, sprawę rozstrzygnięto na posiedzeniu niejawnym. Należy zaznaczyć, że zawarty w pozwie wniosek o przeprowadzenie rozprawy także pod nieobecność powoda nie jest wnioskiem o przeprowadzenie rozprawy, o którym stanowi art.
( vide: wyrok Sądu Apelacyjnego w Warszawie, sygn. akt VI ACa 772/08). Stan faktyczny niniejszej sprawy Sąd ustalił na podstawie powołanych przez obie strony dowodów z dokumentów – prawdziwości i rzetelności których żadna z nich nie zaprzeczyła (kwestionowane były jedynie niektóre fakty, które miały z dowodów tych wynikać), co pozwalało uznać je za właściwe i miarodajne źródło informacji o stanie faktycznym sprawy. Na podstawie przeprowadzonych dowodów ustalono istotne okoliczności sprawy obejmujące fakt zawarcia między stronami umowy kredytu i jej warunki oraz sposób jej wykonania, w tym wykorzystanie gwarancji udzielonej przez Bank (...) . Sporna okazała się legitymacja czynna powoda, jednak zarzuty pozwanego w tym zakresie należało uznać za chybione. Powód nabył bowiem wierzytelność przysługującą Bankowi (...) wobec pozwanego w związku z wykonaniem przez ten bank zobowiązania z gwarancji udzielonej na zabezpieczenie kredytu z dnia 16 lutego 2016r. Płacąc przeterminowane zobowiązanie pozwanego wobec powoda, Bank (...) stał się wierzycielem pozwanego o zwrot zapłaconej kwoty na podstawie art. 518 § 1 pkt 1 k.c. Tak powstałą wierzytelność Bank (...) przeniósł na powoda na podstawie umowy z dnia 9 czerwca 2020r., zawartej zgodnie z umową portfelowej linii gwarancyjnej de minimis nr (...) – na podstawie art. 509 § 1 k.c. , art. 510 § 1 k.c. i – w zakresie formy czynności prawnej – art. 511 k.c. Wbrew zarzutom pozwanego, w umowie w sposób jednoznaczny określono przelewaną wierzytelność – jako wynikającą z wykonania przez Bank (...) obowiązku z gwarancji udzielonej pozwanemu – o czym stanowi wprost § 1 pkt 3 i 4 oraz § 2 ust. 1 i 2 umowy z dnia 9 czerwca 2020r. Wypada dodać, że dla skuteczności przelewu wierzytelności konieczne i wystarczające jest określenie przelewanej wierzytelności w sposób umożliwiający jej identyfikację ( vide: wyrok Sądu Najwyższego z dnia 5 listopada 1999r., sygn. akt III CKN 423/98), co niewątpliwie miało miejsce w niniejszej sprawie. Natomiast brak zawiadomienia pozwanego o przelewie wierzytelności sam w sobie nie ma żadnego wpływu na skuteczność tego przelewu. Data zawiadomienia dłużnika o przelewie wyznacza bowiem jedynie cezurę związaną z prawem dłużnika do powoływania się przeciwko nabywcy wierzytelności na zaspokojenie zbywcy lub inne przysługujące dłużnikowi wobec niego zarzuty ( art. 512 – 513 k.c. ). W konsekwencji należało uznać, że wykazał powód skuteczne nabycie dochodzonej od pozwanego wierzytelności. Z kolei samo istnienie zobowiązania kredytowego nie było między stronami sporne, gdyż pozwany nie kwestionował ani faktu zawarcia umowy kredytu z dnia 16 lutego 2016r. ani wynikającego z niej zobowiązania. Zgodnie z art. 69 ust. 1 Prawa bankowego , przez umowę kredytu bank zobowiązuje się oddać do dyspozycji kredytobiorcy na czas oznaczony w umowie kwotę środków pieniężnych z przeznaczeniem na ustalony cel, a kredytobiorca zobowiązuje się do korzystania z niej na warunkach określonych w umowie, zwrotu kwoty wykorzystanego kredytu wraz z odsetkami w oznaczonych terminach spłaty oraz zapłaty prowizji od udzielonego kredytu. Przedmiotowa umowa została zawarta w zgodzie z art. 69 ust. 2 Prawa bankowego . Wobec opóźnienia pozwanego w spłacie kredytu, powód był uprawniony do skorzystania ze związanych z tym zabezpieczeń w tym gwarancji udzielonej przez Bank (...) . Na żądanie powoda zgłoszone w