Sad powszechny, II Ka 265/24

(1), D. B. , A. A. , M. B. celem zmuszenia ich do zaniechania prawnej czynności służbowej w sposób opisany w akcie oskarżenia oraz, że nie znieważył w/w funkcjonariuszy słowami powszechnie uznawanymi za obraźliwe w związku z pełnieniem przez nich obowiązków służbowych w sytuacji gdy oskarżony w swoich wyjaśnieniach opisał przebieg zdarzeń z dnia 27.12.2022r. i zaprzeczył aby znieważył policjantów słowami wulgarnymi natomiast w kwestii rzekomego stawiania czynnego oporu oskarżony wskazał, że jedyna sytuacja tego rodzaju mogła mieć miejsce wówczas gdy leżąc na ziemi i będąc przyciskanym do podłoża przez funkcjonariuszy policji doznał złamania nosa i zaczął dusić się własną krwią i wówczas próbował uwolnić się z uścisku chcąc złapać powietrze, 3) rozstrzygniecie występujących w sprawie wątpliwości na niekorzyść oskarżonego P. Ż. , 4) brak uwzględnienia w wystarczającym zakresie i błędną interpretację zeznań świadków B. Ż. , A. Ż. , B. R. , A. P. i M. S.

(2)oraz funkcjonariuszy Straży Pożarnej K. N. , J. A. , K. K. , F. K. , M. S.

(3), T. W.

(1)i Ł. F. , którzy opisywali zachowanie oskarżonego P. Ż. po tym jak doszło do zdarzenia drogowego z jego udziałem i z zeznań większości w/w świadków wynika, że oskarżony wobec funkcjonariuszy policji zachowywał się spokojnie, nie stawiał czynnego oporu i nie znieważał funkcjonariuszy co powinno skutkować uznaniem, że zachowania oskarżonego opisane w sentencji zaskarżonego wyroku w pkt. I i II nie miały miejsca. 5) błędne ustalenie, że oskarżony P. Ż. stawiał czynny opór w sposób opisany w akcie oskarżenia oraz znieważył interweniujących funkcjonariuszy Policji w sytuacji gdy brak jest wystarczających dowodów w tym zakresie, 6) oparcie rozstrzygnięcia na zeznaniach pokrzywdzonych M. Ś. , D. B. , A. A. i M. B. , których zeznania są wzajemnie ze sobą sprzeczne a ponadto sprzeczne są z zeznaniami pozostałych przesłuchanych w sprawie świadków, - obrazę przepisów postępowania tj. art. 167 kpk w zw. z art. 169 kpk i 193 kpk poprzez pominięcie wniosku dowodowego zgłoszonego przez obrońcę oskarżonego a dotyczącego dopuszczenia dowodu z opinii biegłego lekarza z zakresu chirurgii celem ustalenia jaki był mechanizm powstania obrażeń ciała u oskarżonego oraz czy powstały one w wyniku zdarzenia drogowego z udziałem oskarżonego czy w wyniku czynności podejmowanych przez funkcjonariuszy policji wobec niego dnia 27 grudnia 2022 r. - obrazę przepisów postępowania tj. art. 41 §1 kpk w zw. z art. 42§ 1 kpk poprzez brak wyłączenia sędziego od rozpoznania niniejszej sprawy pomimo iż zachodziły przesłanki określone w art. 41 §1 kpk w postaci okoliczności wywołujących uzasadnioną wątpliwość co do bezstronności sędziego w sprawie, które to okoliczności zostały opisane przez oskarżonego P. Ż. we wniosku z dnia 3 kwietnia 2024 r. ☐ zasadny ☐ częściowo zasadny ☒ niezasadny Zwięźle o powodach uznania zarzutu za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny Na wstępie zauważyć należy, że Sąd orzekający w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku ( k. 332-340 ) w sposób bardzo obszerny i wyczerpujący ustalił stan faktyczny rozstrzyganej sprawy i dokonał rzetelnej oceny dowodów ujawnionych w niniejszej sprawie opierając się na całokształcie materiału dowodowego ujawnionego na rozprawie. Jest to przejaw realizacji przez Sąd zasady obiektywizmu, która wymaga, aby organ procesowy badał i uwzględniał okoliczności bez kierunkowego nastawienia się do sprawy, zarówno na korzyść jak i na niekorzyść oskarżonego. Jest to osiągalne jedynie wtedy, gdy przedmiotem zainteresowania, a następnie rozważań organu procesowego, jest cały zebrany w sprawie materiał dowodowy, bez pominięcia istotnych jego