Sad powszechny, III AUa 152/24

Sygn. akt III AUa 152/24 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 24 lutego 2025 r. Sąd Apelacyjny w Poznaniu III Wydział Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w składzie: Przewodniczący: sędzia Wiesława Stachowiak Protokolant: Beata Tonak po rozpoznaniu w dniu 24 lutego 2025 r. w Poznaniu na posiedzeniu niejawnym sprawy H. S. przeciwko Zakładowi Ubezpieczeń Społecznych Oddział w Z. o wysokość renty na skutek apelacji H. S. od wyroku Sądu Okręgowego w Zielonej Górze z dnia 10 stycznia 2024 r. sygn. akt IV U 3549/23 oddala apelację. Wiesława Stachowiak UZASADNIENIE Decyzją z dnia 01.03.2023 r. znak: PP/1013086/1 Zakład Ubezpieczeń Społecznych Oddział w Z. dokonał waloryzacji pobieranej przez wnioskodawcę H. S. renty z tytułu niezdolności do pracy w związku z wypadkiem przy pracy, poczynając od dnia 01.03.2023 r. Wysokość zwaloryzowanej renty ustalono przez pomnożenie kwoty świadczenia przysługującego na dzień 28.02.2022r. tj. 1.876,95 zł przez wskaźnik waloryzacji 114,80 %. Renta po waloryzacji od dnia 01.03.2023r. wyniosła 2.154,74 zł. Rentę podwyższono do 80 % zwaloryzowanej podstawy wymiaru ustalonej w cz. IV zaskarżonej decyzji tj. do kwoty 4.572,49 zł. (80 % x 5.715,61 zł). Odwołanie od tej decyzji wniósł H. S. , kwestionując wysokość swojego świadczenia rentowego po dokonanej waloryzacji. Zarzucił, że zaskarżona decyzja jest niezgodna z art. 3 i art. 4 ust. 1 pkt 2 ustawy z 23.01.1968 r. o świadczeniach pieniężnych w razie wypadków przy pracy, a organ rentowy nieprawidłowo wyliczył wysokość jego świadczenia. Zdaniem wnioskodawcy organ rentowy w sposób niedozwolony dokonał zamiany ustawy z dnia 23.01.1968 r. na ustawę z dnia 12.06.1975 r., w związku z tym nastąpiło obniżenie nabytego świadczenia rentowego z 90 % na 80 %. Wyrokiem z dnia 10 stycznia 2024r. w sprawie o sygn. akt IV U 3549/23 Sąd Okręgowy w Zielonej Górze oddalił odwołanie. Powyższe rozstrzygnięcie zostało wydane w oparciu o następujące ustalenia faktyczne i prawne: Decyzją z dnia (...) r. przyznano wnioskodawcy H. S. , urodzonemu (...) , prawo do renty inwalidzkiej trzeciej grupy z tytułu inwalidztwa powstałego wskutek wypadku przy pracy z dnia (...) r. Renta inwalidzka zgodnie z art. 4 ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 23.01.1968 r. o świadczeniach pieniężnych przysługujących w razie wypadków przy pracy (Dz.U. z 1968 r., Nr 3, poz. 8 ze zm.) dla wnioskodawcy zaliczonego do III grupy inwalidów wynosiła 65% zarobku. Orzeczeniem z dnia (...) r. wnioskodawca został zaliczony do II grupy inwalidów w związku z wypadkiem przy pracy, dlatego organ rentowy decyzja z dnia (...) r. ustalił wysokość świadczenia w wysokości 100% podstawy wymiaru renty zgodnie z obowiązującym wówczas art. 19 pkt 1 ustawy z dnia 12.06.1975 r. o świadczeniach z tytułu wypadków przy pracy i chorób zawodowych (Dz.U. z 1983r., Nr 30, poz. 144 ze zm.), a nie w wysokości 90% zarobku, zgodnie z art. 4 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 23.01.1968r. o świadczeniach pieniężnych przysługujących w razie wypadków przy pracy , która z dniem 01.01.1976 r. utraciła moc prawną. Po wejściu w życie ustawy z dnia 17.10.1991 r. , o rewaloryzacji emerytur i rent, o zasadach ustalania emerytur i rent oraz o zmianie niektórych ustaw (Dz.U. z 1991 r., Nr 104, poz. 450 ze zm.) świadczenie wnioskodawcy zostało przeliczone zgodnie z art. 27 ust. 1 w związku z art. 29 ust.

