Sygn. akt VIII Kop 35/25 (...) POSTANOWIENIE Dnia 27 lutego 2025 r. Sąd Okręgowy w Warszawie w VIII Wydziale Karnym w składzie: Przewodniczący: Sędzia Dariusz Łubowski Protokolant: Dariusz Markowski Przy udziale Prokurator: Agnieszki Stawiarz w sprawie D. A. poszukiwanego ściganego przez organy wymiaru sprawiedliwości Republiki Korei czerwoną notą I. z dnia 29.08.2019 roku, wydaną na podstawie nakazu aresztowania ww. ściganego wydanego przez Sąd w S. w dniu 20 sierpnia 2019 roku, numer (...) - celem przeprowadzenia wobec niego postępowania karnego podejrzanego o popełnienie czynu z artykułu 207 Kodeksu karnego Korei Południowej, mogącego być odpowiednikiem czynu z art. 310 § 2 polskiego kodeksu karnego z wniosku Prokuratora Prokuratury Okręgowej w (...) z dnia 30.01.2025 roku o wydanie postanowienia o prawnej dopuszczalności wydania ściganego władzom Republiki Korei postanawia: 1) na podstawie art. 604 § 1 i § 2 k.p.k. a contrario, art. 1, art. 2 ust.1, art. 14, art. 22 Europejskiej Konwencji o Ekstradycji z dnia 13 grudnia 1957 r. stwierdzić prawną dopuszczalność przekazania D. A. , obywatela (...) , syna R. i T. z domu M. , ur. (...) w G. , legitymującego się paszportem numer (...) wydanym przez Ministerstwo Sprawiedliwości Gruzji w dniu 30 stycznia 2024 roku – władzom Republiki Korei w celu przeprowadzenia postepowania karnego w zakresie objętym wnioskiem; 2) kosztami postępowania obciążyć Skarb Państwa. UZASADNIENIE W dniu 29 grudnia 2024 roku funkcjonariusze Placówki Straży Granicznej W. (...) zatrzymali o godzinie 03:38 ściganego czerwoną notą I. z dnia 29 sierpnia 2019 roku obywatela Gruzji, (...) , wobec którego Sąd w Seulu wydał w dniu 20 sierpnia 2019 roku nakaz aresztowania numer (...) w celu przeprowadzenia wobec ww. postępowania karnego w związku z zarzutem popełnienia przestępstwa z artykułu 207 Kodeksu karnego Korei Południowej (fałszowanie pieniędzy), mogącego być odpowiednikiem czynu z art. 310 § 2 polskiego kodeksu karnego . Przesłuchany w charakterze ściganego w Prokuraturze Okręgowej w (...) (...) nie przyznał się do popełnienia czynu, pod zarzutem którego został zatrzymany i wyjaśniła, że sierpniu 2019 roku był w Korei Południowej ze znajomym, którego danych nie zna, pojechał tam w celu zakupu samochodu. Znajmy ten pomagał mu podczas poszukiwania samochodu, załatwiał także swoje sprawy. Po powrocie do Gruzji, podczas kontroli drogowej, policja poinformowała go, że jest poszukiwany czerwoną notą I. , po czym nawiązał kontakt z pokrzywdzonym w S. i poinformował go, że niczego nie zrobił. W dniu 30 grudnia 2024 roku Prokuratura Okręgowa w Warszawie wystąpiła do Sądu Okręgowego w Warszawie z wnioskiem o zastosowanie wobec ściganego środka zapobiegawczego w postaci tymczasowego aresztowania na 7 dni. Postanowieniem z dnia 30 grudnia 2024 roku Sąd Okręgowy w Warszawie zastosował wobec ściganego środek zapobiegawczy w postaci tymczasowego aresztowania. W dniu 2 stycznia 2025 roku Prokuratura Okręgowa w Warszawie wystąpiła z wnioskiem o przedłużenie czasu stosowania tymczasowego aresztowania na łączny okres 40 dni. Sąd uwzględnił wniosek Prokuratora i przedłużył stosowanie środka zapobiegawczego w postaci tymczasowego aresztowania do dnia 7 lutego 2025 r. godz. 03:
- Prokurator Prokuratury Okręgowej w Warszawie w dniu 30 stycznia 2025 roku wniósł do tut. Sądu o wydanie postanowienia o prawnej dopuszczalności wydania ściganego władzom koreańskim oraz o przedłużenie wobec niego tymczasowego aresztowania na czas niezbędny do wykonania wniosku ekstradycyjnego. Postanowieniem z dnia 4 lutego 2025 roku tut. Sąd przedłużył stosowanie wobec ściganego tymczasowego aresztowania na dalszy czas oznaczony tj. do dnia 8 maja 2025 r. do godz. 03:
- Sąd zważył, co następuje. Wniosek o przekazanie D. A. organom wymiaru sprawiedliwości Republiki Korei zasługuje na uwzględnienie. Sąd uznał, że w przedmiotowej sprawie nie wystąpiły żadne przesłanki obligatoryjne z art. 604 § 1 k.p.k. skutkujące niedopuszczalnością wydania. W odniesieniu do ściganego dowodami uprawdopodobniającymi popełnienie czynu wymaganymi w postępowaniu ekstradycyjnym są te określone we wniosku ekstradycyjnym (k. 49) oraz dokumenty załączone do wniosku. Dokumenty te uprawdopodobniły w sposób wymagany w postępowaniu ekstradycyjnym, że ścigany mógł dopuścić się zarzucanego mu czynu. W doktrynie, jak i orzecznictwie utrwalone jest stanowisko, że orzekając o dopuszczalności wydania osoby ściganej w celu przeprowadzenia przeciwko niej postępowania karnego lub wykonania orzeczonej już kary, sąd polski powinien być przekonany o dostatecznych dowodach