części ( porównaj: wyrok SN z dnia 29 czerwca 1999 r. V KKN 459/97, Prok. i Pr. 2000, nr 2, poz. 10 ). Z kolei przepis art. 2§2 k.p.k. jest przepisem ogólnym, dotyczącym celów postępowania karnego i dążenia w tym postępowaniu do prawdy materialnej, który nie może zdaniem Sądu Odwoławczego stanowić samodzielnej podstawy odwoławczej. Nie zasługuje na uwzględnienie zarzut apelacji, że Sąd I instancji nie dał wiary wyjaśnieniom oskarżonego P. Ż. , że nie stawiał on czynnego oporu wobec wykonujących czynności służbowe funkcjonariuszy Policji M. Ś. , D. B. , A. A. , M. B. celem zmuszenia ich do zaniechania prawnej czynności służbowej w sposób opisany w akcie oskarżenia oraz, że nie znieważył w/w funkcjonariuszy słowami powszechnie uznawanymi za obraźliwe w związku z pełnieniem przez nich obowiązków służbowych w sytuacji gdy oskarżony w swoich wyjaśnieniach opisał przebieg zdarzeń i zaprzeczył zeznaniom tych świadków. Z zeznań świadków w osobach w/w policjantów, ratowników medycznych S. C. i M. T. wynika w sposób jednoznaczny, że oskarżony na miejscu zdarzenia praktycznie od pojawienia się ratowników medycznych, a po nich policjantów zachowywał się w sposób utrudniający wykonanie z nim czynności medycznych, nie chciał podać swoich danych osobowych, zaś po przyjeździe Policji i po tym jak poproszono go o zbadanie stanu trzeźwości zaczął zachowywać się agresywnie. W sposób szczegółowy uzasadnienie wyroku odnosi się do tych zachowań, podczas których funkcjonariusze Policji byli zmuszeni użyć wobec niego siły fizycznej, bo zapierał się rękami i nogami oraz powalić go na ziemię i skuć kajdankami. Wypowiadał przy tym wobec policjantów groźby bezprawne, szarpał się, kopał policjantów i wypowiadał wobec nich słowa wulgarne i obraźliwe w celu uniemożliwienia im przeprowadzenia interwencji / vide: ocena wskazanych dowodów w uzasadnieniu wyroku k. 335-336/. Podobnie bezprawne i skandaliczne zachowanie oskarżonego było po przewiezieniu go do SP ZOZ U. , gdzie nadal był agresywny wobec policjantów i wykonującego wobec niego czynności personelu medycznego, nie chcąc poddać się pobraniu krwi, kopał nogami, wykrzykiwał słowa wulgarne i obraźliwe, a z uwagi na jego znaczną agresję musiał być przytrzymywany przez policjantów bowiem kopał policjantów i wyposażenie Izby Przyjęć. Znamienne jest to, iż w ocenie pracowników SP ZOZ U. A. P. /k. 257-258, 101-102/, B. R. /k. 257,95-96/ i M. S.

(4)/k. 279/ jego zachowanie było tak agresywne, że zapamiętali je bardzo dobrze i właściwie z czymś takim nie spotkali się w dotychczasowej pracy / k. 336 uzasadnienia wyroku/. Nie można zgodzić się z twierdzeniami apelacji, iż skoro z zeznań funkcjonariuszy Straży Pożarnej K. N. , J. A. , K. K. , F. K. , M. S.

(3), T. W.

(1)i Ł. F. , wynika że oskarżony wobec funkcjonariuszy Policji zachowywał się spokojnie, nie stawiał czynnego oporu i nie znieważał funkcjonariuszy, to oskarżony zarzuconych mu czynów nie popełnił. Otóż świadkowie ci zajęci byli zabezpieczaniem miejsca zdarzenia i zeznawali o tym, co mogli zobaczyć, a nie widzieli całości wydarzeń, co zresztą podkreślali. Fakt ten absolutnie nie może skutkować uznaniem, że zachowania oskarżonego opisane w sentencji zaskarżonego wyroku w pkt. I i II nie miały miejsca. Wskazuje na to autor apelacji twierdząc, iż z zeznań większości w/w świadków wynika , że zachowanie oskarżonego P. Ż. po tym jak doszło do zdarzenia drogowego z jego udziałem nie charakteryzowało się agresją wobec policjantów. W tym miejscu jednak należy wskazać zeznania strażaka K. K. , który zeznawał o agresji oskarżonego, wymachaniem przez niego rękami i konieczności skucia go kajdankami po obaleniu na ziemię /k.295/, o szarpaninie oskarżonego z policjantami zeznaje M. S.

