k.p.c. , gdy pozwany uznał powództwo lub gdy po złożeniu przez strony pism procesowych i dokumentów, w tym również po wniesieniu zarzutów lub sprzeciwu od nakazu zapłaty albo sprzeciwu od wyroku zaocznego, sąd uzna - mając na względzie całokształt przytoczonych twierdzeń i zgłoszonych wniosków dowodowych – że przeprowadzenie rozprawy nie jest konieczne, a ponadto jeżeli strona w pierwszym piśmie procesowym nie złożyła wniosku o przeprowadzenie rozprawy, chyba że pozwany uznał powództwo. Możliwość rozpoznania sprawy na posiedzeniu niejawnym na podstawie art.
nie jest też wyłączona w sprawach z zakresu ubezpieczeń społecznych. Możliwe jest bowiem rozpoznanie na posiedzeniu niejawnym sprawy, w której rozstrzygnięcie zależy od stwierdzenia niezdolności do pracy, ale tylko wtedy gdy zarówno wybór specjalności biegłych, jak i ich opinie nie są negowane przez strony albo jeśli organ rentowy zaaprobuje niekorzystne dlań stanowisko lub też ubezpieczony zgodzi się z negatywnym osądem medycznym co do stopnia upośledzenia jego organizmu. Uprawnienie jednak - a nie obowiązek - sądu rozpoznania sprawy na posiedzeniu niejawnym ( art.
) nie powstaje natomiast, gdy strony pozostają wciąż w otwartym sporze, zgłaszają (ponawiają) wnioski dowodowe oraz nie miały możliwości wypowiedzenia się w przedmiocie kluczowych dowodów. (por. wyrok SN z dnia 14 grudnia 2021 r., (...) 152/21, opubl. L. ) W ocenie Sądu Okręgowego zakreślone w powołanym przepisie ramy odstępstwa od jawnego rozpoznania sprawy nie wystąpiły jednak na gruncie rozpatrywanego sporu. Analiza akt sprawy prowadzonej przez Sąd meriti wykazuje, że postanowieniem z dnia 23 kwietnia 2025 roku Sąd Rejonowy oddalił dalsze wnioski dowodowe M. C. o dopuszczenie dowodu z opinii innego psychiatry i psychologa (nota bene - bez wskazania podstawy prawnej – przyczyny tej decyzji) i tego samego dnia – nie uprzedzając stron o skierowaniu sprawy na posiedzenie niejawne – wydał wyrok. Sąd I instancji wydając tego samego dnia wyrok pozbawił go zatem możliwości uczestniczenia w istotnym etapie postępowania, odniesienia się do całokształtu zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego stanowiącego podstawę wydania rozstrzygnięcia przez sąd I instancji, wskazania uchybień dowodowych, i w konsekwencji pozbawienie wnioskodawcy możliwości obrony swoich praw, co stanowi okoliczność uzasadniającą zarzut nieważności postępowania na podstawie art. 379 pkt 5 k.p.c. Wnioskodawca został zatem pozbawiony możliwości dalszego udziału w postępowaniu, wypowiedzenia się co do oddalenia wniosku o przeprowadzenie dowodu oraz zajęcia ostatecznego stanowiska w sprawie. Został zatem – w ocenie Sądu Okręgowego – pozbawiony możliwości obrony swych praw w procesie sądowym. Stan, o którym mowa w art. 379 pkt 5 k.p.c. zachodzi bowiem wówczas, gdy z powodu uchybień procesowych sądu strona nie mogła brać i nie brała udziału w postępowaniu lub jego istotnej części, jeżeli skutki tych wadliwości nie mogły być usunięte na następnych posiedzeniach przed wydaniem wyroku w danej instancji. Chodzi zatem o sytuację, w której w następstwie naruszenia przepisów prawa doszło do pozbawienia możliwości aktywnego uczestnictwa w postępowaniu w stopniu uzasadniającym