1. W myśl art. 29 ust. 3 w/w ustawy renta inwalidzka z tytułu wypadku przy pracy lub choroby zawodowej, obliczona w myśl ust. 1 i 2, nie mogła być niższa niż: - 80 % podstawy wymiaru renty - dla inwalidy I lub II grupy, - 60 % podstawy wymiaru renty - dla inwalidy III grupy. Ustawa z dnia 30.10.2002 r. o ubezpieczeniu społecznym z tytułu wypadków przy pracy i chorób zawodowych (Dz.U. z 2018 r., poz. 1376 ze zm.) na podstawie, której utraciła moc ustawa z dnia 12.06.1975 r. o świadczeniach z tytułu wypadków przy pracy i chorób zawodowych (Dz. U. z 1983 r. poz. 144, z późn. zm.) zachowała zasady ustalania wysokości świadczeń z tytułu wypadków przy pracy. W myśl art. 18 ust. 1 ustawy wypadkowej renta z tytułu niezdolności do pracy z ubezpieczenia wypadkowego nie może być niższa niż: 1) 80% podstawy jej wymiaru - dla osoby całkowicie niezdolnej do pracy; 2) 60% podstawy jej wymiaru - dla osoby częściowo niezdolnej do pracy. W związku z tym, że wnioskodawca orzeczeniem z dnia (...) r. został zaliczony do II grupy inwalidów w związku z wypadkiem przy pracy na trwałe, wysokość renty wynosząca 80% podstawy wymiaru została ustalona zgodnie z w/w przepisami. Wnioskodawca od wielu lat składa do Sądu Okręgowego w Zielonej Górze (poprzednio Sądu Wojewódzkiego w Zielonej Górze) odwołania od kolejnych decyzji organu rentowego, w tym w zakresie dokonywanych waloryzacji. Analogiczne zarzuty wnioskodawcy, jak podniesione w obecnie rozpoznawanym odwołaniu, były już wielokrotnie przedmiotem rozpoznania i prawomocnych wyroków sądowych. Wyrokiem Sądu Wojewódzkiego w Zielonej Górze z 03.06.1992 r. (V U 511/92) oddalono jego odwołania od decyzji z dnia (...) r. i z dnia (...) r. Wyrokiem Sądu Wojewódzkiego w Zielonej Górze z dnia 17.03.1993 r. (V U 3134/92) oddalono odwołanie wnioskodawcy od decyzji z dnia (...) r. Wyrokiem Sądu Wojewódzkiego w Zielonej Górze z dnia 11.05.1995 r. (V U 537/95) oddalono odwołanie wnioskodawcy od decyzji z dnia (...) r. i z dnia (...) r. Wyrokiem Sądu Wojewódzkiego w Zielonej Górze z dnia 18.03.1996 r. (V U 393/96) oddalono odwołanie wnioskodawcy od decyzji z dnia (...) r. Wyrokiem Sądu Wojewódzkiego w Zielonej Górze z dnia 24.02.1997r. (V U 2494/96) oddalono odwołanie wnioskodawcy od decyzji z dnia (...) i z dnia (...) r. Apelacja wnioskodawcy od tego wyroku została oddalona wyrokiem Sądu Apelacyjnego w Poznaniu z dnia 15.01.1998 r. (III AUa 265/97). Wyrokiem Sądu Wojewódzkiego w Zielonej Górze z dnia 10.12.1998 r. (V U 1943/98) oddalono odwołanie wnioskodawcy od decyzji z dnia (...) r., z dnia (...) r., z dnia (...) r. i z dnia (...) r. Apelacja wnioskodawcy od tego wyroku