(3)/k. 295-296/ i T. W.

(2)/k. 296/. Z kolei o kierowaniu przez oskarżonego pod adresem policjantów słów wulgarnych zeznaje Ł. F. /k. 296-297/. Także z zeznań świadków B. Ż. i A. Ż. wynika, że nie widzieli oni całości zachowania oskarżonego, bo po odebraniu od nich danych osobowych kazano im jechać do domu. Ta okoliczność jednoznacznie wskazuje na wiarygodność świadków w osobach policjantów i pracowników służby zdrowia oraz części strażaków, którzy zachowanie oskarżonego opisywali odmiennie aniżeli sam oskarżony. Wszyscy są osobami obcymi dla oskarżonego, nie skonfliktowanymi z nim, z oskarżonym zetknęli się podczas wykonywania zajęć zawodowych czyli przypadkowo, wobec czego nie mieli interesu w obciążaniu oskarżonego niepopełnionymi czynami. Właśnie takie dowody, uzupełnione zasadami doświadczenia życiowego i logicznego rozumowania, uznane za wiarygodne, legły u podstaw ustaleń faktycznych w przedmiotowej sprawie, co jest oczywiste i w żaden sposób nie jest sprzeczne z zasadą obiektywizm określoną w art. 4 k.p.k. , jak również w pełni odpowiada treści art. 410 k.p.k. , określającego zasadę, iż podstawę wyroku może stanowić tylko całokształt okoliczności ujawnionych w toku rozprawy głównej. Słusznie zatem Sąd I instancji odmówił wiary wyjaśnieniom oskarżonego, który zaprzecza zeznaniom pokrzywdzonych policjantów, ratowników medycznych i personelu Izby Przyjęć, a nawet strażaków będących na miejscu zdarzenia w zakresie w jakim złożyli oni obciążające go zeznania. W ocenie Sądu Rejonowego jest to tylko ustalona przez oskarżonego linia obrony polegająca na zaprzeczaniu zarzutom kierowanym wobec niego, mająca charakter instrumentalny i zmierzająca do uniknięcia przez oskarżonego odpowiedzialności karnej za popełnione przestępstwa. Należy zwrócić także uwagę na kwestię, którą całkowicie przemilcza obrońca oskarżonego w apelacji, a mianowicie na znaczny stopień nietrzeźwości oskarżonego, który badany na Izbie Przyjęć SP ZOZ U. był w znacznym stopniu nietrzeźwy, skoro stan jego nietrzeźwości wynosił ponad 2 promille. Jest to stan nietrzeźwości zakłócający postrzeganie, zapamiętywanie i odtwarzanie zdarzeń, co jest oczywiste. Wobec tego danie wiary wyjaśnieniom oskarżonego, który nawet nie pamięta swojego agresywnego i skandalicznego zachowania na Izbie Przyjęć, byłoby sprzeczne z zasadami wiedzy, logiki i doświadczenia życiowego. Ocena jego wyjaśnień została w sposób drobiazgowy i wyczerpujący przedstawiona w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku /k. 339-340/ i Sąd Odwoławczy w całości ocenę tę podziela, stąd nie ma potrzeby jej powielania. W tym miejscu jedynie dodać należy, że obrońca oskarżonego zbyt dużą wagę przykłada do dowodu z wyjaśnień oskarżonego, zapominając go skonfrontować z innymi dowodami zgromadzonymi w sprawie, przedstawionymi powyżej. Wpływ wyjaśnień oskarżonego na wynik postępowania karnego jest bezsporny i Sąd orzekający w sposób przewidziany prawem procesowym dowód ten ocenił. Jednak obowiązująca procedura karna nie przewiduje zasady wartościowania dowodów, ani też prymatu dowodów korzystnych dla oskarżonego nad dowodami przemawiającego na jego niekorzyść, a o wartości dowodowej wyjaśnień oskarżonego decyduje ich treść, w konfrontacji z innymi dowodami. Przekonanie sądu o wiarygodności jednych dowodów i niewiarygodności