Sad powszechny, VI GC 814/25

Sygn. akt VI GC 814/25 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 27 listopada 2025 roku Sąd Rejonowy w Gdyni VI Wydział Gospodarczy, w składzie: Przewodniczący: Sędzia Sądu Rejonowego Justyna Supińska po rozpoznaniu w dniu 27 listopada 2025 roku w Gdyni w postępowaniu gospodarczym na posiedzeniu niejawnym w trybie art. 148 1 k.p.c. sprawy z powództwa (...) spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w T. przeciwko (...) spółce z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w G. o zapłatę I. oddala powództwo; II. zasądza od powoda (...) spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w T. na rzecz pozwanego (...) spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w G. kwotę 90 złotych (dziewięćdziesiąt złotych) wraz z odsetkami w wysokości odsetek ustawowych za opóźnienie liczonymi za okres od dnia uprawomocnienia się niniejszego orzeczenia do dnia zapłaty , tytułem zwrotu kosztów zastępstwa procesowego. Sygn. akt VI GC 814/25 UZASADNIENIE W pozwie z dnia 15 maja 2025 roku powód (...) spółka z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w T. domagał się zasądzenia od pozwanego (...) spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w G. kwoty 225,68 złotych, w tym kwoty 53,87 złotych tytułem odsetek ustawowych za opóźnienie wskazanych w nocie odsetkowej z dnia 28 listopada 2024 roku i kwoty 171,81 złotych tytułem rekompensaty za koszty odzyskiwania należności w oparciu o treść art. 10 ustawy z dnia 08 marca 2013 roku o przeciwdziałaniu nadmiernym opóźnieniom w transakcjach handlowych (tekst jednolity: Dz. U. z 2023 roku, poz. 1790 ze zmianami), a także kosztów zastępstwa procesowego w elektronicznym postępowaniu upominawczym i kosztów niniejszego procesu. W nakazie zapłaty w postępowaniu upominawczym z dnia 02 czerwca 2025 roku wydanym w sprawie o sygn. akt VI GNc 1999/25 starszy referendarz sądowy Sądu Rejonowego w Gdyni uwzględnił żądanie pozwu w całości. W sprzeciwie od powyższego orzeczenia pozwany (...) spółka z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w G. domagał się oddalenia powództwa podnosząc, że żądanie powoda tak w zakresie odsetek, jak i rekompensaty jest niezasadne. Pozwany wskazał, że niezwłocznie po doręczeniu mu duplikatu faktury, co miało miejsce w listopadzie 2024 roku, uregulował należność, a zatem nie pozostawał w jakimkolwiek opóźnieniu. Pozwany podniósł również, że nota odsetkowa nie została mu doręczona, jak też, że powód nie wykazał, by poniósł jakiekolwiek koszty windykacyjne. Sąd ustalił następujący stan faktyczny: (...) spółka z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w G. kupił od (...) spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w T. towar znajdujący się w asortymencie sprzedawcy oznaczony jako „went. (...) ”. Towar ten został odebrany przez (...) spółkę z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w G. bez zastrzeżeń. W związku z powyższym w dniu 10 czerwca 2024 roku (...) spółka z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w T. wystawił (...) spółce z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w G. fakturę numer (...) na kwotę 185,66 złotych brutto, z terminem płatności do dnia 09 sierpnia 2024 roku. faktura – k. 12 akt, potwierdzenie dostawy – k. 13-13v akt W dniu 18 października 2024 roku (...) spółka z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w T. wystawił (...) spółce z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w G. wezwanie do zapłaty kwoty 363,08 złotych, w tym kwoty 185,66 złotych tytułem nieuregulowanej należności wynikającej z faktury numer (...) , kwoty 5,61 złotych tytułem odsetek oraz kwoty 171,81 złotych tytułem rekompensaty za koszty odzyskiwania należności. wezwanie do zapłaty – k. 15 akt W dniu 08 listopada 2024 roku (...) spółka z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w T. wystawił (...) spółce z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w G. wezwanie do zapłaty kwoty 366,18 złotych, w tym kwoty 185,66 złotych tytułem nieuregulowanej należności wynikającej