, poprzez niewskazanie w uzasadnieniu wyroku podstawy faktycznej rozstrzygnięcia obejmującej ustalenie faktów, które sąd uznał za udowodnione, dowodów, na których się oparł, i przyczyn, dla których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej, co uniemożliwia dokonanie kontroli instancyjnej wyroku w całości, 1) Naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na treść wydanego orzeczenia, tj. art. 233 § 1 k.p.c. w związku z art. 229 k.p.c. , poprzez przekroczenie granic swobodnej oceny dowodów i ustalenie, że pozwana A. S. przyznała w postępowaniu rozpoznawczym fakty mające stanowić przesłanki odpowiedzialności członka zarządu z art. 299 k.s.h. , podczas gdy takie przyznanie nie miało miejsca, 2) Naruszenie przepisu postępowania mające istotny wpływ na treść wydanego orzeczenia, tj. art. 233 § 1 k.p.c. , poprzez brak dokonania przez Sąd I instancji ustaleń faktycznych na podstawie zebranego materiału dowodowego i brak oceny tego materiału dowodowego. Na podstawie tak sformułowanych zarzutów wnoszę o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji. Sąd Apelacyjny zważył, co następuje: Apelacja zasługiwała na uwzględnienie. Zgodzić należy się także z tym, że uzasadnienie zaskarżonego wyroku narusza przepis art.
Winno ono bowiem zawierać wskazanie podstawy faktycznej rozstrzygnięcia, obejmującej ustalenie faktów, które sąd uznał za udowodnione, dowodów, na których się oparł, i przyczyn, dla których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej. Sąd Okręgowy nie dokonał ustaleń faktycznych na podstawie zebranego w sprawie materiału dowodowego, ani nie dokonał wszechstronnej, odpowiadającej zasadom wyrażonym w art. 233 k.p.c. oceny dowodów. W uzasadnieniu wyroku próżno doszukiwać się ich wartościowania na te, którym dał wiarę oraz takie, które uznał za niewiarygodne, a także przyczyn takiej oceny. Ustalenia faktyczne Sądu Okręgowego sprowadzają się właściwie wyłącznie do powielenia twierdzeń strony powodowe przytoczonych na uzasadnienie zgłoszonego w pozwie żądania bez jakiegokolwiek odniesienia do zarzutów zgłoszonych przez pozwaną odnośnie podstaw jej odpowiedzialności na podstawie art. 299 ksh , przy bezzasadnym przyjęciu, że pozwana okoliczności te przyznała. Wymienione uchybienia uniemożliwiają kontrolę instancyjną zaskarżonego wyroku bez narażenia się na zarzut pozbawienia stron dwuinstancyjnego procesu. Brak stosownych ustaleń i rozważań nie pozwala na ocenę zasadności roszczenia zgłoszonego przez stronę powodową. Biorąc pod uwagę powyższe okoliczności, Sąd Apelacyjny na podstawie art. 386 §4 k.p.c. orzekł jak w sentencji. Przy ponownym rozpoznaniu sprawy Sąd Okręgowy oceni żądanie pozwu po poczynieniu ustaleń w przedmiocie zarzutów pozwanej i ich recenzji, w sposób właściwy odnosząc się do zgromadzonych w sprawie dowodów i kompleksowo je oceniając, a także należycie uzasadni rozstrzygnięcie zgodnie z wymogami przewidzianymi w art.
k.p.c.
Wyjaśnienie AI na podstawie urzędowego tekstu ustawy. Orientacyjne, nie zastępuje porady prawnej.