innych pozostaje pod ochroną prawa procesowego m.in. wtedy, gdy: - jest poprzedzone ujawnieniem w toku rozprawy głównej całokształtu okoliczności sprawy (art. 410), i to w sposób podyktowany obowiązkiem dochodzenia prawdy (art. 2 § 2), - stanowi wynik rozważenia wszystkich okoliczności przemawiających zarówno na korzyść, jak i na niekorzyść oskarżonego (art. 4), - jest wyczerpująco i logicznie - z uwzględnieniem wskazań wiedzy i doświadczenia życiowego - uargumentowane w uzasadnieniu wyroku (art. 424 § 1 pkt 1)” – vide: postanowienie SN z dnia 18 stycznia 2007 r. III KK 271/06, OSNwSK 2007/1/

1. Mając na uwadze powyższe apelacja obrońcy oskarżonego w omawianym zakresie na uwzględnienie nie zasługuje. Absolutnie nietrafnie postawiony został przez obrońcę w apelacji zarzut rozstrzygnięcia występujących w sprawie wątpliwości na nie korzyść oskarżonego P. Ż. ( art. 5 §2 k.p.k. ). Zresztą sam autor apelacji nie podaje bliżej na czym to uchybienie miałoby polegać. Apelacja zarzuca także naruszenie art. 7 k.p.k. czyli zasady swobodnej oceny dowodów. Przede wszystkim zauważyć należy, iż zarzuty obrazy art. 5 § 2 k.p.k. i art. 7 k.p.k. mają charakter rozłączny, zatem łączenie tych przepisów w jednym zarzucie jest nieuprawnione. Nadto utrwalony jest już pogląd w orzecznictwie, iż brak jest podstaw do stawiania zarzutu obrazy art. 5 § 2 k.p.k. w oparciu o podnoszone przez stronę wątpliwości co do ustaleń faktycznych lub interpretacji prawa. Dla skutecznego sformułowania zarzutu obrazy ww. przepisu nie mają znaczenia podnoszone przez stronę wątpliwości, lecz jedynie to, czy orzekający w sprawie sąd rzeczywiście powziął wątpliwości co do treści ustaleń faktycznych w sprawie lub wykładni prawa i wobec braku możliwości ich usunięcia rozstrzygnął je na niekorzyść oskarżonego, ewentualnie to, czy w świetle konkretnej sprawy wątpliwości takie powinien był powziąć. W sytuacji zatem, gdy ustalenia faktyczne zależne są od dania lub odmówienia wiary dowodom z zeznań lub wyjaśnień, brak jest podstaw do formułowania zarzutu in dubio pro reo. W ocenie Sądu Odwoławczego nie doszło w sprawie do obrazy przepisów postępowania tj. art. 167 kpk w zw. z art. 169 kpk i 193 kpk poprzez pominięcie wniosku dowodowego zgłoszonego przez obrońcę oskarżonego, a dotyczącego dopuszczenia dowodu z opinii biegłego lekarza z zakresu chirurgii celem ustalenia jaki był mechanizm powstania obrażeń ciała u oskarżonego oraz czy powstały one w wyniku zdarzenia drogowego z udziałem oskarżonego czy w wyniku czynności podejmowanych przez funkcjonariuszy policji wobec niego dnia 27 grudnia 2022 r. W tym zakresie w całości podzielić należy rozważania Sądu I instancji zawarte w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku /k. 344/, wobec czego nie ma potrzeby powielania tej argumentacji zwłaszcza, że w opisanym zakresie zostało przeprowadzone postępowanie przez Prokuraturę Rejonową w Sanoku zakończone prawomocnym postanowienie o odmowie wszczęcia śledztwa z dnia 28 kwietnia 2023 r. sygn. akt 4265-0.Ds. 298.2023 ( vide: akta związkowe Prokuratury Rejonowej w Sanoku sygn. akt 4265-0.Ds. 298.2023 k. 97-99 ). Nie jest zasadny zarzut obrazy przepisów postępowania tj. art. 41 §1 k.p.k. w zw. z art. 42§ 1 k.p.k. poprzez brak wyłączenia sędziego od rozpoznania niniejszej sprawy pomimo iż zachodziły przesłanki