została oddalona wyrokiem Sądu Apelacyjnego w Poznaniu z dnia 18.08.1999 r. (III AUa 53/99). Wyrokiem Sądu Okręgowego w Zielonej Górze z dnia 23.02.2000 r. (IV U 8057/99) oddalono odwołanie wnioskodawcy od decyzji z dnia (...) r. Apelacja wnioskodawcy od tego wyroku została oddalona wyrokiem Sądu Apelacyjnego w Poznaniu z dnia 13.12.2000 r. (III AUa 571/00). Wyrokiem Sądu Okręgowego w Zielonej Górze z dnia 23.10.2002 r. (IV U 2087/02) oddalono odwołanie wnioskodawcy od decyzji z dnia (...) r. i z dnia (...) r. Apelacja wnioskodawcy od tego wyroku została oddalona wyrokiem Sądu Apelacyjnego w Poznaniu z dnia 28.04.2004 r. (III AUa 1996/02). Wyrokiem Sądu Okręgowego w Zielonej Górze z dnia 31.08.2005 r. (IV U 2789/04) oddalono odwołanie wnioskodawcy od decyzji z dnia (...) r. i z dnia (...) r. Wyrokiem Sądu Okręgowego w Zielonej Górze z dnia 24.03.2009 r. (IX U 817/08) oddalono odwołanie wnioskodawcy od decyzji z dnia (...) Wyrokiem Sądu Okręgowego w Zielonej Górze z dnia 09.06.2010 r. (IV U 1515/10) oddalono odwołanie wnioskodawcy od decyzji z dnia (...) r. Apelacja wnioskodawcy od tego wyroku została oddalona wyrokiem Sądu Apelacyjnego w Poznaniu z dnia 19.01.2011 r. (III AUa 826/10). Wyrokiem Sądu Okręgowego w Zielonej Górze z dnia 20.12.2012 r. (IV U 4606/12) oddalono odwołanie wnioskodawcy od decyzji z dnia (...) r. Apelacja wnioskodawcy od tego wyroku została oddalona wyrokiem Sądu Apelacyjnego w Poznaniu z dnia 11.09.2013 r. (III AUa 255/13). Wyrokiem Sądu Okręgowego w Zielonej Górze z dnia 02.10.2014 r. (IV U 855/14) oddalono odwołanie wnioskodawcy od decyzji z (...) r. Apelacja wnioskodawcy od tego wyroku została oddalona wyrokiem Sądu Apelacyjnego w Poznaniu z dnia 13.08.2015 r. (III AUa 2009/14). Wyrokiem Sądu Okręgowego w Zielonej Górze z dnia 10.10.2017 r. (IV U 1031/17) oddalono odwołanie wnioskodawcy od decyzji z (...) r. W ostatnich latach: Wyrokiem Sądu Okręgowego w Zielonej Górze z dnia 28.08.2018 r. (IV U 573/18) oddalono odwołanie wnioskodawcy od decyzji z (...) r. Apelacja wnioskodawcy od tego wyroku została oddalona wyrokiem Sądu Apelacyjnego w Poznaniu z dnia 22.01.2020 r. (III AUa 1300/18). Wyrokiem z dnia 16.12.2019 r. (sygn. akt IV U 885/15) Sąd Okręgowy w Zielonej Górze oddalił odwołanie od decyzji waloryzacyjnej z dnia (...) r. Apelacja wnioskodawcy została oddalona wyrokiem z dnia 09.06.2020 r. (sygn. akt III AUa 119/20) przez Sąd Apelacyjny w Poznaniu. Wyrokiem z dnia 01.09.2020 r. (sygn. akt IV U 1375/20) Sąd Okręgowy w Zielonej Górze oddalił odwołanie od decyzji z dnia (...) r. Wyrokiem z dnia 10.09.2021 r. (sygn. akt IV U 1197/21) Sąd Okręgowy w Zielonej Górze oddalił odwołanie od decyzji waloryzacyjnej z (...) r. Wyrokiem z dnia 24.10.2022 r. (sygn. akt IV U 779) Sąd Okręgowy w Zielonej Górze oddalił odwołanie od decyzji waloryzacyjnej z (...) r. W oparciu o wyżej ustalony stan faktyczny Sąd Okręgowy wskazał, że odwołanie jest niezasadne. Sąd I instancji wskazał, że pozwany przedstawił w zaskarżonej decyzji sposób i mechanizm dokonywanej waloryzacji, która