w zw. z art. 626 9 k.p.c. , wyjaśniając, że w przedmiotowej księdze wieczystej jako współwłaściciel wpisany jest m.in. S. H. w 15/80 części, natomiast w dziel III tej księgi dokonano z urzędu wpisu ostrzeżenia o wydaniu prawomocnych orzeczeń o zasiedzeniu całego przysługującego S. H. udziału w wysokości ½ części w prawie własności nieruchomości na rzecz J. B. . Powołując się na orzecznictwo Sądu Najwyższego, Sąd Rejonowy wskazał, że obowiązkiem sądu jest zapobieganie dokonywania wpisów niezgodnych z rzeczywistym stanem prawnym, zwłaszcza gdy sąd ma stosowną wiedzę odnośnie przeszkód wykluczających wnioskowany wpis. Stan ujawniony w księdze wieczystej powinien być pewny i wynikać ze zdarzeń lub czynności, które nie budzą wątpliwości. Przywołane orzeczenie o zasiedzeniu wykluczało zaś dokonanie wpisu zgodnie z wnioskiem. Ponadto, wobec treści wymienionych we wniosku postanowień spadkowych, dokonanie wpisu na rzecz wnioskodawczyni nie prowadziłoby do ustalenia stanu prawnego nieruchomości. Następstwo prawne po S. H. , wynikające ze stwierdzenia nabycia spadku, nie zostało do tej pory ujawnione ani nie znalazło pełnego odzwierciedlenia w przedmiotowym wniosku. Niedopuszczalnym byłoby zaś ujawnienie osoby zmarłej jako właściciela nieruchomości. Akceptacja sytuacji, w której po uwzględnieniu wniosku treść księgi wieczystej nie przedstawiałaby pełnego stanu prawnego nieruchomości, sprzeciwiałaby się zasadzie, że księgi wieczyste prowadzi się w celu ustalania stanu prawnego nieruchomości i nie zapewniałaby bezpieczeństwa obrotu prawnego. Apelację od tego postanowienia złożyła wnioskodawczyni, zaskarżając je w całości i zarzucając naruszenie: 1. art.
w zw. z art. 626 9 k.p.c. poprzez niewłaściwe zastosowanie skutkujące przekroczeniem kognicji sądu w związku z uznaniem, że istnieją przeszkody do dokonania wpisu prawa własności zgodnie z żądaniem wniosku; 2. art. 8 u.k.w.h. poprzez błędną wykładnię i uznanie, że wpis ostrzeżenia w dziale III księgi wieczystej wyłącza możliwość zmiany w dziale II księgi wieczystej. Formułując powyższe zarzuty, skarżąca wniosła o zmianę zaskarżonego postanowienia i uwzględnienie wniosku oraz o zwrot uiszczonej opłaty od apelacji. Sąd Okręgowy zważył, co następuje: Apelacja nie zasługiwała na uwzględnienie. Stosownie do art.
rozpoznając wniosek o wpis sąd bada jedynie treść i formę wniosku, dołączonych dokumentów oraz treść księgi wieczystej. W orzecznictwie Sądu Najwyższego wyrażono pogląd, że art.