z faktury numer (...) , kwoty 7,29 złotych tytułem odsetek oraz kwoty 171,81 złotych tytułem rekompensaty za koszty odzyskiwania należności oraz kwoty 1,42 złotych tytułem odsetek od nieuregulowanej faktury numer (...) . wezwanie do zapłaty – k. 16 akt (...) spółka z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w T. przesłał (...) spółce z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w G. duplikat faktury numer (...) . niesporne W dniu 26 listopada 2024 roku (...) spółka z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w G. uregulował na rzecz (...) spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w T. kwotę 185,66 złotych tytułem należności wynikającej z faktury numer (...) . potwierdzenie przelewu – k. 31 akt W dniu 28 listopada 2024 roku (...) spółka z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w T. wystawił (...) spółce z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w G. notę z tytułu odsetek ustawowych za opóźnienie na kwotę 53,87 złotych, z terminem płatności do dnia 19 grudnia 2024 roku. Nota ta dotyczyła opóźnienia w płatności faktur o numerach: (...) . nota odsetkowa – k. 14 akt W dniu 17 grudnia 2024 roku (...) spółka z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w T. wystawił (...) spółce z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w G. wezwanie do zapłaty kwoty 369,31 złotych, w tym kwoty 185,66 złotych tytułem nieuregulowanej należności wynikającej z faktury numer (...) , kwoty 10,42 złotych tytułem odsetek, kwoty 171,81 złotych tytułem rekompensaty za koszty odzyskiwania należności oraz kwoty 1,42 złotych tytułem odsetek od nieuregulowanej faktury numer (...) . wezwanie do zapłaty – k. 17 akt Sąd zważył, co następuje: Powyższy stan faktyczny Sąd ustalił na podstawie oświadczeń stron w zakresie, w jakim nie były one kwestionowane przez stronę przeciwną, a nadto na podstawie wyżej wymienionych dowodów z dokumentów przedłożonych przez strony w toku postępowania, których zarówno autentyczność, jak i prawdziwość w zakresie twierdzeń w nich zawartych nie budziła wątpliwości Sądu, a zatem brak było podstaw do odmowy dania im wiary. W konsekwencji dokumenty te należało uznać za materiał dowodowy wiarygodny i dający możliwość czynienia na jego postawie pełnych i prawidłowych ustaleń faktycznych. Zgodnie z treścią art. 148 1 k.p.c. sąd może rozpoznać sprawę na posiedzeniu niejawnym, gdy pozwany uznał powództwo lub gdy po złożeniu przez strony pism procesowych i dokumentów, w tym również po wniesieniu zarzutów lub sprzeciwu od nakazu zapłaty albo sprzeciwu od wyroku zaocznego, sąd uzna – mając na względzie całokształt przytoczonych twierdzeń i zgłoszonych wniosków dowodowych – że przeprowadzenie rozprawy nie jest konieczne. Powyższego przepisu nie stosuje się, jeżeli strona w pierwszym piśmie procesowym złożyła wniosek o wysłuchanie jej na rozprawie albo przepis szczególny przewiduje taki obowiązek, chyba że pozwany uznał powództwo (§ 3). W niniejszej sprawie żadna ze stron nie złożyła wniosku o wysłuchanie jej na rozprawie. W tym miejscu zaś wskazać należy, że wniosek powoda o przeprowadzenie rozprawy, w świetle nowelizacji treści przepisu art. 148 1 k.p.c. , nie stoi na przeszkodzie rozpoznaniu sprawy na posiedzeniu niejawnym, a jednocześnie w niniejszej sprawie w ocenie Sądu całokształt przytoczonych twierdzeń pozwalał na przyjęcie, że przeprowadzenie rozprawy nie jest konieczne. W ocenie Sądu powództwo nie zasługiwało na uwzględnienie. W niniejszej sprawie powód (...) spółka z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w T. domagał się zasądzenia od pozwanego (...) spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w G. kwoty 225,68 złotych, w tym kwoty 53,87 złotych tytułem odsetek ustawowych za opóźnienie wskazanych w nocie odsetkowej z dnia 28 listopada 2024 roku i kwoty 171,81 złotych tytułem rekompensaty za koszty odzyskiwania należności w oparciu o treść art. 10 ustawy z dnia 08 marca 2013 roku o przeciwdziałaniu nadmiernym opóźnieniom w transakcjach handlowych (tekst jednolity: Dz. U. z 2023 