doprowadziła do ustalenia wysokości pobieranej przez wnioskodawcę renty od dnia (...) r. Sąd Okręgowy powoływał następnie podstawę prawną decyzji, tj. art. 88, 89 ust. 1 i 6 ustawy z dnia 17.12.1998 r. o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych , wskazując, że wysokość zwaloryzowanej renty wnioskodawcy ustalono poprzez pomnożenie kwoty świadczenia przysługującego wnioskodawcy na dzień (...) r. przez wskaźnik waloryzacji, czyli kwotę świadczenia na dzień (...) – 1.876,95 zł pomnożono przez wskaźnik waloryzacji – 114,80 %. Wysokość wskaźnika waloryzacji została ustalona w oparciu o Komunikat Ministra Rodziny i Polityki Społecznej z dnia 9 lutego 2023 r. w sprawie wskaźnika waloryzacji emerytur i rent w 2023 r. (M.P.2023.185). Renta wnioskodawcy po dokonaniu powyższej waloryzacji wyniosła od dnia (...) r. kwotę 2.154,74 zł. Rentę wnioskodawcy podwyższono do 80 % zwaloryzowanej podstawy wymiaru ustalonej w zaskarżonej decyzji w IV części, to jest do kwoty 4.572,49 zł (80% z kwoty 5.715,61 zł.). Waloryzacja renty wnioskodawcy została więc dokonana zgodnie z powyżej wskazanymi przepisami. Sąd Okręgowy wskazał, że wnioskodawca konsekwentnie kwestionuje kolejno dokonywane waloryzacje, błędnie powołując się na przepisy ustawy z 1968 r., podczas gdy zastosowanie maja przepisy art. 88-94 powołanej ustawy z dnia 17.12.1998 r. o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych oraz kolejne ustawy budżetowe, którymi sąd orzekający jest związany. Ponadto odwołujący zarzuca naruszenie w zaskarżonej decyzji z dnia (...) r. przepisu art. 3 ustawy z dnia 23.01.1968 r. o świadczeniach pieniężnych przysługujących w razie wypadków przy pracy (Dz. U. Nr 3 poz. 8 ze zm.), podczas gdy utraciła ona moc w oparciu o art. 51 ustawy z 12.06.1975 r. o świadczeniach z tytułu wypadków przy pracy i chorób zawodowych (Dz. U. z 1983r. Nr 30 poz. 144 ze zm.). Z kolei ustawa z dnia 12.06.1975 r. utraciła moc zgodnie z art. 61 pkt 2 ustawy z dnia 30.10.2002 r. o ubezpieczeniu społecznym z tytułu wypadków przy pracy i chorób zawodowych (Dz. U. Nr 199, poz. 1673). Zdaniem Sądu Okręgowego do renty wnioskodawcy zastosowanie mają przepisy ustawy z dnia 30.10.2002 r. o ubezpieczeniu społecznym z tytułu wypadków przy pracy i chorób zawodowych (Dz. U. 2022 r. poz. 2189), o czym stanowi art. 50 ust. 1 tej ustawy. Zgodnie z art. 18 ust 1 pkt 1 ustawy - renta z tytułu niezdolności do pracy nie może być niższa niż 80% podstawy jej wymiaru dla osoby całkowicie niezdolnej do pracy. W przypadkach nieuregulowanych tą ustawą stosuje się przepisy ustawy o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych (art. 17 ust. 1 ustawy). Waloryzacja renty odwołującego przeprowadzana jest zatem w oparciu o przepisy ustawy z dnia 17.12.1998 r. o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych . Wnioskodawca podnosił już wcześniej wobec decyzji waloryzacyjnych za poprzednie lata, identyczne zarzuty jak obecnie, co wynika z ustalanego przez Sąd Okręgowy stanu faktycznego. Wyroki prawomocne wiążą nie tylko strony, ale również i sąd ( art. 365 § 1 kpc ). Mając to wszystko na uwadze, na podstawie art. 477 14 § 1 k.p.c. orzeczono jak w sentencji wyroku. Apelację od powyższego wyroku złożył odwołujący, wnosząc o jego zmianę i uwzględnienie odwołania. W uzasadnieniu wskazał, że Sąd Okręgowy w zaskarżonym wyroku „po raz kolejny pominął 10 % różnicę pomiędzy nabytym z wypadku przy pracy (...) 