Sygnatura akt IV Ka 237/25
- 2.WYROK 2.1.W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 20 maja 2025 r. 4.Sąd Okręgowy w Świdnicy w IV Wydziale Karnym Odwoławczym w składzie: 1.Przewodnicząca: 1.SSO Agnieszka Połyniak 1.Protokolant: 1.Dorota Bawolska przy udziale Julity Podlewskiej Prokuratora Prokuratury Okręgowej, po rozpoznaniu w dniu 20 maja 2025 r. 6.sprawy S. G. 7.syna T. i E. z domu S.
- urodzonego (...) w B. 9.oskarżonego z art. 279 § 1 kk w związku z art. 12 § 1 kk 10.na skutek apelacji wniesionej przez obrońcę oskarżonego 11.od wyroku Sądu Rejonowego w Dzierżoniowie 12.z dnia 22 stycznia 2025 r. sygnatura akt II K 358/24 I. utrzymuje w mocy zaskarżony wyrok, II. zasądza na rzecz adw. K. S. z Kancelarii Adwokackiej w D. kwotę 1033,20 zł tytułem zwrotu kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej oskarżonemu z urzędu w postępowaniu odwoławczym, III. zwalnia oskarżonego od poniesienia kosztów sądowych związanych z postępowaniem odwoławczym, wydatkami za to postępowanie obciążając Skarb Państwa. UZASADNIENIE Formularz UK 2 Sygnatura akt IV Ka 237/25 Załącznik dołącza się w każdym przypadku. Podać liczbę załączników: 1
- CZĘŚĆ WSTĘPNA 1.
- Oznaczenie wyroku sądu pierwszej instancji wyrok Sądu Rejonowego w Dzierżoniowie z 22 stycznia 2025 roku, sygn. akt II K 358/24 1.
- Podmiot wnoszący apelację ☐ oskarżyciel publiczny albo prokurator w sprawie o wydanie wyroku łącznego ☐ oskarżyciel posiłkowy ☐ oskarżyciel prywatny ☒ obrońca ☐ oskarżony albo skazany w sprawie o wydanie wyroku łącznego ☐ inny 1.
- Granice zaskarżenia 1.1.
- Kierunek i zakres zaskarżenia ☒ na korzyść ☐ na niekorzyść ☐ w całości ☒ w części ☒ co do winy ☐ co do kary ☐ co do środka karnego lub innego rozstrzygnięcia albo ustalenia 1.1.
- Podniesione zarzuty Zaznaczyć zarzuty wskazane przez strony w apelacji ☐ art. 438 pkt 1 k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu ☐ art. 438 pkt 1a k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w innym wypadku niż wskazany w art. 438 pkt 1 k.p.k. , chyba że pomimo błędnej podstawy prawnej orzeczenie odpowiada prawu ☐ art. 438 pkt 2 k.p.k. – obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia ☒ art. 438 pkt 3 k.p.k. – błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia ☐ art. 438 pkt 4 k.p.k. – rażąca niewspółmierność kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka ☐ art. 439 k.p.k. ☐ brak zarzutów 1.
- Wnioski ☐ uchylenie ☒ zmiana
- Ustalenie faktów w związku z dowodami przeprowadzonymi przez sąd odwoławczy 1.
- Ustalenie faktów 1.1.
- Fakty uznane za udowodnione Lp. Oskarżony Fakt oraz czyn, do którego fakt się odnosi Dowód Numer karty 2.1.1.
- S. G. oskarżony jest osobą niekaraną karta karna 117 1.1.
- Fakty uznane za nieudowodnione Lp. Oskarżony Fakt oraz czyn, do którego fakt się odnosi Dowód Numer karty 2.1.2.
- 1.
- Ocena dowodów 1.1.