określone w art. 41 §1 k.p.k. w postaci okoliczności wywołujących uzasadnioną wątpliwość co do bezstronności sędziego w sprawie, które to okoliczności zostały opisane przez oskarżonego P. Ż. we wniosku z dnia 3 kwietnia 2024 r. /k. 309/. Wynika to z oświadczenia Sędziego Sądu Rejonowego w L. L. S. z dnia 8 kwietnia 2024 r. /k. 311/, a przede wszystkim z prawomocnego postanowienia Sądu Rejonowego w L. z dnia 23 kwietnia 2024 r. sygn. akt II Ko 167/24 nie uwzględniającego wniosku o wyłączenie sędziego z powodów wskazanych przez oskarżonego /k. 314-315/. Lp. Zarzut 2 Błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia poprzez uznanie , iż oskarżony P. Ż. w dniu 27.12.2022 r. stawiał czynny opór wobec wykonujących obowiązki służbowe funkcjonariuszy Komendy Powiatowej Policji w U. - M. Ś. , D. B. , A. A. i M. B. poprzez stosowanie wobec wymienionych przemocy fizycznej polegającej na wyrywaniu się, szarpaniu i kopaniu funkcjonariuszy podczas obezwładniania oraz groźby bezprawne, celem zmuszenia ich do zaniechania prawnej czynności służbowej polegającej na zatrzymaniu jego osoby oraz poprzez uznanie, że oskarżony znieważył w/w policjantów słowami powszechnie uznanymi za obraźliwe , podczas i w związku z pełnieniem przez nich obowiązków służbowych w sytuacji gdy brak jest wystarczających dowodów w tym zakresie a przeprowadzone w sprawie dowody w tym w szczególności dowód z przesłuchania świadków nie potwierdzają aby oskarżony P. Ż. dopuścił się popełnienia czynów , które zostały oskarżonemu przypisane w pkt. I i II zaskarżonego wyroku. ☐ zasadny ☐ częściowo zasadny ☒ niezasadny Zwięźle o powodach uznania zarzutu za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny Zebrany w sprawie materiał dowodowy , oceniony przez Sąd Rejonowy jednoznacznie dowodzi, że oskarżony P. Ż. w dniu 27.12.2022 r. stawiał czynny opór wobec wykonujących obowiązki służbowe funkcjonariuszy Komendy Powiatowej Policji w U. - M. Ś. , D. B. , A. A. i M. B. poprzez stosowanie wobec wymienionych przemocy fizycznej polegającej na wyrywaniu się, szarpaniu i kopaniu funkcjonariuszy podczas obezwładniania oraz groźby bezprawne, celem zmuszenia ich do zaniechania prawnej czynności służbowej polegającej na zatrzymaniu jego osoby oraz poprzez uznanie, że oskarżony znieważył w/w policjantów słowami powszechnie uznanymi za obraźliwe , podczas i w związku z pełnieniem przez nich obowiązków służbowych. Zarzut błędu w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę wyroku jest tylko wówczas słuszny, gdy zasadność ocen i wniosków wyprowadzonych przez sąd orzekający z okoliczności ujawnionych w toku przewodu sądowego, nie odpowiada prawidłowości logicznego rozumowania. Zarzut ten nie może jednak sprowadzać się do samej polemiki z ustaleniami sądu wyrażonymi w uzasadnieniu wyroku, lecz do wykazania, jakich mianowicie konkretnych uchybień w zakresie logicznego rozumowania dopuścił się sąd w ocenie zebranego materiału dowodowego (tak Sąd Apelacyjny w Warszawie w wyroku z dnia 17 października 2023r., sygn. akt VIII AKa 205/23, publik. w Lex nr 3664224). Z taką sytuacją nie mamy jednak do czynienia w niniejszej sprawie, w której stan faktyczny został ustalony jako trafny i odzwierciedlający rzeczywisty przebieg zdarzeń z dnia 27 grudnia 2022 r. Reasumując, Sąd I instancji nie dopuścił się