90 % (ustawa z 23.01.1968r.) a otrzymanym w dniu 01.01.1992r. i nadal 80 % świadczeniem rentowym za 12 miesięcy 2023r. wynoszącym 4932 zł”. W odpowiedzi na apelację pozwany wniósł o jej oddalenie. Sąd Apelacyjny zważył, co następuje: Apelacja nie jest zasadna. Sąd Apelacyjny podziela zarówno ustalenia faktyczne, jak i wywody prawne Sądu I instancji i przyjmuje je za własne, uznając zarzuty apelacji za nieuzasadnione. Sąd Okręgowy w sposób prawidłowy i wyczerpujący rozważył wszystkie okoliczności sprawy i dowody ujawnione w toku postępowania, dokonując następnie na ich podstawie właściwych ustaleń faktycznych. Postępowanie w niniejszej sprawie zostało przeprowadzone wnikliwie i starannie zaś ocena materiału dowodowego dokonana przez Sąd I instancji nie wykazuje błędów logicznych i nie wykracza poza ramy swobodnej oceny dowodów. Sąd Apelacyjny podziela ustalenia i rozważania prawne Sądu Okręgowego i na podstawie art. 382 k.p.c. przyjmuje je jako własne. Na wstępie Sąd Apelacyjny przypomina, że w sprawach z odwołania od decyzji organu rentowego, jej treść wyznacza przedmiot i zakres rozpoznania oraz orzeczenia sądu. Kwestią sporną było ustalenie, czy organ rentowy zaskarżoną decyzją z dnia (...) w sposób prawidłowy dokonał waloryzacji pobieranej przez wnioskodawcę H. S. renty z tytułu niezdolności do pracy w związku z wypadkiem przy pracy, poczynając od dnia 1 marca 2023 r. Na wstępie wskazać należy, że niniejsza sprawa, jest jedną z wielu kolejnych spraw inicjowanych odwołaniami wnioskodawcy od decyzji ZUS ustalających wysokość świadczenia, w których podnosi on tożsame zarzuty. Wnioskodawca od wielu lat składa do Sądu Okręgowego w Zielonej Górze (poprzednio Sądu Wojewódzkiego w Zielonej Górze) odwołania od kolejnych decyzji organu rentowego, w tym w zakresie dokonywanych waloryzacji. Analogiczne zarzuty wnioskodawcy, jak w niniejszej sprawie, były już wielokrotnie przedmiotem rozpoznania i prawomocnych wyroków sądowych. Odwołujący domaga się ustalenia wysokości świadczenia przyznanego mu na podstawie decyzji z (...) r. Jak wynika z ustaleń Sądu I instancji H. S. nieustannie od 1989 r. wnosi odwołania od decyzji ZUS ustalających wysokość świadczenia i to podnosząc te same argumenty. Decyzje wydane w tym okresie były wielokrotnie poddane też ocenie przez organ odwoławczy – Sąd Ubezpieczeń Społecznych. Żadna z zaskarżonych przez odwołującego decyzji ZUS od 1989 r. nie została zmieniona przez organ odwoławczy. Przechodząc do oceny zarzutów apelacji, wskazać należy w pierwszej kolejności na historię ustalania wysokości świadczenia odwołującego wynikająca z jego akt rentowych. Decyzją z (...) r. przyznano odwołującemu