roku, poz. 1790 ze zmianami) w związku z opóźnieniem w zapłacie faktury numer (...) , a także kosztów zastępstwa procesowego w elektronicznym postępowaniu upominawczym i kosztów niniejszego procesu. Kierując zarzuty przeciwko żądaniu pozwu pozwany (...) spółka z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w G. domagał się oddalenia powództwa w całości kwestionując zarówno żądane odsetki, jak i rekompensatę i wskazując, że pozwany niezwłocznie po doręczeniu mu duplikatu faktury, co miało miejsce w listopadzie 2024 roku, uregulował należność, a zatem nie pozostawał w jakimkolwiek opóźnieniu. Pozwany podniósł również, że nota odsetkowa nie została mu doręczona, jak też, że powód nie wykazał, by poniósł jakiekolwiek koszty windykacyjne. Stosownie do treści art. 6 k.c. ciężar udowodnienia faktu spoczywa na osobie, która z faktu tego wywodzi skutki prawne. Zgodnie z wyrokiem Sądu Najwyższego z dnia 03 października 1969 roku (sygn. akt II PR 313/69) na powodzie spoczywa ciężar udowodnienia faktów przemawiających za zasadnością jego roszczenia. W razie zaś sprostania przez powoda ciążącemu na nim obowiązkowi, na stronie pozwanej spoczywa wówczas ciężar udowodnienia ekscepcji i faktów uzasadniających jej zdaniem oddalenie powództwa (tak Sąd Najwyższy w uzasadnieniu wyroku z dnia 20 kwietnia 1982 roku, sygn. akt I CR 79/82). W okolicznościach niniejszej sprawy to na powodzie O. spółce z ograniczoną z siedzibą w T. spoczywał ciężar wykazania, że pozwany pozostawał w opóźnieniu w zapłacie na jego rzecz należności wynikających z faktur (...) wskazanych w nocie odsetkowej, za opóźnienie w zapłacie których naliczono odsetki ustawowe za opóźnienie w tej nocie w łącznej kwocie 53,87 złotych. Tymczasem powód dla wykazania swojego roszczenia w tym zakresie przedłożył wyłącznie przedmiotową notę odsetkową, jak i jedną fakturę – numer (...) , na którą powołał się w uzasadnieniu pozwu. Jednocześnie pozwany zaprzeczał, by pozostawał w opóźnieniu w zapłacie ciążących na nim zobowiązań wskazując dodatkowo w odniesieniu do faktury numer (...) , że uregulował ją niezwłocznie po otrzymaniu duplikatu. Wprawdzie powód w piśmie procesowym z datą w nagłówku „dnia 17 października 2025 roku” (data prezentaty: 2025-10-23) wskazywał, że faktura ta została wysłana do pozwanego w formie elektronicznej na adres mailowy: (...) w dniu 04 września 2023 roku o godzinie 11:55, niemniej jednak Sąd zważył, że przedmiotowa faktura – numer (...) – została wystawiona w dniu 10 czerwca 2024 roku, nie jest więc możliwym, by została ona wysłana pozwanemu kilka miesięcy wcześniej, tj. we wrześniu 2023 roku. W tej sytuacji – wobec zarzutów pozwanego – w ocenie Sądu powód nie zdołał wykazać, kiedy doręczył pozwanemu sporną fakturę, jak też, że pozwany regulując należność z tytułu tej faktury, tj. faktury numer (...) , w dniu 26 listopada 2024 roku, pozostawał w opóźnieniu w jej zapłacie, a w konsekwencji, że powodowi przysługują zarówno odsetki w kwocie 53,87 złotych, jak i rekompensata (w kwocie 171,81 złotych) w związku z tymże opóźnieniem. Powód nie zdołał wykazać również, że pozwany pozostawał w opóźnieniu w zapłacie pozostałych faktur wskazanych w nocie odsetkowej na łączną kwotę 53,87 złotych, gdyż obejmowała ona także inne faktury. Wskutek zaś powyższego żądanie powoda w zakresie kwoty 225,68 złotych nie zasługiwało na uwzględnienie. Jedynie na marginesie wskazać należy w odniesieniu do żądania rekompensaty za koszty odzyskiwania należności, że zgodnie z art. 10 ust. 1 ustawy z dnia 08 marca 2013 roku o przeciwdziałaniu nadmiernym opóźnieniem w transakcjach handlowych (tekst jednolity: Dz. U. z 2023 roku, poz. 1790 ze zmianami) od dnia nabycia uprawnienia do odsetek, o których mowa w art. 7 ust. 1 lub art. 8 ust. 1, przysługuje od dłużnika, bez wezwania, rekompensata za koszty odzyskiwania należności stanowiąca równowartość kwoty 40 euro, 70 euro lub 100 euro, a jest ona ustalana przy zastosowaniu średniego kursu euro ogłoszonego przez Narodowy Bank Polski ostatniego dnia roboczego miesiąca poprzedzającego miesiąc, w którym