błędu w ustaleniach faktycznych, a sama apelacja sprowadza się tylko do odmiennej oceny materiału dowodowego przez obrońcę oskarżonego i jest jedynie polemiką ze słusznymi i trafnymi ustaleniami faktycznymi poczynionymi przez Sąd orzekający (porównaj: SN I KR 197/74, OSNKW 1975, nr 5, poz. 58 ). Dlatego też apelacja obrońcy oskarżonego nie mogła być w tym zakresie także uwzględniona . Wniosek Wniosek o zmianę zaskarżonego wyroku w części zaskarżonej niniejszą apelacją i uniewinnienie oskarżonego ewentualnie o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy Sądowi I Instancji do ponownego rozpoznania . ☐ zasadny ☐ częściowo zasadny ☒ niezasadny Zwięźle o powodach uznania wniosku za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny. Wniosek ten jest bezzasadny, albowiem Sąd Orzekający przeprowadzając w sprawie postępowanie dowodowe dokonał oceny dowodów zgodnej z zasadą swobodnej oceny dowodów i na podstawie tych dowodów dokonał słusznych i trafnych ustaleń faktycznych pozwalających na przypisanie oskarżonemu popełnienie przestępstw 226 §1 k.k. i art. 224§1 k.k. co do których zwrócona była apelacja. Brak jest w tej sytuacji konieczności uchylenia wyroku i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania.
2. OKOLICZNOŚCI PODLEGAJĄCE UWZGLĘDNIENIU Z URZĘDU
3. Nie dotyczy. Zwięźle o powodach uwzględnienia okoliczności Nie dotyczy.
4. ROZSTRZYGNIĘCIE SĄDU ODWOŁAWCZEGO 5.
5. Utrzymanie w mocy wyroku sądu pierwszej instancji
6. Przedmiot utrzymania w mocy Zaskarżony wyrok został w całości utrzymany w mocy. Zwięźle o powodach utrzymania w mocy Wyrok należało uznać za słuszny i trafny. Ocena dowodów została dokonana przez Sąd pierwszej instancji zgodnie z zasadami wiedzy logiki i doświadczenia życiowego. Sąd uwzględnił całokształt okoliczności zarówno na korzyść jak i na niekorzyść oskarżonego, na podstawie dowodów zebranych w sprawie dokonał trafnych ustaleń faktycznych, a uzasadnienie logicznie przekonuje do zajętego stanowiska oraz do poszczególnych rozstrzygnięć. 5.
7. Zmiana wyroku sądu pierwszej instancji
8. Przedmiot i zakres zmiany Nie dotyczy. Zwięźle o powodach zmiany Nie dotyczy. 5.
9. Uchylenie wyroku sądu pierwszej instancji 5.3.
10. Przyczyna, zakres i podstawa prawna uchylenia 1.
11. Nie dotyczy. ☐ art. 439 k.p.k. Zwięźle o powodach uchylenia Nie dotyczy. 2.
12. Konieczność przeprowadzenia na nowo przewodu w całości ☐ art. 437 § 2 k.p.k. Zwięźle o powodach uchylenia Nie dotyczy. 3.
13. Konieczność umorzenia postępowania ☐ art. 437 § 2 k.p.k. Zwięźle o powodach uchylenia i umorzenia ze wskazaniem szczególnej podstawy prawnej umorzenia Nie dotyczy. 4.
14. Nie dotyczy. ☐ art. 454 § 1 k.p.k. Zwięźle o powodach uchylenia Nie dotyczy. 5.3.
15. Zapatrywania prawne i wskazania co do dalszego postępowania Nie dotyczy. 5.
16. Inne rozstrzygnięcia zawarte w wyroku Punkt rozstrzygnięcia z wyroku Przytoczyć okoliczności Nie dotyczy.
17. Koszty Procesu Punkt rozstrzygnięcia z wyroku Przytoczyć okoliczności II. Sąd Odwoławczy zasądził od oskarżonego P. Ż. na rzecz Skarbu Państwa koszty procesu za postępowanie odwoławcze w kwocie 20 zł, a nadto opłatę za II instancję w kwocie 180 zł, co wynika z art. 636 §1 k.p.k. oraz art. 8 ustawy z dnia 23 czerwca 1973 r. o opłatach w sprawach karnych ( Dz. U. z 1984 r. nr 49, poz. 223 z późn. zm. ).
18. PODPIS