prawo do renty inwalidy III grupy z tytułu inwalidztwa powstałego wskutek wypadku przy pracy z (...) r. i to poczynając od (...) r. Podstawą przyznania tego świadczenia i obliczenia jego wysokości była ustawa z 23 stycznia 1968 r. o świadczeniach pieniężnych przysługujących w razie wypadków przy pracy (Dz.U. z 1968 r., Nr 3, poz. 8 ze zm.). Zgodnie z art. 4 ust. 1 pkt 3 tej ustawy, renta inwalidzka dla odwołującego zaliczonego do III grupy inwalidów wynosiła 65% zarobku. Następnie orzeczeniem z (...) r. odwołujący został zaliczony do II grupy inwalidów w związku z wypadkiem przy pracy, wobec czego organ rentowy decyzją z (...) r. ustalił wysokość świadczenia w wysokości 100% podstawy wymiaru renty, zgodnie z obowiązującym wówczas art. 19 pkt 1 ustawy z 12 czerwca 1975 r. (Dz.U. z 1983 r, Nr 30, poz. 144 ze zm.), a nie w wysokości 90% zarobku, jak stanowił z art. 4 ust. 1 pkt 2 ustawy z 23 stycznia 1968 r. o świadczeniach pieniężnych przysługujących w razie wypadków przy pracy . Ustawa ta z dniem 1 stycznia 1976 r. utraciła moc prawną na podstawie art. 51 ustawy z 12 czerwca 1975 r. o świadczeniach z tytułu wypadków przy pracy i chorób zawodowych . Po wejściu w życie ustawy z 17 października 1991 r. o rewaloryzacji emerytur i rent, o zasadach ustalania emerytur i rent oraz o zmianie niektórych ustaw (Dz.U. z 1991r., Nr 104, poz. 450 ze zm.), świadczenie odwołującego zostało przeliczone zgodnie art. 27 ust. 1 w związku z art. 29 ust.
2. W myśl art. 29 ust. 3 w/w ustawy, renta inwalidzka z tytułu wypadku przy pracy lub choroby zawodowej, obliczona w myśl ust. 1 i 2 , nie mogła być niższa niż: 1) 80% podstawy wymiaru renty - dla inwalidy I lub II grupy, 2) 60% podstawy wymiaru renty - dla inwalidy III grupy. Ustawa z 30 października 2002 r . o ubezpieczeniu społecznym z tytułu wypadków przy pracy i chorób zawodowych (Dz.U. z 2017 r., poz. 1773 ze zm.), na podstawie której utraciła moc ustawa z 12 czerwca 1975 r. o świadczeniach z tytułu wypadków przy pracy i chorób zawodowych , zachowała zasady ustalania wysokości świadczeń z tytułu wypadków przy pracy. W oparciu o art. 18 ust. 1 ustawy z 30 października 2002 r. , renta z tytułu niezdolności do pracy z ubezpieczenia wypadkowego nie może być niższa niż: 1) 80% podstawy jej wymiaru - dla osoby całkowicie niezdolnej do pracy; 2) 60% podstawy jej wymiaru - dla osoby częściowo niezdolnej do pracy. Odwołujący orzeczeniem z (...) r. został zaliczony do II grupy inwalidów w związku z wypadkiem przy pracy na trwałe, dlatego renta wypadkowa stanowi 80% zwaloryzowanej podstawy wymiaru, co jest zgodne z powołanymi wyżej przepisami. Błędny jest podniesiony w postępowaniu przed Sądem I instancji i powtórzony w apelacji, zarzut naruszenia art. 3 i art. 4 ust. 1 pkt 2 i 3 ustawy z 23 stycznia 1968 r. o świadczeniach pieniężnych przysługujących w razie wypadków przy pracy (Dz.U. z 1968 r., Nr 3, poz. 8 ze zm.). Sąd Apelacyjny zwraca uwagę, że ustawa z 23 stycznia 1968r. o świadczeniach pieniężnych przysługujących w razie wypadków przy pracy , w oparciu o