania doszło do wykrycia okoliczności faktycznych i środków dowodowych, które wpływały na treść rozstrzygnięcia wydanego w sprawie. Wyjaśnił, że w wyniku doznanego urazu rozpoczął intensywne próby ustalenia rzeczywistego stanu zdrowia i od dr n. med. R. P. dowiedział się, że jego aktualny stan zdrowia jest skutkiem błędnego rozpoznania badania TK przez szpital, co spowodowało wdrożenie błędnego leczenia i skierowanie na rehabilitację, pomimo konieczności wykonania zabiegu chirurgicznego. Skarżący wskazał, że po wielokrotnych próbach uzyskania płyty CD z zarejestrowanym badaniem TK miednicy z dnia wypadku uzyskał przedmiotową płytę, z której wynika, iż doznał urazu w postaci złamania wyrośli kostnej, pomimo iż w postępowaniu ten fakt był kwestionowany przez biegłych, którzy dysponowali jedynie dokumentacją medyczną i wynikami badań bez ww. badania. Z opinii lekarskiej dr n. med. R. P. wynika zaś, iż powód doznał urazu stawu biodrowego na skutek zdarzenia z dnia 21 czerwca 2013 r. W wyniku błędnej diagnostyki i powielania tej informacji w opiniach biegłych, stan zdrowia powoda i doznanej przez niego krzywdy na skutek wypadku, nie polega na prawdzie, a ustalenia w tej sprawie zostały poczynione na podstawie opinii biegłych lekarzy, którzy dysponowali niekompletną dokumentacją medyczną, a ich lakoniczne stanowiska w opinii nie wyjaśniają konfliktu biodrowo-panewkowego typu mieszanego. Zdaniem skarżącego konsekwencje doznanego wypadku na przyszłość u powoda są znacznie większe, niż było to ustalone w spornych opiniach. Wskazane nowe okoliczności wpłyną na wynik sprawy dając podstawę do wznowienia prawomocnie zakończonego postępowania. Skarżący wskazał, iż o podstawie wznowienia postępowania dowiedział się z opinii dr n. med. R. P. z dnia 1 października 2019 r., zatem zachował termin do wniesienia skargi ( art. 407 § 1 k.p.c. ). Powód na podstawie tej opinii dowiedział się o faktycznym stanie swego zdrowia, który świadczy o tym, że wysokość zadośćuczynienia za doznaną krzywdę, a także oddalenie przez sąd wniosków w zakresie przyznania na jego rzecz rent, było wysoce krzywdzące i nieadekwatne do rozmiarów doznanej krzywdy. Sąd okręgowy zważył, co następuje: Skarga jako nieoparta na ustawowej podstawie wznowienia postępowania podlegała w tym postępowaniu odrzuceniu. Godzi się zauważyć, iż skarga o wznowienie postępowania stanowi nadzwyczajny środek zaskarżenia służący wzruszeniu prawomocnego orzeczenia. Nie ma charakteru środka kontroli prawidłowości orzeczeń, lecz stanowi procesową instytucję umożliwiającą ponowne rozpoznanie sprawy z przyczyn skonkretyzowanych w ustawie; realizuje w ten sposób zadania "reparacyjne" ( por. postanowienia Sądu Najwyższego z dnia 5 lutego 2010 r., III CZ 67/09, oraz z dnia 21 marca 2014 r., IV CZ 9/14 ). Z uwagi na wyjątkowość tej instytucji, przed przystąpieniem do jej merytorycznego badania konieczne jest ustalenie, czy skarga została wniesiona w przepisanym terminie, czy jest dopuszczalna, nadto czy została oparta na ustawowej podstawie. Powyższe wynika z faktu, iż w świetle z art. 410 § 1 k.p.c. , sąd odrzuca skargę wniesioną po upływie przepisanego terminu, niedopuszczalną lub nieopartą na ustawowej podstawie. Postanowienie może być wydane na posiedzeniu niejawnym . Podstawy wznowienia postępowania zakończonego prawomocnym rozstrzygnięciem zostały przez ustawodawcę ujęte w przepisach art. 401 - 404 k.p.c. Merytoryczne rozpoznanie skargi jest możliwe jedynie po ustaleniu, iż skarga jest oparta na ustawowej podstawie prawnej, albowiem w przeciwnym wypadku podlega odrzuceniu i na stronie skarżącej spoczywa ciężar wskazania podstawy prawnej skargi ( art. 409 k.p.c. ). Co istotne w kontekście rozpatrywanej sprawy, w orzecznictwie zgodnie przyjmuje się, że skarga o wznowienie postępowania nie opiera się na ustawowej podstawie w rozumieniu art. 410 § 1 k.p.c. wtedy, gdy przytoczona w niej podstawa nie odpowiada wzorcowi którejkolwiek z podstaw wznowienia, jak też wówczas, gdy podstawa ta odpowiada wprawdzie temu wzorcowi, lecz w rzeczywistości nie wystąpiła ( vide: postanowienia Sądu Najwyższego: z dnia 18 kwietnia 2011 r., III UZ 