- Dowody będące podstawą ustalenia faktów Lp. faktu z pkt 2.1.1 Dowód Zwięźle o powodach uznania dowodu 2.1.1.1 karta karna treść informacji z KRK nie budzi wątpliwości i nie była kwestionowana przez strony postępowania 1.1.
- Dowody nieuwzględnione przy ustaleniu faktów (dowody, które sąd uznał za niewiarygodne oraz niemające znaczenia dla ustalenia faktów) Lp. faktu z pkt 2.1.1 albo 2.1.2 Dowód Zwięźle o powodach nieuwzględnienia dowodu
- STANOWISKO SĄDU ODWOŁAWCZEGO WOBEC ZGŁOSZONYCH ZARZUTÓW i wniosków Lp. Zarzut 3.
- obrońca oskarżonego zaskarżył wyrok w części, tj. w zakresie punktów II i III jego części rozstrzygającej, zarzucając na podstawie art. 438 pkt 2 i 3 k.p.k. : - obrazę przepisów prawa procesowego mająca wpływ na treść orzeczenia, tj. art. 5 § 1 i § 2 k.p.k. , 7 k.p.k. i 410 k.p.k. polegającą na błędnej , dowolnej i sprzecznej z regułami logicznego rozumowania ocenie materiału dowodowego dokonanej z przekroczeniem granic swobodnej oceny dowodów z jednoczesnym naruszeniem zasady domniemania niewinności oraz zasady in dubio pro reo, a także uznanie w części wyjaśnień oskarżonego za niewiarygodne co do zasady, jako stanowiące przyjętą linię obrony i w konsekwencji błędne przyjęcie zasadności dopuszczenia się przez oskarżonego występku z art. 283 k.k. w zw. z art. 279 §1 k.k. w zw. z art. 12 §1 k.k. mimo istniejących wątpliwości, co do jego sprawstwa i winy, które rozstrzygnięto wyłącznie w oparciu o przypuszczenia na niekorzyść oskarżonego; - błąd w ustaleniach faktycznych mający wpływ na treść polegający na przyjęciu za podstawę rozstrzygnięcia, iż oskarżony dopuścił się popełnienia zarzucanego mu w pkt 2 części wstępnej wyroku czynu w sytuacji, gdy prawidłowa ocena materiału dowodowego, a w zasadzie brak dowodów, powinna prowadzić do wniosku odmiennego. ☐ zasadny ☐ częściowo zasadny ☒ niezasadny Zwięźle o powodach uznania zarzutu za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny Apelacja obrony nie zasługiwała na uwzględnienie, albowiem wbrew twierdzeniom skarżącego Sąd orzekający zebrał materiał dowodowy, który uprawniał do dokonania jednoznacznych i niebudzących wątpliwości ustaleń faktycznych, które wskazują, iż to S. G. jest sprawcą czynu z art. 279 §1 k.k. w zw. z art. 12 § 1 k.k. Jakkolwiek prawdą jest, że nie zabezpieczono nagrania monitoringu, na którym widoczny by był ten, kto posłużył się kartą bankomatową należącą do Ł. B. , płacąc nią dwukrotnie za zakupy, to okoliczność ta nie świadczy o niewinności oskarżonego i nie może prowadzić do jego uniewinnienia. Do podważenia ustaleń Sądu a quo nie wystarczy także przeciwstawienie zeznaniom pokrzywdzonego wyjaśnień S. G. , a to z tego powodu, iż poza uwagą apelującego pozostały dowody z zeznań S. G.