którą została ustalona pierwotnie wysokość renty odwołującego z tytułu niezdolności do pracy w związku z wypadkiem przy pracy z (...) r., utraciła moc na podstawie art. 51 ustawy z 12 czerwca 1975 r. o świadczeniach z tytułu wypadków przy pracy i chorób zawodowych (t.j. Dz. U. z 1983 r., Nr 30, poz. 144 ze zm.). Z kolei ustawa z 12 czerwca 1975r. o świadczeniach z tytułu wypadków przy pracy i chorób zawodowych utraciła moc zgodnie z art. 61 pkt 2 ustawy z 30 października 2002 r. o ubezpieczeniu społecznym z tytułu wypadków przy pracy i chorób zawodowych (Dz. U. Nr 199, poz. 1673 ze zm.). W konsekwencji do przyznanej odwołującemu renty z tytułu niezdolności do pracy w związku z wypadkiem przy pracy stosuje się przepisy ustawy z 30 października 2002 r. o ubezpieczeniu społecznym z tytułu wypadków przy pracy i chorób zawodowych , o czym stanowi art. 50 ust. 1 tej ustawy. Nie ma zatem racji odwołujący kwestionując kolejno dokonywane waloryzacje (w tym zaskarżoną decyzję) z powołaniem się na przepisy ustawy z 1968 r. o świadczeniach pieniężnych przysługujących w razie wypadków przy pracy. Waloryzacja renty odwołującego przeprowadzania jest w oparciu o przepisy ustawy z 17 grudnia 1998 r. o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych (t.j. Dz. U. z 2017 r., poz. 1383). Zgodnie bowiem z art. 17 ustawy z 30 października 2002 r. o ubezpieczeniu społecznym z tytułu wypadków przy pracy i chorób zawodowych , mającej zastosowanie do renty odwołującego, w przy ustalaniu prawa do renty z tytułu niezdolności do pracy z tytułu ubezpieczenia wypadkowego, do ustalenia wysokości tych świadczeń oraz ich wypłaty stosuje się odpowiednio przepisy ustawy o emeryturach i rentach z FUS. Odnośnie do zaskarżonej decyzji sposób i mechanizm dokonywania waloryzacji renty znajduje pełne oparcie w art. 88-94 ustawy z 17 grudnia 1998 r. o emeryturach i rentach z FUS, co prawidłowo stwierdził Sąd I instancji. Wysokość zwaloryzowanej renty ustalono przez pomnożenie kwoty świadczenia przysługującego na dzień (...) tj. 1.876,95 zł przez wskaźnik waloryzacji 114,80 %, ustalony zgodnie z Komunikatem Ministra Rodziny i Polityki Społecznej z dnia 9 lutego 2023r. w sprawie wskaźnika waloryzacji emerytur i rent w 2023 r. Renta po waloryzacji od dnia 01.03.2023r. wyniosła 2.154,74 zł. Rentę podwyższono do 80 % zwaloryzowanej podstawy wymiaru ustalonej w cz. IV zaskarżonej decyzji tj. do kwoty 4.572,49 zł (80 % x 5.715,61 zł). Prawidłowo więc od 1 marca 2023 r. organ rentowy przeliczył świadczenie wnioskodawcy stosując wskaźnik waloryzacji 114,80 %. W konsekwencji Sąd Apelacyjny podzielając ustalenia faktyczne i prawne Sądu I instancji, nie znalazł podstaw do wzruszenia kwestionowanego wyroku w kierunku postulowanym w apelacji. Zarzuty apelacji nie podważyły powyższych ustaleń, zaś apelacja stanowiła jedynie nieskuteczną polemikę z prawidłowymi ustaleniami i rozważaniami Sądu Okręgowego. Konkludując, Sąd Apelacyjny na mocy art. 385 k.p.c. apelację oddalił, nie znajdując podstaw do jej uwzględnienia. Wiesława Stachowiak