6/11, z dnia 14 kwietnia 2011 r., III UZ 10/11, z dnia 19 marca 2010 r., II PZ 5/10, z dnia 11 marca 2009 r., II UZ 2/09, z dnia 4 września 2008 r., IV CZ 71/08, z dnia 9 maja 2008 r., II PZ 65/07, z dnia 22 listopada 2007 r., III CZ 47/07, z dnia 21 września 2007 r., V CZ 88/07, z dnia 30 maja 2007 r., IV CZ 22/07, z dnia 24 stycznia 2007 r., III CZP 1/07 oraz z dnia 7 lipca 2005 r., IV CO 6/05 ). Samo sformułowanie w treści skargi podstawy wznowienia w sposób odpowiadający jednej z przesłanek ujętych w art. 401 k.p.c. – art. 404 k.p.c. nie oznacza zatem oparcia skargi na ustawowej podstawie wznowienia, jeżeli z treści skargi oraz jej uzasadnienia wynika, że podnoszona podstawa wznowieniowa faktycznie nie zachodzi. Taka skarga, jako nieoparta na ustawowej podstawie wznowienia, podlega odrzuceniu. Z taka sytuacją mieliśmy do czynienia w rozpatrywanej sprawie, albowiem wprawdzie powód w skardze powoływał się na podstawę ujętą w art. 403 § 2 k.p.c. , zgodnie z którą, można również żądać wznowienia w razie późniejszego wykrycia prawomocnego wyroku, dotyczącego tego samego stosunku prawnego, albo wykrycia takich okoliczności faktycznych lub środków dowodowych, które mogłyby mieć wpływ na wynik sprawy, a z których strona nie mogła skorzystać w poprzednim postępowaniu . Tym niemniej w świetle okoliczności powołanych w wywiedzionej skardze nie budzi najmniejszych wątpliwości sądu okręgowego, iż wskazywana przez skarżącego podstawa wznowieniowa w rzeczywistości nie wystąpiła, wobec czego skarga podlegała odrzuceniu. Podkreślić trzeba, iż w płaszczyźnie przepisu art. 403 § 2 k.p.c. nie mieści się środek dowodowy powstały dopiero po wydaniu zaskarżonego orzeczenia ( por. postanowienia Sądu Najwyższego z dnia 8 lutego 2018 r., I UZ 68/17, oraz z dnia 19 grudnia 2017 r., I PZ 15/17 ). Wykrycie okoliczności faktycznych i środków dowodowych, z których strona nie mogła skorzystać w poprzednim postępowaniu w rozumieniu art. 403 § 2 k.p.c. odnosi się do dowodów wówczas istniejących, lecz nieznanych stronie lub takich, których w czasie poprzedniego postępowania nie mogła powołać, gdyż dopiero po jego zakończeniu pojawiła się możliwość ich przeprowadzenia ( por. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 24 maja 1982 r., II CO 1/82 ). Innymi słowy, podstawą wznowienia musi być okoliczność lub środek dowodowy, obiektywnie niemożliwy do ujawnienia dla strony w tym postępowaniu, tj. strona nie mogła nań się powołać, nie wiedząc, gdzie się znajduje lub czy w ogóle da się odszukać ( vide postanowienia Sądu Najwyższego z dnia 17 listopada 2016 r., IV CZ 71/16 oraz z dnia 16 lutego 2017 r., II PZ 28/16 ). Nie stanowi nowego dowodu w rozumieniu art. 403 § 2 k.p.c. taki dowód, z którego strona mogła skorzystać przy dołożeniu należytej staranności ( por. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 20 października 2016 r., II CZ 91/16 ). Hipotezą tego przepisu nie są objęte fakty ujawnialne, czyli te, które strona powinna była znać (miała możliwość dostępu do nich). Niewiedza strony o środkach dowodowych musi wynikać z przyczyn obiektywnych, niezależnych od niej, a nie z zaniechania działania w trakcie postępowania ( por. postanowienia Sądu Najwyższego z dnia 5 października 2016 r., II PZ 17/16 oraz z dnia 8 lutego 2018 r., I UZ 68/17 ). Mając na uwadze powyższe sąd okręgowy zważył, iż jako nowe dowody, które miałyby mieć wpływ na rozstrzygnięcie sprawy objętej skargą, a których powód nie mógłby powołać w jego toku, skarżący wskazał na dowód z nagranego na płytę zdjęcia TK miednicy jakie zostało mu wykonane dnia 21 czerwca 2013 r. Dowód ten niewątpliwie istniał i były znany powodowi już w toku uprzednio toczącego się postępowania sądowego, bowiem zdjęcie zostało wykonane dniu przyjęcia powoda do szpitala i z jego dokumentacji medycznej wynikało jednoznacznie, iż takie zdjęcie TK miednicy mu wówczas zrobione. Fakt ten ustaliły sądy obu instancji w toku postępowania sądowego jakie toczyło się przed Sądem Rejonowym w Stargardzie pod sygn. akt I C 2804/1 i przed Sądem Okręgowy w Szczecinie pod sygn. akt II Ca 865/18, czemu dały wyraz w uzasadnieniu swych orzeczeń. Podnoszona