warunkach z art. 76a Prawa bankowego , bank ten zapłacił na jego rzecz kwotę 29.824,49 zł stanowiącą kapitał i naliczone odsetki. W ten sposób stał się wierzycielem pozwanego na podstawie art. 518 § 1 pkt 1 k.c. , a tym samym mógł żądać od niego zwrotu zapłaconej kwoty. Uprawnienie to jednak przelał na powoda, który w wyniku tego rodzaju sukcesji singularnej był uprawniony do żądania pozwanego zapłaty dochodzonej pozwem kwoty. Podkreślenia wymaga, że w tym wypadku powód nie był zobowiązany do dochowania wymogów z art. 75c Prawa bankowego , gdyż dochodził wierzytelności przysługującej uprzednio innemu podmiotowi a wynikającej bezpośrednio ze stosunku prawnego innego niż umowa kredytu – a to umowy gwarancji. Niemniej pismo powoda z dnia 25 czerwca 2020r. zawiera wymaganą powołanym przepisem informację o możliwości restrukturyzacji zadłużenia. Od tej zasadzonej kwoty przysługiwały powodowi także odsetki ustawowe za opóźnienie zgodnie z art. 481 § 1 i 2 k.c. – od dnia dokonania przez Bank (...) zapłaty zobowiązania pozwanego na rzecz powoda (18 maja 2020r.). Co oczywiste, roszczenie powoda wynikające z umowy kredytu było wymagalne wcześniej. Mając powyższe na uwadze, orzeczono jak w pkt. I wyroku Powództwo podlegało oddaleniu co do części roszczenia odsetkowego. Powód domagał się bowiem zasądzenia na jego rzecz odsetek według stopy maksymalnych odsetek ustawowych za opóźnienie. W ocenie Sądu roszczenie w tym zakresie nie zostało wykazane. Oczywistym jest, że powodowi, który dochodził wierzytelności nabytej od Banku (...) nie służyły odsetki zastrzeżone w umowie kredytu z dnia 16 lutego 2016r. Bank (...) nabył bowiem zapłaconą wierzytelność jedynie do wysokości dokonanej zapłaty. Z kolei na okoliczność warunków udzielonej pozwanemu gwarancji przedstawiono jedynie wniosek o jej udzielenie. Co prawda wskazano w nim, że wnioskodawca zobowiązuje się do zapłaty na rzecz Banku (...) kwoty wykorzystanej gwarancji wraz z maksymalnymi odsetkami za opóźnienie, jednak brak jest podstaw że sama gwarancja została udzielona na tych samych warunkach. Sam fakt jej udzielenia wynika bowiem z kolejnego faktu – wykonania przez Bank (...) zobowiązania gwarancyjnego ( art. 231 k.p.c. ). Nie ma natomiast dowodów ani okoliczności uprawniające do czynienia ustaleń lub choćby wnioskowań, że pozwanemu gwarancji udzielono na warunkach określonych we wniosku. W tym stanie rzeczy orzeczono jak w pkt II wyroku. O kosztach procesu orzeczono na podstawie art. 100 i art. 98 § 1 i 3 k.p.c. Powód uległ jedynie w nieznacznej części swojego żądania co uzasadniało uznanie go za wygrywającego spór w całości w związku z czym powodowi przysługiwał zwrot wszystkich poniesionych w sprawie kosztów procesu. Poniesione przez powoda koszty procesu wynosiły łącznie 5.129,69 zł i obejmowały: opłatę sądową od pozwu w wysokości 1.492,- zł, koszty zastępstwa procesowego w wysokości 3.600,- zł (§ 2 pkt 5 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych – Dz. U. poz. 1804 z późn. zm.), koszty opłaty skarbowej uiszczonej od złożonych dokumentów pełnomocnictwa w łącznej wysokości 34,- zł oraz koszty notarialnego poświadczenia odpisu postanowienia w wysokości 3,69 zł. Brak było natomiast podstaw do obciążenia pozwanego kosztami notarialnie poświadczonego odpisu z Rejestru Przedsiębiorców Krajowego Rejestru Sądowego, zważywszy, że stan Rejestru możliwy jest do ustalenia przez Sąd na podstawie art. 89 § 1 k.p.c. Z tych przyczyn orzeczono jak w pkt III wyroku. /SSR Łukasz Kozakiewicz/ 1 art.
k.p.c.
Wyjaśnienie AI na podstawie urzędowego tekstu ustawy. Orientacyjne, nie zastępuje porady prawnej.