świadczenie pieniężne stało się wymagalne. Rekompensata taka przysługuje wierzycielowi bez wykazania, że koszty te zostały poniesione i bez wzywania dłużnika do jej zapłaty, a roszczenie o nią powstaje po upływie terminów do zapłaty określonych w umowie lub ustalonych zgodnie z art. 7 ust. 3 i art. 8 ust. 4 tej ustawy (tak Sąd Najwyższy w uchwale z dnia 11 grudnia 2015 roku, sygn. akt III CZP 94/15), tj. wtedy gdy wierzyciel nabywa prawo do odsetek, czyli gdy spełnił swoje świadczenie oraz nie otrzymał zapłaty w terminie określonym w umowie, a które to przesłanki w niniejszej sprawie nie zostały wykazane w zakresie opóźnienia w zapłacie. Naliczanie rekompensaty jest możliwe już od pierwszego dnia po upływie terminu zapłaty i to od każdego niezapłaconego w terminie rachunku lub faktury, niezależnie od wysokości wynikającego z nich roszczenia, a także niezależnie od długości opóźnienia. Jednocześnie jak wskazał Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej w wyroku z dnia 11 lipca 2024 roku (sygn. akt C-27923) artykuł 6 ust. 1 dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2011/7/UE z dnia 16 lutego 2011 roku w sprawie zwalczania opóźnień w płatnościach w transakcjach handlowych (Dz. Urz. UE L z 2011 roku, nr 48, str. 1) stoi na przeszkodzie praktyce sądów krajowych polegającej na oddalaniu powództw o uzyskanie przewidzianej w tym przepisie stałej minimalnej kwoty stanowiącej rekompensatę za koszty odzyskiwania należności ze względu na to, że opóźnienie w płatnościach dłużnika jest nieznaczne lub że kwota długu, której dotyczy opóźnienie w płatnościach dłużnika, jest niewielka. W zakresie zaś, w jakim art. 5 polskiego kodeksu cywilnego nie można interpretować w sposób zgodny z art. 6 dyrektywy 2011/7, sąd krajowy, do którego należy w ramach jego kompetencji stosowanie przepisów prawa Unii, zobowiązany jest zapewnić pełną ich skuteczność, w razie konieczności z własnej inicjatywy, nie stosując przepisu prawa krajowego, takiego jak przepis rozpatrywany w postępowaniu głównym ( art. 5 k.c. ), bez konieczności żądania lub oczekiwania na uprzednie uchylenie tego przepisu w drodze ustawodawczej lub w jakimkolwiek innym trybie konstytucyjnym (wyrok z dnia 24 czerwca 2019 roku, sygn. C‑573/17). W tym miejscu również na marginesie wskazać należy, że nie zasługiwałoby na uwzględnienie żądanie powoda w zakresie przyznania mu kosztów zastępstwa procesowego w elektronicznym postępowaniu upominawczym. Jak bowiem wskazał Sąd Najwyższy w uzasadnieniu wyroku z dnia 10 kwietnia 2024 roku (sygn. akt III CZP 53/23) i w uzasadnieniu uchwały z dnia 13 czerwca 2024 roku (sygn. akt III CZP 48/23) – w sprawie wszczętej powództwem wytoczonym zgodnie z art. 505 37 § 2 zdanie pierwsze k.p.c. sąd orzeka o kosztach zastępstwa procesowego z uwzględnieniem jednej opłaty, którą określa według stawek za czynności radcy prawnego lub adwokata, właściwych ze względu na wartość i przedmiot sprawy oraz rodzaj postępowania. Mając na uwadze całokształt powyższych rozważań Sąd na podstawie art. 535 k.c. w zw. z art. 481 k.c. w zw. z art. 10 ust. 1 ustawy z dnia 08 marca 2013 roku o przeciwdziałaniu nadmiernym opóźnieniom w transakcjach handlowych (tekst jednolity: Dz. U. z 2023 roku, poz. 1790 ze zmianami) w zw. z art. 6 k.c. a contrario w punkcie pierwszym wyroku – powództwo oddalił. O kosztach procesu Sąd orzekł natomiast w punkcie drugim wyroku zgodnie z art. 98 § 1 i § 3 k.p.c. w zw. z art. 99 k.p.c. w zw. z art. 109 k.p.c. zasądzając od powoda na rzecz pozwanego jako strony wygrywającej niniejszą sprawę w całości kwotę 90 złotych tytułem zwrotu kosztów zastępstwa procesowego (wraz z odsetkami w wysokości odsetek ustawowych za opóźnienie liczonymi za okres od dnia uprawomocnienia się niniejszego orzeczenia do dnia zapłaty), ustaloną na podstawie § 2 pkt 1 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 roku w sprawie opłat za czynności adwokackie (tekst jednolity: Dz. U. z 2023 roku, poz. 1964 ze zmianami). ZARZĄDZENIE 1. (...) 2. (...) , 3. (...) 4. (...) SSR Justyna Supińska Gdynia, dnia 14 grudnia 2025 roku