uprawdopodobniających popełnienie przestępstwa przez ściganego. Nie muszą one być jednak dowodami źródłowymi dołączonymi przez państwo wzywające, jeżeli fakty uprawdopodobniające popełnienie czynu wynikające z wniosku i dołączonych do niego materiałów, nie wywołują wątpliwości. Ze zgromadzonych obecnie dokumentów wynika, że strona koreańska posiada dowody popełnienia przestępstwa. Należy wskazać, że postępowanie ekstradycyjne jest postępowaniem wpadkowym incydentalnym, niezwiązanym z toczącym się właściwym postępowaniem karnym. Ocena działań podejmowanych przez ściganego i ustalenie czy spełniają one przesłanki czynów zabronionych niewątpliwie należy do sądu koreańskiego. Zasada wzajemności stwarza domniemanie dobrej wiary dla każdego przypadku występowania między sobą państw związanych umową ekstradycyjną z wnioskiem o wydanie osoby ściganej. W tej sytuacji strona polska winna przychylić się do takiego wniosku
- Przechodząc do analizy prawnej czy w sprawie zachodzą przesłanki obligatoryjne odmowy wydania ściganego określone w art. 604 § 1 k.p.k. , należy wskazać, że ścigany nie jest obywatelem polskim ani nie korzysta w Rzeczypospolitej Polskiej z prawa azylu. Strona koreańska wystąpiła o ekstradycję D. A. w celu przeprowadzenia postępowania karnego za czyn fałszowania pieniędzy, które stanowi przestępstwo także w Polsce. Z nadesłanej przez stronę koreańską kompletnej dokumentacji jasno wynika, jaki jest zakres ścigania. Bez wątpienia z opisu czynu wynika również, że czyn ten został popełniony na terytorium Republiki Korei. Wobec ściganego za tożsame przestępstwo nie wszczęto w Polsce postępowania karnego, ani nie zapadło wobec niego prawomocne orzeczenie w tym zakresie. Brak też informacji, by w stosunku do ściganego zapadło w jakimś innym państwie prawomocne orzeczenie co do tego samego czynu, bądź by odbył już za niego karę. Nie nastąpiło także przedawnienie karalności, zarówno według prawa polskiego, jak i prawa koreańskiego. Ponadto brak jakichkolwiek dowodów, że ściganie D. A. jest związane z jego rasą, narodowością, poglądami politycznymi lub orientacją seksualną. Ścigany jest obywatelem Republiki Gruzji, lecz nie należy do mniejszości narodowej prześladowanej w Republice Korei, nie podnoszono również w toku niniejszego postępowania, aby ściganie to dotyczyło wyznania ściganego. Na żadne z tych okoliczności nie powoływał się również sam ścigany. Zgodnie z art. 604 § 1 pkt 7 i 8 k.p.k. wydanie jest niedopuszczalne, jeżeli zachodzi uzasadniona obawa, że w państwie żądającym wydania może dojść do naruszenia wolności i praw osoby wydanej, a także gdy dotyczy osoby ściganej za popełnienie bez użycia przemocy przestępstwa z przyczyn politycznych. Ustawodawca w przepisie art. 604 § 1 pkt 7 k.p.k. w zasadzie nie ograniczył katalogu wolności i praw jednostki, których obawa naruszenia skutkować powinna uznaniem wydania za niedopuszczalne, choć niewątpliwie w grę będą wchodzić przede wszystkim wolności i prawa związane ze sferami, w które ingerować może postępowanie karne lub wykonawcze prowadzone przeciwko osobie wydanej. Chodzi tu zarówno o wolności i prawa gwarantowane w Konstytucji RP , jak i w aktach prawa międzynarodowego, przede wszystkim w Europejskiej Konwencji Praw Człowieka (dalej: EKPC). Do uznania ekstradycji za prawnie niedopuszczalną z uwagi na niezachowanie gwarancji respektowania przez kraj wzywający normy konwencyjnej przewidzianej w art. 3 EKPC konieczne jest wykazanie istnienia rzeczywistego ryzyka niezachowania tej normy w konkretnym wypadku i do konkretnej, a więc objętej wnioskiem o ekstradycję osoby. W ocenie Sądu, żadna z tych przesłanek w niniejszej sprawie nie została uprawdopodobniona choćby w najmniejszym stopniu, toteż uznać należało, że nie wystąpiła. Wyłącznie okoliczności, o jakich mowa w art. 604 § 1 k.p.k. , mogą stanowić podstawę negatywnej opinii sądu w przedmiocie wydania, sąd zaś nie orzeka o wydaniu, lecz jedynie dokonuje oceny prawnej dopuszczalności ekstradycji, należy więc przyjąć, że przyczyny wymienione w art. 604 § 2 k.p.k. komentowanego artykułu dotyczą nie sądu, lecz organu uprawnionego do podjęcia ostatecznej decyzji w kwestii wydania, tj. Ministra Sprawiedliwości (zob. Hofmański, Sadzik, Zgryzek, Kodeks, t. 3, 2012, s. 713; Grajewski, Paprzycki, Steinborn, Kodeks, t. 2, 2010, s. 751; S. Steinborn [w:] Grajewski, Paprzycki, Steinborn, Kodeks, t. 2, 2015, komentarz do art. 604). Z tych wszystkich względów, orzec należało jak w części dyspozytywnej postanowienia. 1 zob. postanowienie Sądu Apelacyjnego we Wrocławiu z dnia 21 stycznia 2004 r., II AKz 407/03, OSA 2004/7/54.