Sad powszechny, I C 2859/18

Sygn. akt I C 2859/18 Uzasadnienie wyroku z dnia 22 września 2023 r. W pozwie skierowanym przeciwko pozwanemu (...) Spółce Akcyjnej z siedzibą w W. powód Krajowy Ośrodek (...) z siedzibą w W. żądał zasądzenia kwoty 10.732,14 zł wraz z odsetkami ustawowymi za opóźnienie oraz kosztami procesu według norm przepisanych. Podstawę powództwa stanowiło zobowiązanie pozwanego do uiszczenia opłat rocznych za użytkowanie wieczyste nieruchomości stanowiących działki nr (...) , należnych za 2015 r., w wysokości odpowiadającej różnicy pomiędzy opłatami uiszczonymi przez pozwanego według stawki 1% oraz wartości nieruchomości ustalonych na kwotę 607,27 zł/m kw., a opłatami naliczonymi przez powoda według stawki 1% oraz wartości nieruchomości ustalonych na kwotę 872,13 zł/m kw. W odpowiedzi na pozew pozwany żądał oddalenia powództwa oraz zasądzenia kosztów procesu według norm przepisanych. Pozwany podniósł, że uiszczenie przez niego powyższych opłat rocznych według stawki 1% oraz wartości nieruchomości ustalonych na kwotę 607,27 zł/m kw. stanowiło spełnienie należnego świadczenia w całości, bowiem wypowiedzenie opłat rocznych dokonane w dniu 12 grudnia 2007 r. ze względu na zmianę wartości nieruchomości, ustalające wartość na kwotę 872,13 zł/m kw., zostało uznane za bezskuteczne, a wypowiedzenie opłat rocznych dokonane w dniu 9 lutego 2009 r. dotyczyło jedynie ustalenia stawki 1%. Za podstawę wyroku Sąd Rejonowy przyjął następujące ustalenia i wnioski: Powództwo nie zasługiwało na uwzględnienie. Trafny bowiem okazał się podniesiony przez pozwanego zarzut spełnienia należnego świadczenia w całości, wobec uiszczenia przez niego powyższych opłat rocznych według stawki 1% oraz wartości nieruchomości ustalonych na kwotę 607,27 zł/m kw., z uwagi na to, że wypowiedzenie opłat rocznych dokonane w dniu 12 grudnia 2007 r. ze względu na zmianę wartości nieruchomości, ustalające wartość na kwotę 872,13 zł/m kw., zostało uznane za bezskuteczne, a wypowiedzenie opłat rocznych dokonane w dniu 9 lutego 2009 r. dotyczyło jedynie ustalenia stawki 1%. W świetle dowodów z dokumentów zgromadzonych w sprawie niniejszej, których wiarygodność nie budziła wątpliwości Sądu Rejonowego i nie była kwestionowana przez strony, zachodziła wystarczająca podstawa do przyjęcia, że wypowiedzenie opłat rocznych dokonane w dniu 12 grudnia 2007 r. ze względu na zmianę wartości nieruchomości, ustalające wartość na kwotę 872,13 zł/m kw., było nieskuteczne. Wyrokiem Sądu Okręgowego w Warszawie z dnia 29 września 2016 r., sygn. XXIV C 295/15 (k. 103 i nast.), wypowiedzenie opłaty rocznej za użytkowanie wieczyste nieruchomości stanowiącej działkę nr (...) , dokonane w dniu 12 grudnia 2007 r., zostało uznane za bezskuteczne. Apelacja od tego wyroku została oddalona wyrokiem Sądu Apelacyjnego w Warszawie z dnia 4 listopada 2019 r., sygn. I ACa 1239/17 (k. 256 i nast.). Okoliczność, że nieruchomości stanowiące działki nr (...) wyodrębnione zostały z działki nr (...) , pozostawała poza sporem i znajdowała potwierdzenie w dokumentach zawartych na k. 173, k. 79 oraz k. 177, k. 80. W konsekwencji mocy wiążącej oraz powagi rzeczy osądzonej powyższych wyroków w sprawie niniejszej brak było podstaw do przyjęcia odmiennej wartości nieruchomości stanowiących działki nr (...) , niż ta ustalona na kwotę 607,27 zł/m kw. Tym samym brak było podstaw do przyjęcia, aby kolejne wypowiedzenie opłat rocznych, tym razem dokonane w dniu 9 lutego 2009 r., mogło przyjmować za podstawę wyliczenia