aktualnie przez powoda okoliczność błędnego opisu w dokumentacji medycznej wyników wykonanego zdjęcia TK miednicy oraz dowiedzenie się o tym przezeń dopiero po zakończeniu postępowania, nie mogła żadną miarą prowadzić do uznania, że przedmiotowe zdjęcie stanowi nowy dowód w rozumieniu art. 403 § 2 k.p.c. Powód doskonale zdawał sobie sprawę, że takie badanie zostało zrobione oraz miał wiedzę w jakim szpitalu je wykonano, zatem brak jakichkolwiek uzasadnionych podstaw do formułowania twierdzeń, że dowodu tego z przyczyn obiektywnych, całkowicie od siebie niezależnych, nie mógł w toku postępowania II Ca 865/18 powołać. To, że powód dopiero po zakończeniu postępowania podjął starania celem ustalenia swego rzeczywistego stanu zdrowia nie mogło prowadzić do odmiennej konstatacji, gdyż niedostatek w inicjatywie dowodowej po jego stronie w zakresie gromadzenia niezbędnej dokumentacji medycznej obrazującej jego stan zdrowia nie może być naprawiany dopiero po zakończeniu postępowania sądowego. Z kolei dowody w postaci prywatnej opinii dr n. med. R. P. z dnia 01 października 2019 r., jak również ze zdjęcia TK miednicy i biodra z dnia 03 lipca 2019 r., jako powstałe po zakończeniu postępowania w sprawie II Ca 865/18, nie mogły być uznane za nowe dowody w rozumieniu art. 403 § 2 k.p.c. , albowiem nie istniały w dacie orzekania przez sąd w przedmiotowej sprawie. Jak już wyżej wskazano, w płaszczyźnie tego przepisu nie mieści się środek dowodowy powstały dopiero po wydaniu zaskarżonego wyroku, a taki właśnie charakter miały ww. dowody. W istocie analiza skargi pozwanej wskazuje, że domaga się wznowienia postępowania zarzucając sądowi błędną ocenę stanu faktycznego sprawy poczynioną w oparciu o negowane przez stronę opinie biegłych sporządzone w toku postępowania sądowego, co jego zdaniem w konsekwencji doprowadzić miało do nieprawidłowej oceny zasadności żądania powoda. Tego rodzaju argumenty nie mogły stanowić skutecznej podstawy prawnej żądania wznowienia postępowania sądowego, albowiem ustawodawca na kanwie przepisów kodeksu postępowania cywilnego ( art. 401-404 k.p.c. ) takich podstaw wznowieniowych nie przewidział. Powód miał możliwość w toku postępowania sądowego podejmowania właściwej inicjatywy dowodowej i gromadzenia dokumentacji medycznej obrazującej jego stan zdrowia, która stanowić mogłaby podstawę do oceny skutków wypadku jakiemu uległ, a która to dokumentacja byłaby podstawą formułowania wniosków w opinii przez biegłych sądowych, który to dowód także mógł zostać przez powoda zgłoszony w toku postępowania sądowego. Okoliczności sprawy wskazują, że to zaniechanie podjęcia przez powoda właściwej inicjatywy dowodowej doprowadziło do nie przeprowadzenia tychże dowodów w toku postępowania, a taki stan rzeczy nie jest objęty hipotezą art. 403 § 2 k.p.c. Zaniechania procesowe w zakresie przedstawiania dowodów i wykazywania przez powoda dochodzonego przed sądem roszczenia nie mogły być naprawiane w niniejszym postępowaniu, gdyż nie taki jest cel skargi o wznowienie postępowania. Mając na uwadze wszystko powyższe i uznając, iż podana przez skarżącego w skardze podstawa wznowienia postępowania w rzeczywistości nie wystąpiła, co w świetle stanowiska panującego w orzecznictwie winno skutkować odrzuceniem skargi o wznowienie postępowania jako nieopartej na ustawowej podstawie, sąd okręgowy na podstawie art. 410 § 1 zd. pierwsze k.p.c. orzekł jak w punkcie
4. sentencji. W związku z ustanowieniem dla powoda pełnomocnika z urzędu w oparciu o treść § 8 pkt 5 w zw. z § 16 ust. 1 pkt 1 Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 3 października 2016 r. w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego z urzędu (Dz.U. z 2019 r., poz. 18 t.j.), przyznano od Skarbu Państwa – Sądu Okręgowego w Szczecinie na rzecz adw. P. K. kwotę 2.400 zł tytułem wynagrodzenie, którą to stosownie do § 4 ust. 3 ww. rozporządzenia powiększono o stawkę podatku VAT w wysokości 23 %, co dało ostatecznie kwotę 2.952 zł. O powyższym orzeczono jak w punkcie
5. postanowienia. sędzia Katarzyna Longa (...) (...) (...) ZARZĄDZENIE
6. (...)
7. (...) (...) (...)
8. (...)
9. (...)