Sad powszechny, V Ca 4004/23

Sygn. akt V Ca 4004/23 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 10 stycznia 2025 r. Sąd Okręgowy w Warszawie V Wydział Cywilny Odwoławczy w składzie: Przewodnicząca: Sędzia (del.) Anna Bednarek Protokolant: Aneta Obcowska po rozpoznaniu w dniu 10 stycznia 2025 r. w Warszawie na rozprawie sprawy z powództwa (...) GmbH w B. ( N. ) przeciwko (...) Company A. w D. ( I. ) o zapłatę na skutek apelacji powoda od wyroku Sądu Rejonowego dla Warszawy - Mokotowa w Warszawie z dnia 29 września 2023 r., sygn. akt II C 423/23 upr

1. oddala apelację;
2. zasądza od powoda (...) GmbH w B. ( N. ) na rzecz pozwanego (...) Company (...) w D. ( I. ) kwotę 450 zł (czterysta pięćdziesiąt złotych) tytułem zwrotu kosztów zastępstwa prawnego w instancji odwoławczej wraz z ustawowymi odsetkami za opóźnienie od dnia uprawomocnienia się orzeczenia w tym zakresie do dnia zapłaty. Anna Bednarek Sygn. akt V Ca 4004/23 UZASADNIENIE wyroku z dnia 10 stycznia 2025 r. Z uwagi na to, że niniejsza sprawa podlega rozpoznaniu według przepisów o postępowaniu uproszczonym, stosownie do art. 505 13 § 2 k.p.c. Sąd Okręgowy ograniczył uzasadnienie wyroku do wyjaśnienia jego podstawy prawnej z przytoczeniem przepisów prawa. Sąd Okręgowy zważył co następuje: Apelacja jako bezzasadna nie zasługuje na uwzględnienie, a podniesione w niej zarzuty nie mogą skutkować zmianą, bądź uchyleniem zaskarżonego wyroku. Sąd Rejonowy w toku postępowania nie dopuścił się żadnego z zarzucanych mu uchybień, a rozstrzygnięcie – zarówno co do podstawy faktycznej jak i prawnej – jest w ocenie Sądu Okręgowego słuszne i w pełni odpowiadające przepisom prawa. Sąd I instancji dokonał trafnej oceny zgromadzonego materiału dowodowego i na tej podstawie poczynił prawidłowe ustalenia faktyczne. Do ustalonego stanu faktycznego zastosowane zostały właściwe przepisy prawa materialnego, które zostały też prawidłowo zinterpretowane. W tym stanie rzeczy, Sąd Okręgowy podzielając ustalenia faktyczne i rozważania prawne Sądu Rejonowego, przyjmuje je za własne. Zdaniem Sądu Okręgowego na gruncie niniejszej sprawy stan faktyczny został ustalony przez Sąd Rejonowy prawidłowo, zgodnie z zasadą swobodnej oceny dowodów, która wymaga, aby sąd oceniał materiał dowodowy w sposób logiczny, spójny i zgodny z zasadami doświadczenia życiowego, dlatego też za bezzasadne należało uznać zarzuty naruszenia art. 233 § 1 k.p.c. Przepis ten przyznaje sądowi swobodę w ocenie zebranego materiału dowodowego, zaś zarzut naruszenia tego uprawnienia tylko wtedy można uznać za usprawiedliwiony, jeżeli sąd zaprezentuje rozumowanie sprzeczne z regułami logiki bądź doświadczeniem życiowym. Dla skuteczności zarzutu naruszenia ww. przepisu nie wystarcza samo twierdzenie o wadliwości dokonanych ustaleń faktycznych odwołujące się do stanu faktycznego, który w przekonaniu skarżącego odpowiada rzeczywistości. Konieczne jest wskazanie przyczyn dyskwalifikujących postępowanie sądu w tym zakresie. Jeżeli zaś z określonego materiału dowodowego sąd wyprowadza wnioski logicznie poprawne i zgodne z doświadczeniem życiowym, to ocena sądu nie narusza reguł swobodnej oceny dowodów i musi się ostać, choćby w równym stopniu na podstawie tego samego materiału dowodowego dawały się wysnuć wnioski odmienne (por. wyrok SN z dnia 27 września 2002 r., II CKN 817/00). Natomiast analizując treść zarzutów podniesionych w apelacji dojść należy do wniosku, iż stanowią one jedynie polemikę z prawidłowymi ustaleniami poczynionymi w toku niniejszej sprawy przez Sąd Rejonowy. Na gruncie niniejszej sprawy strona powodowa zarzucała, iż Sąd I instancji błędnie ustalił i ocenił, że powód nie wykazał, aby zawarł umowę przelewu wierzytelności z R. N. ( art. 509 § 1 k.c. i 511 k.c. ). W ocenie Sądu Okręgowego zaś, istotnie w sprawie niniejszej strona powodowa nie wykazała swojej legitymacji czynnej, bowiem materiał dowodowy zgromadzony w aktach sprawy nie zawiera dowodu potwierdzającego zawarcie umowy cesji przez powoda i pasażera wskazanego w pozwie lotu. Jak słusznie wskazał Sąd Rejonowy, w orzecznictwie przyjmuje się, że przelew wierzytelności nie może być skutecznie dokonany w drodze jednostronnej czynności prawnej, a powód nie wykazał, aby jako cesjonariusz złożył cedentowi oświadczenie o nabyciu wierzytelności związanych z opóźnionym lotem, tym samym nie wykazał faktu zawarcia umowy cesji. W aktach sprawy bowiem znajduje się wyłącznie dokument zatytułowany „Assignment form”, zawierający oświadczenie i podpis jedynie R. N. . Wskazać przy tym należy, że rację ma powód podnosząc, że umowa cesji może być zawarta w każdy sposób. Nie zmienia to jednak faktu, iż okoliczność jej zawarcia w toku procesu winna być udowodniona, bowiem jej istnienie warunkuje ocenę w zakresie posiadania legitymacji procesowej czynnej do wytoczenia powództwa. O ile strony zawarły umowę w innej formie, to koniecznym jest przedłożenie dowodów, że strony złożyły oświadczenia woli co do zawarcia rzeczonej umowy cesji. W sprawie niniejszej powód, na którym spoczywał ciężar dowodu w tym zakresie ( art. 6 k.c. w zw. z art. 322 k.p.c. ), dowodu takiego nie zaoferował. Taki stan rzeczy skutkować musiał oceną, iż powód nie posiadał legitymacji czynnej. Mając na uwadze, jak wskazano wyżej, iż dowody zaoferowane zarówno przed Sądem I nie były wystarczające dla możliwości stwierdzenia, czy doszło do zawarcia przez powoda umowy cesji roszczeń przysługujących mu wobec pozwanych linii lotniczych na mocy art. 385 k.p.c. należało orzec o oddaleniu apelacji powoda. Z tych względów bezprzedmiotowym było odnoszenie się do pozostałych podniesionych w apelacji zarzutów, w szczególności co do tego czy w sprawie zaistniały nadzwyczajne okoliczności zwalniające przewoźnika z obowiązku wypłaty powodowi odszkodowania. O kosztach postępowania odwoławczego Sąd Okręgowy orzekł na podstawie art. 98 § 1 i 3 k.p.c. stosownie do zasady odpowiedzialności za wynik postępowania. Na koszty powstałe po stronie pozwanego złożyły się: kwota 450 zł wynikająca z § 2 pkt 3 w z. z § 10 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych w brzmieniu obowiązującym w dacie wniesienia apelacji. Anna Bednarek