Sad powszechny, IV U 167/23

Sygn. akt IV U 167/23 UZASADNIENIE wyroku z dnia 18 lipca 2025 roku Zakład Ubezpieczeń Społecznych Oddział w T. decyzją z dnia 10 lutego 2023 r. znak: RI/ (...) odmówił K. K. prawa do renty z tytułu niezdolności do pracy, ponieważ orzeczeniem lekarza orzecznika ZUS z 20 grudnia 2022 r. oraz orzeczeniem komisji lekarskiej ZUS z dnia 23 stycznia 2023 r. nie stwierdzono u niego niezdolności do pracy. K. K. w odwołaniu od tej decyzji domagał się jej zmiany i przyznania mu prawa do renty z tytułu niezdolności do pracy. Odwołujący uzasadnił swoje żądanie tym, iż występujące u niego schorzenia bioder, kolan oraz nadciśnienie powodują pogorszenie stanu zdrowia i dyskwalifikują go zawodowo w pracy fizycznej. Organ rentowy w odpowiedzi na odwołanie wniósł o jego oddalenie, wskazując że wnioskodawca na skutek orzeczeń lekarza orzecznika i Komisji lekarskiej ZUS nie może nabyć renty z tytułu niezdolności do pracy. Bezsporne w niniejszej sprawie było: K. K. urodzony w dniu (...) pracował jako mechanik samochodowy, ostatnio zajmuje się handlem w ramach własnej działalności gospodarczej. Odwołujący już raz występował bezskutecznie o rentę. W przeszłości pobierał świadczenie rehabilitacyjne, ostatnio do 24 grudnia 2019 r. Od dnia 18 lipca 2022 r. do 27 lipca 2022 r. pobierał zasiłek chorobowy. W dniu 26 lipca 2022 r. ubezpieczony wystąpił z wnioskiem o rentę. Orzeczeniem z dnia 20 grudnia 2022 r. lekarz orzecznik ZUS stwierdził brak niezdolności do pracy, zaś komisja lekarska ZUS po wniesieniu sprzeciwu przez wnioskodawcę od orzeczenia lekarza orzecznika stwierdziła orzeczeniem z 23 stycznia 2023 r., że wnioskodawca nie jest niezdolny do pracy. Wobec powyższego, Zakład Ubezpieczeń Społecznych Oddział w T. zaskarżoną decyzją odmówił skarżącemu prawa do renty z tytułu niezdolności do pracy. Ponadto Sąd na podstawie opinii biegłych lekarzy ustalił: Biegła lekarz internista ustaliła w opinii zasadniczej i uzupełniającej, że u ubezpieczonego występuje: nadciśnienie tętnicze pierwotne, zaburzenia gospodarki lipidowej, nadwagę i astmę oskrzelową w wywiadzie. W oparciu o rozpoznane schorzenia biegła nie uznała odwołującego za niezdolnego do pracy. /dowód: opinia sądowo-lekarska k. 25 -28 oraz k.42-43/ Biegły lekarz ortopeda traumatolog w opiniach zasadniczej i uzupełniającej uznał odwołującego na podstawie stwierdzonego stanu po alloplastyce stawu biodrowego lewego z zespołem bólowym i zmian zwyrodnieniowych stawów kolanowych za częściowo niezdolnego do pracy na okres 1 roku od 18 grudnia 2023 r. oraz że w dniu 10 lutego był on częściowo niezdolny do pracy. /dowód: opinia ortopedyczna k. 60-62 oraz k.117/ Biegły alergolog w opinii nie stwierdził u wnioskodawcy niezdolności do pracy uznając, że skrzywienie przegrody nosa, alergiczny nieżyt nosa przewlekły i przewlekłe zapalenie zatok przynosowych nie uniemożliwiają mu podjęcia pracy. /dowód: opinia k. 93-94/ Biegły lekarz ortopeda z listy Prezesa Sądu Okręgowego w Nowym Sączu, powołany na skutek zarzutów organu rentowego do opinii ortopedycznej biegłego z listy Prezesa Sądu Okręgowego w Tarnowie, w opinii uznał wnioskodawcę za zdolnego do pracy. W jego ocenie istniejąca poprzednio niezdolność do pracy ustała z dniem 24 grudnia 2019 r. Istniejący stan po koksartrozie prawostronnej II stopnia i stan po alloplastyce całkowitej lewego stawu biodrowego nie powodują niezdolności do pracy. /dowód: opinia k.152-153/ Sąd ustalając stan faktyczny niniejszej sprawy podzielił wnioski opinii biegłych lekarzy internisty, alergologa i ortopedy z listy Prezesa Sądu Okręgowego w Nowym Sączu, gdyż zostały one w sposób przekonujący uzasadnione, a poza tym w rzeczowy sposób odnosiły się do okoliczności niezbędnych dla ustalenia stanu zdrowia odwołującego, a w konsekwencji jego zdolności do pracy. Przedmiotowe opinie sporządzone zostały przez biegłych posiadających odpowiednią wiedzę, kwalifikacje oraz doświadczenie zawodowe. Sąd pominął opinię biegłego ortopedy J. K. , gdyż uznał zarzuty (k. 82) podniesione wobec niej przez organ rentowy za uzasadnione. Opinie zasadnicza i uzupełniająca okazały się pozostawać ze sobą w sprzeczności co do daty powstania niezdolności do pracy. W szczególności biegły nie wykazał zasadności wniosku opinii uzupełniającej o istnieniu niezdolności do pracy w dniu wydania zaskarżonej decyzji. Sąd rozważył, co następuje: Odwołanie wnioskodawcy od zaskarżonej decyzji w świetle ustalonego stanu faktycznego i obowiązujących przepisów prawa nie zasługuje na uwzględnienie. Ubezpieczonemu, który stał się niezdolny do pracy w rozumieniu art. 12 i 13 ustawy z dnia 17 grudnia 1998 r. o emeryturach i rantach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych, przysługuje na podstawie art. 57 ust. 1 tej ustawy renta z tytułu niezdolności do pracy zarobkowej. Stopień tej niezdolności zależy od tego, czy ubezpieczony jest całkowicie czy też częściowo niezdolny do pracy. W ocenie Sądu w oparciu o zgromadzony materiał dowodowy – w szczególności opinie biegłych lekarzy - istnieją uzasadnione podstawy, by nie uznać odwołującego za niezdolnego do pracy. Biegli w sposób przekonywujący i merytoryczny uzasadnili medyczne przesłanki wskazujące na brak niezdolności do pracy u odwołującego. Skoro zaskarżona decyzja Zakładu Ubezpieczeń Społecznych Oddział w T. była prawidłowa, to odwołanie należało oddalić jako nieuzasadnione. Procesową podstawę rozstrzygnięcia stanowił art. 477 14 § 1 k.p.c.