(1)i L. W. . Oceniając ten materiał dowodowy, wziąć pod uwagę trzeba, to, że są to osoby nie mające żadnego powodu, by pomawiać oskarżonego, a wynik tego postępowania jest im bowiem obojętny, gdyż nie identyfikują się z żadną ze stron. Oceniając prawidłowość ustaleń faktycznych Sąd I instancji, podkreślić wypada także to, że to nie Ł. B. ujawnił organom ścigania przestępstwo popełnione na swoją szkodę. Z akt wynika bowiem, że miesiąc po zdarzeniu to funkcjonariusz Policji skontaktował się z Ł. B. , by zweryfikować informacje dotyczące tego, czy utracił on kartę bankomatową i telefon komórkowy, jak też, czy płacił swoją kartą w sklepie (...) oraz I. w B. . Pokrzywdzony okoliczności te potwierdził częściowo, tj. przyznał, iż w sklepie (...) karta użyta była za jego wiedzą i zgodą, natomiast zakwestionował zakupy w B. w sklepie (...) na stancji paliw. Wskazał także na S. G. , jako osobę, która kartę po miał wówczas w swych rękach. Znamienne jest, że pokrzywdzony od właściciela mieszkania – S. G.
(1)– dowiedział się 29 lipca 2023r., że karta i telefon wypadły mu z kieszeni, kiedy 28 lipca 2023r. leżał pod drzwiami i to wtedy zabrał je S. G. , który przekazał świadkowi, że „zaopiekuje się” pokrzywdzonym oraz jego mieniem (k 5). Relacja pokrzywdzonego koresponduje z twierdzeniami S. G.
(1)w istotnych momentach, które dodatkowo uwiarygadniają zeznania L. W. . Miała ona kontakt z oskarżonym od momentu, kiedy ten rozstał się z Ł. B. i został odwieziony do swego domu. W tym czasie nadal dysponował zarówno kartą, jak i telefonem pokrzywdzonego, o czym świadka spontanicznie poinformował. Te depozycje należy ocenić łącznie z dalszym twierdzeniem L. W. , iż następnego dnia oskarżony napisał, iż „ma alkohol”, lecz mimo nagabywań, nie zdradził skąd miał pieniądze na jego zakup (k. 33v). Kiedy zeznania pokrzywdzonego oceni się łącznie z relacjami S. G.
(1)(k. 28v – 29) i L. W. – zatem po myśli art. 410 k.p.k. - to nie ulega wątpliwości że oskarżony był ostatnią osobą, która miała kontakt z pokrzywdzonym oraz jego kartą i telefonem. Rzeczy te zabrał z sobą do domu, zaś następnego dokonał zakupu alkoholu, czym się pochwalił (k.33v). W tych okolicznościach wyjaśnienia oskarżonego, że dopiero następnego dnia zorientował się, że nie ma telefonu i karty, które chciał oddać właścicielowi i nic nie wie o użyciu tej karty w sklepie w miejscu swego zamieszkania (k.31) nie tylko nie przekonują, ale jawią się wyłącznie jako przyjęta linia obrony, która jednakże nie polega na prawdzie, jeżeli ocenić ją przez pryzmat zasady wyrażonej w art. 7 k.p.k. W tym miejscu wskazać należy, że reguła in dubio pro reo – której naruszenia upatruje obrona - adresowana jest do sądu orzekającego w danej sprawie. Oznacza to, iż to sąd winien powziąć wątpliwości, których zgromadzony materiał dowodowy nie jest w stanie usunąć, a przy tym nie dysponuje innymi dowodami, które owe wątpliwości mogłyby wyjaśnić. Konstatacja ta jest uprawniona dopiero wówczas, kiedy sąd wyczerpie inicjatywę dowodową, a pomimo tego nadal – w ocenie sądu – istnieją wątpliwości. Tylko takie uznać 0można za „niedające się usunąć” i wówczas właśnie sąd zobligowany jest rozstrzygnąć je na korzyść oskarżonego. W omawianej sprawie takie wątpliwości nie zaistniały, dowody zgromadzone w sposób niewątpliwy wskazują, że S. G. przez cały czas, także wtedy, kiedy A. O. i L. W. już odszukali go i zabrali