należnych opłat odmienną wartość tych nieruchomości, niż ustalona na kwotę 607,27 zł/m kw. Oceniając skutki prawne wypowiedzenia dokonanego w dniu 9 lutego 2009 r. należało uwzględnić zarówno podany wyżej wynik sprawy prawomocnie zakończonej wyrokiem Sądu Apelacyjnego w Warszawie z dnia 4 listopada 2019 r., sygn. I ACa 1239/17, jak i treść tego wypowiedzenia. Prowadzą one do jednoznacznego wniosku, że wypowiedzenie dokonane w dniu 9 lutego 2009 r. (k. 77-78, k. 170-171) dotyczyło jedynie ustalenia stawki opłaty rocznej wynoszącej 1%. Z treści tego wypowiedzenia jasno wynikało, że następuje ono w związku ze zmianą stawki procentowej i właśnie zmiana stawki opłaty rocznej z 3% na 1% stanowiła zasadniczy jego element. W treści wskazano, że podana wysokość opłaty rocznej została ustalona na podstawie dotychczasowej wartości nieruchomości, jako iloczyn tej wartości oraz stawki 1%. W uzasadnieniu wypowiedzenia odwołano się zaś wyłącznie do art. 17b ust. 1 pkt 2a ustawy z dnia 19 października 1991 r. o gospodarowaniu nieruchomościami rolnymi Skarbu Państwa, według którego opłata roczna z tytułu użytkowania wieczystego wynosi 1% w odniesieniu do nieruchomości wykorzystywanych m.in. na realizację urządzeń infrastruktury technicznej. Co więcej, na podstawie art. 17b ust. 2a ustawy z dnia 19 października 1991 r. o gospodarowaniu nieruchomościami rolnymi Skarbu Państwa, do zawiadomienia o zmianie dotychczasowej wysokości opłaty rocznej z tytułu użytkowania wieczystego stosuje się odpowiednio przepisy o gospodarce nieruchomościami dotyczące postępowania w razie wypowiedzenia opłaty rocznej z tytułu użytkowania wieczystego, w tym art. 78 ust. 1 ustawy z dnia z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami, według którego w wypowiedzeniu należy wskazać sposób obliczenia nowej wysokości opłaty rocznej, a do wypowiedzenia dołącza się informację o wartości nieruchomości, o której mowa w art. 77 ust. 3 tej ustawy, tj. wartości nieruchomości określonej przez rzeczoznawcę majątkowego, oraz o miejscu, w którym można zapoznać się z operatem szacunkowym. Natomiast wypowiedzenie dokonane w dniu 9 lutego 2009 r. (k. 77-78, k. 170-171) nie zawierało żadnego z tych elementów. W świetle powyższych okoliczności zachodziła wystarczająca podstawa do przyjęcia, że zamiarem i skutkiem wypowiedzenia dokonanego w dniu 9 lutego 2009 r. (k. 77-78, k. 170-171) było jedynie ustalenie stawki opłaty rocznej wynoszącej 1%, nawet jeśli w jego treści wysokość opłaty rocznej została błędnie podana. Podstawę zasądzenia od powoda na rzecz pozwanego kwoty 3.617,00 zł tytułem kosztów procesu wraz z odsetkami ustawowymi za opóźnienie od dnia uprawomocnienia się niniejszego wyroku do dnia zapłaty, stanowiły art. 98 § 1, 1 1 i 3 oraz art. 99 Kodeksu postępowania cywilnego , według których strona przegrywająca sprawę obowiązana jest zwrócić przeciwnikowi na jego żądanie koszty niezbędne do celowego dochodzenia praw i celowej obrony (koszty procesu), w tym wynagrodzenie adwokata lub radcy prawnego, a od kwoty zasądzonej tytułem zwrotu kosztów procesu należą się odsetki, w wysokości odsetek ustawowych za opóźnienie w spełnieniu świadczenia pieniężnego, za czas od dnia uprawomocnienia się orzeczenia, którym je zasądzono, do dnia zapłaty. Podstawę ustalenia wysokości wynagrodzenia radcy prawnego stanowił zaś § 2 pkt 5 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych. Z tych względów Sąd Rejonowy orzekł jak w sentencji. sędzia Robert Bełczącki (...) sędzia Robert Bełczącki