zawiera pełną regulacje przebiegu postępowania wieczystoksięgowego, tak w zakresie przebiegu postępowania dowodowego jak i podstaw orzekania. W związku z tym wyłączną podstawą ustaleń faktycznych i prawnych sądu przy rozpoznawaniu wniosku o wpis w księdze wieczystej jest jedynie treść wniosku, treść dołączonych do niego dokumentów i treść księgi wieczystej (zob. uchwała składu 7 sędziów z dnia 16 grudnia 2009 r. - zasada prawna - III CZP 80/90 , OSNC 2010, Nr 6, poz. 84, wyrok z dnia 19 marca 2003 r., I CKN 152/01 , OSNC 2004, Nr 6, poz. 92). Jednocześnie wyjaśniono, że w postępowaniu wieczystoksięgowym, kontroli sądu podlega również skuteczność materialno-prawna czynności prawnej, która stanowi podstawę wpisu (zob. postanowienia Sądu Najwyższego z dnia 22 marca 1955 r., II CO 116/54 , OSN 1956, Nr 1, poz. 15; z dnia 11 czerwca 2008 r., V CSK 17/08 , nie publ.; z dnia 7 grudnia 2011 r., II CSK 604/10 , nie publ.). Wynika to ze szczególnej roli sądu w przeciwdziałaniu dokonywania wpisów sprzecznych z rzeczywistym stanem rzeczy. Księgi wieczyste są publicznym rejestrem praw dotyczących nieruchomości i dlatego ich funkcje muszą być rozpatrywane z punktu widzenia interesu publicznego, a jest nim zasada bezpieczeństwa obrotu prawnego. Istnienie możliwości usunięcia niezgodności stanu ujawnionego w księdze wieczystej z rzeczywistym stanem prawnym w drodze powództwa przewidzianego w art. 10 u.k.w.h. nie powinno jednak wyłączać obowiązku sądu zapobiegania dokonywaniu wpisów niezgodnych z rzeczywistym stanem prawnym, zwłaszcza gdy sąd ma stosowną wiedzę odnośnie przeszkód wykluczających wnioskowany wpis. Oznacza to, że stan prawny ujawniony w księdze wieczystej powinien być stanem pewnym, wynikającym ze zdarzeń lub czynności prawnych, które nie budzą wątpliwości (zob. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 12 grudnia 2007 r., V CSK 295/07 , nie publ.). Nie znajduje uzasadnienia ograniczenie roli sądu w postępowaniu o wpis w księdze wieczystej do organu rejestrowego (por. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 23 listopada 2011 r., IV CSK 123/11 , nie publ.). W uchwale składu 7 sędziów z dnia 25 lutego 2016 r., III CZP 86/15 (OSNC 2016, nr 7-8, poz. 81), Sąd Najwyższy wyjaśnił, że przepis art. 628 8 § 2 k.p.c. nie wyłącza możliwości brania przez sąd pod uwagę przy rozstrzyganiu wniosku o wpis do księgi wieczystej okoliczności znanych mu urzędowo, w świetle których istnieje przeszkoda do żądanego wpisu (por. też postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 23 czerwca 2010 r., II CSK 661/09 , OSNC 2011, Nr 1, poz. 12). W judykaturze ukształtował się też pogląd, że wystąpienie przeszkody w rozumieniu art. 626 9 k.p.c. należy wiązać z zaistnieniem takiego zdarzenia, które mimo formalnego wykazania przez wnioskodawcę podstawy wpisu, nie zezwala z punktu widzenia prawa na jego dokonanie, zatem z okolicznościami natury prawnej determinującymi skuteczność czynności stanowiącej podstawę wpisu (zob. też postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 23 czerwca 2010 r., II CSK 661/09 , OSNC 2011, Nr 1, poz. 12). Podzielając powyższy kierunek orzecznictwa nie sposób było podzielić stanowiska apelującej Gminy, że nie stanowią przeszkody do wpisu ujawnione w dziale III księgi wieczystej ostrzeżenie o wydaniu prawomocnego orzeczenia o zasiedzeniu udziału w wysokości ½ w prawie własności nieruchomości przysługującego S. H. oraz znajdujący się w aktach księgi wieczystej odpis postanowienia Sądu Rejonowego w Oświęcimiu z dnia 13 lutego 1990 roku, sygn. akt I Ns 719/88, z którego wynika, że J. B. nabyła przez zasiedzenie z dniem 1 stycznia 1986 roku własność ½ części nieruchomości objętej księgą wieczystą, w której ma nastąpić żądany wpis (k. 148). Bez wątpienia nabyty przez nią udział dotyczy udziału S. H. . J. B. córka L. i J. , o której mowa w postanowieniu o zasiedzeniu jest bowiem tożsamą osobą z J. P. ujawnioną już w dziale II jako współwłaścicielką udziału ½ części z E. P.
Wyjaśnienie AI na podstawie urzędowego tekstu ustawy. Orientacyjne, nie zastępuje porady prawnej.