do domu, dysponował kartą płatniczą Ł. B. i tylko on, do momentu jej zablokowania przez pokrzywdzonego, dysponował nią. To, że w późniejszym czasie, pozbył się zarówno karty, jak i telefonu (zasadnie uznał Sąd meriti, iż w posiadanie tych rzeczy wszedł legalnie), wynikało raczej z obawy, że Ł. B. może zgłosić ich utratę, co rzeczywiście nastąpiło. Nie sposób racjonalnie twierdzić, że L. W. bezpodstawnie pomówiłaby go najpierw o posiadanie karty płatniczej pokrzywdzonego, a następnie o dysponowanie alkoholem, na którego zakup nagle miał środki niewiadomego pochodzenia, co kobietę przecież zaskoczyło. Z tych też powodów próba wykazania, iż w sprawie mniejszej zaistniały wątpliwości co do sprawstwa S. G. , tj. dwukrotnego posłużenia się kartą płatniczą (dokonania zbliżeniowo zapłaty za zakupiony przez siebie towar – jeżeli uwzględnić zeznania L. W. – był to alkohol), jest nieskuteczna. To właśnie zasady logicznego rozumowania, wiedzy oraz doświadczenia życiowego obligują do uznania, iż to oskarżony, mieszkający wszak w B. , wykorzystał to, że dysponował kartą płatniczą, wiedząc, iż są na koncie pokrzywdzonego jakieś środki, użył jej dla własnych celów. Dopiero później pozbył się jej, w sposób tylko sobie wiadomy. Z tych też powodów stwierdzenie sprawstwa S. G. jest oczywiście uprawnione, bowiem materiał dowodowy, oceniony wszechstronnie i kompleksowo, nie pozostawia wątpliwości w tym zakresie. Tym samym ani zarzut obrazy art. 7 k.p.k. , czy też art. 410 k.p.k. oraz błędu w ustaleniach faktycznych nie jest uprawniony. Wniosek o uchylenie wyroku i uniewinnienie oskarżonego w części zaskarżonego wyroku ☐ zasadny ☐ częściowo zasadny ☒ niezasadny Zwięźle o powodach uznania wniosku za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny. Z przyczyn wskazanych powyżej, skoro żaden z zarzutów apelacji nie zasługiwał na uwzględnienie, zaskarżone rozstrzygnięcie jest zasadne i znajduje oparcie właśnie w całokształcie zgromadzonego materiału dowodowego nie może być skutecznie kwestionowane
- OKOLICZNOŚCI PODLEGAJĄCE UWZGLĘDNIENIU Z URZĘDU 4.
- Zwięźle o powodach uwzględnienia okoliczności
- ROZSTRZYGNIĘCIE SĄDU ODWOŁAWCZEGO 1.
- Utrzymanie w mocy wyroku sądu pierwszej instancji 5.1.
- Przedmiot utrzymania w mocy punkty I - V części rozstrzygającej dotyczące uznania sprawstwa i winy S. G. czynu z art. 279 §1 k.k. w zw. z art. 12 §1 k.k. w zw. z art 283 k.k. i przy zastosowaniu przepisów obowiązujących w dacie czynu ( art. 4 §1 k.k. ) oraz art. 37a §1 k.k. oraz 57b k.k. orzeczenie kary 4 miesięcy ograniczenia wolności z obowiązkiem wykonywania nieodpłatnej kontrolowanej pracy na cele społeczne w wymiarze 20 godzin w stosunku miesięcznym, ( pkt II ), zobowiązanie do naprawnienia szkody poprzez zapłatę kwoty 7,80 zł ( art. 46 § 1 k.k. ), jak też orzeczenie o kosztach procesu ( pkt IV i V ) Zwięźle o powodach utrzymania w mocy wobec nie podzielenia zarzutów apelacji i braku podstaw do negowania ustaleń faktycznych uznanie sprawstwa oraz tego, że oskarżony ponosi winę, z uwzględnieniem okoliczności przedmiotowych i podmiotowych w pełni uprawniało do zastosowania art. 283 k.k. i wymierzenia kary orzeczonej,, także nałożenie obowiązku naprawienia szkody wyrządzonej przestępstwem jest oczywiście uzasadnione, tak również ocenić należało orzeczenie o kosztach procesu, mając m.in. na względzie sytuację materialną i majątkowa S. G. . 1.