przyjęcie, że strona została pozbawiona prawa do wysłuchania. O pozbawieniu możliwości obrony swych praw przesądza zatem łączne wystąpienie trzech okoliczności: naruszenia przez sąd przepisów procesowych będących źródłem uprawnień strony, wpływu tego uchybienia na wyłączenie możliwości jej działania w postępowaniu oraz niemożliwość obrony praw do zakończenia postępowania. (por. postanowienie SN z dnia 31 stycznia 2025 r., I CSK 4436/23, opubl. L. , postanowienie z dnia 28 listopada 2024 r., I CSK 3539/23, opubl. L. ) Pozbawienie strony możliwości wypowiedzenia się co do przeprowadzonego przez sąd dowodu oznacza takie naruszenie zasad postępowania, które musi być ocenione jako pozbawienie możliwości obrony jej praw prowadzące do nieważności postępowania ( art. 379 pkt 5 w związku z art. 391 § 1 KPC ) . (por. uzasadnienie do wyroku z dnia 5 maja 2010 r., sygn. akt I UK 336/09, wyrok z dnia 3 lipca 2007 r. I UK 40/07 i wyrok z dnia 16 lipca 2008 r. I UK 3/08). Analogiczne poglądy wyrażał też Europejski Trybunał Praw Człowieka, badający przestrzeganie prawa do sądu przez państwa - strony Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności sporządzonej w R. dnia 4 listopada 1959 r. (Dz.U. z 1993 r. Nr 61, poz. 284 ze zm.) . Miedzy innymi w orzeczeniu z dnia 26 lipca 2011 r. (...) w sprawie J. przeciwko (...) (opubl. L. ) uznał, że „zasada równości broni będąca jednym z elementów szerszego pojęcia rzetelnego procesu wymaga, by każda ze stron miała rozsądną możliwość przedstawienia swojej sprawy na warunkach, które nie stawiają jej w sytuacji wyraźnie niekorzystnej w stosunku do strony przeciwnej, a pojęcie sprawiedliwego rozpatrzenia sprawy implikuje także prawo do postępowania kontradyktoryjnego; prawo to oznacza, że strony postępowania karnego lub cywilnego muszą z zasady mieć możliwość nie tylko przedstawienia wszelkich dowodów niezbędnych, by skutecznie dochodzić swoich roszczeń, lecz także możliwość zapoznania się z całością przedstawionych dowodów lub złożonych oświadczeń oraz wypowiedzenia się co do tych dowodów i oświadczeń w celu wywarcia wpływu na orzeczenie sądu”. Uznać zatem należy, że Sąd Rejonowy wydając na posiedzeniu niejawnym na podstawie art.
wyrok, bez przyznania stronie - pozostającej w otwartym sporze, która ponawiała wnioski dowodowe - możliwości wypowiedzenia się w przedmiocie kluczowych dowodów, przekroczył zakreślone w tym przepisie ramy odstępstwa od jawnego rozpoznania sprawy, które niewątpliwie nie wystąpiły na gruncie niniejszego sporu. Doszło zatem w postępowaniu przed Sądem I instancji do pozbawienia wnioskodawcy prawa do obrony, co skutkuje stwierdzeniem na postawie art.379 pkt 5 k.p.c. nieważności postępowania od dnia wydania wyroku (23 kwietnia 2025 roku). Z uwagi na powyższe Sąd Okręgowy na podstawie art. 386 § 2 k.p.c. uchylił zaskarżony wyrok i sprawę przekazał Sądowi I instancji do ponownego rozpoznania, znosząc postępowanie od daty wydania tego wyroku. Stwierdzenie z urzędu nieważność postępowania w niniejszej sprawie - powoduje odstąpienie od rozważania zarzutów podniesionych w złożonym środku odwoławczym. SSO Paulina Kuźma
Wyjaśnienie AI na podstawie urzędowego tekstu ustawy. Orientacyjne, nie zastępuje porady prawnej.