- Zmiana wyroku sądu pierwszej instancji 5.2.
- Przedmiot i zakres zmiany Zwięźle o powodach zmiany 1.
- Uchylenie wyroku sądu pierwszej instancji 1.1.
- Przyczyna, zakres i podstawa prawna uchylenia 5.3.1.1.
- ☐ art. 439 k.p.k. Zwięźle o powodach uchylenia 5.3.1.2.
- Konieczność przeprowadzenia na nowo przewodu w całości ☐ art. 437 § 2 k.p.k. Zwięźle o powodach uchylenia 5.3.1.3.
- Konieczność umorzenia postępowania ☐ art. 437 § 2 k.p.k. Zwięźle o powodach uchylenia i umorzenia ze wskazaniem szczególnej podstawy prawnej umorzenia 5.3.1.4.
- ☐ art. 454 § 1 k.p.k. Zwięźle o powodach uchylenia 1.1.
- Zapatrywania prawne i wskazania co do dalszego postępowania 1.
- Inne rozstrzygnięcia zawarte w wyroku Punkt rozstrzygnięcia z wyroku Przytoczyć okoliczności
- Koszty Procesu Punkt rozstrzygnięcia z wyroku Przytoczyć okoliczności pkt II oskarżony w toku rozprawy odwoławczej korzystał z pomocy obrońcy z urzędu, a obrona ta nie została opłacona, z tego też powodu, Sąd odwoławczy zasądził od Skarbu Państwa na rzecz obrońcy opłatę, której wysokość ustalona została zgodnie z brzmieniem § 17 ust. 2 pkt 4 Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z 14 maja 2024r. w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa albo jednostki samorządu terytorialnego kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez adwokata z urzędu (Dz.U z 2024r. poz. 763) z uwzględnieniem brzmienia § 4 ust. 3 tego rozporządzenia pkt III z uwagi na wynik postępowania odwoławczego, sytuację materialną i majątkową oskarżonego, Sąd odwoławczy zwolnił go od obowiązku poniesienia kosztów sądowych związanych z jego apelacją i wydatkami tego postępowania obciążył Skarb Państwa.
- PODPIS SSO Agnieszka Połyniak 1.
- Granice zaskarżenia Kolejny numer załącznika 1 Podmiot wnoszący apelację obrońca oskarżonego S. G. Rozstrzygnięcie, brak rozstrzygnięcia albo ustalenie, którego dotyczy apelacja uznanie sprawstwa i winy oskarżonego co do czynu z art. 279 §1 k.k. w zw. z art. 12 §1 k.k. w zw. z art. 283 k.k. 0.1.1.3.
- Kierunek i zakres zaskarżenia ☒ na korzyść ☐ na niekorzyść ☐ w całości ☒ w części ☒ co do winy ☐ co do kary ☐ co do środka karnego lub innego rozstrzygnięcia albo ustalenia 0.1.1.3.
- Podniesione zarzuty Zaznaczyć zarzuty wskazane przez strony w apelacji ☐ art. 438 pkt 1 k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu ☐ art. 438 pkt 1a k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w innym wypadku niż wskazany w art. 438 pkt 1 k.p.k. , chyba że pomimo błędnej podstawy prawnej orzeczenie odpowiada prawu ☒ art. 438 pkt 2 k.p.k. – obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia ☒ art. 438 pkt 3 k.p.k. – błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia ☐ art. 438 pkt 4 k.p.k. – rażąca niewspółmierność kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka ☐ art. 439 k.p.k. ☐ brak zarzutów 0.1.1.
- Wnioski ☐ uchylenie ☒ zmiana